Genade onderwijst ons, niet de Wet als leefregel

Waarom terugkeren naar de Wet?

Er wordt in christelijke kring veel gesproken over Genade. We zijn behouden uit Genade, niet uit werken. Daarover zijn de meeste christenen het gelukkig wel eens. Maar zodra het gaat over de dagelijkse levenswandel, verandert er vaak iets. Dan wordt ineens de Wet van Mozes weer van stal gehaald. Niet om behouden te worden, zegt men dan, maar nu als leefregel voor de gelovige.

Dat klinkt heel Bijbels. De Wet is toch heilig, rechtvaardig en goed? En God wil toch dat Zijn kinderen heilig leven?

Zeker. Maar daarmee is nog niet gezegd dat de Wet de leefregel voor de christen is.

Sterker nog, de apostel Paulus onderwijst iets heel anders. Hij wijst ons niet terug naar Sinaï, maar naar de Genade van God die in Jezus Christus verschenen is.

En dat is echt een andere boodschap.

De Genade onderwijst ons

 

De Genade onderwijst ons

In Titus 2:11-14 schrijft Paulus:

“Want de zaligmakende genade Gods is verschenen aan alle mensen.

En onderwijst ons, dat wij, de goddeloosheid en de wereldse begeerlijkheden verzakende, matiglijk en rechtvaardiglijk en godzaliglijk leven zouden in deze tegenwoordige wereld;

Verwachtende de zalige hoop en verschijning der heerlijkheid van den groten God en onzen Zaligmaker Jezus Christus;

Die Zichzelven voor ons gegeven heeft, opdat Hij ons zou verlossen van alle ongerechtigheid, en Zichzelven een eigen volk zou reinigen, ijverig in goede werken.” (STV)

Lees dat nog eens rustig en met aandacht door.

Wat onderwijst ons volgens Paulus? De Wet? De tien geboden? Een stelsel van voorschriften waaraan de gelovige zich moet onderwerpen?

Nee!

De Genade onderwijst ons.

En wat leert die Genade ons dan?

Om goddeloosheid en wereldse begeerlijkheden af te wijzen en matig, rechtvaardig en godzalig te leven. Dat is bepaald geen vrijblijvende boodschap.

Het Griekse woord dat hier met ‘onderwijst’ is vertaald, paideuō, heeft ook de betekenis van opvoeden, vormen en terechtwijzen. Genade is dus niet alleen de onverdiende gunst waardoor wij behouden worden. Het is ook de grondslag waarop de gelovige leert leven.

Wie beweert dat Genade onvoldoende is om een christen tot een heilige levenswandel te brengen, mag zich daarom ernstig afvragen of hij de woorden van Paulus wel serieus neemt.

 

De Wet is goed, maar waarvoor?

Laten we een mogelijk misverstand meteen uit de weg ruimen. De Wet op zichzelf is niet verkeerd. Paulus schrijft in Romeinen 7:12:

“Alzo is dan de wet heilig, en het gebod is heilig, en rechtvaardig, en goed.” (STV)

Daar valt niets aan af te dingen.

Maar de vraag is niet of de Wet goed is. De vraag is welke functie God aan de Wet gegeven heeft en of de gelovige in Christus nog onder haar gezag staat.

Dat zijn twee verschillende dingen, die we niet moeten verwarren.

Een geneesmiddel kan uitstekend zijn voor een bepaalde aandoening, maar daarmee is het nog niet heilzaam voor iedere patiënt.

Zo heeft ook de Wet een door God bepaalde functie. En die functie mogen we niet eigenmachtig veranderen.

Paulus zegt in Romeinen 3:20:

“Daarom zal uit de werken der wet geen vlees gerechtvaardigd worden, voor Hem; want door de wet is de kennis der zonde.” (STV)

De Wet maakt de zonde bekend. Zij stelt de mens schuldig tegenover God. En laat zien dat de mens nooit kan beantwoorden aan Gods rechtvaardige eisen.

Maar de Wet geeft geen leven.

In Galaten 3:21 stelt Paulus zelfs de vraag of de Wet tegen de beloften van God is. Zijn antwoord luidt:

“Dat zij verre; want indien er een wet gegeven ware, die machtig was levend te maken, zo zou waarlijk de rechtvaardigheid uit de wet zijn.” (STV)

Daar ligt het probleem. Niet bij de Wet, maar bij de mens die onder de Wet staat.

De Wet kan eisen, maar kan geen leven schenken. Kan de zonde aanwijzen, maar de zondaar niet veranderen.

Waarom zouden we de Wet dan alsnog gaan gebruiken als het beginsel waarnaar de nieuwe mens in Christus moet leven?

 

Niet onder de Wet, maar onder de Genade

Romeinen 6:14 is in dit verband bijzonder belangrijk:

“Want de zonde zal over u niet heersen; want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.” (STV)

Merkwaardig genoeg wordt deze tekst nogal eens precies andersom toegepast.

Men redeneert dat de gelovige de Wet nodig heeft om de zonde te weerstaan. Zonder de Wet zou hij immers gemakkelijk in allerlei zonden vervallen.

Maar Paulus zegt nu juist dat de zonde niet over ons zal heersen omdat wij niet onder de Wet, maar onder de Genade zijn.

Dat is een radicaal verschil!

Paulus verbindt de overwinning op de heerschappij van de zonde niet met het opnieuw opleggen van de Wet, maar met onze nieuwe positie in Christus.

Wie Romeinen 6 zorgvuldig leest, ontdekt waarom. De gelovige is met Christus gestorven en met Hem opgewekt. Hij hoort niet langer bij de oude mensheid in Adam, maar heeft deel gekregen aan het nieuwe leven in Christus.

Daarom zegt Paulus dat wij onszelf voor de zonde dood moeten houden, maar voor God levend in Christus Jezus.

Dát is de basis  van onze levenswandel.

Niet proberen de oude mens door middel van geboden op te knappen, maar leven vanuit wat God ons in Christus geschonken heeft.

 

Maar we hebben toch een leefregel nodig?

Dat is waarschijnlijk het meest gehoorde bezwaar.

Natuurlijk heeft een christen onderwijs nodig. Niemand zal dat ontkennen. De vraag is alleen wat dat onderwijs inhoudt.

En daarop geeft Titus 2 een glashelder antwoord.

De Genade onderwijst ons

Bovendien hebben wij de brieven, waarin uitvoerig wordt beschreven hoe gelovigen behoren te wandelen. Denk aan Romeinen 12, Efeze 4 en 5, Kolossenzen 3 en de vele andere Schriftgedeelten waarin Paulus praktische aanwijzingen geeft.

Daarin wordt niet minder van de gelovige verwacht dan onder de Wet.

Maar de grondslag is totaal anders.

Neem bijvoorbeeld Efeze 4:32:

“Maar zijt jegens elkander goedertieren, barmhartig, vergevende elkander, gelijkerwijs ook God in Christus ulieden vergeven heeft.” (STV)

Let goed op de volgorde.

Wij moeten niet vergeven om daardoor Gods vergeving te verdienen. Wij worden opgeroepen elkaar te vergeven omdat God ons in Christus vergeven heeft.

Dát is onderwijs vanuit de Genade.

Hetzelfde zien we in Kolossenzen 3. Paulus begint niet met een reeks voorschriften, maar met onze positie in de opgestane Christus. Pas daarna volgen de praktische aanwijzingen voor onze levenswandel.

De christelijke levenswandel vloeit voort uit onze verbondenheid met Christus.

Wie dat omdraait, maakt van het christelijke leven opnieuw een stelsel van verplichtingen.

 

De Wet als leefregel? Paulus denkt anders

In Romeinen 7:4 schrijft Paulus:

“Zo dan, mijn broeders, gij zijt ook der wet gedood door het lichaam van Christus, opdat gij zoudt worden eens Anderen, namelijk Desgenen, Die van de doden opgewekt is, opdat wij Gode vruchten dragen zouden.” (STV)

Dit vers verdient bijzondere aandacht.

Paulus zegt niet dat wij aan de Wet gestorven zijn om vervolgens een wat mildere versie daarvan als leefregel te ontvangen.

Hij zegt dat wij aan de Wet gestorven zijn om van een Ander te worden: van de opgestane Christus.

En waarom?

Opdat wij voor God vrucht zouden dragen.

Daarmee wordt meteen duidelijk dat het losgemaakt zijn van de Wet niet betekent dat de gelovige zonder geestelijke verantwoordelijkheid leeft. Integendeel! Het doel is juist vrucht dragen voor God.

Maar vrucht ontstaat uit leven, niet uit wetgeving.

Een boom draagt geen vrucht doordat iemand een lijst met voorschriften aan zijn takken hangt. Hij draagt vrucht omdat hij leeft.

Zo ook met de gelovige.

 

De tien geboden dan?

Hier wordt het gesprek vaak wat lastiger.

Men erkent dan dat de christen niet onder de ceremoniële bepalingen van de Wet staat. De offers, de priesterdienst, de voedselvoorschriften en dergelijke zouden zijn vervallen. Maar de tien geboden, zo zegt men, blijven als morele leefregel voor de gelovige van kracht.

Alleen moeten we ons afvragen waar Paulus dat onderscheid maakt.

In 2 Korinthe 3 spreekt hij over de bediening van de dood, met letters in stenen gegraveerd. Dat kan moeilijk ergens anders op slaan dan op de tien geboden.

Paulus noemt die bediening heerlijk, maar tegelijk een bediening die voorbijgaand was. Daartegenover plaatst hij de bediening van de Geest, die een blijvende heerlijkheid heeft.

Dat is behoorlijk sterk uitgesproken.

Betekent dit dan dat een christen nu dan maar mag stelen, liegen, moorden of overspel plegen?

Natuurlijk niet.

Maar daarmee is ook niet aangetoond dat hij onder de Wet van Mozes staat.

De apostelen onderwijzen immers uitvoerig over liefde, waarheid, reinheid, eerlijkheid en rechtvaardigheid.

En dat onderwijs is gegrond op onze nieuwe positie in Christus, niet op het opnieuw onderbrengen van de gelovige onder het verbond van Sinaï.

Dat verschillende geboden inhoudelijk overeenkomen, betekent nog niet dat ze aan dezelfde rechtsverhouding ontleend zijn.

De gelovige is niet wetteloos. Hij behoort Christus toe.

 

Onder de Wet van Christus

Paulus spreekt in Galaten 6:2 over de Wet van Christus:

“Draagt elkanders lasten, en vervult alzo de wet van Christus.” (STV)

En in 1 Korinthe 9:21 maakt hij duidelijk dat hij niet zonder wet tegenover God is, maar onder de wet van Christus staat.

Daarmee is het misverstand opgeruimd dat een gelovige zonder de Wet van Mozes geen enkele norm meer zou hebben.

Christus Zelf is onze Heer. Zijn liefde, Zijn gezindheid en het onderwijs dat Hij door Zijn apostelen aan de Gemeente gegeven heeft, bepalen onze wandel.

Dat is volstrekt niet hetzelfde als opnieuw onder het Sinaïtische verbond geplaatst worden.

Sterker nog, Paulus schrijft in Galaten 5:18:

“Maar indien gij door den Geest geleid wordt, zo zijt gij niet onder de wet.” (STV)

Opnieuw die tegenstelling.

Niet de Wet als heersend beginsel, maar de leiding van de Geest.

En direct daarna beschrijft Paulus de vrucht van de Geest: liefde, blijdschap, vrede, lankmoedigheid, goedertierenheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en matigheid.

Tegen zulke dingen, zegt hij, is de Wet niet.

De Geest brengt dus voort wat de Wet niet tot stand kon brengen.

 

Genade is géén vrijbrief om te zondigen

Nu moeten we ook naar de andere kant eerlijk zijn.

Het is wel degelijk mogelijk om de vrijheid in Christus verkeerd te gebruiken. Ook daarvoor waarschuwt Paulus.

In Galaten 5:13 schrijft hij:

“Want gij zijt tot vrijheid geroepen, broeders, alleenlijk gebruikt de vrijheid niet tot een oorzaak voor het vlees; maar dient elkander door de liefde.” (STV)

Vrijheid in Christus betekent niet dat dan onze eigen verlangens voortaan de maatstaf zijn.

Dezelfde Genade die ons bevrijdt van de heerschappij van de Wet, onderwijst ons immers om goddeloosheid en wereldse begeerlijkheden af te wijzen.

Daarom is het onjuist om te zeggen dat een krachtige prediking van genade automatisch tot losbandigheid leidt.

Wie van Genade een vrijbrief voor de zonde maakt, heeft haar onderwijs niet begrepen.

Maar wie Genade onvoldoende acht en daarom teruggrijpt naar de Wet, heeft ook niet begrepen wat Paulus leert.

Beide dwalingen hebben uiteindelijk hetzelfde probleem: ze doen chronisch tekort aan de betekenis van het volbrachte werk van Christus en het nieuwe leven dat wij in Hem ontvangen hebben.

 

Waarom keren christenen dan toch telkens terug naar de Wet?

Misschien omdat regels overzichtelijk zijn.

Een lijst met geboden geeft houvast. Je kunt dan afvinken wat je gedaan hebt en vaststellen waar je tekortschiet. Het lijkt bovendien makkelijker om anderen langs diezelfde meetlat te leggen.

Maar het leven uit Genade vraagt om iets anders.

Het vraagt geloof. Vertrouwen op Gods Woord. Het erkennen dat wij uit onszelf niets kunnen voortbrengen wat voor God blijvende waarde heeft, maar dat Hij ons in Christus alles geschonken hééft wat nodig is om voor Hem te leven.

En dat vraagt ook om kennis van onze positie in Christus.

Als gelovigen nauwelijks onderwijs krijgen over hun dood en opstanding met Christus, over de nieuwe schepping en over het werk van de Heilige Geest, ligt het voor de hand dat men terugvalt op regels en voorschriften.

Dan wordt de christelijke levenswandel ongemerkt weer een kwestie van menselijke inspanning.

Precies dat waarvoor Paulus in zijn brief aan de Galaten zo ernstig waarschuwt.

Hij vraagt in Galaten 3:3:

“Zijt gij zo uitzinnig? Daar gij met den Geest begonnen zijt, voleindigt gij nu met het vlees?” (STV)

Dat is geen vriendelijke correctie. Paulus ziet hier een ernstig gevaar voor het geestelijke leven van de gelovigen.

En die waarschuwing heeft niets aan betekenis verloren.

 

De Genade richt ons op de zalige hoop

Er zit nog een heel bijzonder aspect aan Titus 2 dat makkelijk over het hoofd wordt gezien.

De Genade onderwijst ons niet alleen hoe wij vandaag zouden leven, maar richt onze blik ook op de toekomst.

Paulus schrijft dat wij de zalige hoop verwachten: de verschijning van de heerlijkheid van onze grote God en Zaligmaker Jezus Christus.

Onze levenswandel staat dus in het licht van Zijn komst.

Niet de voortdurende angst om tekort te schieten tegenover een reeks geboden, maar de verwachting van Christus hoort ons leven te kenmerken.

Wij zijn van Hem geworden. Hij heeft Zichzelf voor ons gegeven. Hij heeft ons verlost van onze ongerechtigheid en ons tot Zijn eigendom gemaakt.

Zou dat dan geen reden zijn om voor Hem te leven?

En zou de Genade die ons alles geschonken heeft, onvoldoende zijn om ons daarin te onderwijzen?

 

Niet terug naar Sinaï, maar leven uit Christus

Het is opvallend hoe makkelijk christenen het onderscheid tussen Wet en genade erkennen wanneer het over behoud gaat, maar het vervolgens uit het oog verliezen als de levenswandel ter sprake komt.

Dan klinkt het: wij zijn behouden door Genade, maar moeten leven naar de Wet.

Paulus zegt iets anders.

Wij zijn behouden door Genade, staan onder de Genade en worden door diezelfde Genade onderwezen om godzalig te leven.

De Genade is niet maar het begin van het christelijke leven. Zij is het fundament ervan.

Dat maakt de christelijke levenswandel niet vrijblijvend. Het maakt hem juist tot een leven waarin Christus centraal staat.

Want de Wet kan de zonde aanwijzen, maar Christus geeft leven. De Wet kan eisen, maar de Genade onderwijst. En wat de Wet niet kon bewerken vanwege de zwakheid van het vlees, heeft God tot stand gebracht door Zijn Zoon.

Daarom hoeft de gelovige niet terug naar Sinaï om te leren hoe hij zou leven.

Hij mag zijn blik richten op de opgestane en verheerlijkte Christus, met Wie hij verbonden is en in Wie hij nieuw leven ontvangen heeft.

De vraag is dus niet of een christen heilig zou leven. De vraag  moet zijn vanuit welk beginsel hij leeft.

En daarop geeft Gods Woord een ondubbelzinnig duidelijk antwoord:

“Want de zonde zal over u niet heersen; want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.” (Romeinen 6:14, STV)

 

Dat is geen uitnodiging tot zonde.

Dat is de vrijheid waarin Christus ons gesteld heeft.

En die Genade?

Die onderwijst ons.

lees ook:

Bent u ook religieus? – Bijbelse basis

Wat bedoelt de Bijbel met “leven uit Genade”? – Bijbelse basis

Het nieuwe verbond: van wet naar genade en vrijheid – Bijbelse basis

Wet en Genade: vullen ze elkaar aan? – Bijbelse basis

Vrij van de Wet , o vreugdevol leven – Bijbelse basis

Wet en Genade sluiten elkaar uit – Bijbelse basis

Is de man de priester van het gezin?

Wat zegt de Bijbel?

Je kan de uitspraak regelmatig tegenkomen onder gelovigen;

De man is de priester van het gezin.

Vooral wanneer het gaat over de geestelijke verantwoordelijkheid van echtgenoten en vaders, komt deze uitdrukking voorbij. Soms wordt zelfs gesproken over het priesterlijk gezag van de man.

Maar waar staat dat in de Bijbel?

Hero banner promoting Bible studies: open Bible on a wooden table at sunrise with the Dutch title 'Wat zegt de Bijbel over...' and a blue footer menu showing topics like Schrift met Schrift and Christus centraal.
Wat zegt de Bijbel over

Ik kan me niet herinneren ooit een Bijbelgedeelte gelezen te hebben waarin de man als priester van zijn gezin wordt aangesteld. En dat roept vragen op. Want als we aan de man een priesterlijke functie toekennen, moeten we toch kunnen uitleggen waarop die gedachte gebaseerd is?

Dat de man verantwoordelijkheid draagt voor zijn vrouw en kinderen, staat buiten kijf. Maar verantwoordelijkheid dragen en priester zijn, zijn twee verschillende zaken.

Bovendien vraag ik me af of achter deze manier van spreken niet een groter probleem schuilgaat. In het christendom is men door de eeuwen heen gewend geraakt aan allerlei vormen van geestelijke hiërarchie. Het onderscheid tussen geestelijken en leken is daar een bekend voorbeeld van. Zou het kunnen dat dat denken ook invloed heeft gehad op onze opvattingen over huwelijk en gezin?

Want is de verhouding tussen man en vrouw volgens de Bijbel niet in de eerste plaats een verhouding van eenheid?

 

Man en vrouw zijn één vlees

Als we willen begrijpen hoe God de verhouding tussen man en vrouw heeft bedoeld, moeten we beginnen bij de schepping.

“Daarom zal de man zijn vader en zijn moeder verlaten, en zijn vrouw aankleven; en zij zullen tot één vlees zijn.” (Genesis 2:24, STV)

Dat is de grondslag van het huwelijk. Man en vrouw worden aan elkaar verbonden in een eenheid die zo nauw is dat de Schrift spreekt over één vlees.

Er staat niet dat de man een afzonderlijke geestelijke positie boven zijn vrouw krijgt, waardoor zij voor haar verhouding tot God op hem aangewezen zou zijn.

De vrouw wordt in Genesis 2:18 aangeduid als een hulp die tegenover de man is. Zij wordt hem gegeven als iemand die bij hem past. De eenheid van man en vrouw vormt vervolgens de grondslag voor hun gezamenlijke leven.

Dat betekent niet dat de Schrift geen onderscheid maakt tussen hun verantwoordelijkheden. Maar die verantwoordelijkheden moeten binnen de huwelijksgemeenschap worden verstaan, niet als een systeem van geestelijke rangen en standen.

Wie het huwelijk voornamelijk benadert vanuit de vraag wie er gezag heeft over wie, loopt het risico dat de eenheid naar de achtergrond verdwijnt.

 

Waar komt het idee van de man als gezinspriester vandaan?

Mogelijk speelt de geschiedenis van de aartsvaders hierin een rol.

Noach bouwde na de zondvloed een altaar en bracht offers aan de HEERE. Abraham deed hetzelfde. Ook Job bracht offers voor zijn kinderen, omdat hij rekening hield met de mogelijkheid dat zij gezondigd hadden (Job 1:5).

Daaruit wordt soms de gedachte gedestilleerd dat de vader van oudsher als priester van zijn gezin optrad.

Maar daarmee is nog niet aangetoond dat God iedere vader een blijvend priesterlijk ambt heeft gegeven.

Bovendien gebeurden genoemde gebeurtenissen lang vóór de instelling van het Levitische priesterschap. Onder de wet van Mozes was het priesterschap juist niet aan iedere vader of echtgenoot verbonden. Het was voorbehouden aan Aäron en zijn nakomelingen.

En met de komst van Jezus Christus is er op dit terrein een radicale verandering gekomen.

 

Jezus Christus is onze Hogepriester

De Hebreeënbrief laat uitvoerig en gedetailleerd zien dat het priesterschap van het oude verbond zijn vervulling heeft gevonden in Christus. Zijn offer is volkomen en Zijn priesterschap blijvend.

“Daar wij dan een groten Hogepriester hebben, Die door de hemelen doorgegaan is, namelijk Jezus, den Zoon van God, zo laat ons deze belijdenis vasthouden.” (Hebreeën 4:14, STV)

Door Zijn offer heeft Christus de toegang tot God geopend. De gelovige heeft geen aardse priester nodig om namens hem of haar tot God te naderen.

Paulus schrijft aan Timotheüs :

“Want er is één God, er is ook één Middelaar Gods en der mensen, de Mens Christus Jezus;” (1 Timotheüs 2:5, STV)

Dat heeft ook betekenis voor het huwelijk.

Een gelovige vrouw heeft geen echtgenoot nodig om toegang tot God te krijgen. Zij mag zelf tot de Vader naderen, op dezelfde grond als haar man: het volbrachte werk van Jezus Christus.

Een man kan voor zijn vrouw bidden, haar ondersteunen en samen met haar Gods Woord onderzoeken. Maar hij staat niet tussen haar en God.

Die plaats behoort uitsluitend aan Christus toe.

 

Het priesterschap van alle gelovigen

Het Nieuwe Testament spreekt over een priesterschap waarin alle gelovigen delen.

Petrus schrijft:

“Zo wordt gij ook zelven, als levende stenen, gebouwd tot een geestelijk huis, tot een heilig priesterdom, om geestelijke offeranden op te offeren, die Gode aangenaam zijn door Jezus Christus.” (1 Petrus 2:5, STV)

En verder:

“Maar gij zijt een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterdom, een heilig volk, een verkregen volk; opdat gij zoudt verkondigen de deugden Desgenen, Die u uit de duisternis geroepen heeft tot Zijn wonderbaar licht;” (1 Petrus 2:9, STV)

Het priesterschap van de gelovigen is geen voorrecht van mannen, gehuwde mannen of gezinshoofden.

Ook vrouwen delen daarin.

Een gelovige vrouw heeft geen lagere geestelijke positie dan haar man. Beiden behoren tot hetzelfde lichaam van Christus, hebben dezelfde Hogepriester en mogen op dezelfde grond tot God naderen.

Dat brengt ons bij een uitspraak van Paulus die in dit vraagstuk van groot belang is.

 

In Christus is noch man noch vrouw

Paulus schrijft aan de Galaten:

“Daarin is noch Jood noch Griek; daarin is noch dienstbare noch vrije; daarin is geen man en vrouw; want gij allen zijt één in Christus Jezus.” (Galaten 3:28, STV)

De context gaat over het geloof in Christus, het zoonschap en het erfgenaam zijn van de belofte. Paulus maakt duidelijk dat afkomst, maatschappelijke positie en geslacht geen onderscheid maken in de geestelijke positie die gelovigen in Christus ontvangen.

Dat betekent niet dat het onderscheid tussen mannen en vrouwen is opgeheven. Evenmin verdwijnen daarmee alle verschillen in taken en verantwoordelijkheden.

Maar voor God staat een gelovige man niet op een hogere geestelijke trede dan een gelovige vrouw.

Beiden zijn één in Christus Jezus.

Het zou dan ook vreemd zijn wanneer we binnen het huwelijk alsnog een bijzondere priesterlijke positie voor de man zouden invoeren.

Daarmee ontstaat een geestelijk onderscheid waarvoor Paulus in zijn onderwijs over onze positie in Christus geen ruimte biedt.

 

Van geestelijken en leken naar de priester van het gezin

Hier ligt mogelijk een belangrijke verklaring voor het ontstaan en voortbestaan van de uitdrukking de man is de priester van het gezin.

Het priesterschap van alle gelovigen is in de kerkgeschiedenis lang niet altijd tot zijn recht gekomen.

In de gevestigde kerkelijke tradities groeide een onderscheid tussen een afzonderlijke geestelijke stand en de gewone gelovigen. Binnen de rooms-katholieke traditie kreeg het ambtelijke priesterschap bovendien een eigen sacramentele betekenis.

De Reformatie heeft het priesterschap van alle gelovigen opnieuw onder de aandacht gebracht. Toch is daarmee het denken in geestelijke rangen en standen niet verdwenen.

Ook in protestantse en evangelische gemeenten kan een voorganger of leider een positie krijgen die verder gaat dan de verantwoordelijkheid die de Schrift aan zijn bediening verbindt.

Daarbij moeten we onderscheid maken tussen geestelijk leiderschap en geestelijke verhevenheid.

Het Nieuwe Testament spreekt over oudsten, herders en leraren. Hun taak is onder meer de gelovigen toe te rusten, zodat het lichaam van Christus wordt opgebouwd en de gelovigen tot volwassenheid komen (Efeze 4:11-16).

Dat is iets anders dan een geestelijke bovenlaag vormen waarvan de overige gelovigen afhankelijk blijven.

Zou een vergelijkbare gedachte ook binnen het gezin kunnen zijn ontstaan?

De man wordt dan niet alleen gezien als iemand met een eigen verantwoordelijkheid, maar krijgt als het ware een bijzondere geestelijke positie tegenover zijn vrouw en kinderen. Hij wordt de priester van het gezin genoemd, alsof er binnen die kleine gemeenschap eveneens een geestelijke ambtsdrager nodig is.

Dat verband is aannemelijk, al kunnen we daarmee niet zomaar de historische oorsprong van de uitdrukking vaststellen.

Opmerkelijk blijft wel dat met name in evangelische maar ook charismatische kringen, waar men doorgaans geen afzonderlijke priesterstand erkent, deze benaming regelmatig wordt gebruikt.

Blijkbaar is het denken in geestelijke hiërarchie hardnekkiger dan we soms beseffen.

 

Maar de man is toch het hoofd van zijn vrouw?

Paulus schrijft:

“Want de man is het hoofd der vrouw, gelijk ook Christus het Hoofd der Gemeente is; en Hij is de Behouder des lichaams.” (Efeze 5:23, STV)

Dat staat er, en daar hoeven we niets van af te doen.

Maar het is belangrijk om deze woorden te lezen binnen het verband waarin Paulus ze gebruikt.

Efeze 5 begint dit gedeelte met de oproep:

“Elkander onderdanig zijnde in de vreze Gods.” (Efeze 5:21, STV)

Vervolgens spreekt Paulus over de verhouding tussen man en vrouw. De vrouw wordt aangesproken op haar houding tegenover haar man, terwijl de man wordt opgeroepen zijn vrouw lief te hebben zoals Christus de Gemeente heeft liefgehad en Zichzelf voor haar heeft overgegeven.

De nadruk ligt op de wijze waarop beiden zich binnen het huwelijk tegenover elkaar behoren te gedragen.

Paulus werkt de eenheid van man en vrouw zelfs verder uit:

“Alzo zijn de mannen schuldig hun eigen vrouwen lief te hebben gelijk hun eigen lichamen. Die zijn eigen vrouw liefheeft, die heeft zichzelven lief.” (Efeze 5:28, STV)

En daarna verwijst hij opnieuw naar Genesis 2:24, waar gesproken wordt over het één vlees zijn.

Dat zegt wel wat!

Het hoofd-zijn van de man staat niet los van de eenheid met zijn vrouw. Het is allesbehalve een  vrijbrief om haar te overheersen of zichzelf een bijzondere geestelijke status toe te kennen.

Wie zijn vrouw liefheeft als zijn eigen lichaam, kan haar onmogelijk behandelen als iemand die geestelijk onder hem staat.

De man heeft een eigen verantwoordelijkheid, maar hij is niet de middelaar tussen zijn vrouw en God.

 

De geestelijke verantwoordelijkheid van beide ouders

Paulus schrijft:

“En gij vaders, verwekt uw kinderen niet tot toorn, maar voedt hen op in de lering en vermaning des Heeren.” (Efeze 6:4, STV)

Een vader heeft dus een duidelijke verantwoordelijkheid in de opvoeding van zijn kinderen. Hij hoort hen vertrouwd te maken met Gods Woord en zelf een voorbeeld te zijn in zijn geloof en  levenswandel.

Maar ook de moeder heeft daarin een belangrijke plaats.

Paulus herinnert Timotheüs aan het geloof van zijn grootmoeder Loïs en zijn moeder Eunice. Bovendien kende Timotheüs van kinds af aan de heilige Schriften (2 Timotheüs 1:5; 3:15).

Het Nieuwe Testament geeft ons geen aanleiding om de geestelijke opvoeding uitsluitend aan de vader toe te vertrouwen.

En wat te denken van een gezin waarin de vrouw gelovig is en de man niet? Zou zij dan geen geestelijke verantwoordelijkheid kunnen dragen, omdat de vermeende priester van het gezin niet gelooft?

De Bijbel leert dat niet.

Man en vrouw mogen elkaar juist ondersteunen in het geloof. Zij mogen samen bidden, samen Gods Woord onderzoeken en samen hun kinderen onderwijzen.

Daarvoor hoeft geen van beiden een bijzondere priesterlijke positie te krijgen.

 

Wanneer verantwoordelijkheid verandert in gezagsdenken

Er is niets mis met gezag wanneer het de plaats krijgt die de Schrift eraan geeft. Ouders dragen verantwoordelijkheid voor hun kinderen. Oudsten hebben een taak binnen de Gemeente. En binnen het huwelijk spreekt Paulus over het hoofd-zijn van de man.

Maar het wordt problematisch wanneer zulke verantwoordelijkheden worden opgevat als een geestelijke rangorde.

Dan verschuift de aandacht van dienen naar positie, van verantwoordelijkheid naar bevoegdheid en van de gezamenlijke afhankelijkheid van Christus naar afhankelijkheid van mensen.

De uitdrukking de man is de priester van het gezin kan ongewild en onbedoeld aan die verschuiving bijdragen.

Niet iedereen die deze woorden gebruikt, zal daarmee bedoelen dat de vrouw voor haar verhouding tot God afhankelijk is van haar man. Vaak wil men eenvoudig benadrukken dat mannen hun verantwoordelijkheid serieus moeten nemen.

Die bedoeling kan op zichzelf heel goed zijn.

Maar waarom zouden we daarvoor een benaming gebruiken die de Schrift niet aan de man geeft?

Het woord priester heeft een eigen betekenis in de Bijbel. Wanneer we het gebruiken als een algemene aanduiding voor geestelijk leiderschap, raakt die betekenis op de achtergrond.

En wanneer vervolgens aan die titel ook nog een bijzonder geestelijk gezag wordt verbonden, ontstaat een opvatting die moeilijk te verenigen is met het priesterschap van alle gelovigen.

 

Het huwelijk is geen geestelijke hiërarchie

Misschien moeten we onszelf vaker de vraag stellen of ons denken over het huwelijk niet te veel wordt bepaald door gezagsverhoudingen.

Wie staat boven wie? Wie heeft het laatste woord? Wie draagt de geestelijke eindverantwoordelijkheid?

Het zijn vragen die binnen bepaalde christelijke kringen veel aandacht krijgen.

Maar wanneer Paulus over het huwelijk schrijft, spreekt hij uitvoerig over liefde, trouw, zelfverloochening en eenheid.

De man moet zijn vrouw liefhebben als zijn eigen lichaam. De vrouw wordt aangesproken op haar verhouding tot haar man. Beiden leven voor Gods aangezicht en zijn aan Hem verantwoording verschuldigd.

De eenheid van man en vrouw wordt niet opgeheven door hun onderscheiden verantwoordelijkheden. Die verantwoordelijkheden horen binnen die eenheid gestalte te krijgen.

Bovendien zijn zij, als beiden gelovig zijn, samen leden van het lichaam van Christus.

Daar is geen afzonderlijke priesterlijke positie voor de echtgenoot nodig.

De vrouw hoeft niet via haar man tot God te naderen. De man heeft evenmin een geestelijke voorsprong op zijn vrouw.

Beiden leven uit dezelfde genade.

 

Geen gezinspriester, maar samen afhankelijk van Christus

Een christelijke man hoeft geen priester van zijn gezin te zijn om zijn verantwoordelijkheid serieus te nemen.

Hij hoort zijn vrouw lief te hebben, zijn kinderen in Gods Woord te onderwijzen en zelf te leven uit het geloof. Dat is een opdracht die om toewijding, wijsheid en zelfverloochening vraagt.

Zijn vrouw heeft ondertussen dezelfde Hogepriester als hij. Zij deelt in hetzelfde priesterschap en heeft dezelfde toegang tot de Vader.

De Hebreeënbrief zegt:

“Daar wij dan, broeders, vrijmoedigheid hebben, om in te gaan in het heiligdom door het bloed van Jezus,” (Hebreeën 10:19, STV)

Die vrijmoedigheid rust niet op de geestelijke positie van een echtgenoot, een voorganger of welke andere menselijke gezagsdrager dan ook.

Zij berust op het bloed van Jezus Christus.

Daarom vind ik de uitdrukking de man is de priester van het gezin niet alleen overbodig, maar ook ongelukkig. Deze kan een gezagsdenken in stand houden dat géén recht doet aan de eenheid van man en vrouw en aan hun gezamenlijke positie in Christus.

Het huwelijk is geen kleine kerkelijke hiërarchie, met de man als geestelijke ambtsdrager en zijn vrouw en kinderen als degenen die onder zijn priesterschap vallen.

 

Man en vrouw zijn één vlees. Als gelovigen zijn ze bovendien één in Christus Jezus. Zij hebben dezelfde Hogepriester, dezelfde toegang tot de Vader en delen in hetzelfde priesterschap.

Dat maakt de verantwoordelijkheid van de man niet kleiner. Het zet deze waar het huishoort: binnen de eenheid van het huwelijk en onder het gezag van Jezus Christus.

Niet de man, maar Christus is onze (Hoge)priester.

 

Het nieuwe verbond: van wet naar genade en vrijheid

Wat het nieuwe verbond betekent

Wat betekent het nieuwe verbond? Ontdek het verschil tussen wet en genade, Gods beloften aan Israël, Christus als Middelaar en de vrijheid waarin de gelovige vandaag mag leven.

Van wet naar genade en vrijheid in Jezus Christus

Het verschil tussen het oude en het nieuwe verbond is niet zomaar een detail uit het verleden. Het raakt aan de kern van de verhouding tussen God en de mens en aan de vraag hoe een gelovige vandaag hoort te leven.

Waar de religieuze mens vaak vastzit in een stelsel van regels, verplichtingen en menselijke verwachtingen, vinden we in het nieuwe verbond de heerlijke beloften van God, gegrond op het volbrachte werk van de Here Jezus Christus.

Niet de prestaties van de mens staan centraal, maar Gods genade. Niet de uiterlijke dwang van de wet, maar een innerlijke verandering van het hart. Niet de voortdurende angst tekort te schieten, maar de zekerheid van wat Christus heeft volbracht.

Maar wat betekent het nieuwe verbond werkelijk? Wat is het verschil met het oude verbond, voor wie is het bestemd en wat betekent dit alles voor de gelovige vandaag?

Het nieuwe verbond

Het verschil tussen het oude en het nieuwe verbond

Van voorwaardelijke gehoorzaamheid naar Gods beloften

Om de draagwijdte van het nieuwe verbond te begrijpen, moeten we eerst kijken naar de aard van het oude verbond.

Het oude verbond, dat God bij de Sinaï met het volk Israël sloot, was een voorwaardelijk verbond. Het werd gekenmerkt door het woord “indien”:

“Nu dan, indien gij naarstiglijk Mijner stem zult gehoorzamen, en Mijn verbond houden, zo zult gij Mijn eigendom zijn uit alle volken, want de ganse aarde is Mijn.” (Exodus 19:5, STV)

Het volk antwoordde daarop vol overtuiging:

“Toen antwoordde al het volk gelijkelijk, en zeide: Al wat de HEERE gesproken heeft, zullen wij doen!” (Exodus 19:8, STV)

Daarmee nam Israël de verplichtingen van het verbond op zich. De zegeningen van het verbond waren verbonden aan gehoorzaamheid en op ongehoorzaamheid rustte de vloek.

Het probleem lag niet bij de wet zelf. Paulus schrijft immers dat de wet heilig is en het gebod heilig, rechtvaardig en goed (Romeinen 7:12). Het probleem lag bij de mens, die vanwege de zwakheid van het vlees niet in staat was aan Gods rechtvaardige eisen te voldoen.

De wet kon de zonde aanwijzen, maar de zondaar niet rechtvaardigen. Zij maakte de overtreding openbaar, maar kon geen nieuw leven schenken.

Daarom spreekt Paulus over de bediening van de dood, die met letters in stenen was ingeschreven (2 Korinthe 3:7).

 

Het oude verbond stelde eisen aan de mens. Het nieuwe verbond stelt Gods eigen beloften en handelen op de voorgrond.

Dat verschil komt bijzonder duidelijk naar voren in Hebreeën 8:

“Want hen berispende, zegt Hij tot hen: Ziet, de dagen komen, spreekt de Heere, en Ik zal over het huis Israëls, en over het huis van Juda een nieuw verbond oprichten; Niet naar het verbond, dat Ik met hun vaderen gemaakt heb, ten dage, als Ik hen bij de hand nam, om hen uit Egypteland te leiden; want zij zijn in dit Mijn verbond niet gebleven, en Ik heb op hen niet geacht, zegt de Heere.” (Hebreeën 8:8-9, STV)

Let op het verschil.

Onder het oude verbond klonk het:

“Indien gij zult gehoorzamen.”

Onder het nieuwe verbond klinkt telkens Gods eigen belofte:

“Ik zal.”

God neemt Zelf het initiatief. Het nieuwe verbond is niet gebouwd op de beloften die de mens aan God doet, maar op de beloften die God Zelf geeft.

De grondslag daarvan is het bloed van de Here Jezus Christus, Die door Zijn dood de verzoening heeft aangebracht en door Zijn opstanding eeuwig leeft.

 

Voor wie is het nieuwe verbond bestemd?

Hier moeten we goed lezen wat de Schrift zegt.

God spreekt in Jeremia 31:31 en Hebreeën 8:8 uitdrukkelijk over het sluiten van een nieuw verbond met het huis van Israël en het huis van Juda.

Dat kunnen we niet zomaar veranderen in “de Gemeente”.

Het nieuwe verbond hoort tot de beloften die God aan Israël heeft gedaan. Dat God deze beloften zal vervullen, staat vast, want Zijn trouw aan Israël is niet afhankelijk van de trouw van de mens.

Betekent dit dan dat de Gemeente van Jezus Christus geen deel heeft aan de zegeningen die met het nieuwe verbond verbonden zijn?

Nee!

De Here Jezus sprak bij de instelling van het avondmaal:

“Deze drinkbeker is het nieuwe testament in Mijn bloed, hetwelk voor u vergoten wordt.” (Lukas 22:20, STV)

En Paulus schrijft aan de Korinthiërs over de bediening van het nieuwe testament, niet van de letter, maar van de Geest (2 Korinthe 3:6).

Gelovigen uit de volken delen dus nu al in de geestelijke zegeningen die gegrond zijn op het bloed van Christus: vergeving van zonden, rechtvaardiging, vrede met God en het nieuwe leven door de Geest.

Maar dat betekent niet dat de Gemeente de plaats van Israël heeft ingenomen.

De Gemeente is het Lichaam van Christus, terwijl Gods verbondsbeloften aan Israël hun eigen betekenis en toekomstige vervulling behouden.

Delen in de zegeningen van het nieuwe verbond is niet hetzelfde als de plaats innemen van degenen aan wie God dat verbond heeft beloofd.

Dat onderscheid zien voorkomt dat de beloften van God aan Israël worden vergeestelijkt of aan een ander volk worden toegeschreven.

 

Gods wet geschreven in het hart

Een tweede groot verschil tussen het oude en het nieuwe verbond is de plaats waar Gods wet wordt geschreven.

Onder het oude verbond was de wet op stenen tafelen geschreven. Zij kwam van buitenaf tot de mens en stelde eisen aan zijn handelen.

Maar het nieuwe verbond spreekt over een verandering van binnenuit:

“Want dit is het verbond, dat Ik met het huis Israëls maken zal na die dagen, zegt de Heere: Ik zal Mijn wetten in hun verstand geven, en in hun harten zal Ik die inschrijven; en Ik zal hun tot een God zijn, en zij zullen Mij tot een volk zijn.” (Hebreeën 8:10, STV)

De tegenstelling is indrukwekkend.

Niet langer uitsluitend een gebod dat van buitenaf wordt opgelegd, maar Gods onderwijs dat een plaats krijgt in het verstand en het hart.

Paulus gebruikt in 2 Korinthe 3:3 de uitdrukking “vlezen tafelen des harten”.

Het gaat hier niet om de gedachte dat de mens door eigen inspanning alsnog de wet moet leren volbrengen. Het gaat om Gods werk in de mens.

Voor de gelovige in Christus betekent dit dat hij niet langer zijn rechtvaardiging of aanvaarding bij God hoeft te zoeken door het onderhouden van de wet.

Hij heeft nieuw leven ontvangen.

Zijn denken wordt vernieuwd door het Woord van God en zijn wandel wordt bepaald door de Geest.

Daarom schrijft Paulus:

“Maar indien gij door den Geest geleid wordt, zo zijt gij niet onder de wet.” (Galaten 5:18, STV)

Dat is een wezenlijk verschil.

Een gelovige leeft niet vanuit de gedachte:

“Wat moet ik allemaal doen om door God aanvaard te worden?”

Hij mag leven vanuit de zekerheid: “In Christus ben ik door genade aanvaard, en vanuit dat nieuwe leven mag ik God dienen.”

De vrucht van dat leven komt niet voort uit uiterlijke dwang, maar uit het werk van Gods Geest.

 

Jezus Christus als Middelaar van het nieuwe verbond

Onder het oude verbond dienden priesters uit de stam Levi in een aards heiligdom.

Hun priesterdienst was tijdelijk en moest telkens opnieuw worden voortgezet. De offers werden voortdurend herhaald, omdat zij de zonden niet definitief konden wegnemen.

Die hele dienst wees vooruit naar een grotere werkelijkheid.

De Here Jezus Christus is de volmaakte Hogepriester, Die niet in een aards heiligdom dient, maar in de hemel Zelf.

“De hoofdsom nu der dingen, waarvan wij spreken, is, dat wij hebben zodanigen Hogepriester, Die gezeten is aan de rechterhand van den troon der Majesteit in de hemelen.” (Hebreeën 8:1, STV)

En verder:

“En nu heeft Hij zoveel uitnemender bediening gekregen, als Hij ook eens beteren verbonds Middelaar is, hetwelk in betere beloftenissen bevestigd is.” (Hebreeën 8:6, STV)

Christus is Hogepriester naar de ordening van Melchizédek. Zijn priesterschap is niet tijdelijk, maar eeuwig.

Zijn offer hoeft niet herhaald te worden, want Hij heeft Zichzelf eenmaal geofferd.

Daarom rust de verhouding tussen God en de gelovige niet op de wisselende prestaties van de mens, maar op het volbrachte werk van Christus.

Hij leeft om voor de Zijnen te bidden.

De zekerheid van ons behoud ligt dus niet in onze eigen kracht, maar in Hem.

De belofte van het nieuwe verbond luidt:

“Want Ik zal hun ongerechtigheden genadig zijn, en hun zonden en hun overtredingen zal Ik geenszins meer gedenken.” (Hebreeën 8:12, STV)

Wat een geweldige tegenstelling met een religieus systeem waarin de mens voortdurend bezig is zijn schuld af te betalen!

Christus heeft de schuld gedragen. De verzoening is volbracht. De gelovige mag daarom rusten in wat Hij heeft gedaan.

 

Leven onder de genade: vrijheid in Christus

Wat betekent dit alles voor het dagelijkse leven?

Het verschil tussen wet en genade is niet slechts een leerstellig onderwerp waarover men kan discussiëren. Het heeft directe gevolgen voor de manier waarop een gelovige denkt, leeft en met anderen omgaat.

 

Niet handelen uit dwang, maar vanuit het nieuwe leven

Onder een wettisch systeem staat de verplichting centraal.

“Je moet dit.”

“Je mag dat niet.”

“Als je werkelijk een goede gelovige bent, dan behoor je…”

Zo ontstaat een godsdienstig leven waarin de mens voortdurend bezig is aan verwachtingen te voldoen.

Maar Paulus beschrijft het leven van de gelovige heel anders:

“Ik ben met Christus gekruist; en ik leef, doch niet meer ik, maar Christus leeft in mij; en hetgeen ik nu in het vlees leef, dat leef ik door het geloof des Zoons van God, Die mij liefgehad heeft, en Zichzelven voor mij overgegeven heeft.” (Galaten 2:20, STV)

Dát is de kern van het nieuwe leven.

Niet het oude leven verbeteren door steeds meer regels toe te voegen, maar leven vanuit de verbondenheid met Christus.

De gelovige dient God niet om daardoor Zijn liefde te verdienen, maar omdat hij die liefde in Christus heeft leren kennen.

Er ontstaat een innerlijk verlangen om te doen wat God behaagt.

Niet omdat iemand voortdurend over zijn schouder meekijkt, maar omdat Gods Woord zijn denken en verlangen vormt.

Daarbij mogen we niet vergeten dat de gelovige nog steeds te maken heeft met de strijd tussen vlees en Geest. Het nieuwe leven betekent niet dat alles automatisch volmaakt gaat.

Maar de drijfveer is veranderd.

Niet: “Ik moet gehoorzamen om aangenomen te worden.”

Maar: “Omdat ik in Christus ben aangenomen, wil ik leven tot eer van Hem.”

 

Vrijheid van menselijke regels en onderlinge veroordeling

Een van de grote gevaren van godsdienst is dat menselijke voorschriften geleidelijk dezelfde plaats krijgen als het Woord van God.

Men gaat elkaar beoordelen op uiterlijke kenmerken, gewoonten, tradities en regels die nergens als verplichting in de Schrift worden opgelegd.

Paulus waarschuwt daar nadrukkelijk tegen:

“Staat dan in de vrijheid, met welke ons Christus vrijgemaakt heeft, en wordt niet wederom met het juk der dienstbaarheid bevangen.” (Galaten 5:1, STV)

De vrijheid in Christus betekent niet dat zonde onbelangrijk geworden is, maar dat de gelovige niet langer onder het juk van de wet of menselijke godsdienstige voorschriften leeft.

Ook het nieuwe verbond bevat een heerlijke belofte:

“En zij zullen niet leren, een ieder zijn naaste, en een ieder zijn broeder, zeggende: Ken den Heere; want zij zullen Mij allen kennen van den kleine onder hen tot den grote onder hen.” (Hebreeën 8:11, STV)

Deze belofte heeft in de eerste plaats betrekking op Israël en de toekomstige vervulling van het nieuwe verbond.

Tegelijk kennen gelovigen vandaag al de werkelijkheid van een persoonlijke verhouding met God door Jezus Christus.

Daarvoor hebben zij geen menselijke priester of religieuze tussenpersoon nodig.

Christus is de Middelaar.

Dat sluit onderlinge vermaning, onderwijs en geestelijke zorg niet uit. De Schrift roept gelovigen immers op elkaar te onderwijzen en te dienen.

Maar niemand heeft het recht zichzelf op te werpen als de heerser over het geweten van een ander.

De Gemeente hoort geen plaats van geestelijke controle te zijn, maar een gemeenschap waarin Christus centraal staat en Zijn Woord het hoogste gezag heeft.

 

Vrijmoedig naderen tot de Vader

Onder het oude verbond was de toegang tot het heilige der heiligen beperkt.

Slechts de hogepriester mocht daar binnengaan, eenmaal per jaar, en niet zonder bloed.

Maar door het offer van de Here Jezus Christus is de weg tot God geopend.

De gelovige hoeft niet langer op afstand te blijven staan.

Hij mag vrijmoedig naderen tot de troon der genade.

Niet omdat hij zonder tekortkomingen is, maar omdat Christus de toegang heeft geopend.

Daarom mag hij zijn vertrouwen niet stellen op zijn eigen godsdienstige prestaties, maar op de trouw van de Here Jezus Christus.

Paulus verwoordt die zekerheid op indrukwekkende wijze:

“Want ik ben verzekerd, dat noch dood, noch leven, noch engelen, noch overheden, noch krachten, noch tegenwoordige, noch toekomende dingen, noch hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde Gods, welke is in Christus Jezus, onzen Heere.” (Romeinen 8:38-39, STV)

Wat een rust geeft dat!

Onze gemeenschap met God rust niet op de vraag of wij vandaag voldoende hebben gepresteerd.

Deze is gegrond op de Here Jezus Christus, Die ons heeft liefgehad en Zichzelf voor ons heeft overgegeven.

Wat betekent het nieuwe verbond voor gelovigen vandaag?

Het nieuwe verbond laat zien dat Gods weg tot verlossing niet ligt in de pogingen van de mens om zichzelf door wetsgehoorzaamheid rechtvaardig te maken.

De wet maakt de zonde openbaar, maar Christus heeft gedaan wat de mens zelf niet kon doen.

In Hem vinden wij vergeving, rechtvaardiging en vrede met God.

Voor de gelovige betekent dit een leven vanuit de genade.

Het betekent dat wij Gods Woord niet benaderen als een verzameling voorschriften waarmee wij ons behoud moeten verdienen, maar als de waarheid waardoor ons denken vernieuwd wordt.

Het betekent ook dat wij niet langer gebonden zijn aan menselijke godsdienstige systemen die ons voortdurend opnieuw onder een juk van verplichtingen willen brengen.

Onze vrijheid is echter geen vrijheid om naar het vlees te leven.

Paulus schrijft:

“Want gij zijt tot vrijheid geroepen, broeders; alleenlijk gebruikt de vrijheid niet tot een oorzaak voor het vlees, maar dient elkander door de liefde.” (Galaten 5:13, STV)

De vrijheid van de gelovige is dus geen wetteloosheid.

Het is de vrijheid om God te dienen zonder de slavernij van het wetticisme.

Een leven waarin niet de angst voor veroordeling, maar de liefde van Christus de drijfveer is.

 

Samengevat: niet onder de wet, maar levend uit genade

Het nieuwe verbond is gegrond op Gods beloften en op het bloed van de Here Jezus Christus.

Het werd door God beloofd aan Israël en Juda, en die beloften behouden hun eigen betekenis en vervulling.

Tegelijk mogen gelovigen uit de volken vandaag delen in de geestelijke zegeningen die door Christus werkelijkheid zijn geworden.

Het verschil tussen het oude en het nieuwe verbond laat zien hoe groot de tegenstelling is tussen menselijke inspanning en goddelijke genade, tussen een uitwendige wet en een innerlijke vernieuwing, tussen de voortdurende herhaling van offers en het ene, volkomen offer van Christus.

Daarom mag het leven van een gelovige geen wettisch keurslijf zijn.

Wie in Christus is, hoeft niet voortdurend te proberen Gods aanvaarding te verdienen.

Hij mag leven vanuit wat hem in Christus geschonken is.

 

Wanneer het Woord van God rijkelijk in ons woont, verandert ons denken en wordt ons handelen steeds meer gevormd door de waarheid.

Niet door dwang van buitenaf, maar door het werk van Gods Geest.

Niet leven om genade te verdienen, maar leven omdat genade ons geschonken is.

Dát is de vrijheid waarin Christus ons heeft gesteld.

lees ook:

Niet via Israël, niet via de Wet, maar via Genade alléén – Bijbelse basis

Geverifieerd door MonsterInsights