Wanneer ‘de kerk’ naar macht grijpt
Onder Christenen heerst soms de overtuiging dat ze maatschappelijke en politieke invloed moeten zoeken. Men spreekt over het “heroveren van cultuur”, over christelijke politiek, of zelfs over het “regeren van de zeven bergen” van de samenleving: politiek, media, onderwijs, economie, kunst, religie en gezin.
Het klinkt aantrekkelijk. Als christenen meer macht krijgen, ‘kan de samenleving misschien rechtvaardiger worden.’
Maar het Nieuwe Testament laat een heel ander beeld zien.
De apostelen riepen de gemeente nergens op om de wereld te regeren. Integendeel: zij waarschuwen juist voor het vermengen van het Koninkrijk van God met de structuren van deze wereld.
Het Koninkrijk van Christus is niet politiek
Jezus zelf maakte dit onderscheid volkomen duidelijk toen Hij voor Pilatus stond.
“Jezus antwoordde: Mijn Koninkrijk is niet van deze wereld; indien Mijn Koninkrijk van deze wereld ware, zo zouden Mijn dienaars gestreden hebben, opdat Ik den Joden niet ware overgeleverd; maar nu is Mijn Koninkrijk niet van hier.”
(Johannes 18:36, STV)
Deze woorden zijn radicaal.
Christus is wel degelijk Koning. Maar Zijn Koninkrijk wordt niet gevestigd via politieke macht, maatschappelijke dominantie of menselijke structuren.
Het groeit door bekering.
Niet door partijprogramma’s
Niet door verkiezingen.
Niet door parlementen
Niet door politieke strategie.
De eerste christenen hadden geen politieke macht
De eerste christenen leefden onder het Romeinse rijk. Zij hadden geen politieke vertegenwoordiging, geen invloed op wetten en geen maatschappelijke macht.
Toch veranderde het evangelie de wereld.
Niet omdat christenen de macht veroverden, maar omdat het evangelie mensen veranderde.
“Die ons getrokken heeft uit de macht der duisternis, en overgezet heeft in het Koninkrijk van den Zoon Zijner liefde.”
(Kolossenzen 1:13, STV)
De Bijbel leert dat echte verandering begint bij het hart, niet bij het systeem.
Politiek kan wetten veranderen.
Het evangelie verandert mensen.
De gemeente is een volk van vreemdelingen
Het Nieuwe Testament beschrijft christenen niet als bouwers van een christelijke samenleving, maar als pelgrims in een wereld die God niet kent.
“Geliefden, ik vermaan u als inwoners en vreemdelingen, dat gij u onthoudt van de vleselijke begeerlijkheden, welke krijg voeren tegen de ziel.”
(1 Petrus 2:11, STV)
Een vreemdeling probeert het land waarin hij tijdelijk verblijft niet te regeren of te veranderen. Hij weet dat zijn echte thuis ergens anders ligt.
Voor de gelovige ligt dat thuis in het Koninkrijk van God.
De geschiedenis laat zien wat macht met de kerk doet
Wanneer de kerk politieke macht krijgt, gebeurt er bijna altijd hetzelfde.
Het evangelie wordt vermengd met politieke belangen.
Het geloof wordt een cultureel systeem.
De boodschap van genade wordt vervangen door macht en controle.
Vanaf het moment dat het christendom staatsgodsdienst werd in het Romeinse rijk, begon de kerk langzaam te veranderen van een getuigend volk in een machtsinstituut.
En telkens wanneer dat gebeurt, verliest het evangelie zijn scherpte.
Dominion-denken staat haaks op het Nieuwe Testament
In sommige hedendaagse bewegingen wordt geleerd dat christenen de samenleving moeten domineren en regeren.
Maar het Nieuwe Testament verwacht helemaal geen christelijke wereldorde vóór de wederkomst van Christus.
Paulus schrijft juist het tegenovergestelde.
“Doch de boze mensen en bedriegers zullen tot erger voortgaan, verleidende en wordende verleid.”
(2 Timotheüs 3:13, STV)
Volgens de Schrift zal de wereld niet steeds christelijker worden, maar juist geestelijk donkerder.
Dat betekent dat politieke overwinning nooit de missie van de kerk kan zijn.
De roeping van de kerk is getuigen
De opdracht die Christus gaf aan Zijn gemeente is helder.
“Gaat dan heen, onderwijst al de volken, dezelve dopende in den Naam des Vaders en des Zoons en des Heiligen Geestes.”
(Mattheüs 28:19, STV)
Niet: verover de politiek.
Niet: bouw een christelijke samenleving.
Niet: neem de macht.
Maar: verkondig het evangelie.
De kerk verandert de wereld niet door macht, maar door waarheid.
Wanneer Christus komt zal Hij regeren
De Bijbel leert dat er een dag komt waarop de wereld werkelijk rechtvaardig zal worden bestuurd.
Maar dat zal niet gebeuren door menselijke pogingen om een christelijke maatschappij te bouwen.
Dat gebeurt wanneer Christus Zelf terugkomt.
Dan zal Hij regeren.
Tot die dag leeft de gemeente als een getuigend volk in een wereld die haar Koning nog niet kent.
Christenen zijn geroepen om een licht te zijn in de wereld, maar niet om de wereld te beheersen.
De kracht ligt niet in politieke invloed, maar in het evangelie.
Wanneer ‘de kerk’ macht zoekt, verliest zij haar roeping.
Wanneer zij eenvoudig Christus verkondigt, veranderen levens.
De geschiedenis bewijst het.
En de Schrift bevestigt het.
lees ook: (extern)
