Is de Bijbel vervalst?

Hét probleem voor de Koran

Is de Bijbel vervalst volgens de Koran?

Is de Bijbel vervalst? Soera 5:44-48 noemt Thora en Evangelie leiding en licht, terwijl Soera 6:115 zegt dat niemand Allah’s woorden kan veranderen. Wat betekent dat voor de islamitische corruptieclaim?

Is de Bijbel vervalst? Het is waarschijnlijk een van de bekendste islamitische bezwaren tegen het christendom.

“Jullie Bijbel is niet meer het oorspronkelijke Woord van God. De Thora en het Evangelie zijn vervalst.”

Dat klinkt als een gemakkelijke oplossing.

De Bijbel zegt dat Jezus werd gekruisigd, maar de Koran ontkent dat? De Bijbel is vervalst.

Het Evangelie presenteert Jezus als veel meer dan een profeet, maar de Koran bestrijdt Zijn godheid? De Bijbel is vervalst.

Jezus sterft volgens het Nieuwe Testament voor onze zonden, maar dat past niet binnen de islamitische leer? De Bijbel is vervalst.

Maar er is één groot probleem:

De Koran zelf lijkt deze eenvoudige uitweg niet te geven.

Sterker nog: wie Soera 5:44-48, Soera 6:115 en Soera 10:94 naast elkaar legt, krijgt een aantal vragen op tafel die de populaire islamitische claim over de corruptie van de Bijbel bijzonder moeilijk en ingewikkeld maken.

Laten we daarom geen kerkelijke geloofsbelijdenis als uitgangspunt nemen.

Laten we de Koran zelf ondervragen.

Is de Bijbel vervalst volgens de Koran - Thora, Evangelie en Koran onderzocht
De Bijbel vervalst? Het probleem voor de Koran

 

Wat zegt Soera 5:44 over de Thora?

We beginnen bij Soera 5:44:

“Voorwaar, Wij hebben de Thora neergezonden, waarin leiding en licht is.”

Let goed op wat hier wordt gezegd.

De Thora wordt niet voorgesteld als menselijke religieuze folklore.

Allah zou haar hebben neergezonden.

En daarin waren:

leiding en licht.

Daarover bestaat volgens de Koran dus geen discussie: de Thora heeft haar oorsprong bij God.

Dat leidt onmiddellijk tot onze eerste vraag:

Was de Thora werkelijk het Woord van Allah?

Als het antwoord ja is, gaan we verder.

 

Wat zegt Soera 5:46 over het Evangelie?

Soera 5:46 gaat verder:

“En Wij deden Jezus, de zoon van Maria, in hun voetsporen volgen, als bevestiger van wat vóór hem van de Thora was. En Wij gaven hem het Evangelie, waarin leiding en licht was…”

Opnieuw dezelfde structuur.

De Thora: van Allah.

Het Evangelie: van Allah.

De Thora: leiding en licht.

Het Evangelie: leiding en licht.

Bovendien bevestigt Jezus volgens dit vers de Thora die vóór Hem kwam.

Dus de volgende vraag:

Was het Evangelie werkelijk een openbaring van Allah waarin leiding en licht was?

Als het antwoord opnieuw ja is, hebben we inmiddels dus twee goddelijke openbaringen:

Thora en Evangelie.

Nu wordt het interessant.

 

Waarom moeten christenen volgens Soera 5:47 het Evangelie volgen?

Lees vervolgens Soera 5:47:

“En laten de mensen van het Evangelie oordelen volgens wat Allah daarin heeft neergezonden.”

Hier wordt het probleem aanzienlijk groter.

Er staat niet:

“Laat de mensen van het Evangelie proberen te reconstrueren wat Jezus eeuwen geleden misschien ontvangen heeft.”

Er staat ook niet:

“Het Evangelie is inmiddels verdwenen, dus wacht op Mohammed.”

De mensen van het Evangelie worden aangesproken op wat Allah daarin heeft neergezonden.

Dan ligt een eenvoudige vraag voor de hand:

Hoe kunnen christenen volgens het Evangelie oordelen wanneer zij het Evangelie niet meer betrouwbaar bezitten?

Dat is beslist géén instink-vraag.

Die vraag ontstaat rechtstreeks uit de Koran.

Als het Evangelie vóór Mohammed tekstueel zo zwaar gecorrumpeerd was dat zijn leer over Jezus, kruisiging, verzoening en opstanding niet meer betrouwbaar was, waarom worden de mensen van het Evangelie dan opgedragen te oordelen naar wat Allah daarin heeft geopenbaard?

Hoe moesten zij onderscheid maken tussen het oorspronkelijke Woord van Allah en de vermeende latere vervalsingen?

Waar geeft de Koran hun daarvoor de tekstkritische handleiding?

 

Welke eerdere Schrift bevestigt de Koran in Soera 5:48?

Dan Soera 5:48:

“En Wij hebben aan jou het Boek met de waarheid neergezonden, ter bevestiging van wat er vóór was van de Schrift…”

Hier komt de zaak op scherp te staan.

De Koran presenteert zichzelf als bevestiging van eerdere Schrift.

Prima.

Dan willen we weten:

Welke Schrift?

Welke Thora?

Welk Evangelie?

Want als de Koran een verdwenen oorspronkelijke Thora en een verdwenen oorspronkelijk Evangelie bedoelt die niemand meer bezit, moet dat worden bewezen.

Waar zijn die teksten?

Waar zijn de manuscripten?

Waar zijn de citaten?

Welke Joodse of christelijke gemeenschappen bezaten ze?

Hoe weten we wat erin stond?

En vooral:

Waar is het historische Evangelie waarin Jezus exact de Isa van de Koran is?

Dit kan niet worden opgelost door eenvoudig te antwoorden:

“Het oorspronkelijke Evangelie was anders.”

Dat is geen antwoord.

Dat is dus de bewering die bewezen moet worden.

 

Wanneer zou de Bijbel volgens de islam zijn vervalst?

Nu wordt een concrete datering noodzakelijk.

Wanneer vond die grote corruptie van de Bijbel plaats?

Vóór Mohammed of ná Mohammed?

Dat is geen detail. Het is cruciaal.

Stel dat de Bijbel vóór Mohammed reeds fundamenteel gecorrumpeerd was.

Dan hebben we een probleem met Soera 5.

Waarom noemt de Koran de Thora en het Evangelie dan “leiding en licht”?

Waarom worden de mensen van het Evangelie opgedragen volgens het Evangelie te oordelen?

Waarom presenteert de Koran zichzelf als bevestiging van eerdere Schrift?

Maar stel dat de corruptie pas ná Mohammed plaatsvond.

Dan ontstaat een historisch nog groter probleem.

Want dan zou moeten worden aangetoond dat christenen in de zevende eeuw een wezenlijk andere Bijbel bezaten dan wij nu hebben.

Waar is die Bijbel?

Waar zijn de manuscripten?

Waar zijn de christelijke schrijvers die uit dat andere Evangelie citeren?

Waar is de tekst waarin Jezus niet wordt gekruisigd?

Waar is het Evangelie waarin Zijn opstanding ontbreekt?

Waar is het Evangelie waarin Hij slechts de islamitische Isa is?

Laat het zien.

 

Soera 6:115: kan iemand de woorden van Allah veranderen?

En nu komen we bij Soera 6:115:

“En het Woord van jouw Heer is tot voltooiing gekomen in waarachtigheid en rechtvaardigheid. Niemand kan Zijn Woorden veranderen.”

Dat levert een buitengewoon interessante combinatie op.

Volgens Soera 5 gaf Allah de Thora.

Volgens Soera 5 gaf Allah het Evangelie.

Volgens Soera 6 kan niemand Zijn woorden veranderen.

Dan stel ik een eenvoudige vraag:

Zijn de Thora en het Evangelie woorden van Allah of niet?

Als het antwoord nee is, ontstaat een probleem met Soera 5.

Als het antwoord ja is, ontstaat een probleem met de gebruikelijke bewering dat mensen Gods openbaring zodanig konden veranderen dat wij eeuwenlang een fundamenteel vervalste boodschap voor Gods Woord hebben aangezien.

Men kan natuurlijk antwoorden dat “niemand kan Zijn woorden veranderen” in Soera 6:115 iets anders betekent.

Prima.

Maar toon dat dan vanuit de tekst aan.

Want alleen roepen:

“De Bijbel is vervalst”

betekent niks wanneer je eigen heilige boek eerst verklaart dat God de Thora en het Evangelie gaf en vervolgens zegt dat niemand Zijn woorden kan veranderen.

 

Soera 10:94: waarom verwijst de Koran naar eerdere Schriftlezers?

Dan wordt het nog merkwaardiger.

Soera 10:94 zegt:

“En als jij in twijfel verkeert over wat Wij tot jou hebben neergezonden, vraag dan degenen die de Schrift vóór jou lazen.”

Stop hier even.

Wie zijn deze mensen?

Mensen die de Schrift lezen.

Wanneer?

In de wereld waarin de Koran verschijnt.

En juist naar deze mensen wordt verwezen.

Maar volgens de populaire islamitische verdediging zouden de geschriften van Joden en christenen toen al zodanig gecorrumpeerd zijn geweest dat wij ze niet als betrouwbare maatstaf tegenover de Koran mogen gebruiken.

Dan moet de vraag gesteld worden:

Waarom zou Allah iemand verwijzen naar lezers van gecorrumpeerde geschriften?

Stel je de consequentie eens voor.

De Schrift zou niet meer betrouwbaar zijn.

Christenen zouden verkeerde boeken hebben.

De oorspronkelijke boodschap van Jezus zou verloren zijn gegaan.

Centrale leerstukken zouden zijn binnengeslopen.

En vervolgens zegt de Koran:

Vraag degenen die de Schrift vóór jou lazen.

Waarom?

Welke Schrift lazen zij dan?

Hadden christenen in Mohammeds tijd het Evangelie of niet?

Dit is een vraag waarop een ondubbelzinnig duidelijk antwoord nodig is.

Hadden de christenen in de zevende eeuw het Evangelie waarover de Koran spreekt?

Als het antwoord ja is:

Uitstekend.

Dan kunnen we onderzoeken welke evangeliën christenen in en vóór de zevende eeuw daadwerkelijk lazen.

En dan ontstaat het probleem onmiddellijk.

De boeken van Mattheüs, Markus, Lukas en Johannes bestonden eeuwen vóór Mohammed.

Daarin wordt Jezus gekruisigd.

Daarin staat Zijn opstanding centraal.

Daarin wordt Hij niet gepresenteerd als slechts een gewone menselijke profeet.

Mattheüs eindigt bijvoorbeeld met:

“Gaat dan henen, onderwijst al de volken, dezelve dopende in den Naam des Vaders, en des Zoons, en des Heiligen Geestes” (Mattheüs 28:19, STV).

Vanuit strikt islamitisch perspectief is dat bepaald geen onschuldige tekst.

De Zoon staat binnen één doopformule naast de Vader en de Heilige Geest.

Als de christenen in Mohammeds tijd dit Evangelie bezaten, moet worden verklaard waarom de Koran hen niet simpelweg waarschuwt:

“Jullie boek is tekstueel vervalst; vertrouw het niet.”

Maar als het antwoord nee is — zij bezaten het oorspronkelijke Evangelie niet meer — dan komen we opnieuw bij Soera 5:47:

Hoe konden de mensen van het Evangelie dan oordelen volgens wat Allah daarin had neergezonden?

 

Is de Bijbel vervalst omdat hij de Koran tegenspreekt?

Hier moeten we misschien de ongemakkelijkste vraag stellen.

Hoe weten moslims eigenlijk dat de Bijbel gecorrumpeerd is?

Wanneer de redenering uiteindelijk neerkomt op:

“De Bijbel zegt X, maar de Koran zegt Y, dus de Bijbel moet veranderd zijn”

dan hebben we geen onafhankelijk historisch bewijs voor corruptie.

Dan hebben we een cirkelredenering.

De Koran is waar.

Daarom moet alles wat de Koran tegenspreekt verkeerd zijn.

De Bijbel spreekt de Koran tegen.

Dus de Bijbel is verkeerd.

En hoe weten we vervolgens dat de Koran gelijk heeft?

Omdat de Bijbel gecorrumpeerd is.

Dat bewijst niets.

Het veronderstelt precies wat bewezen moet worden.

 

Wáár is het oorspronkelijke Evangelie van Jezus?

Daarom kom ik steeds weer terug bij dezelfde eenvoudige vraag:

Waar is het Evangelie dat volgens de islam werkelijk aan Jezus werd gegeven?

Niet:

“Allah weet waar het is.”

Niet:

“Het moet bestaan hebben.”

Niet:

“De Koran zegt dat Jezus het kreeg.”

Ik vraag naar historisch bewijs.

Waar is het?

Wat stond erin?

Wie las het?

Wie citeerde het?

Wanneer verdween het?

Wie verving het?

Hoe kon die vervanging overal zo succesvol plaatsvinden?

En waarom beschikken we over christelijke teksten van eeuwen vóór Mohammed die juist de boodschap verkondigen die de islam later afwijst?

Een hypothetisch verloren boek kan theoretisch ieder probleem oplossen.

Je kunt immers altijd zeggen:

“Het oorspronkelijke boek zei precies wat mijn latere boek zegt, maar helaas is het verdwenen.”

Maar historisch gezien bewijst dat niets zolang daarvoor geen bewijs wordt geleverd.

 

Bevestigt de Koran de Bijbel of corrigeert hij hem?

Dit brengt ons uiteindelijk bij een taalkundig eenvoudige maar inhoudelijk vernietigende vraag:

Wat betekent “bevestigen”?

Stel dat ik zeg:

“Ik bevestig het getuigenis van deze man.”

En dan zeg ik:

“Hij heeft het verkeerd over de belangrijkste gebeurtenis, hij heeft het verkeerd over de identiteit van de hoofdpersoon, hij heeft het verkeerd over wat er met hem gebeurde en hij heeft het verkeerd over de betekenis daarvan.”

Bevestig ik zijn getuigenis dan ??

Dat is ongeveer het probleem waarmee we hier geconfronteerd worden.

Het Evangelie verkondigt de kruisiging van Christus.

De Koran ontkent dat Hij werd gekruisigd.

Het Evangelie verkondigt Zijn opstanding.

Het Nieuwe Testament stelt Zijn dood en opstanding centraal in Gods verlossend handelen.

Het Nieuwe Testament presenteert Jezus bovendien op een wijze die ver uitstijgt boven de islamitische categorie van een gewone profeet.

En toch zou de Koran deze eerdere openbaring bevestigen.

Hoeveel kun je van een boodschap ontkennen voordat “bevestigen” ophoudt bevestigen te betekenen?

 

Het islamitische dilemma: Koran, Thora en Evangelie

Daarmee ontstaat wat wel het islamitische dilemma wordt genoemd.

De islam staat voor een lastige keuze.

De Thora en het Evangelie waren in Mohammeds tijd betrouwbaar.

Dan mogen we hun inhoud vergelijken met de Koran.

En dan ontstaan ernstige tegenstellingen.

De Thora en het Evangelie waren vóór Mohammed reeds tekstueel gecorrumpeerd.

Dan moet worden uitgelegd waarom de Koran ze “leiding en licht” noemt, de mensen van het Evangelie opdraagt naar Gods openbaring daarin te oordelen, eerdere Schrift bevestigt en naar mensen verwijst die die Schrift lezen.

Alleen een inmiddels verloren oorspronkelijke Thora en een verloren oorspronkelijk Evangelie waren betrouwbaar.

Dan willen we historisch bewijs zien dat deze alternatieve teksten daadwerkelijk hebben bestaan in de vorm die de islam nodig heeft.

Niet een theorie.

Niet een vaak herhaalde aanname.

Bewijs.

 

Misschien staat de Bijbel wel helemaal niet terecht

Dit is precies waarom het gesprek moet worden omgedraaid.

In islamitische polemiek staat de Bijbel vaak als verdachte in de beklaagdenbank:

“Jullie hebben Gods Woord veranderd.”

Maar wanneer we om bewijs vragen, wordt dikwijls de Koran zelf als maatstaf gebruikt om te bepalen wat in de Bijbel oorspronkelijk geweest moet zijn.

Dat is onvoldoende.

Misschien moet de Koran zelf eens plaatsnemen in de getuigenbank.

En dan stellen we slechts vragen.

Heeft Allah de Thora gegeven?

Volgens Soera 5:44: ja.

Heeft Allah het Evangelie gegeven?

Volgens Soera 5:46: ja.

Moesten de mensen van het Evangelie oordelen volgens wat Allah daarin had geopenbaard?

Volgens Soera 5:47: ja.

Bevestigt de Koran eerdere Schrift?

Volgens Soera 5:48: ja.

Kan iemand de woorden van Allah veranderen?

Soera 6:115 zegt dat niemand Zijn woorden kan veranderen.

Verwijst de Koran naar mensen die eerdere Schrift lazen?

Volgens Soera 10:94: ja.

Goed.

Dan blijft er één vraag over.

 

Wáár is het historische bewijs dat de Bijbel is vervalst?

Niet dat christenen teksten verschillend hebben geïnterpreteerd.

Niet dat kopiisten ooit varianten hebben gemaakt.

Niet dat er verschillende Bijbelhandschriften bestaan.

De islamitische corruptieclaim die hier ter discussie staat is veel groter.

Er wordt beweerd dat de boodschap die wij in eeuwenoude Bijbelse manuscripten aantreffen zodanig afwijkt van de oorspronkelijke goddelijke openbaring dat de Koran zes eeuwen na Christus nodig was om de ware Jezus opnieuw bekend te maken.

Waar is het bewijs voor die enorme historische bewering?

Waar is het manuscript van vóór de vervalsing?

Waar zien we de overgang?

Waar zien we een vroege christelijke gemeenschap die het “islamitische Evangelie” leest?

Waar vinden we vóór Mohammed het Evangelie waarin Jezus niet gekruisigd wordt en slechts de koranische Isa is?

Dat zijn vragen waarop

“jullie Bijbel is vervalst”

geen antwoord is.

Dat is slechts het herhalen van de beschuldiging.

 

Aan jou als moslim: onderzoek zélf Koran en Evangelie

Ik schrijf dit niet omdat ik wil , hoop of denk dat je minder serieus over je geloof nadenkt.

Integendeel.

Neem je geloof serieus genoeg om deze vragen niet uit de weg te gaan.

Wanneer iemand je altijd heeft verteld dat de Bijbel vervalst is, vraag dan eens:

Waar is dan het bewijs?

Wanneer iemand zegt dat het oorspronkelijke Evangelie iets anders leerde, vraag:

Waar kan ik dat oorspronkelijke Evangelie lezen?

Wanneer iemand zegt dat de christenen hun Schrift hebben veranderd, vraag:

Wanneer gebeurde dat precies?

En wanneer je vervolgens ontdekt dat wij manuscripten en christelijke geschriften hebben van eeuwen vóór Mohammed waarin Jezus wordt gekruisigd, opstaat en veel meer is dan slechts een profeet, stel dan de moeilijkste vraag van allemaal:

Wat als niet het Evangelie het probleem is?

Wat als de latere Koran niet werkelijk bevestigt wat het Evangelie al eeuwen verkondigde?

Lees daarom de Koran.

Maar lees óók het Evangelie.

Niet door de bril van wat iemand je verteld heeft dat er zou moeten staan.

Lees wat er daadwerkelijk staat.

En wees vervolgens ook eerlijk en consequent.

Want wanneer de Koran zegt dat Allah het Evangelie gaf als “leiding en licht”, dan verdient dat Evangelie op zijn minst iets beters dan de onbewezen beschuldiging:

“Het is vervalst.”

Waarheid hoeft nooit beschermd te worden tegen onderzoek.

“Beproeft alle dingen; behoudt het goede.” (1 Thessalonicenzen 5:21, STV)

YouTube player

Lees ook:

De vervalste Bijbel? De mythe die instort onder 5000 manuscripten – Bijbelse basis

Het Islamitisch dilemma – Bijbelse basis

Waarheid of leugen, allah: waarachtig of een bedrieger? – Bijbelse basis

Het Islamitisch dilemma 2 – Bijbelse basis

De koran, de Bijbel en het islamitisch dilemma – Bijbelse basis

 

Lees ook: (extern)

De Koran is onjuist, omdat de Koran het zegt – De waarheid over de islam

Islam en de Bijbel – Zoeklicht

Hebben Christenen de Bijbel verdraaid? – Logos Instituut

 

 

Het islamitisch dilemma ontmaskerd: Waarom de Koran je terugstuurt naar de Bijbel

Het islamitisch dilemma ontmaskerd

De claim dat de Bijbel vervalst of corrupt zou zijn , wordt eindeloos herhaald , maar zodra je vraagt naar bewijs, blijft er niets over behalve gesputter, aannames en ontwijking. Het levert tevens voor degene die dit zegt   een cruciaal probleem op; het islamitisch dilemma.

Geen manuscripten.
Geen historische breuk.
Geen alternatief Evangelie.

Alleen een stelling.

En  daar wordt het meteen drijfzand, want de Koran zelf spreekt deze claim tegen.

vraagt de koran om vervalste boeken te testen?

 

De Koran verwijst je naar de Bijbel

Een van de meest onderbelichte teksten staat in de Koran zelf:

“Indien gij in twijfel zijt over wat Wij tot u hebben neergezonden, vraag dan degenen die het Boek vóór u lezen.” (Soera 10:94)

Dit is geen randtekst. Dit is fundamenteel.

Let op wat hier gebeurt:

Mohammed wordt aangesproken

Twijfel wordt erkend

En de oplossing is: raadpleeg de eerdere Schrift

Niet:
“pas op, die is vervalst”

Maar:
“vraag hen.”

 

De onvermijdelijke conclusie

Dit vers dwingt tot een keuze:

Als de Bijbel in de 7e eeuw betrouwbaar was
→ dan bevestigt de Koran een Schrift die leert dat Jezus is gekruisigd en opgestaan

Als de Bijbel toen al vervalst was
→ dan verwijst de Koran naar een corrupte bron als autoriteit

Beide kunnen niet tegelijkertijd waar zijn.

 

“Leiding en licht” of misleiding?

De Koran zegt:

De Thora bevat “leiding en licht” (Soera 5:44)

Het Evangelie bevat “leiding en licht” (Soera 5:46)

Mensen moeten oordelen naar wat daarin staat (Soera 5:47)

De vraag is onontkoombaar:

Hoe kan een vervalst boek “leiding en licht” zijn?

 

Waar is het bewijs?

Hier lazert het hele bouwwerk in elkaar;

Als de Bijbel veranderd is:

Waar zijn de manuscripten met een andere inhoud?

Waar is de overgang van echt naar vervalst?

Waar zijn de groepen die de originele tekst bewaarden?

Ze bestáán niet.

Wat we wél hebben:

  • duizenden manuscripten
  • verspreid over de hele bekende wereld
  • met een consistente kernboodschap

En die boodschap is helder:

  • Jezus werd gekruisigd
  • Jezus stond op
  • Jezus is Heer

 

Het verzonnen “verloren Evangelie”

Vaak komt dan dit argument:

“Het echte Evangelie is verdwenen.”

Maar dat is geen geschiedenis. Dat is een ontsnappingspoging.

Want:

geen enkel document noemt dit boek

geen enkele vroege bron kent het

geen enkel manuscript is ooit gevonden

Een ‘verdwenen boek’ zonder enig spoor is geen bewijs, het is een aanname.

 

Wat bedoelt de Koran met “verdraaien”?

De Koran spreekt over mensen die de Schrift “verdraaien”.

Maar dat betekent:

verkeerd uitleggen

context verdraaien

waarheid verbergen

Niet:

het herschrijven van de volledige tekst

Dat onderscheid is cruciaal , en wordt vaak genegeerd.

 

Het echte conflict

Het probleem zit niet in manuscripten.

Het probleem zit in de boodschap.

De Bijbel zegt:

“Christus is gestorven voor onze zonden…” (1 Korinthe 15:3, STV)

De Koran ontkent dat.

Daar botst het.

Niet omdat de tekst veranderd is
maar omdat de inhoud niet wordt geaccepteerd.

 

De verschuiving die niemand benoemt

De discussie begint zo:

“De Bijbel is veranderd”

Maar eindigt hier:

“Ik geloof niet wat de Bijbel zegt”

Dát is de werkelijke kern.

 

Wees een Bereeër

Uiteindelijk gaat het niet om winnen van een discussie, maar om waarheid.

De vraag is niet wat traditie zegt.
De vraag is niet wat vaak herhaald wordt.

De vraag is:

Wat is waar en durf je dat eerlijk te onderzoeken?

Wees als de Bereeërs:

“Deze waren edeler dan die te Thessalonica, als die het woord ontvingen met alle toegenegenheid, onderzoekende dagelijks de Schriften, of deze dingen alzo waren.” (Handelingen 17:11, STV)

Leg alles naast de Schrift.
Onderzoek het zelf.
Laat niet een claim, maar het bewijs spreken.

Want uiteindelijk staat er meer op het spel dan een debat:

de waarheid over Jezus Christus.

zie ook:

De koran, de Bijbel en het islamitisch dilemma – Bijbelse basis

Het Islamitisch dilemma – Bijbelse basis

Het Islamitisch dilemma 2 – Bijbelse basis

De vervalste Bijbel? De mythe die instort onder 5000 manuscripten – Bijbelse basis

extern:

De Koran stelt dat het de Bijbel “bevestigt”, in tegenstelling tot wat vaak wordt geloofd in de Islam. 

Tegenstrijdigheden in de Bijbel?

 

Statenvertaling en King James Version, kleine tekstverschillen, grote eenheid

Statenvertaling en King James Version kleine tekstverschillen, grote eenheid

Binnen behoudende christelijke kring wordt vaak gesproken over de Statenvertaling (SV) en de King James Version (KJV) alsof zij tekstueel volledig identiek zijn. Beide vertalingen worden terecht gewaardeerd vanwege hun eerbiedige stijl, hun grote historische betekenis en hun nauwe band met de gereformeerde traditie. Toch roept dit soms de overtuiging op dat deze Bijbels niet alleen betrouwbaar zijn, maar zelfs gebaseerd zouden zijn op één volmaakt identieke grondtekst.

Wie echter de feiten nuchter onderzoekt, ontdekt iets anders: de Statenvertaling en de King James Version zijn inhoudelijk uitzonderlijk eensgezind, maar niet tekstueel identiek. En juist dat gegeven leert ons iets belangrijks over Gods voorzienige bewaring van Zijn Woord.

Historische achtergrond

De King James Version verscheen in 1611 in Engeland, in opdracht van de gevestigde kerk. De Statenvertaling volgde in 1637 in de Republiek der Nederlanden, eveneens als officiële kerkvertaling. Beide vertalingen ontstonden in een tijd waarin de Reformatie diepgeworteld was en waarin grote waarde werd gehecht aan trouw aan de grondtekst.

Beide vertaalcommissies werkten vanuit het Hebreeuws (Oude Testament) en het Grieks (Nieuwe Testament), en voor het Nieuwe Testament maakten zij gebruik van wat men later is gaan noemen de Textus Receptus. Dat gedeelde uitgangspunt verklaart de enorme overeenstemming tussen beide Bijbels.

De Textus Receptus: geen enkelvoudige tekst

Hier ontstaat vaak een misverstand. Er bestaat namelijk niet één vaste Textus Receptus. De Textus Receptus is geen enkel manuscript en ook geen één uniforme uitgave, maar een verzameling van nauw verwante edities van het Griekse Nieuwe Testament, gedrukt in de zestiende en zeventiende eeuw.

Deze edities vertonen onderling kleine verschillen. Soms gaat het om een extra woord, soms om een andere volgorde, soms om een naam die wel of niet genoemd wordt. De verschillen zijn reëel, maar klein.

De KJV-vertalers en de SV-vertalers maakten ieder eigen tekstkritische keuzes binnen deze beschikbare edities. Daardoor volgen zij niet altijd exact dezelfde Griekse lezing.

Concrete verschillen tussen SV en KJV

Wanneer men de twee vertalingen nauwkeurig vergelijkt, blijken er op tientallen plaatsen kleine verschillen te bestaan. Enkele voorbeelden:

Handelingen 3:3
In de ene vertaling vraagt de verlamde man eenvoudig om een aalmoes, in de andere vraagt hij om te ontvangen.

Mattheüs 27:41
De Statenvertaling noemt naast overpriesters en schriftgeleerden ook de farizeeën, terwijl de KJV deze niet vermeldt.

Johannes 18:20
Het verschil betreft hier een nuance tussen tijd en plaats: waar de Joden samenkomen versus wanneer zij samenkomen.

Lukas 7:45
In de SV wordt gezegd dat de vrouw Jezus’ voeten kuste sinds zij binnenkwam; in de KJV sinds Jezus binnenkwam.

Handelingen 16:7
De hoofdtekst is gelijk, maar de Statenvertaling vermeldt in een kanttekening de lezing “de Geest van Jezus”, een variant die later in moderne vertalingen vaak in de hoofdtekst terechtkwam.

Deze verschillen zijn zichtbaar, maar theologisch onschadelijk. Geen enkele christelijke leer staat op het spel.

Wat deze verschillen betekenen

Deze vaststellingen leiden tot een onontkoombare conclusie:

God heeft Zijn Woord bewaard met grote trouw en stabiliteit, maar niet volgens een model van absolute tekstuele uniformiteit.

De Statenvertaling bewijst dit juist. Zij is een hooggewaardeerde, orthodoxe, gereformeerde vertaling, maar zij volgt niet overal exact dezelfde tekstkeuzes als de KJV. Dat betekent dat God de Nederlandse kerk eeuwenlang een Bijbel gaf die op details afwijkt van de Engelse — zonder dat dit ook maar iets afdoet aan waarheid, gezag of heil.

Dit ondergraaft het idee dat God verplicht zou zijn geweest om één enkele perfecte teksteditie of één taal absoluut te bevoordelen.

Wereldwijde en historische context

Hetzelfde patroon zien we wereldwijd. Door de eeuwen heen hebben gelovigen in Europa, het Midden-Oosten, Afrika en Azië Bijbels gelezen die licht van elkaar verschilden. Toch kwamen zij tot geloof, groeiden zij in heiliging en beleden zij hetzelfde evangelie.

Dat geldt ook vandaag: de meeste christenen wereldwijd lezen vertalingen die gebaseerd zijn op iets andere tekstkeuzes dan die van de Statenvertaling of de KJV. Toch ontvangen zij hetzelfde Woord van God.

Tekstuele variatie en vertrouwen

Sommigen vrezen dat erkenning van kleine tekstverschillen leidt tot onzekerheid. In werkelijkheid werkt het precies andersom.

Wie eerlijk erkent dat er kleine variatie bestaat, maar tegelijk ziet hoe overweldigend stabiel de Bijbel is over talen, eeuwen en continenten heen, krijgt juist meer vertrouwen in Gods voorzienige bewaring.

De grote lijnen staan vast:

  • de openbaring van God
  • het evangelie van Christus
  • de oproep tot geloof en bekering
  • de hoop op verlossing en heerlijkheid

De Statenvertaling en de King James Version staan niet tegenover elkaar. Zij staan naast elkaar als twee monumentale getuigen van Gods Woord in verschillende talen.

Hun kleine verschillen leren ons nederigheid. Hun grote overeenstemming leert ons vertrouwen.

Niet tekstueel absolutisme, maar dankbare zekerheid past bij wie gelooft dat God Zijn Woord bewaart — voor alle volken, in alle talen.

 

“Het gras verdort, de bloem valt af, maar het Woord van onze God bestaat in eeuwigheid.”

 

Geverifieerd door MonsterInsights