Strek je uit….maar waarnaar dan??
Een vrome zin met een onderliggend gevoel van tekort
“Je moet je uitstrekken naar meer.”
Wie kan daar nu tegen zijn? Een gelovige hoort toch niet lauw te zijn? Hij hoort toch te verlangen naar de Heere? Hij hoort toch niet geestelijk achterover te leunen?
Zeker. Maar juist daarom moet deze zin open op tafel.
Want niet elke geestelijke uitdrukking is gezond omdat zij vroom klinkt. Niet elke oproep tot verlangen komt voort uit Bijbels onderwijs. En niet elke roep om “meer” brengt de gelovige dichter bij Christus. Soms brengt die roep hem juist weg van de rust in Christus.
“Jezelf uitstrekken naar” is zo’n gevleugelde uitdrukking geworden. Je hoort haar in liederen, preken, gebedsavonden, conferenties en charismatische samenkomsten. Men strekt zich uit naar meer zalving, meer kracht, meer vuur, meer doorbraak, meer aanwezigheid, meer manifestatie, meer van de Geest.
Maar de vraag is niet of dat vroom klinkt.
De vraag is:
Wat zegt het over wat God al gegeven heeft?
Paulus strekte zich ook uit, maar niet naar een losse geestelijke ervaring
Natuurlijk kent de Bijbel taal van jagen, verlangen en zich uitstrekken. Paulus schrijft:
“Maar één ding doe ik, vergetende, hetgeen achter is, en strekkende mij tot hetgeen voor is, jaag ik naar het wit, tot den prijs der roeping Gods, die van boven is in Christus Jezus.” Filippenzen 3:14 (STV)
Maar let op: Paulus jaagt hier niet naar een nieuwe dosis Geest. Niet naar een tweede zalving. Niet naar een conferentie-ervaring. Niet naar een krachtlaag die nog niet beschikbaar was.
Hij jaagt naar het einddoel van zijn hemelse roeping in Christus Jezus. Dat is geen religieuze honger naar losse geestelijke prikkels, maar een Christusgerichte levensrichting. Hij wil Christus kennen, Hem gelijkvormig worden, alles schade achten om de uitnemendheid van de kennis van Christus.
Dat is iets heel anders dan moderne tekorttaal.
Want daar ligt het probleem. In veel hedendaagse geestelijke taal betekent “je uitstrekken” niet: leven vanuit Christus. Het betekent: proberen binnen te halen wat zogenaamd nog ontbreekt.
De taal van “meer” klinkt nederig, maar getuigt van onrust of, erger nog, ongeloof
“Meer van God.”
“Meer van de Geest.”
“Meer zalving.”
“Meer vuur.”
“Meer kracht.”
Het klinkt afhankelijk. Maar onder die taal kan een diep probleem zitten: de gelovige wordt voortdurend aangesproken als iemand die nog niet genoeg heeft ontvangen.
Alsof hij geestelijk half gevuld is.
Alsof Christus wel de deur is, maar daarna nog allerlei extra kamers geopend moeten worden via honger, overgave, handoplegging, activatie, impartatie of speciale samenkomsten.
Dan wordt het christelijke leven een geestelijke loopband.
Altijd hongerig.
Altijd zoekend.
Altijd openstaand.
Altijd wachtend op meer.
Altijd net niet daar.
Maar dat is niet de toon van de apostelen. De apostelen zetten de gelovige niet in een wachtrij voor extra geestelijke toevoer. Zij wijzen hem op de rijkdom die hij in Christus al ontvangen heeft.
“Gezegend zij de God en Vader van onzen Heere Jezus Christus, Die ons gezegend heeft met alle geestelijke zegening in den hemel in Christus.” Efeze 1:3 (STV)
Niet: Die ons zal zegenen als wij genoeg verlangen.
Niet: Die ons misschien meer zal geven als wij ons ver genoeg uitstrekken.
Maar:
“Die ons gezegend heeft.”
Met hoeveel?
“Met alle geestelijke zegening.”
Waar?
“In Christus.”
Dat is geen tekorttaal. Dat is volheidstaal.
Christus is géén startpakket
Bepaaldemoderne geestelijke taal maakt van Christus onbedoeld een soort startpakket of beta-versie. Je ontvangt Hem, maar daarna moet je nog “meer” zoeken.
Meer kracht. Meer Geest. Meer zalving. Meer aanwezigheid. Meer openbaring.
Maar de Schrift spreekt anders:
“En gij zijt in Hem volmaakt, Die het Hoofd is van alle overheid en macht;” Kolossenzen 2:10 (STV)
Dat betekent niet dat onze wandel al volmaakt is. Dat betekent niet dat wij niet hoeven te groeien. Dat betekent niet dat er geen heiliging, strijd, oefening, lijden en geestelijke groei is.
Maar het betekent wel dat de gelovige niet op zoek hoeft naar een vollediger Christus-bezit.
Hij is in Hem volmaakt.
Dat is precies waar moderne tekorttaal zo vaak tegenin gaat. Zij zegt niet rechtstreeks dat Christus onvoldoende is. Men zegt het subtieler: Christus is genoeg, maar je moet wel méér ontvangen. De Geest woont in je, maar je moet méér van Hem krijgen. Je bent gezegend, maar je moet je uitstrekken naar méér zegen. Je bent verzegeld, maar je moet geactiveerd worden.
Dat klinkt geestelijk.
Maar het is vaak een geestelijke gietmal waarin de rust van het volbrachte werk langzaam maar zeker wordt vervormd.
De Heilige Geest is geen optioneel verkrijgbaar los bonus onderdeel
De Heilige Geest is geen stroomstoot die je opnieuw moet binnenhalen. Geen krachtveld dat sterker wordt naarmate jij emotioneler bidt. Geen religieuze powerbank die op conferenties wordt opgeladen.
De Heilige Geest woont in de gelovige.
“Of weet gij niet, dat ulieder lichaam een tempel is des Heiligen Geestes, Die in u is, Dien gij van God hebt, en dat gij uws zelfs niet zijt?” 1 Korinthe 6:19 (STV)
Dat is geen uitnodiging tot meer bezit van de Geest, maar een vermaning om te leven vanuit het feit dat Hij in ons woont.
De apostolische lijn is niet: ontvang steeds meer van de Geest.
De apostolische lijn is: wandel door de Geest.
“En ik zeg: Wandelt door den Geest en volbrengt de begeerlijkheid des vleses niet.” Galaten 5:16 (STV)
Daar zit een wereld van verschil tussen.
De ene taal maakt de gelovige afhankelijk van een nieuwe ervaring. De andere taal roept hem op tot wandel, gehoorzaamheid en geloof vanuit wat God al gegeven heeft.
Verlangen is Bijbels, denken in tekorten is dat niet
Er is een Bijbels verlangen naar de Heere. Er is honger naar gerechtigheid. Er is dorst naar God. Er is een hart dat zegt: Heere, leer mij Uw weg. Er is groei in kennis, liefde, onderscheidingsvermogen en heiliging.
Maar dat is iets anders dan leven vanuit het gevoel dat je geestelijk nog iets wezenlijks mist.
Paulus bidt voor gelovigen dat zij zullen kennen wat zij al ontvangen hebben:
“Opdat de God van onzen Heere Jezus Christus, de Vader der heerlijkheid, u geve den Geest der wijsheid en der openbaring in Zijn kennis; namelijk verlichte ogen uws verstands, opdat gij moogt weten, welke zij de hoop van Zijn roeping, en welke de rijkdom zij der heerlijkheid van Zijn erfenis in de heiligen;” Efeze 1:17-18 (STV)
Let op: Paulus bidt niet dat zij eindelijk toegang krijgen tot een hogere geestelijke laag. Hij bidt dat hun ogen geopend worden voor wat Gods roeping, erfenis en kracht in Christus betekenen.
De oplossing voor geestelijke armoede is niet “meer ontvangen”.
Maar: leren kennen wat God al gegeven heeft.
Het gevaar van honger als deugd
In veel kringen is “honger” bijna een keurmerk geworden. Wie altijd hongerig is, lijkt geestelijker dan wie rust in Christus. Wie altijd roept om meer, lijkt vuriger dan wie zegt: ik ben al gezegend in Hem. Wie altijd openstaat voor een nieuwe aanraking, lijkt afhankelijker dan wie wandelt in geloof.
Maar honger kan ook ongeloof vermomd als vroomheid zijn.
Niet altijd. Maar vaak genoeg.
Als iemand zegt: “Ik verlang ernaar Christus beter te kennen,” is dat gezond.
Als iemand zegt: “Ik heb meer van de Geest nodig, want wat ik in Christus ontvangen heb is blijkbaar nog niet genoeg om te leven,” dan gaat het scheef.
Dan is honger geen geestelijke deugd meer, maar een aanklacht tegen Gods gave.
De Bijbel roept niet op tot activatie, maar tot wandelen in geloof
Het Nieuwe Testament staat vol vermaningen. Maar die vermaningen staan bijna altijd op de bodem van een gegeven positie.
Eerst: wie gij zijt in Christus.
Daarna: wandel dan waardiglijk.
“Indien gij dan met Christus opgewekt zijt, zo zoekt de dingen die boven zijn, waar Christus is, zittende aan de rechter hand Gods.” Kolossenzen 3:1 (STV)
“Want gij zijt gestorven, en uw leven is met Christus verborgen in God.” Kolossenzen 3:3 (STV)
Daarna volgt de praktische vermaning:
“Doodt dan uw leden, die op de aarde zijn, namelijk hoererij, onreinigheid, schandelijke beweging, kwade begeerlijkheid, en de gierigheid, welke is afgodendienst.” Kolossenzen 3:5 (STV)
Dat is de Bijbelse volgorde.
Niet: strek je uit zodat je hoger komt.
Maar:
Gij zijt met Christus opgewekt; zoekt daarom de dingen die boven zijn.
Niet: probeer een nieuwe geestelijke status te verkrijgen.
Maar: leef vanuit uw positie in Christus.
Waarom dit zo aantrekkelijk lijkt
De taal van “je uitstrekken naar meer” is aantrekkelijk omdat zij beweging suggereert. Ze geeft gevoel. Dynamiek. Verwachting. Er gebeurt iets. Mensen worden aangesproken op verlangen. Niemand wil koud of dor zijn.
Maar het gevaar is dat deze taal vaak vaag blijft.
Meer waarvan?
Op grond waarvan?
Door welk middel?
Met welk Bijbels mandaat?
En waarom wordt er zo weinig gesproken over wat de gelovige al bezit in Christus?
Vage geestelijke taal is gevaarlijk omdat zij bijna altijd vroom klinkt. Je kunt haar moeilijk tegenspreken zonder kil te lijken. Wie kritiek heeft op “meer van God” lijkt al snel iemand die minder van God wil.
Maar dat is een vals frame.
De vraag is niet of wij minder van God willen.
De vraag is of wij God willen kennen zoals Hij Zich in de Schrift heeft geopenbaard, en of wij durven rusten in wat Hij in Christus heeft geschonken.
De religieuze rookmachine
“Jezelf uitstrekken naar” kan een rookmachine worden.
Het verhult dat men vaak geen heldere leer heeft over de positie van de gelovige. Het verhult dat men de Geest losmaakt van Christus. Het verhult dat men ervaring op de plaats zet van geloof. Het verhult dat men de gelovige opnieuw onder druk zet, niet met de wet van Mozes, maar met een charismatische prestatie-eis.
Je moet hongeriger zijn.
Je moet opener zijn.
Je moet radicaler zijn.
Je moet meer verwachten.
Je moet meer ontvangen.
Je moet je meer uitstrekken.
En voor je het weet, is genade veranderd in een subtiele vorm van geestelijke zelfverbetering.
Geen Sinaï met stenen tafelen, maar wel een religieuze zweep.
Geen “doe dit en leef” in klassieke wetstaal, maar “strek je meer uit en ontvang” in moderne conferentietaal.
De verpakking is anders. De druk is herkenbaar.
De Bijbelse correctie
De Schrift zegt niet dat de gelovige niets meer hoeft. Integendeel. Hij moet wandelen. Strijden. Bidden. Waken. Zichzelf verloochenen. De leden doden die op de aarde zijn. De oude mens afleggen. De nieuwe mens aandoen. Volharden. Groeien in genade en kennis.
Maar dit alles gebeurt niet om een diepere status te verkrijgen. Het gebeurt omdat de gelovige in Christus is.
“Maar wast op in de genade en kennis van onzen Heere en Zaligmaker Jezus Christus. Hem zij de heerlijkheid, beide nu en in den dag der eeuwigheid. Amen.” 2 Petrus 3:18 (STV)
Groei is Bijbels.
Maar groei is geen jacht naar een ontbrekende Christus. Groei is het rijpen in de genade die ons al geschonken is.
Het onderliggende probleem hiervan
Het probleem met “jezelf uitstrekken naar meer” is dus niet het woord “uitstrekken”. Paulus gebruikt die gedachte.
Het probleem is het moderne geestelijke systeem erachter.
Als “je uitstrekken” betekent: Christus kennen, Hem volgen, wandelen door de Geest, gericht zijn op de hemelse roeping — amen.
Maar als “je uitstrekken” betekent: zoeken naar meer zalving, meer impartatie, meer vuur, meer manifestatie, meer Geest, meer doorbraak — dan moet de Bijbel open.
Want dan gaat het niet meer om de rijkdom van Christus, maar om een religieuze tekorteconomie.
Dan wordt de gelovige niet opgebouwd in zekerheid, maar opgejaagd in verlangen.
Dan wordt geloof vervangen door geestelijke honger als motor.
Dan wordt rust verdacht.
Dan wordt eenvoud arm genoemd.
Dan wordt de volheid in Christus praktisch ingeruild voor een permanente zoektocht naar “meer”.
Rust is geen lauwheid
Hier moeten we scherp zijn. Rusten in Christus is geen lauwheid. Zekerheid is geen geestelijke stilstand. Genade is geen passiviteit.
Wie werkelijk weet wat hij in Christus ontvangen heeft, wordt niet lui. Hij wordt vrij.
Vrij van religieuze kramp.
Vrij van geestelijke prestatiedruk.
Vrij van conferentie-afhankelijkheid.
Vrij van tekortdenken.
Vrij om te wandelen.
Vrij om te dienen.
Vrij om Christus te belijden.
Niet omdat hij nog iets moet binnenhalen, maar omdat hij in Christus gezet is.
“Zo is er dan nu geen verdoemenis voor degenen, die in Christus Jezus zijn, die niet naar het vlees wandelen, maar naar den Geest.” Romeinen 8:1 (STV)
Dat is geen taal van tekort. Dat is taal van bevrijding.
“Jezelf uitstrekken naar” kan Bijbels zijn. Maar alleen als Christus het doel is en de Schrift de grens bepaalt.
Waar de uitdrukking wordt gebruikt om gelovigen op te jagen naar extra zalving, hogere kracht, nieuwe impartatie of “meer van de Geest”, moet zij worden ontmaskerd als vrome tekorttaal.
