De vergeten sleutel tot Bijbels begrip, de blinde vlek van veel Bijbeluitleg
Waarom het Evangelie der Genade Gods niet hetzelfde is als het Evangelie van het Koninkrijk
Er is waarschijnlijk geen onderwerp dat zoveel invloed heeft op de uitleg van de Bijbel als dit.
Niet de vraag óf de Here Jezus en Paulus hetzelfde Evangelie verkondigen. Er is immers maar één Zaligmaker en één weg tot behoud.
De echte vraag is:
Tot wie sprak de Here Jezus tijdens Zijn aardse bediening?
En:
Welke nieuwe openbaring ontving Paulus van de verheerlijkte Christus?
Wie die twee vragen niet onderscheidt, loopt vast in de Schrift. Wet en genade worden vermengd. Israël en de Gemeente worden samengevoegd. Het Koninkrijk wordt verward met het Lichaam van Christus. En uiteindelijk ontstaan complete leerstelsels die de Schrift zelf nooit leert.
Dat is geen voetnoot.
Dat is de sleutel tot het begrijpen van het Nieuwe Testament.
De bediening van de Here Jezus stond in het teken van Israël
Tijdens Zijn aardse omwandeling leefde de Here Jezus volledig onder het gezag en de bediening van de Wet.
Paulus schrijft hierover:
“Maar wanneer de volheid des tijds gekomen is, heeft God Zijn Zoon uitgezonden, geworden uit een vrouw, geworden onder de wet.” (Galaten 4:4 STV)
De Here Jezus hield de Wet.
Hij bezocht de synagogen.
Hij vierde de Joodse feesten.
Hij stuurde genezen melaatsen naar de priesters.
Hij sprak voortdurend over de vervulling van Gods beloften aan Israël.
Zelf zegt Hij:
“Maar Hij antwoordende zeide: Ik ben niet gezonden, dan tot de verloren schapen van het huis Israëls.” (Mattheüs 15:24 STV)
En tegen de twaalf:
“Gaat niet op den weg der heidenen… Maar gaat veelmeer heen tot de verloren schapen van het huis Israëls.” (Mattheüs 10:5-6 STV)
Zijn boodschap luidde:
“Het Koninkrijk der hemelen is nabijgekomen.” (Mattheüs 10:7 STV)
Dat was het Evangelie van het Koninkrijk.
Niet omdat de Gemeente onbelangrijk zou zijn
Maar omdat de Gemeente toen eenvoudig nog niet bestond
Het kruis veranderde alles
Na de dood, opstanding en hemelvaart van Christus breekt een nieuwe fase in Gods heilsplan aan.
Zelfs in Handelingen zien we de apostelen nog steeds Israël oproepen zich te bekeren.
Maar met de roeping van Saulus van Tarsen gebeurt iets ongekends.
Niet slechts een nieuwe zendeling verschijnt.
Er wordt een geheel nieuwe bediening geopenbaard.
Paulus ontving de bedeling der Genade Gods
Paulus noemt zijn opdracht niet het Evangelie van het Koninkrijk.
Hij gebruikt een andere uitdrukking:
“Maar ik acht op geen ding, noch houde mijn leven dierbaar voor mijzelven, opdat ik mijn loop met blijdschap moge volbrengen, en den dienst, dien ik van den Heere Jezus ontvangen heb, om te betuigen het Evangelie der genade Gods.” (Handelingen 20:24 STV)
Let op de woorden.
Deze bediening ontving Paulus van de verheerlijkte Christus.
Niet tijdens de aardse omwandeling van de Here Jezus.
Niet van Petrus.
Niet van de twaalf.
Maar rechtstreeks door openbaring.
“Want ik heb het ook niet van een mens ontvangen, noch geleerd, maar door de openbaring van Jezus Christus.” (Galaten 1:12 STV)
De verborgenheid
Nog indrukwekkender is wat Paulus vervolgens schrijft.
“Indien gij maar gehoord hebt van de bedeling der genade Gods, die mij gegeven is aan u; Dat Hij mij door openbaring heeft bekendgemaakt deze verborgenheid.” (Efeze 3:2-3 STV)
En:
“Welke in andere eeuwen den kinderen der mensen niet is bekendgemaakt…” (Efeze 3:5 STV)
En opnieuw:
“…de verborgenheid, die verborgen is geweest van alle eeuwen en van alle geslachten, maar nu geopenbaard is aan Zijn heiligen.” (Kolossenzen 1:26 STV)
Dat zijn buitengewone uitspraken.
Paulus zegt niet dat hij slechts herhaalt wat de twaalf al wisten.
Hij zegt dat God iets openbaart wat eeuwenlang verborgen is geweest.
Wat was die verborgenheid?
Niet een tweede weg tot behoud.
Er is maar één Zaligmaker.
Maar de volledige betekenis van het volbrachte werk van Christus.
Paulus openbaart onder meer:
- de Gemeente als het Lichaam van Christus;
- de eenheid van Jood en heiden in één nieuw mens;
- de hemelse positie van de gelovige;
- de gelovige in Christus;
- de rechtvaardiging uit genade alleen;
- de bedeling der genade Gods.
Deze waarheden worden in de evangeliën niet uitgewerkt.
Ze worden door Paulus geopenbaard.
De blinde vlek van veel christenen
Hier ontstaat de grote verwarring.
Veel christenen lezen de Evangeliën alsof elk woord rechtstreeks gericht is aan, en bedoeld is voor de Gemeente.
Daardoor ontstaan uitspraken als:
de Bergrede is de leefregel voor de Gemeente;
het Koninkrijk is de Gemeente;
de Gemeente moet het Koninkrijk op aarde vestigen;
wij moeten dezelfde tekenen doen als de twaalf;
de gemeente is het nieuwe Israël.
Maar de Schrift zegt dat uitdrukkelijk niet.
Deze conclusies ontstaan doordat verschillende bedelingen worden samengevoegd.
De gevolgen zijn enorm
Wanneer men de bediening van de Here Jezus en die van Paulus vermengt, ontstaan onder andere:
- vervangingstheologie;
- Kingdom Now;
- wetticisme;
- verlies van heilszekerheid;
- sacramentalisme;
- charismatische verwachtingen die eigenlijk bij Israëls Koninkrijk horen;
- verwarring over discipelschap en positie in Christus.
Vrijwel iedere grote dwaling binnen de christenheid heeft ergens haar wortel in het niet onderscheiden van Israël en de Gemeente en van Koninkrijk en genade.
‘Recht snijden’ is geen hobby van dispensationalisten
Paulus schrijft:
“Benaarstig u, om uzelven Gode beproefd voor te stellen, een arbeider, die niet beschaamd wordt, die het Woord der waarheid recht snijdt.” (2 Timotheüs 2:15 STV)
Dat betekent niet dat wij de Bijbel in losse stukjes knippen.
Het betekent dat wij erkennen dat God in verschillende fasen van Zijn heilsplan verschillende openbaringen heeft gegeven.
De Here Jezus is altijd Dezelfde Persoon.
Maar Zijn bediening vóór Golgotha is niet identiek aan Zijn bediening vanuit de hemel door middel van Paulus.
Juist dát onderscheid maakt de Schrift harmonieus.
Minder verwarring, meer Christus
Sommigen reageren alsof dit onderscheid de woorden van de Here Jezus minder belangrijk maakt.
Het tegendeel is waar.
Juist door Zijn woorden te lezen in de context waarin Hij ze sprak, gaan ze veel meer spreken.
De Here Jezus kwam als Israëls Messias.
Paulus openbaart vervolgens de rijkdom van Christus voor het Lichaam van Christus.
Beiden spreken over dezelfde Heer.
Maar niet vanuit dezelfde bediening.
De grootste blinde vlek van veel Bijbeluitleg is niet ongeloof.
Het is het ontbreken van onderscheid.
Wie de aardse bediening van de Here Jezus zonder onderscheid vermengt met de bediening die de verheerlijkte Christus aan Paulus toevertrouwde, leest twee verschillende fasen van Gods heilsplan door elkaar.
Paulus mocht de verborgenheid bekendmaken.
Hij ontving de bedeling der genade Gods.
Hij verkondigde het Evangelie der genade Gods.
Daarom is het geen overbodige luxe om het Woord der waarheid recht te snijden. Het is een Bijbels gebod. Pas wanneer wij dat doen, vallen de puzzelstukken van de Schrift op hun plaats en schittert Gods genade in al haar rijkdom.
lees ook:
Wet en Genade sluiten elkaar uit – Bijbelse basis
Kingdom Now versus Bijbelse eschatologie – Bijbelse basis
Gods Koninkrijk zichtbaar maken? – Bijbelse basis
extern:
