Wanneer christelijk leiderschap de plaats van Christus inneemt
Wat leert Kolossenzen 2 over geestelijke overheersing, menselijke voorschriften en Bijbels herderschap?
“Dat dan niemand u overheerse naar zijn wil in nederigheid en dienst der engelen, intredende in hetgeen hij niet gezien heeft, tevergeefs opgeblazen zijnde door het verstand zijns vleses;” (Kolossenzen 2:18, STV)
Een herder brengt zijn schapen bij het voedsel. Hij zorgt ervoor dat ze gevoed worden, zodat ze groeien en sterker worden. En verwacht niet dat de schapen hem als de bron van hun voedsel gaan beschouwen.
Dat lijkt mij een zuiver beeld van wat en hoe Bijbels herderschap zou moeten zijn.
Toch zien we binnen het christendom regelmatig iets anders gebeuren. Voorgangers, apostelen, profeten en andere geestelijke leiders die een bijzondere positie opeisen. Mensen die zich presenteren als degenen door wie God op een bijzondere manier spreekt of handelt. Soms wordt zelfs de indruk gewekt dat gelovigen zonder hun bediening iets essentieels tekortkomen.
En dan zijn er ook de geestelijke voorschriften, bijzondere openbaringen, rituelen en ervaringen die als noodzakelijk worden verondersteld om verder te komen in het geloof.
Wat zegt de Bijbel daar over?
De apostel Paulus heeft in Kolossenzen 2 veel te zeggen over geestelijke overheersing en de vrijheid die gelovigen in Christus ontvangen hebben. Zijn woorden zijn scherp, maar vooral bevrijdend. Want hij wijst de Gemeente voortdurend op wat zij in Christus reeds ontvangen heeft.
En juist daarom waarschuwt hij zo nadrukkelijk tegen mensen die haar daarvan willen afbrengen.
Laat niemand u als buit wegvoeren
Paulus begint met een indringende waarschuwing:
“Ziet toe, dat niemand u als een roof vervoere door de filosofie, en ijdele verleiding, naar de overlevering der mensen, naar de eerste beginselen der wereld, en niet naar Christus;” (Kolossenzen 2:8, STV)
Let vooral op die laatste woorden: “en niet naar Christus”.
Daar zit de pijn..
Het gaat Paulus niet alleen om verkeerde ideeën of een afwijkende godsdienstige praktijk. Hij waarschuwt voor alles wat de gelovige afvoert van Christus en Zijn volbrachte werk.
En dat hoeft helemaal niet openlijk antichristelijk te zijn. Integendeel, het kan buitengewoon geestelijk klinken. Er kan voortdurend over Jezus gesproken worden, terwijl de aandacht ondertussen steeds meer verschuift naar menselijke bedieningen, bijzondere ervaringen en geestelijke prestaties.
Het gevaar is dan ook niet altijd makkelijk te herkennen.
Een indrukwekkende spreker kan de Bijbel gebruiken en ondertussen toch de aandacht vooral op zichzelf vestigen. Een geestelijke beweging kan voortdurend spreken over de Heilige Geest en ondertussen verwachtingen scheppen waarvoor de Schrift geen grond biedt.
Daarom is de vraag niet alleen of iemand de Naam van Jezus noemt.
De vraag is of zijn onderwijs de gelovigen daadwerkelijk bij Christus brengt.
In Christus volmaakt, wat ontbreekt er dan nog?
Paulus vervolgt:
“Want in Hem woont al de volheid der Godheid lichamelijk; En gij zijt in Hem volmaakt, Die het Hoofd is van alle overheid en macht;” (Kolossenzen 2:9-10, STV)
Wat een krachtige uitspraak!
Gij zijt in Hem volmaakt.
Dat betekent niet dat een gelovige in zijn dagelijkse wandel geen fouten meer maakt of niet meer hoeft te groeien.
Maar zijn positie voor God is in Christus volkomen.
Hij hoeft niet door aanvullende geestelijke handelingen een hogere positie te bewerken.
Hij hoeft geen bijzondere zalving van een menselijke bediening te ontvangen om dichter bij God te komen.
Hij hoeft niet eerst door een geestelijke doorbraak heen voordat hij volledig bij Christus zou horen.
En hij hoeft ook al niet door een zelfbenoemde apostel of profeet op een hogere geestelijke positie te worden gebracht.
De gelovige is immers al in Christus.
Paulus werkt dat verder uit. Hij spreekt over het met Christus gestorven en opgewekt zijn, over de vergeving van alle misdaden en over het handschrift dat tegen ons was en aan het kruis genageld is.
Het gaat hier niet om iets wat de gelovige nog moet zien te bereiken.
Het gaat om wat God in Christus heeft gedaan.
Dat sluit aan bij wat Petrus schrijft:
“Gelijk ons Zijn Goddelijke kracht alles, wat tot het leven en de godzaligheid behoort, geschonken heeft, door de kennis Desgenen, Die ons geroepen heeft tot heerlijkheid en deugd;” (2 Petrus 1:3, STV)
Alles geschonken!
Niet een basis, waarna allerlei bijzondere bedieningen de rest moeten aanvullen.
Alles wat tot het leven en de godzaligheid behoort.
Natuurlijk zou de gelovige groeien in de kennis van Christus. Daarvoor is goed onderwijs nodig. Daarvoor heeft de Heer ook mensen gegeven die Zijn Woord uitleggen.
Maar er is een hemelsbreed verschil tussen iemand onderwijzen in wat hij in Christus ontvangen heeft en hem voortdurend vertellen wat hij allemaal nog tekortkomt.
Het eerste bevordert geestelijke groei.
Het tweede kan mensen levenslang afhankelijk houden van anderen.
Dat niemand u oordele, vrijheid in Christus
Verderop schrijft Paulus:
“Dat u dan niemand oordele in spijs of in drank, of in het stuk des feestdags, of der nieuwe maan, of der sabbatten;” (Kolossenzen 2:16, STV)
Ook hier is de waarschuwing duidelijk.
Gelovigen mogen zich niet opnieuw onder een stelsel van religieuze verplichtingen laten brengen dat hun positie voor God zou moeten bepalen.
Paulus noemt voedselvoorschriften, feestdagen, nieuwe manen en sabbatten. Zaken die binnen de geschiedenis van Israël hun plaats hadden, maar die niet als voorwaarden voor het leven van de Gemeente mogen worden opgelegd.
Hij noemt ze schaduwen, waarvan Christus de vervulling is.
Dat betekent niet dat iemand geen bijzondere waarde aan een bepaalde dag mag hechten. Romeinen 14 laat ruimte voor persoonlijke overtuigingen.
Maar het wordt iets heel anders wanneer iemand zijn eigen overtuiging tot verplichting voor andere gelovigen maakt.
Dan wordt een persoonlijke keuze een religieuze maatstaf.
En voordat je het weet, wordt de geestelijke toestand van een gelovige beoordeeld aan de hand van menselijke voorschriften.
Dat zien we ook vandaag.
De ene groep stelt bepaalde dagen verplicht. Een andere groep verbindt geestelijke gehoorzaamheid aan kledingvoorschriften, voedselregels of allerlei andere gebruiken.
En weer anderen hebben hun eigen ongeschreven regels ontwikkeld waaraan een goede christen zou moeten voldoen.
Maar wie heeft hun het recht gegeven om gelovigen te binden aan wat God hun niet heeft opgelegd?
De vrijheid in Christus mag niet worden ingeruild voor een nieuw stelsel van menselijke geboden.
Dat niemand u overheerse, de waarschuwing tegen geestelijke overheersing
Dan komen we bij een van de meest indringende uitspraken van dit hoofdstuk:
“Dat dan niemand u overheerse naar zijn wil in nederigheid en dienst der engelen, intredende in hetgeen hij niet gezien heeft, tevergeefs opgeblazen zijnde door het verstand zijns vleses;” (Kolossenzen 2:18, STV)
Dat woord overheerse verdient bijzondere aandacht.
Het Griekse werkwoord dat Paulus gebruikt, katabrabeuō, heeft de gedachte van iemand de prijs ontzeggen of hem door een ongunstige beslissing benadelen. Het beeld doet denken aan iemand die zich als scheidsrechter opstelt en meent te mogen bepalen wie wel of niet in aanmerking komt.
En daarin schuilt het gevaar.
Mensen die een bijzondere geestelijke beoordelingspositie claimen.
Die menen te kunnen bepalen wie genoeg geestelijk is, wie een bijzondere zalving bezit, wie een volgende geestelijke fase heeft bereikt en wie nog niet.
Alsof zij over de geestelijke positie van andere gelovigen zouden mogen of kunnen beschikken.
Opvallend is dat Paulus hier spreekt over nederigheid, engelenverering en aanspraken op bijzondere geestelijke kennis.
Dat is een merkwaardige combinatie.
Nederigheid en opgeblazenheid in één zin!
Maar zo vreemd is dat eigenlijk niet.
Iemand kan zich bijzonder nederig presenteren en ondertussen hele grote aanspraken maken op zijn eigen ervaringen en geestelijke positie.
Hij kan zeggen dat hij niets is en dat God alles doet, terwijl hij tegelijkertijd beweert over bijzondere openbaringen, hemelse inzichten of geestelijke bevoegdheden te beschikken die gewone gelovigen niet hebben.
En wie zijn uitspraken ter discussie stelt, zou zich dan tegen God Zelf verzetten.
Herkenbaar?
We hoeven niet zo lang te zoeken naar hedendaagse voorbeelden van dit soort machtsaanspraken.
Denk maar aan het onderwijs over hemelse rechtbanken, bijzondere engelenactiviteiten, geestelijke territoria, impartaties en zogenaamde ‘apostolische autoriteit’.
Niet al deze hedendaagse verschijnselen zijn zonder meer identiek aan wat in Kolosse speelde. Maar de overeenkomst in de aanspraak op bijzondere geestelijke kennis en autoriteit is moeilijk te missen.
Steeds opnieuw moet de vraag gesteld worden: waar leert de Bijbel dit, en voor wie geldt het?
Niet: wie heeft het gezegd? Of wat wordt er geclaimd?
Niet: hoeveel volgelingen heeft deze bediening?
Niet: welke indrukwekkende ervaringen worden erbij verteld?
Maar: wat zegt Gods Woord?
Want een indrukwekkend getuigenis is nog geen bewijs voor een gezonde leer.
En een bijzondere ervaring geeft niemand het recht om over het geloof van anderen te heersen.
Christus is het Hoofd van de Gemeente
Paulus legt hierna de vinger bij de diepste oorzaak:
“En het Hoofd niet behoudende, uit hetwelk het gehele lichaam, door de samenvoegselen en samenbindingen voorzien en samengevoegd zijnde, opwast met goddelijken wasdom.” (Kolossenzen 2:19, STV)
Dit is misschien wel de belangrijkste uitspraak van het hele gedeelte.
Het Hoofd niet behouden.
Daar gaat het dus om.
Christus is het Hoofd van de Gemeente. Niet een voorganger. Niet een apostel. Niet een profeet. NIet een oudstenraad. Niet een kerkelijke organisatie.
Christus.
Uit Hem ontvangt het hele lichaam wat nodig is om te groeien.
Paulus schrijft niet dat de Gemeente groeit doordat bepaalde leiders voortdurend nieuwe geestelijke inzichten aanleveren.
Hij schrijft dat het lichaam vanuit het Hoofd wordt voorzien en samengevoegd.
Dat is een fundamenteel verschil.
De Gemeente is geen organisatie waarin geestelijk leiderschap boven de gelovigen staat.
Zij is het lichaam van Christus, waarin de leden elkaar nodig hebben en waarin Christus Zelf het Hoofd is.
Natuurlijk zijn er verschillende gaven, en verantwoordelijkheden. Niet iedereen heeft dezelfde taak.
Maar verschil in verantwoordelijkheid betekent geen verschil in geestelijke rang.
Er bestaat geen hogere klasse van christenen die dichter bij Christus zou staan en daardoor het recht zou hebben om de overige gelovigen te overheersen.
De Here Jezus Zelf zei:
“Doch gij zult niet rabbi genaamd worden; want Eén is uw Meester, namelijk Christus; en gij zijt allen broeders.” (Mattheüs 23:8, STV)
Allen broeders.
Dat is toch wat anders dan de geestelijke hiërarchieën die soms worden opgetuigd.
Bijbels herderschap: de schapen bij het voedsel brengen
Hier raken we aan de betekenis van Bijbels herderschap.
Een goede herder maakt de schapen niet zomaar afhankelijk van zijn eigen persoon. Hij brengt ze bij het voedsel.
En dat voedsel is niet zijn persoonlijkheid, zijn charisma, zijn bijzondere ervaringen of zijn vermeende geestelijke status.
Het is het Woord van God.
Petrus schrijft:
“En, als nieuwgeborene kinderkens, zijt zeer begerig naar de redelijke onvervalste melk, opdat gij door dezelve moogt opwassen;” (1 Petrus 2:2, STV)
Daar ligt de taak van iemand die de Gemeente onderwijst.
Hij moet de Schrift openen, uitleggen en toepassen. Hij moet gelovigen helpen om Gods Woord te begrijpen, zodat zij groeien in de kennis van Christus.
Niet zodat ze iedere week opnieuw afhankelijk worden van wat hij nu weer te vertellen heeft.
Een herder die zijn schapen voortdurend bij zichzelf houdt, maar ze niet bij het voedsel brengt, schiet tekort.
En een herder die de schapen leert dat ze zonder zijn bijzondere bediening niet verder kunnen groeien, heeft zijn plaats niet goed begrepen.
Dat betekent niet dat een gelovige geen onderwijs meer nodig zou hebben zodra hij volwassen wordt. Integendeel. Ook volwassen gelovigen hebben voortdurend voeding uit Gods Woord nodig.
Maar ze horen wel te groeien in geestelijk onderscheidingsvermogen.
Zodat ze niet bij iedere nieuwe wind van leer worden meegesleept.
Zodat ze zelf leren de Schriften te onderzoeken.
Zodat zij niet alles klakkeloos aannemen omdat een voorganger, apostel of profeet het zegt.
En zodat zij uiteindelijk steeds meer op Christus gericht raken.
Een goede herder wil geen bewonderaars kweken, maar gelovigen helpen groeien.
Geestelijk leiderschap brengt volwassenheid
In Efeze 4 lezen we waarom Christus mensen aan Zijn Gemeente heeft gegeven om te dienen.
Paulus schrijft over apostelen, profeten, evangelisten, herders en leraars en noemt vervolgens het doel:
“Tot de volmaking der heiligen, tot het werk der bediening, tot opbouwing des lichaams van Christus;” (Efeze 4:12, STV)
En verder:
“Opdat wij niet meer kinderen zouden zijn, die als de vloed bewogen en omgevoerd worden met allen wind der leer, door de bedriegerij der mensen, door arglistigheid, om listiglijk tot dwaling te brengen;” (Efeze 4:14, STV)
Daar lezen we het.
Het doel van Bijbels geestelijk leiderschap is niet dat gelovigen levenslang geestelijke kinderen blijven die voortdurend op de leiding van anderen moeten wachten.
Het doel is volwassenheid.
Geestelijke stabiliteit.
Kennis van Christus.
Onderscheidingsvermogen.
Dat maakt het des te schrijnender wanneer leiderschap juist het tegenovergestelde doet.
Wanneer mensen bang worden om vragen te stellen.
Wanneer kritiek op een boodschap wordt uitgelegd als opstand tegen Gods gezag.
Wanneer persoonlijke loyaliteit aan een voorganger belangrijker lijkt dan trouw aan de Schrift.
Of wanneer gelovigen voortdurend te horen krijgen dat zij zich moeten onderwerpen aan een geestelijke autoriteit die niet ter verantwoording geroepen kan worden.
Dan is er iets helemaal mis.
En dat moet benoemd worden.
Niet omdat geestelijk leiderschap verkeerd zou zijn, maar juist omdat Bijbels leiderschap iets heel anders is.
Petrus schrijft aan de ouderlingen:
“Noch als heerschappij voerende over het erfdeel des Heeren, maar als voorbeelden der kudde geworden zijnde.” (1 Petrus 5:3, STV)
Een voorbeeld zijn is echt iets anders dan heerschappij voeren.
Een dienaar zijn is iets anders dan een machtspositie innemen.
En de schapen voeden is iets anders dan ze aan jezelf binden.
Eigenwillige godsdienst en menselijke voorschriften
Paulus sluit Kolossenzen 2 af met een scherp commentaar op menselijke religieuzitieit.
“Dewelke wel hebben een schijnrede van wijsheid in eigenwilligen godsdienst en nederigheid, en in het lichaam niet te sparen, doch zijn niet in enige waarde, maar tot verzadiging van het vlees.” (Kolossenzen 2:23, STV)
Eigenwillige godsdienst.
Dat is een beeldende uitdrukking.
Het gaat om een godsdienstige praktijk die voortkomt uit menselijke bedenksels en voorschriften, maar die ondertussen de schijn wekt bijzonder wijs en geestelijk te zijn.
Er kan sprake zijn van grote toewijding.
Van indrukwekkende rituelen.
Van grote woorden.
Van strenge regels.
Van langdurig vasten, bijzondere gebedsvormen of andere geestelijke oefeningen.
En toch kan het allemaal draaien om de mens.
Om zijn prestaties.
Om zijn ervaringen.
Om zijn geestelijke status.
Paulus zegt dat zulke voorschriften geen enkele waarde hebben om het vlees te beteugelen.
Dat is een pijnlijke conclusie voor iedereen die denkt dat geestelijke volwassenheid vooral bereikt wordt door meer regels en verplichtingen.
Het vlees wordt niet overwonnen door religieuze prestaties.
Het leven van de gelovige vindt zijn oorsprong en kracht in Christus.
Daarom gaat Paulus in Kolossenzen 3 verder met de praktische gevolgen van het met Christus opgewekt zijn.
Niet een nieuw stelsel van menselijke inzettingen, maar een wandel die voortkomt uit de nieuwe positie in Christus.
Geestelijke overheersing komt overal voor
Nu zou het te makkelijk zijn om deze waarschuwingen uitsluitend toe te passen op bepaalde groepen en bewegingen.
Daar is zeker aanleiding toe, vooral wanneer bijzondere openbaringen, apostolische aanspraken en geestelijke ervaringen een overheersende plaats krijgen.
Maar daarmee zouden we het onszelf toch te makkelijk maken.
Ook in traditionele kerken kunnen menselijke overleveringen een gezag krijgen dat hen niet toekomt.
Ook daar kunnen voorgangers zich boven alle kritiek verheven voelen.
Ook daar kan kerkelijke loyaliteit belangrijker worden dan het onderzoeken van de Schrift.
En ook daar kunnen gelovigen afhankelijk worden gemaakt van menselijke systemen.
Het probleem is dus niet uitsluitend een bepaalde richting of kerkelijke stroming.
Het probleem ontstaat overal waar mensen een plaats innemen die hun niet toekomt.
Waar menselijke tradities boven de Schrift worden geplaatst.
Waar het geweten van gelovigen wordt gebonden aan voorschriften die God niet heeft gegeven.
En waar de aandacht verschuift van Christus naar menselijke autoriteit.
Daarom moet iedere gemeente, iedere voorganger en iedere gelovige zich voortdurend laten toetsen door het Woord van God.
Niemand staat daarboven.
Ook niet iemand die anderen op dwalingen wijst.
Geestelijke vrijheid is geen vrijbrief voor eigenwijsheid
Misschien denkt iemand inmiddels:
moeten we dan maar helemaal niet meer naar voorgangers luisteren?
Natuurlijk wel.
De Bijbel leert dat er plaats is voor onderwijs, leiding, vermaning en onderlinge verantwoordelijkheid binnen de Gemeente.
Maar dat gezag is nooit onbeperkt of onafhankelijk van Gods Woord.
Een voorganger mag geen nieuwe regels bedenken.
Een leraar mag zijn eigen uitleg niet onaantastbaar verklaren.
En niemand mag zijn persoonlijke ervaringen verheffen tot een norm waaraan andere gelovigen moeten voldoen.
Geestelijke vrijheid betekent ook niet dat iedereen maar kan geloven en doen wat hem goeddunkt.
De gelovige is vrijgemaakt om Christus te dienen, niet om zijn eigen wil tot hoogste gezag te maken.
Daarom is de Bijbel ook zo belangrijk.
De maatstaf waaraan onderwijs en praktijk getoetst moeten worden.
De Bereërs werden geprezen omdat zij niet klakkeloos aannamen wat Paulus verkondigde.
“En dezen waren edeler dan die te Thessalonica waren, als die het woord ontvingen met alle toegenegenheid, onderzoekende dagelijks de Schriften, of deze dingen alzo waren.” (Handelingen 17:11, STV)
Zelfs de prediking van Paulus werd aan de Schriften getoetst!
Waarom zouden hedendaagse voorgangers en bedieningen dan boven dat onderzoek verheven zijn?
De Gemeente behoort aan Christus, niet aan leiderschap
De Gemeente heeft herders nodig die zorg dragen voor de kudde. Die dwalingen weerleggen, zwakken ondersteunen, bedroefden vertroosten en het Woord van God onderwijzen.
Dat is geen kleine verantwoordelijkheid.
Maar een herder is niet de eigenaar van de schapen.
De schapen behoren Christus toe.
Paulus zegt in Handelingen 20:28 dat God de Gemeente door Zijn eigen bloed verkregen heeft.
Dat zou iedere voorganger tot bescheidenheid moeten brengen.
Het gaat niet om zijn gemeente.
Niet om zijn bediening.
Niet om zijn reputatie.
En al helemaal niet om zijn geestelijke carrière.
Het gaat om de Gemeente van Jezus Christus.
Een herder die dat begrijpt, zal niet proberen om zichzelf onmisbaar te maken.
Hij zal zich verheugen wanneer gelovigen groeien in kennis, zelfstandigheid en geestelijk onderscheidingsvermogen.
Wanneer ze zelf de Schrift leren onderzoeken.
Wanneer ze niet langer bij iedere moeilijke vraag opkiijken naar zijn persoonlijke oordeel.
En wanneer ze steeds meer leren leven vanuit de rijkdom die ze in Christus ontvangen hebben.
Dat is geen bedreiging voor zijn positie.
Dat is de vrucht van zijn bediening.
Een herder die zijn schapen goed voedt, hoeft niet bang te zijn dat ze volwassen worden.
Dat is juist de bedoeling.
Waarom Christus genoeg is voor de gelovige
Wat mij in Kolossenzen 2 vooral raakt, is dat Paulus zijn waarschuwingen voortdurend verbindt aan de volheid van Christus.
Hij begint niet met een uitvoerige beschrijving van alle mogelijke dwalingen.
Hij begint met Christus.
Met Zijn Godheid.
Met Zijn volbrachte werk.
Met Zijn overwinning over de overheden en machten.
Met de vergeving van de zonden.
Met onze eenwording met Hem in Zijn dood en opstanding.
En met onze volmaakte positie in Hem.
Vanuit die rijkdom volgen waarschuwingen.
Laat niemand u als buit wegvoeren.
Laat niemand u oordelen.
Laat niemand u overheersen.
Laat u niet opnieuw met menselijke inzettingen belasten.
Waarom niet?
Omdat Christus het Hoofd is.
Omdat de gelovige in Hem volmaakt is.
Omdat het lichaam vanuit Hem groeit.
En omdat menselijke voorschriften niets kunnen toevoegen aan Zijn volbrachte werk.
Dat is geen pleidooi tegen geestelijke groei. Integendeel, het is de basis ervan.
De gelovige zou groeien is de bedoeling, in kennis van wat God hem in Christus geschonken heeft.
Daarom heeft hij gezonde, Bijbelvaste prediking nodig.
Geen aanhoudende stroom van nieuwe geestelijke claims.
Geen afhankelijkheid van bijzondere persoonlijkheden.
Geen menselijke voorschriften die als goddelijke geboden worden gepresenteerd.
Maar het onvervalste Woord van God.
Laat niemand tussen u en Christus gaan staan
De waarschuwing van Paulus is vandaag nog even zo nodig.
Misschien ben je jarenlang gewend geweest om vooral te luisteren naar wat bepaalde geestelijke leiders zeggen. Misschien heb je geleerd dat je hun gezag niet ter discussie mag stellen. Of misschien is je altijd voorgehouden dat je nog iets bijzonders moet ontvangen voordat je een volwassen christen kunt worden.
Lees dan Kolossenzen 2 nog eens met aandacht.
Niet om vanaf nu iedereen te wantrouwen.
Niet om jezelf boven andere gelovigen te verheffen.
Maar om opnieuw te ontdekken hoe rijk je in Christus bent.
Een goede herder zal je daarbij helpen.
Hij zal je niet aan zichzelf binden, maar je bij het voedsel brengen.
Hij zal niet steeds zijn eigen gezag benadrukken, maar het Woord van God recht snijden.
Hij zal je niet klein houden, maar je helpen groeien.
En hij zal je niet afhankelijk maken van zijn vermeende geestelijke positie, maar je wijzen op de Heere Jezus Christus.
Want de Gemeente hoort niet aan haar leiders toe.
Zij hoort bij Christus.
En waar Christus het Hoofd is, mag geen mens zich als hoofd gedragen.
Dat is de waarschuwing van Kolossenzen 2.
Maar het is tegelijk een grote bemoediging.
Want de gelovige is niet overgeleverd aan de grillen van menselijke leiders, religieuze systemen of bijzondere bedieningen.
Hij is verbonden met Christus.
En in Hem is hij volmaakt.
Laat daarom niemand u overheersen.
Houd vast aan het Hoofd.
Lees ook:
Als leiderschap gelovigen klein houdt: geestelijk gezag getoetst aan de Bijbel – Bijbelse basis
