De uitdrukking “doop in de Heilige Geest” klinkt voor veel christenen bekend. In charismatische kringen wordt zij vaak gebruikt voor een aparte geestelijke ervaring ná bekering. Eerst word je gelovig, daarna moet je nog “gedoopt worden in de Geest”. Vaak wordt daar spreken in tongen, bijzondere kracht, profetische gevoeligheid of een hogere mate van zalving aan gekoppeld.
Maar de vraag is niet wat een beweging, spreker of liedcultuur ervan gemaakt heeft. De vraag is eenvoudiger en scherper:
Wat zegt de Bijbel over
Wat zegt de Bijbel over de doop in de Geest?
En daar wordt het spannend. Want de Schrift spreekt wel degelijk over de doop met of door de Heilige Geest. Alleen niet op de manier zoals men er vandaag vaak over spreekt.
Doop in de Geest, wat zegt de Bijbel
De belofte van de doop met de Heilige Geest
Johannes de Doper kondigde aan dat Christus zou dopen met de Heilige Geest:
“Ik doop u wel met water tot bekering; maar Die na mij komt, is sterker dan ik, Wiens schoenen ik niet waardig ben Hem na te dragen; Die zal u met den Heiligen Geest en met vuur dopen.”
— Mattheüs 3:11 (STV)
Ook in Handelingen verwijst de Heere Jezus naar deze belofte:
“Want Johannes doopte wel met water, maar gij zult met den Heiligen Geest gedoopt worden, niet lang na deze dagen.”
— Handelingen 1:5 (STV)
Deze woorden wijzen vooruit naar Pinksteren. Daar wordt de Heilige Geest uitgestort, niet als een losse religieuze impuls, maar als een beslissende heilshistorische gebeurtenis. De verhoogde Christus geeft de Geest. De Gemeente wordt in de praktijk openbaar als het lichaam van Christus op aarde.
Petrus zegt op de Pinksterdag:
“Hij dan, door de rechterhand Gods verhoogd zijnde, en de belofte des Heiligen Geestes ontvangen hebbende van den Vader, heeft dit uitgestort, dat gij nu ziet en hoort.”
— Handelingen 2:33 (STV)
Let op die woorden: Hij heeft dit uitgestort. Pinksteren is niet het begin van een eindeloze jacht naar herhaalde “Geestesdopen”. Het is de historische uitstorting van de Geest door de verhoogde Christus.
De uitleg staat in de brieven
Wie wil weten wat de doop in de Geest betekent voor de gelovige vandaag, moet niet blijven hangen in de overgangssituaties van Handelingen. Handelingen beschrijft hoe het Evangelie zich uitbreidt: van Joden naar Samaritanen, naar heidenen, en naar mensen die nog slechts de doop van Johannes kenden.
De leerstellige uitleg vinden we vooral in de brieven.
Daar zegt Paulus:
“Want ook wij allen zijn door één Geest tot één lichaam gedoopt; hetzij Joden, hetzij Grieken, hetzij dienstknechten, hetzij vrijen; en wij zijn allen tot één Geest gedrenkt.”
— 1 Korinthe 12:13 (STV)
Dat vers is beslissend.
Paulus zegt niet: “Sommigen van ons zijn door één Geest tot één lichaam gedoopt.”
Hij zegt ook niet: “De vurige gelovigen zijn door één Geest tot één lichaam gedoopt.”
Hij zegt: wij allen.
De doop door de Geest is dus niet een tweede ervaring voor een geestelijke bovenlaag. Het is Gods werk waardoor gelovigen tot één lichaam worden gedoopt. Het gaat om inlijving in Christus, niet om een later ervaringscertificaat.
Niet een ‘tweede zegen’, maar een ontvangen positie
Veel verwarring ontstaat doordat men van de doop in de Geest een ervaring maakt die je nog moet krijgen. Maar Paulus verbindt deze doop niet met een gevoel, een extase of een manifestatie. Hij verbindt haar met het lichaam van Christus.
De gelovige wordt door de Geest tot één lichaam gedoopt. Dat is positie. Dat is een feit. Dat is wat God doet met allen die in Christus zijn.
Daarom zegt Paulus ook:
“En gij zijt in Hem volmaakt, Die het Hoofd is van alle overheid en macht;”
— Kolossenzen 2:10 (STV)
Een gelovige is niet half compleet totdat hij nog een latere Geestesdoop ontvangt. Hij is in Christus volmaakt. Dat betekent niet dat zijn wandel al volmaakt is. Maar zijn positie in Christus is volledig.
Daarom is het zo schadelijk wanneer men gelovigen leert dat zij nog iets fundamenteels missen. Dan wordt de blik verschoven van Christus naar de ervaring. Van het volbrachte werk naar de geestelijke doorbraak. Van zekerheid naar zoeken. Van rust naar onrust.
De gelovige hééft de Geest ontvangen
De Schrift kent geen categorie van ware gelovigen die Christus wel toebehoren, maar de Heilige Geest (nog) niet ontvangen hebben.
Paulus schrijft:
“Doch gijlieden zijt niet in het vlees, maar in den Geest, zo anders de Geest Gods in u woont. Maar zo iemand den Geest van Christus niet heeft, die komt Hem niet toe.”
— Romeinen 8:9 (STV)
Dat is duidelijk. Wie de Geest van Christus niet heeft, komt Hem niet toe. Anders gezegd: een gelovige zonder de Geest bestaat niet.
Ook in Efeze lezen we:
“In Welken ook gij zijt, nadat gij het woord der waarheid, namelijk het Evangelie uwer zaligheid gehoord hebt; in Welken gij ook, nadat gij geloofd hebt, zijt verzegeld geworden met den Heiligen Geest der belofte;”
— Efeze 1:13 (STV)
De volgorde is helder: het Evangelie horen, geloven, verzegeld worden met de Heilige Geest. Paulus bouwt daar geen aparte geestelijke tussenetage in.
Hij schrijft niet: “Nadat gij geloofd hebt, moet gij nog wachten op de doop in de Geest.”
Hij zegt: nadat gij geloofd hebt, zijt gij verzegeld geworden met de Heilige Geest der belofte.
Dat is geen halve gave. Dat is geen aanbetaling van een mogelijke latere geestelijke klasse. Dat is Gods zegel op de gelovige.
Handelingen is geen blauwdruk voor een tweede fase
Vaak wordt gewezen op Handelingen. En inderdaad: in Handelingen zien we verschillende momenten waarop mensen de Heilige Geest ontvangen. Maar die situaties moeten gelezen worden in hun heilshistorische context.
Op Pinksteren gaat het om Joden in Jeruzalem. In Samaria wordt zichtbaar bevestigd dat ook Samaritanen bij dit ene werk van God worden betrokken. In het huis van Cornelius wordt bevestigd dat ook heidenen zonder Joodse wet of besnijdenis door geloof worden aangenomen. In Handelingen 19 gaat het om mannen die nog slechts met de doop van Johannes bekend waren.
Dat zijn geen herhaalbare modellen voor iedere christen. Het zijn scharniermomenten in de overgang van Israël naar de openbaring van de Gemeente uit Jood en heiden.
De fout ontstaat wanneer men van zulke historische overgangsmomenten een norm maakt voor alle gelovigen. Dan wordt Handelingen een handleiding voor ervaring, terwijl de brieven de leerstellige norm geven voor de Gemeente.
En de brieven zeggen niet: zoek een tweede doop.
De brieven zeggen: wandel in overeenstemming met wat u in Christus ontvangen hebt.
De verwarring tussen doop en vervulling
Er is wél een opdracht aan gelovigen met betrekking tot de Heilige Geest:
“En wordt niet dronken in wijn, waarin overdaad is, maar wordt vervuld met den Geest;”
— Efeze 5:18 (STV)
Maar dit is niet hetzelfde als de doop in de Geest.
De doop in de Geest heeft te maken met onze inlijving in het lichaam van Christus. Die is eenmalig en positioneel.
De vervulling met de Geest heeft te maken met onze wandel. Die is praktisch, herhaald en verbonden met gehoorzaamheid, afhankelijkheid, wijsheid, lof, dankbaarheid en onderlinge onderdanigheid. Dat blijkt direct uit het vervolg van Efeze 5.
Wanneer men die twee door elkaar haalt, ontstaat geestelijke mist. Dan wordt een reeds ontvangen positie veranderd in een na te jagen ervaring. Dan gaat de gelovige zoeken naar iets wat God hem in Christus al gegeven heeft.
De Geest verheerlijkt Christus
De Heilige Geest is niet gekomen om de aandacht op Zichzelf als ervaring te vestigen. De Heere Jezus zei:
“Die zal Mij verheerlijken; want Hij zal het uit het Mijne nemen, en zal het u verkondigen.”
— Johannes 16:14 (STV)
Dat is een belangrijk toetsingspunt. Waar de Geest werkt, wordt Christus grootgemaakt. Niet de ervaring. Niet de manifestatie. Niet de spreker. Niet de sfeer. Niet het moment. Christus.
Daarom is het verdacht wanneer de leer over de Geest voortdurend draait om “meer”, “kracht”, “zalving”, “doorbraak” en “activatie”, terwijl de volheid van Christus naar de achtergrond verdwijnt.
De Heilige Geest maakt niet afhankelijk van een conferentie, spreker, handoplegging of emotionele piek. Hij wijst de gelovige op Christus, opent de Schrift, werkt vrucht, geeft vrijmoedigheid, leidt in waarheid en vormt het leven naar de wil van God.
Wat dan met kracht?
Sommigen zeggen: maar Jezus beloofde toch kracht?
Zeker.
“Maar gij zult ontvangen de kracht des Heiligen Geestes, Die over u komen zal; en gij zult Mijn getuigen zijn, zo te Jeruzalem, als in geheel Judea en Samaria, en tot aan het uiterste der aarde.”
— Handelingen 1:8 (STV)
Maar ook hier moet de context blijven staan. Dit woord is verbonden met het apostolische getuigenis en de uitbreiding van het Evangelie vanuit Jeruzalem tot aan het uiterste der aarde. Het gaat niet om een moderne techniek om een hoger geestelijk niveau te bereiken.
De kracht van de Geest is in de Schrift niet los verkrijgbaar. Zij is verbonden met getuigenis van Christus, gehoorzaamheid aan God, verkondiging van het Woord en het werk dat God Zelf doet.
Wie “kracht” zoekt als ervaring, kan gemakkelijk afdwalen. Wie Christus verkondigt en in de Geest wandelt, staat op Bijbelse grond.
De Korinthiërs bewijzen het tegendeel
Juist de geschiedenis van de gemeente van Korinthe is zeer leerzaam. Als er één gemeente was waar veel misging rond geestelijke gaven, dan was het Korinthe. Er was verdeeldheid. Er was vleselijkheid. Er was wanorde. Er was misbruik van gaven. Er was geestelijke pronkzucht.
En juist tegen die gemeente zegt Paulus:
“Want ook wij allen zijn door één Geest tot één lichaam gedoopt…”
— 1 Korinthe 12:13 (STV)
Dat is vernietigend voor de leer dat de doop in de Geest herkenbaar zou zijn aan een hoger geestelijk niveau. De Korinthiërs waren niet geestelijk volwassen omdat zij gaven hadden. Paulus noemt hen zelfs vleselijk:
“En ik, broeders, kon tot u niet spreken als tot geestelijken, maar als tot vleselijken, als tot jonge kinderen in Christus.”
— 1 Korinthe 3:1 (STV)
Ze hadden dus geen gebrek aan een tweede Geestesdoop. Ze hadden gebrek aan geestelijke volwassenheid, orde, liefde en Christusgerichtheid.
Dat is ook vandaag een nodige correctie. Manifestatie is geen maatstaf voor geestelijkheid. Gave is geen bewijs van rijpheid. Emotie is geen bewijs van volheid. De vrucht van de Geest is een betere toets dan de drukte van een bijeenkomst.
De vrucht van de Geest is de gezonde toets
Paulus schrijft:
“Maar de vrucht des Geestes is liefde, blijdschap, vrede, lankmoedigheid, goedertierenheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid, matigheid.”
— Galaten 5:22 (STV)
Dat is de taal van de Schrift. Niet geestelijke show, maar vrucht. Niet “heb jij de doop al ontvangen?”, maar: wandel je door de Geest? Wordt Christus zichtbaar in je leven? Wordt het vlees geoordeeld? Is er liefde, vrede, zachtmoedigheid, zelfbeheersing?
Paulus zegt:
“Indien wij door den Geest leven, zo laat ons ook door den Geest wandelen.”
— Galaten 5:25 (STV)
Dat is de Bijbelse lijn.
Niet: indien wij door de Geest leven, laat ons nog een aparte Geestesdoop zoeken.
Maar: laat ons door de Geest wandelen.
Waarom de leer van een aparte Geestesdoop gevaarlijk is
De leer van een aparte doop in de Geest lijkt vaak vroom. Het lijkt hongerig naar meer van God. Het lijkt afhankelijk. Maar onder de oppervlakte zitten grote problemen.
Maakt gelovigen onzeker over wat zij in Christus ontvangen hebben.
Maakt ervaring tot maatstaf.
Zij schept gemakkelijk geestelijke rangen: gewone gelovigen en Geestgedoopte gelovigen.
Zij leest Handelingen als blauwdruk en negeert de leerstellige helderheid van de brieven.
Zij verwart de doop in de Geest met de vervulling met de Geest.
Zij verplaatst de blik van Christus naar een moment, een gevoel of een manifestatie.
En vooral: zij doet alsof de gelovige na zijn geloof in Christus nog een fundamenteel geestelijk tekort heeft dat door een latere ervaring moet worden aangevuld.
Maar de Schrift zegt:
“Gezegend zij de God en Vader van onzen Heere Jezus Christus, Die ons gezegend heeft met alle geestelijke zegening in den hemel in Christus.”
— Efeze 1:3 (STV)
Niet met enkele geestelijke zegeningen. Niet met de basis, waarna later nog de echte kracht moet volgen. Maar met alle geestelijke zegening in Christus.
Wat zegt de Bijbel?
De Bijbel leert dat Christus de Doper met de Heilige Geest is. De belofte werd zichtbaar vervuld in de heilshistorische uitstorting van de Geest. De brieven leren vervolgens dat alle gelovigen door één Geest tot één lichaam zijn gedoopt.
Daarom is de doop in de Geest geen aparte tweede ervaring na bekering. Het is Gods werk waardoor de gelovige in Christus en Zijn lichaam wordt ingelijfd.
De gelovige hoeft dus niet te vragen: “Heb ik de doop in de Geest al ontvangen?”
De betere vraag is: wandel ik door de Geest Die God mij gegeven heeft?
Want de roeping van de gelovige is niet om een tweede doop te najagen, maar om te leven uit de volheid van Christus, in afhankelijkheid van de Geest, tot eer van God.
De doop in de Geest is geen aparte geestelijke upgrade voor gevorderde christenen. Volgens 1 Korinthe 12:13 zijn alle gelovigen door één Geest tot één lichaam gedoopt. De gelovige is verzegeld met de Heilige Geest, behoort Christus toe en is in Hem volmaakt. De opdracht is niet om een tweede Geestesdoop te zoeken, maar om vervuld te worden met de Geest en door de Geest te wandelen.
Een vrome zin met een onderliggend gevoel van tekort
“Je moet je uitstrekken naar meer.”
Wie kan daar nu tegen zijn? Een gelovige hoort toch niet lauw te zijn? Hij hoort toch te verlangen naar de Heere? Hij hoort toch niet geestelijk achterover te leunen?
Zeker. Maar juist daarom moet deze zin open op tafel.
Want niet elke geestelijke uitdrukking is gezond omdat zij vroom klinkt. Niet elke oproep tot verlangen komt voort uit Bijbels onderwijs. En niet elke roep om “meer” brengt de gelovige dichter bij Christus. Soms brengt die roep hem juist weg van de rust in Christus.
“Jezelf uitstrekken naar” is zo’n gevleugelde uitdrukking geworden. Je hoort haar in liederen, preken, gebedsavonden, conferenties en charismatische samenkomsten. Men strekt zich uit naar meer zalving, meer kracht, meer vuur, meer doorbraak, meer aanwezigheid, meer manifestatie, meer van de Geest.
Maar de vraag is niet of dat vroom klinkt.
De vraag is:
Wat zegt het over wat God al gegeven heeft?
Uitstrekken naar meer?
Paulus strekte zich ook uit, maar niet naar een losse geestelijke ervaring
Natuurlijk kent de Bijbel taal van jagen, verlangen en zich uitstrekken. Paulus schrijft:
“Maar één ding doe ik, vergetende, hetgeen achter is, en strekkende mij tot hetgeen voor is, jaag ik naar het wit, tot den prijs der roeping Gods, die van boven is in Christus Jezus.” Filippenzen 3:14 (STV)
Maar let op: Paulus jaagt hier niet naar een nieuwe dosis Geest. Niet naar een tweede zalving. Niet naar een conferentie-ervaring. Niet naar een krachtlaag die nog niet beschikbaar was.
Hij jaagt naar het einddoel van zijn hemelse roeping in Christus Jezus. Dat is geen religieuze honger naar losse geestelijke prikkels, maar een Christusgerichte levensrichting. Hij wil Christus kennen, Hem gelijkvormig worden, alles schade achten om de uitnemendheid van de kennis van Christus.
Dat is iets heel anders dan moderne tekorttaal.
Want daar ligt het probleem. In veel hedendaagse geestelijke taal betekent “je uitstrekken” niet: leven vanuit Christus. Het betekent: proberen binnen te halen wat zogenaamd nog ontbreekt.
De taal van “meer” klinkt nederig, maar getuigt van onrust of, erger nog, ongeloof
“Meer van God.”
“Meer van de Geest.”
“Meer zalving.”
“Meer vuur.”
“Meer kracht.”
Het klinkt afhankelijk. Maar onder die taal kan een diep probleem zitten: de gelovige wordt voortdurend aangesproken als iemand die nog niet genoeg heeft ontvangen.
Alsof hij geestelijk half gevuld is.
Alsof Christus wel de deur is, maar daarna nog allerlei extra kamers geopend moeten worden via honger, overgave, handoplegging, activatie, impartatie of speciale samenkomsten.
Dan wordt het christelijke leven een geestelijke loopband.
Altijd hongerig.
Altijd zoekend.
Altijd openstaand.
Altijd wachtend op meer.
Altijd net niet daar.
Maar dat is niet de toon van de apostelen. De apostelen zetten de gelovige niet in een wachtrij voor extra geestelijke toevoer. Zij wijzen hem op de rijkdom die hij in Christus al ontvangen heeft.
“Gezegend zij de God en Vader van onzen Heere Jezus Christus, Die ons gezegend heeft met alle geestelijke zegening in den hemel in Christus.” Efeze 1:3 (STV)
Niet: Die ons zal zegenen als wij genoeg verlangen.
Niet: Die ons misschien meer zal geven als wij ons ver genoeg uitstrekken.
Maar:
“Die ons gezegend heeft.”
Met hoeveel?
“Met alle geestelijke zegening.”
Waar?
“In Christus.”
Dat is geen tekorttaal. Dat is volheidstaal.
Christus is géén startpakket
Bepaalde moderne geestelijke taal maakt van Christus onbedoeld een soort startpakket of beta-versie. Je ontvangt Hem, maar daarna moet je nog “meer” zoeken.
Meer kracht. Meer Geest. Meer zalving. Meer aanwezigheid. Meer openbaring.
Maar de Schrift spreekt anders:
“En gij zijt in Hem volmaakt, Die het Hoofd is van alle overheid en macht;” Kolossenzen 2:10 (STV)
Dat betekent niet dat onze wandel al volmaakt is. Dat betekent niet dat wij niet hoeven te groeien. Dat betekent niet dat er geen heiliging, strijd, oefening, lijden en geestelijke groei is.
Maar het betekent wel dat de gelovige niet op zoek hoeft naar een vollediger Christus-bezit.
Hij isin Hem volmaakt.
Dat is precies waar moderne tekorttaal zo vaak tegenin gaat. Zij zegt niet rechtstreeks dat Christus onvoldoende is. Men zegt het subtieler: Christus is genoeg, maar je moet wel méér ontvangen. De Geest woont in je, maar je moet méér van Hem krijgen. Je bent gezegend, maar je moet je uitstrekken naar méér zegen. Je bent verzegeld, maar je moet geactiveerd worden.
Dat klinkt geestelijk.
Maar het is vaak een geestelijke gietmal waarin de rust van het volbrachte werk langzaam maar zeker wordt vervormd.
De Heilige Geest is geen optioneel verkrijgbaar los bonus onderdeel
De Heilige Geest is geen stroomstoot die je opnieuw moet binnenhalen. Geen krachtveld dat sterker wordt naarmate jij emotioneler bidt. Geen religieuze powerbank die op conferenties wordt opgeladen.
De Heilige Geest woont in de gelovige.
“Of weet gij niet, dat ulieder lichaam een tempel is des Heiligen Geestes, Die in u is, Dien gij van God hebt, en dat gij uws zelfs niet zijt?” 1 Korinthe 6:19 (STV)
Dat is geen uitnodiging tot meer bezit van de Geest, maar een vermaning om te leven vanuit het feit dat Hij in ons woont.
De apostolische lijn is niet: ontvang steeds meer van de Geest.
De apostolische lijn is: wandel door de Geest.
“En ik zeg: Wandelt door den Geest en volbrengt de begeerlijkheid des vleses niet.” Galaten 5:16 (STV)
Daar zit een wereld van verschil tussen.
De ene taal maakt de gelovige afhankelijk van een nieuwe ervaring. De andere taal roept hem op tot wandel, gehoorzaamheid en geloof vanuit wat God al gegeven heeft.
Verlangen is Bijbels, denken in tekorten is dat niet
Er is een Bijbels verlangen naar de Heere. Er is honger naar gerechtigheid. Er is dorst naar God. Er is een hart dat zegt: Heere, leer mij Uw weg. Er is groei in kennis, liefde, onderscheidingsvermogen en heiliging.
Maar dat is iets anders dan leven vanuit het gevoel dat je geestelijk nog iets wezenlijks mist.
Paulus bidt voor gelovigen dat zij zullen kennen wat zij al ontvangen hebben:
“Opdat de God van onzen Heere Jezus Christus, de Vader der heerlijkheid, u geve den Geest der wijsheid en der openbaring in Zijn kennis; namelijk verlichte ogen uws verstands, opdat gij moogt weten, welke zij de hoop van Zijn roeping, en welke de rijkdom zij der heerlijkheid van Zijn erfenis in de heiligen;” Efeze 1:17-18 (STV)
Let op: Paulus bidt niet dat zij eindelijk toegang krijgen tot een hogere geestelijke laag. Hij bidt dat hun ogen geopend worden voor wat Gods roeping, erfenis en kracht in Christus betekenen.
De oplossing voor geestelijke armoede is niet “meer ontvangen”.
Maar: leren kennen wat God al gegeven heeft.
Het gevaar van honger als deugd
In veel kringen is “honger” bijna een keurmerk geworden. Wie altijd hongerig is, lijkt geestelijker dan wie rust in Christus. Wie altijd roept om meer, lijkt vuriger dan wie zegt: ik ben al gezegend in Hem. Wie altijd openstaat voor een nieuwe aanraking, lijkt afhankelijker dan wie wandelt in geloof.
Maar honger kan ook ongeloof vermomd als vroomheid zijn.
Niet altijd. Maar vaak genoeg.
Als iemand zegt: “Ik verlang ernaar Christus beter te kennen,” is dat gezond.
Als iemand zegt: “Ik heb meer van de Geest nodig, want wat ik in Christus ontvangen heb is blijkbaar nog niet genoeg om te leven,” dan gaat het scheef.
Dan is honger geen geestelijke deugd meer, maar een aanklacht tegen Gods gave.
De Bijbel roept niet op tot activatie, maar tot wandelen in geloof
Het Nieuwe Testament staat vol vermaningen. Maar die vermaningen staan bijna altijd op de bodem van een gegeven positie.
Eerst: wie gij zijt in Christus.
Daarna: wandel dan waardiglijk.
“Indien gij dan met Christus opgewekt zijt, zo zoekt de dingen die boven zijn, waar Christus is, zittende aan de rechter hand Gods.” Kolossenzen 3:1 (STV)
“Want gij zijt gestorven, en uw leven is met Christus verborgen in God.” Kolossenzen 3:3 (STV)
Daarna volgt de praktische vermaning:
“Doodt dan uw leden, die op de aarde zijn, namelijk hoererij, onreinigheid, schandelijke beweging, kwade begeerlijkheid, en de gierigheid, welke is afgodendienst.” Kolossenzen 3:5 (STV)
Dat is de Bijbelse volgorde.
Niet: strek je uit zodat je hoger komt.
Maar:
Gij zijt met Christus opgewekt; zoekt daarom de dingen die boven zijn.
Niet: probeer een nieuwe geestelijke status te verkrijgen.
Maar: leef vanuit uw positie in Christus.
Waarom dit zo aantrekkelijk lijkt
De taal van “je uitstrekken naar meer” is aantrekkelijk omdat zij beweging suggereert. Ze geeft gevoel. Dynamiek. Verwachting. Er gebeurt iets. Mensen worden aangesproken op verlangen. Niemand wil koud of dor zijn.
Maar het gevaar is dat deze taal vaak vaag blijft.
Meer waarvan?
Op grond waarvan?
Door welk middel?
Met welk Bijbels mandaat?
En waarom wordt er zo weinig gesproken over wat de gelovige al bezit in Christus?
Vage geestelijke taal is gevaarlijk omdat zij bijna altijd vroom klinkt. Je kunt haar moeilijk tegenspreken zonder kil te lijken. Wie kritiek heeft op “meer van God” lijkt al snel iemand die minder van God wil.
Maar dat is een vals frame.
De vraag is niet of wij minder van God willen.
De vraag is of wij God willen kennen zoals Hij Zich in de Schrift heeft geopenbaard, en of wij durven rusten in wat Hij in Christus heeft geschonken.
De religieuze rookmachine
“Jezelf uitstrekken naar” kan een rookmachine worden.
Het verhult dat men vaak geen heldere leer heeft over de positie van de gelovige. Het verhult dat men de Geest losmaakt van Christus. Het verhult dat men ervaring op de plaats zet van geloof. Het verhult dat men de gelovige opnieuw onder druk zet, niet met de wet van Mozes, maar met een charismatische prestatie-eis.
Je moet hongeriger zijn.
Je moet opener zijn.
Je moet radicaler zijn.
Je moet meer verwachten.
Je moet meer ontvangen.
Je moet je meer uitstrekken.
En voor je het weet, is genade veranderd in een subtiele vorm van geestelijke zelfverbetering.
Geen Sinaï met stenen tafelen, maar wel een religieuze zweep.
Geen “doe dit en leef” in klassieke wetstaal, maar “strek je meer uit en ontvang” in moderne conferentietaal.
De verpakking is anders. De druk is herkenbaar.
De Bijbelse correctie
De Schrift zegt niet dat de gelovige niets meer hoeft. Integendeel. Hij moet wandelen. Strijden. Bidden. Waken. Zichzelf verloochenen. De leden doden die op de aarde zijn. De oude mens afleggen. De nieuwe mens aandoen. Volharden. Groeien in genade en kennis.
Maar dit alles gebeurt niet om een diepere status te verkrijgen. Het gebeurt omdat de gelovige in Christus is.
“Maar wast op in de genade en kennis van onzen Heere en Zaligmaker Jezus Christus. Hem zij de heerlijkheid, beide nu en in den dag der eeuwigheid. Amen.” 2 Petrus 3:18 (STV)
Groei is Bijbels.
Maar groei is geen jacht naar een ontbrekende Christus. Groei is het rijpen in de genade die ons al geschonken is.
Het onderliggende probleem hiervan
Het probleem met “jezelf uitstrekken naar meer” is dus niet het woord “uitstrekken”. Paulus gebruikt die gedachte.
Het probleem is het moderne geestelijke systeem erachter.
Als “je uitstrekken” betekent: Christus kennen, Hem volgen, wandelen door de Geest, gericht zijn op de hemelse roeping — amen.
Maar als “je uitstrekken” betekent: zoeken naar meer zalving, meer impartatie, meer vuur, meer manifestatie, meer Geest, meer doorbraak — dan moet de Bijbel open.
Want dan gaat het niet meer om de rijkdom van Christus, maar om een religieuze tekorteconomie.
Dan wordt de gelovige niet opgebouwd in zekerheid, maar opgejaagd in verlangen.
Dan wordt geloof vervangen door geestelijke honger als motor.
Dan wordt rust verdacht.
Dan wordt eenvoud arm genoemd.
Dan wordt de volheid in Christus praktisch ingeruild voor een permanente zoektocht naar “meer”.
Rust is geen lauwheid
Hier moeten we scherp zijn. Rusten in Christus is geen lauwheid. Zekerheid is geen geestelijke stilstand. Genade is geen passiviteit.
Wie werkelijk weet wat hij in Christus ontvangen heeft, wordt niet lui. Hij wordt vrij.
Vrij van religieuze kramp.
Vrij van geestelijke prestatiedruk.
Vrij van conferentie-afhankelijkheid.
Vrij van tekortdenken.
Vrij om te wandelen.
Vrij om te dienen.
Vrij om Christus te belijden.
Niet omdat hij nog iets moet binnenhalen, maar omdat hij in Christus gezet is.
“Zo is er dan nu geen verdoemenis voor degenen, die in Christus Jezus zijn, die niet naar het vlees wandelen, maar naar den Geest.” Romeinen 8:1 (STV)
Dat is geen taal van tekort. Dat is taal van bevrijding.
“Jezelf uitstrekken naar” kan Bijbels zijn. Maar alleen als Christus het doel is en de Schrift de grens bepaalt.
Waar de uitdrukking wordt gebruikt om gelovigen op te jagen naar extra zalving, hogere kracht, nieuwe impartatie of “meer van de Geest”, moet zij worden ontmaskerd als vrome tekorttaal.
De gelovige hoeft niet naar een hogere geestelijke positie te klimmen.
Hij is in Christus gezegend.
Hij is in Christus volmaakt.
Hij is verzegeld met de Heilige Geest.
Hij is geroepen om te wandelen in wat God gegeven heeft.
Niet: strek je uit om eindelijk vol te worden.
Maar: zie op Christus, wandel door de Geest, groei in genade, en laat je niet opnieuw een geestelijke zweep in de hand drukken.
Want de vraag is niet hoeveel jij je uitstrekt.
De vraag is of je rust in Hem Die alles volbracht heeft.
Hoezo Kingdom Now, “Koninkrijk zichtbaar maken” en NAR ?
Wat bedoelt het Nieuwe Testament met het woord “verborgenheid”? Vaak wordt dit begrip vaag, mystiek of breed gebruikt. Maar bij Paulus gaat het juist om geopenbaarde waarheid: iets wat vroeger verborgen was in Gods raad, maar nu bekendgemaakt is door apostolische openbaring. Vooral de verborgenheid van Christus en de Gemeente is daarbij beslissend. Jood en heiden worden in Christus tot één lichaam gemaakt, verbonden met het Hoofd in de hemel. Dáárom is de roeping van de Gemeente niet Kingdom Now, niet “het Koninkrijk zichtbaar maken” als aards programma, en niet de New Apostolic Reformation, maar Christus belijden, het Evangelie bewaren en de Heere verwachten.
Er zijn Bijbelse begrippen die gemakkelijk verkeerd verstaan worden of erger: genegeerd of weggeredeneerd worden.
.Met alle gevolgen van dien.
Het woord “verborgenheid” is daar een goed voorbeeld van.
Voor sommigen klinkt het als iets mystieks. Alsof Paulus ons meeneemt in een verborgen binnenkamer van geheime kennis. Voor anderen wordt het een soort theologisch stopwoord: alles wat moeilijk is, noemt men dan “een verborgenheid”. En weer anderen gebruiken het woord om de Gemeente, Israël, het Koninkrijk en Gods heilsplan op één hoop te schuiven.
Maar zo gebruikt het Nieuwe Testament het woord dus niet.
Als Paulus spreekt over een verborgenheid, bedoelt hij niet dat wij in het duister moeten tasten. Hij bedoelt juist dat God iets bekendgemaakt heeft wat eerder verborgen was in Zijn raad.
De nadruk ligt niet op menselijke onwetendheid, maar op Goddelijke openbaring.
Een verborgenheid is in het Nieuwe Testament geen rookgordijn. Het is daarentegen onthulling.
Dit onderwerp is van belang. Want als je de verborgenheid van de Gemeente niet verstaat, kom je in knoei..
Dan wordt de Gemeente verward met Israël.
Dan wordt de roeping van de Gemeente verward met het Koninkrijk.
Dan wordt verwachting vervangen door activisme.
Dan wordt getuigenis vervangen door dominion.
Dan wordt de hemelse roeping van de Gemeente ingeruild voor een aards programma.
De verborgenheid
Dáárom: geen Kingdom Now.
Geen “Koninkrijk zichtbaar maken” als opdracht aan de Gemeente.
Geen New Apostolic Reformation.
Niet omdat we bang moeten zijn voor gehoorzaamheid, heiliging, goede werken of een vrijmoedig getuigenis. Maar omdat we de Schrift recht willen snijden.
“Benaarstig u, om uzelven Gode beproefd voor te stellen, een arbeider, die niet beschaamd wordt, die het Woord der waarheid recht snijdt.” 2 Timotheüs 2:15 (STV)
Wat betekent verborgenheid?
Het Griekse woord achter “verborgenheid” is mystērion. Dat woord betekent in het Nieuwe Testament niet: een raadsel voor ingewijden, of een geheime leer die alleen een geestelijke elite kan begrijpen.
Het betekent: een waarheid die voorheen verborgen was, maar nu door God is bekendgemaakt.
Paulus schrijft:
“Dat Hij mij door openbaring heeft bekend gemaakt deze verborgenheid, gelijk ik met weinige woorden te voren geschreven heb;” Efeze 3:3 (STV)
Dat ene woord openbaring is beslissend. Paulus heeft deze waarheid niet uit zichzelf bedacht. Hij heeft haar niet afgeleid uit menselijke filosofie. Hij heeft haar ook niet opgebouwd vanuit religieuze traditie. Zij is hem bekendgemaakt door openbaring.
Daarom is een verborgenheid in het Nieuwe Testament niet iets wat wij zelf moeten opgraven met geestelijke fantasie. Het is iets wat God Zelf heeft onthuld in Zijn Woord.
De verborgenheid wordt niet bepaald door menselijke ervaring, kerkelijke traditie, moderne profeten, apostolische claims of koninkrijksactivisme, maar door apostolische openbaring.
Verborgen in vorige eeuwen, nu bekendgemaakt
Paulus maakt het nog duidelijker in Efeze 3:
“Welke in andere eeuwen den kinderen der mensen niet is bekend gemaakt, gelijk zij nu is geopenbaard aan Zijn heilige apostelen en profeten, door den Geest;” Efeze 3:5 (STV)
Let goed op wat hier staat. Paulus zegt niet dat niemand in het Oude Testament iets wist van Gods genade. Dat zou onbijbels zijn. Abraham werd gerechtvaardigd uit geloof. David kende de zaligheid van vergeving. De profeten spraken over de komende Messias, Zijn lijden en Zijn heerlijkheid.
Maar Paulus zegt wel dat deze specifieke waarheid niet in andere eeuwen bekendgemaakt was zoals zij nu is geopenbaard.
Dat is belangrijk. Niet alles wat later duidelijker wordt, was eerder volledig onbekend. Maar bij de verborgenheid van de Gemeente gaat het om meer dan alleen “meer licht” op een oude zaak. Het gaat om een werkelijkheid die in Gods raad verborgen was en nu door de Geest via apostelen en profeten bekendgemaakt is.
Wie dat niet ziet, maakt het Nieuwe Testament plat. Dan wordt Paulus slechts een herhaler van Mozes en de profeten. Maar Paulus is niet alleen uitlegger van bestaande openbaring; hij is ook ontvanger en verkondiger van specifieke nieuwtestamentische openbaring.
En precies daar wordt de strijd scherp. Want waar Paulus spreekt over een hemelse Gemeente, maakt Kingdom Now er een aardse machtsbeweging van. Waar Paulus spreekt over een verborgenheid die nu geopenbaard is, komt de NAR met nieuwe apostolische sleutels, nieuwe profetische strategieën en nieuwe mandaten. Waar Paulus de Gemeente richt op Christus in de hemel, richt dominion-denken haar op invloed op aarde.
Zie hier de bron van de hedendaagse verwarring,
De kern: Jood en heiden in één lichaam
Paulus laat ons niet raden naar de inhoud van deze verborgenheid. Hij zegt het zelf:
“Namelijk dat de heidenen zijn medeërfgenamen, en van hetzelfde lichaam, en mededeelgenoten Zijner belofte in Christus, door het Evangelie;” Efeze 3:6 (STV)
Dit is de kern: heidenen zijn in Christus mede-erfgenamen, van hetzelfde lichaam, en mededeelgenoten van de belofte door het Evangelie.
Dat is veel meer dan: ook heidenen kunnen zalig worden. Dat was in het Oude Testament al bekend. Denk aan Rachab, Ruth, Naäman en de belofte aan Abraham dat in zijn Zaad alle volken gezegend zouden worden.
De verborgenheid is dus niet simpelweg dat heidenen gezegend worden. De verborgenheid is dat Jood en heiden in Christus samengevoegd worden tot één lichaam.
Niet twee groepen naast elkaar.
Niet de heidenen als aanhangsel of ingevoegd bij Israël.
Niet Israël dat door de kerk wordt vervangen.
Maar één nieuwe, hemelse werkelijkheid in Christus: de Gemeente als lichaam van de verhoogde Heere.
Daarom schrijft Paulus in Efeze 2:
“Opdat Hij die twee in Zichzelven tot een nieuwen mens zou scheppen, vrede makende;” Efeze 2:15 (STV)
Dat is duidelijke taal: een nieuwe mens.
Niet een opgelapt oud systeem.
Niet een geestelijke annexatie van Israël door de heidenen.
Niet een religieuze coalitie.
Maar: een nieuwe schepping in Christus.
En dat nieuwe lichaam heeft geen opdracht gekregen om het Davidische Koninkrijk alvast op aarde te manifesteren. Het lichaam is verbonden met het Hoofd in de hemel.
Dat verandert alles.
De Gemeente is geen Koninkrijksmachine
Veel moderne prediking gebruikt taal die op het eerste gehoor vroom klinkt:
“Wij moeten het Koninkrijk zichtbaar maken.”
“Wij moeten de hemel naar de aarde brengen.”
“Wij zijn geroepen om de cultuur te transformeren.”
“Wij moeten de zeven bergen innemen.”
“Wij moeten als zonen van het Koninkrijk gaan regeren.”
Maar de vraag is niet of die taal energiek klinkt. De vraag is: is zij Bijbels?
De Gemeente is in het Nieuwe Testament niet de machine waarmee Christus Zijn Koninkrijk alvast zichtbaar op aarde vestigt. Zij is Zijn lichaam, verbonden met Hem in Zijn verwerping én in Zijn hemelse verhoging.
Paulus zegt:
“Want onze wandel is in de hemelen, waaruit wij ook den Zaligmaker verwachten, namelijk den Heere Jezus Christus;” Filippenzen 3:20 (STV)
Dat is géén Kingdom Now-jargon.. Dat is hemelse verwachting.
De Gemeente leeft op aarde, maar haar burgerschap is in de hemel. Zij dient hier, getuigt hier, lijdt hier, wandelt hier, maar haar centrum ligt niet hier. Haar Hoofd is boven. Haar leven is met Christus verborgen in God. Haar hoop is niet dat zij de wereld stap voor stap omvormt tot Koninkrijk, maar dat Christus verschijnt.
“Wanneer nu Christus zal geopenbaard zijn, Die ons leven is, dan zult ook gij met Hem geopenbaard worden in heerlijkheid.” Kolossenzen 3:4 (STV)
Let op de volgorde. Eerst Christus geopenbaard. Dan de Zijnen met Hem geopenbaard in heerlijkheid.
Niet: de Gemeente openbaart eerst het Koninkrijk, zodat Christus kan terugkomen op een door ons klaargemaakt toneel.
Dat is de geestelijke kortsluiting van Kingdom Now-denken.
Geen vervanging van Israël
Zodra men zegt dat de Gemeente een verborgenheid is, denkt men soms dat Israël daardoor onbelangrijk wordt. Aan de andere kant zeggen sommigen: omdat gelovigen uit de heidenen nu delen in geestelijke zegeningen, is Israël als volk klaar, afgeschreven, vervangen.
Beide gedachten doen geen recht aan Paulus’ boodschap.
In Romeinen 11 waarschuwt Paulus juist tegen hoogmoed van heidenchristenen tegenover Israël:
“Zo roem niet tegen de takken; en indien gij daartegen roemt, gij draagt den wortel niet, maar de wortel u.” Romeinen 11:18 (STV)
En even verder:
“Want ik wil niet, broeders, dat u deze verborgenheid onbekend zij, opdat gij niet wijs zijt bij uzelven, dat de verharding voor een deel over Israël gekomen is, totdat de volheid der heidenen zal ingegaan zijn.” Romeinen 11:25 (STV)
Ook hier gebruikt Paulus het woord verborgenheid. En opnieuw gaat het om een waarheid die God bekendmaakt. Israël is niet definitief verworpen. De verharding is voor een deel. En zij duurt totdat de volheid der heidenen zal ingegaan zijn.
Daarom vervolgt Paulus:
“En alzo zal geheel Israël zalig worden; gelijk geschreven is: De Verlosser zal uit Sion komen en zal de goddeloosheden afwenden van Jakob.” Romeinen 11:26 (STV)
Wie de Gemeente gebruikt om Israël weg te verklaren, gaat tegen Paulus in. En wie Israël zo centraal stelt dat de verborgenheid van de Gemeente verdwijnt, doet eveneens tekort aan Paulus.
De Bijbel vraagt geen vermenging, maar onderscheid.
Israël heeft beloften, verbonden en een toekomst in Gods plan.
De Gemeente heeft een hemelse roeping, positie en toekomst in Christus.
Beide lijnen komen niet voort uit menselijke schema’s, maar uit de Schrift die zorgvuldig onderscheiden en recht gesneden moet worden.
Hier ontspoort Kingdom Now-theologie. Zij neemt Koninkrijksbeloften, verplaatst die naar de Gemeente, maakt ze tot een opdracht voor nu, en bouwt daar vervolgens een activistische overwinningsleer op.
Maar het Koninkrijk van Christus wordt niet zichtbaar gemaakt door een ‘apostolisch netwerk’, een ‘culturele strategie’ of een beweging die meent de aarde terug te moeten claimen. Het Koninkrijk wordt dan pas openbaar wanneer de Koning verschijnt.
Christus en de Gemeente
In Efeze 5 spreekt Paulus opnieuw over een verborgenheid. Hij behandelt daar het huwelijk en citeert Genesis:
“Daarom zal een mens zijn vader en moeder verlaten, en zal zijn vrouw aanhangen; en zij twee zullen tot één vlees wezen.” Efeze 5:31 (STV)
Daarna zegt hij:
“Deze verborgenheid is groot; doch ik zeg dit, ziende op Christus en op de Gemeente.” Efeze 5:32 (STV)
Dat is een indrukwekkend moment. Paulus kijkt naar het huwelijk en zegt: dit wijst naar Christus en de Gemeente.
De Gemeente is dus niet zomaar een verzameling mensen met dezelfde overtuiging. Zij is geen vereniging, geen kerkelijke structuur, geen denominatie, geen religieus instituut dat zijn bestaansrecht ontleent aan geschiedenis of organisatie.
Zij is verbonden met Christus Zelf.
Hij is het Hoofd.
Zij is Zijn lichaam.
Daarom schrijft Paulus elders:
“En heeft alle dingen Zijn voeten onderworpen, en heeft Hem der Gemeente gegeven tot een Hoofd boven alle dingen; Welke Zijn lichaam is, en de vervulling Desgenen, Die alles in allen vervult.” Efeze 1:22-23 (STV)
Dát is de essentie van de verborgenheid. De verworpen Christus is verhoogd aan Gods rechterhand. En in deze tijd wordt een volk geroepen dat met Hem verbonden is als Zijn lichaam.
Geen aardse politiek.
Geen Koninkrijk in zichtbare heerlijkheid.
Geen christelijke beschaving als einddoel.
Geen apostolische bestuurslaag die de kerk moet aansturen naar werelddominantie.
Maar een hemels lichaam verbonden met een hemels Hoofd.
Christus onder u, de Hoop der heerlijkheid
Ook Kolossenzen spreekt over deze verborgenheid:
“Namelijk de verborgenheid, die verborgen is geweest van alle eeuwen en van alle geslachten, maar nu geopenbaard is aan Zijn heiligen;” Kolossenzen 1:26 (STV)
En dan komt de inhoud:
“Aan wie God heeft willen bekend maken, welke zij de rijkdom der heerlijkheid dezer verborgenheid onder de heidenen, welke is Christus onder u, de Hoop der heerlijkheid;” Kolossenzen 1:27 (STV)
Hier zien we de verborgenheid van binnenuit. Christus is niet alleen de beloofde Messias voor Israël. Hij is niet alleen de toekomstige Koning Die zal regeren. Hij is ook nu de levende, verhoogde Heere onder Zijn heiligen.
“Christus onder u, de Hoop der heerlijkheid.”
Dat is geen armoede. Dat is niet voorlopig in de zin van tweederangs. Dat is rijkdom der heerlijkheid.
De gelovige leeft niet vanuit aardse status, tempel, priesterschap, ritueel of nationale voorrechten. Hij leeft vanuit Christus. Christus is zijn leven, zijn gerechtigheid, zijn positie, zijn hoop en zijn toekomst.
Paulus zegt het zo:
“Want gij zijt gestorven, en uw leven is met Christus verborgen in God.” Kolossenzen 3:3 (STV)
Dat is de hemelse positie van de gelovige. Zijn leven is niet geworteld in deze wereld, maar in Christus.
En daarom is het zo gevaarlijk wanneer moderne bewegingen de gelovige gaan leren dat hij pas werkelijk geestelijk volwassen is wanneer hij leert heersen, decreteren, gebieden, gebieden innemen, structuren transformeren en de hemel op aarde manifesteren.
De Bijbelse lijn is radicaal anders.
Sterven met Christus.
Leven uit Christus.
Wandelen door de Geest.
Getuigen van Christus.
Lijden om Christus.
Wachten op Christus.
De verborgenheden van het Koninkrijk
Niet alleen Paulus gebruikt het woord. De Heere Jezus spreekt in Mattheüs 13 over de verborgenheden van het Koninkrijk der hemelen:
“En Hij, antwoordende, zeide tot hen: Omdat het u gegeven is, de verborgenheden van het Koninkrijk der hemelen te weten, maar dien is het niet gegeven.” Mattheüs 13:11 (STV)
Mattheüs 13 komt niet zomaar uit de lucht vallen. In Mattheüs 12 is de verwerping van de Koning scherp zichtbaar geworden. De leiders van Israël schrijven het werk van de Geest toe aan Beëlzebul. Daarna begint de Heere Jezus in gelijkenissen te spreken.
Dat is veelzeggend.
Het Koninkrijk wordt niet onmiddellijk openbaar opgericht in heerlijkheid. De Koning is verworpen. Er komt een tussentijd waarin het Koninkrijk een verborgen gestalte heeft. Het Woord wordt gezaaid. Er komt vrucht, maar ook tegenstand. Er is tarwe, maar ook onkruid. Er is uiterlijke groei, maar ook vermenging.
De gelijkenissen van Mattheüs 13 leren dus niet simpelweg: alles wordt steeds beter totdat de hele wereld christelijk is. Ze laten juist zien dat er in deze periode een gemengde toestand is tot aan de voleinding.
Dat is apologetisch van belang.
Want veel christelijk optimisme heeft zich niet laten corrigeren door Mattheüs 13. Men verwacht een geleidelijk gekerstende wereld, maar de Heer Zelf spreekt over onkruid tussen de tarwe, boze werking, schijn en uiteindelijke scheiding.
Dat maakt de verborgenheden van het Koninkrijk geen vaag begrip, maar een sleutel tot het verstaan van deze tijd.
De Koning is niet afwezig omdat Zijn macht ontbreekt. Hij is verborgen voor de wereld omdat Gods plan in deze bedeling anders werkt dan menselijke triomfverwachting wil. Christus bouwt Zijn Gemeente. Het Evangelie gaat uit. De Geest woont in de gelovigen. Maar de openbare Koninkrijksheerlijkheid wacht op de verschijning van de Koning.
Daarom is “Koninkrijk zichtbaar maken” als programma zo misleidend. Het klinkt vroom, maar het trekt naar voren wat God verbonden heeft aan Christus’ verschijning.
De verborgenheid van de opname
Een andere verborgenheid vinden we in 1 Korinthe 15:
“Ziet, ik zeg u een verborgenheid: wij zullen wel niet allen ontslapen, maar wij zullen allen veranderd worden;” 1 Korinthe 15:51 (STV)
Paulus spreekt hier over de toekomstige verandering van de gelovigen. Niet alle gelovigen zullen sterven. Er zullen gelovigen zijn die levend veranderd worden.
Hij vervolgt:
“In een punt des tijds, in een ogenblik, met de laatste bazuin; want de bazuin zal slaan, en de doden zullen onverderfelijk opgewekt worden, en wij zullen veranderd worden.” 1 Korinthe 15:52 (STV)
Ook hier is verborgenheid géén speculatie. Paulus zegt: “ik zeg u”. Het is onderwijs van de apostel.. De toekomst van de gelovige rust niet op menselijke hoop, maar op Gods geopenbaarde waarheid.
De Gemeente eindigt niet in institutionele triomf op aarde, maar in vereniging met de Heer. De doden worden opgewekt. De levenden worden veranderd. Het verderfelijke doet onverderfelijkheid aan. Het sterfelijke doet onsterfelijkheid aan.
Dat is geen bijzaak. Het hoort bij de hemelse roeping van de Gemeente.
En opnieuw staat dit haaks op Kingdom Now. De grote hoop van de Gemeente is niet dat zij door invloed, strategie en geestelijke doorbraak de aarde onder controle krijgt. Haar hoop is de Heere Zelf.
“Verwachtende de zalige hoop en verschijning der heerlijkheid van den groten God en onzen Zaligmaker Jezus Christus;” Titus 2:13 (STV)
De zalige hoop is geen succesvolle cultuurovername.
De zalige hoop is Christus.
Waarom dit belangrijk is
Wie de verborgenheid niet verstaat, drijft af.
Dan wordt de Gemeente terug onder Israël geplaatst, alsof zij slechts een voortzetting van Israël is.
Of Israël wordt vervangen door de Gemeente, alsof Gods beloften aan het volk Israël geestelijk zijn opgelost.
Of het Koninkrijk wordt vereenzelvigd met kerkelijke invloed in de wereld.
Of de christen wordt teruggebracht naar de Sinaï, terwijl Paulus zegt:
“Want de zonde zal over u niet heersen; want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.” Romeinen 6:14 (STV)
De verborgenheid bewaart ons dus voor verwarring. Zij dwingt ons om te onderscheiden tussen Wet en Genade, Israël en Gemeente, aardse beloften en hemelse roeping, Koninkrijk in verborgen gestalte en Koninkrijk in openbare heerlijkheid.
Dat is geen koude schema-theologie. Dat is eerbiedig luisteren naar de Schrift.
Niet uiteenrukken wat bij elkaar hoort. Maar ook niet samenpersen wat God onderscheidt.
En dit raakt direct de New Apostolic Reformation. Want de NAR leeft juist van het samenpersen van lijnen die de Schrift onderscheidt. Koninkrijksbeloften worden overgezet naar de kerk. Apostolisch fundament wordt omgebouwd tot een doorlopend hedendaags apostelambt. Profetische openbaring krijgt praktisch gezag naast of boven de Schrift. Heiliging wordt vervangen door activatie. Verwachting wordt vervangen door mandaat.
Daar moet een Bijbelvaste correctie tegenover staan.
Geen “Koninkrijk zichtbaar maken”
De uitdrukking klinkt vroom. En het moet gezegd: soms bedoelen mensen er alleen mee dat christenen zichtbaar moeten leven tot eer van God. Als dát bedoeld wordt, is er op zichzelf niets mis met gehoorzaamheid, goede werken, liefde, trouw, barmhartigheid en heiliging. Een christen hoort zichtbaar anders te leven.
De Heere Jezus zegt:
“Laat uw licht alzo schijnen voor de mensen, dat zij uw goede werken mogen zien, en uw Vader, Die in de hemelen is, verheerlijken.” Mattheüs 5:16 (STV)
Maar goede werken zijn niet hetzelfde als het Koninkrijk zichtbaar maken in de zin van aardse heerschappij, cultuurtransformatie of geestelijke gebiedsclaim.
Dáár zit de angel.
Een gelovige moet Christus zichtbaar belijden. Ja.
Een gelovige zou wandelen als kind des lichts. Ja.
Een gelovige zou vrucht dragen. Ja.
Een gemeente zou het Woord bewaren en het Evangelie verkondigen. Ja.
Maar nergens krijgt de Gemeente de opdracht om het Messiaanse Koninkrijk alvast zichtbaar te maken alsof zij de voorhoede is van een wereldwijde christelijke machtsorde.
Het Koninkrijk wordt openbaar wanneer de Koning openbaar wordt.
Tot die tijd is de Gemeente getuige, vreemdeling en bijwoner, pelgrim, lichaam van Christus, tempel van de Heilige Geest in verwachting.
Petrus schrijft:
“Geliefden, ik vermaan u als inwoners en vreemdelingen, dat gij u onthoudt van de vleselijke begeerlijkheden, welke krijg voeren tegen de ziel;” 1 Petrus 2:11 (STV)
Dat is de toon van het Nieuwe Testament. Geen triomfalistische veroveringstaal, maar pelgrimstaal. Geen dominion-programma, maar heiliging en getuigenis.
Geen Kingdom Now
Kingdom Now leert in verschillende bewoordingen dat de kerk geroepen is om het Koninkrijk van God nu zichtbaar op aarde te vestigen, uit te breiden of te manifesteren, vaak vóór de lichamelijke wederkomst van Christus. Soms gebeurt dat subtiel. Soms openlijk. Soms met zachte taal over invloed en herstel. Soms met harde taal over heerschappij, gebieden, decreten en mandaten.
Maar het probleem blijft hetzelfde: de Bijbelse tijdlijn wordt verbogen.
De Schrift leert dat Christus nu verhoogd is en dat alle dingen Hem onderworpen zijn in Gods raad. Maar zij leert ook dat wij nu nog niet zien dat alle dingen Hem onderworpen zijn.
“Alle dingen hebt Gij onder Zijn voeten onderworpen. Want daarin, dat Hij Hem alle dingen heeft onderworpen, heeft Hij niets uitgelaten, dat Hem niet onderworpen zij; doch nu zien wij nog niet, dat Hem alle dingen onderworpen zijn;” Hebreeën 2:8 (STV)
Dat vers is killing voor goedkoop triomfalisme.
Christus heeft alle macht.
Maar de openbare onderwerping van alle dingen is nog niet zichtbaar in deze wereld.
Wat zien wij nu?
“Maar wij zien Jezus met heerlijkheid en eer gekroond, Die een weinig minder dan de engelen geworden was, vanwege het lijden des doods…” Hebreeën 2:9 (STV)
Wij zien nog niet alles aan Hem onderworpen. Maar wij zien Jezus.
Dat is de positie van de Gemeente. Niet: wij zien de wereld al onder onze voeten. Maar: wij zien Jezus.
Kingdom Now verschuift de blik van de verhoogde Christus naar een opdracht aan de mens. Het klinkt krachtig, maar het legt een last op de Gemeente die de apostelen niet opleggen.
Geen New Apostolic Reformation
De New Apostolic Reformation draait in de kern om precies dezelfde verschuiving: moderne apostelen, moderne profeten, nieuwe mandaten, invloedssferen, herstel van apostolisch bestuur, koninkrijksdoorbraken en het idee dat de kerk de wereld moet transformeren om ‘het Koninkrijk gestalte te geven.’
Maar in het Nieuwe Testament wordt de Gemeente niet gebouwd op een doorgaande reeks moderne apostelen met nieuw gezag. Zij is gebouwd op het fundament dat gelegd is.
“Gebouwd op het fondament der apostelen en profeten, waarvan Jezus Christus is de uiterste Hoeksteen;” Efeze 2:20 (STV)
Een fundament leg je niet telkens opnieuw.
De apostelen en profeten van Efeze 2:20 horen bij het fundament van de Gemeente. Zij zijn niet een eindeloos herhaalbaar bestuursmodel voor latere eeuwen. De apostolische openbaring is gegeven, vastgelegd en bewaard in de Schrift.
Daarom is de NAR niet zomaar een overenthousiaste stroming met een andere stijl van aanbidding. Zij raakt aan het fundament. Zij suggereert dat de Gemeente nu opnieuw apostolisch bestuur en profetische richting nodig heeft om haar bestemming te bereiken. Daarmee wordt de genoegzaamheid van Christus, de Schrift en het apostolische fundament praktisch ondergraven.
De vraag is niet of alle mensen in die beweging onoprecht zijn.
De vraag is of het systeem Bijbels is.
En dat is het niet.
Want de Gemeente is niet geroepen om onder nieuwe apostelen de zeven bergen te veroveren. Zij is geroepen om te blijven in de leer der apostelen.
“En zij waren volhardende in de leer der apostelen, en in de gemeenschap, en in de breking des broods, en in de gebeden.” Handelingen 2:42 (STV)
Niet: zij wachtten op een latere apostolische reformatie die de kerk eindelijk haar ware mandaat zou geven.
Zij volhardden in de leer der apostelen.
Geen fundament bovenop het fundament wat er al was
De NAR-taal over “herstel van apostelen” klinkt vaak alsof er iets ontbreekt aan de Gemeente zolang moderne apostelen niet erkend worden. Maar dat botst met het beeld van het fundament.
Een huis heeft een fundament. Dat fundament wordt gelegd. Daarna wordt erop gebouwd.
Paulus schrijft:
“Naar de genade Gods, die mij gegeven is, heb ik als een wijs bouwmeester het fondament gelegd; en een ander bouwt daarop. Maar een iegelijk zie toe, hoe hij daarop bouwe.” 1 Korinthe 3:10 (STV)
Het fundament wordt niet elke generatie opnieuw gelegd door nieuwe apostolische claims. Wie dat wel doet, bouwt niet veilig verder, maar begint te rommelen aan de dragende grond.
En waar het fundament verschuift, verschuift alles.
Dan komt er ruimte voor profetieën die praktisch evenveel gewicht krijgen als de Schrift.
Dan komt er ruimte voor geestelijke autoriteitsstructuren die niet uit het Nieuwe Testament voortkomen.
Dan komt er ruimte voor gehoorzaamheid aan “apostolische visie” in plaats van toetsing aan het Woord.
Dan komt er ruimte voor een koninkrijksagenda die de Gemeente richting aardse invloed duwt.
Daarom moet dit helder gezegd worden: de verborgenheid van Christus en de Gemeente is niet de voedingsbodem voor NAR-denken. Zij is juist het Bijbelse tegengif ertegen.
Geen veroveringsmandaat, maar getuigenis
De Heere Jezus gaf Zijn discipelen geen opdracht om machtscentra over te nemen. Hij gaf hun de opdracht om getuigen te zijn.
“Maar gij zult ontvangen de kracht des Heiligen Geestes, Die over u komen zal; en gij zult Mijn getuigen zijn, zo te Jeruzalem, als in geheel Judea en Samaria, en tot aan het uiterste der aarde.” Handelingen 1:8 (STV)
Getuigenis is geen dominion.
Een getuige wijst naar Christus. Een getuige verkondigt wat God gedaan heeft. Een getuige kan verworpen worden. Een getuige kan lijden. Een getuige kan sterven. Het Griekse woord voor getuige hangt zelfs samen met het woord martelaar.
Dat is de nieuwtestamentische lijn.
Niet de Gemeente als machtsblok.
Niet de apostel als geestelijke CEO.
Niet profetische strategie als routekaart naar wereldtransformatie.
Maar getuigen van Christus in de kracht van de Heilige Geest.
En juist dat is vruchtbaar. Want Gods kracht werkt niet volgens de logica van aardse heerschappij. Het kruis zelf is daar het grote bewijs van.
“Maar wij prediken Christus, den Gekruisigde, den Joden wel een ergernis, en den Grieken een dwaasheid;” 1 Korinthe 1:23 (STV)
NAR en Kingdom Now hebben moeite met deze kruisboodschap. Ze willen overwinningstaal, doorbraaktaal, heerschappijtaal, invloedstaal.
Maar Paulus zet in het centrum: Christus, de Gekruisigde.
Natuurlijk is Christus opgestaan. Natuurlijk is Hij verhoogd. Natuurlijk heeft Hij alle macht. Maar de Gemeente leeft in deze wereld nog in de gestalte van getuigenis, lijden, volharding en verwachting.
De verborgenheid en het Evangelie
De verborgenheid staat niet los van het Evangelie. Zij is niet een extra laag boven op het Evangelie, alsof het kruis slechts het begin is en de echte kennis later komt.
Nee, de verborgenheid is geworteld in Christus’ dood, opstanding en verhoging.
Door het kruis is de middelmuur des afscheidsels gebroken.
Paulus schrijft:
“Want Hij is onze vrede, Die deze beiden één gemaakt heeft, en den middelmuur des afscheidsels gebroken hebbende,” Efeze 2:14 (STV)
En:
“En opdat Hij die beiden met God in één lichaam zou verzoenen door het kruis, de vijandschap aan hetzelve gedood hebbende.” Efeze 2:16 (STV)
Daar staat het: door het kruis.
De verborgenheid van het ene lichaam is niet los verkrijgbaar van Golgotha. Zij is geen theologische decoratie. Zij is vrucht van het volbrachte werk van Christus.
Daarom is het zo ernstig wanneer men de Gemeente maakt tot een aardse machtsfactor, een morele verbeterclub of een religieus verlengstuk van Israël. Dan verlaagt men wat God in Christus heeft geopenbaard.
De Gemeente is gekocht door dierbaar bloed, gevormd door de Geest, verbonden met het Hoofd in de hemel, en bestemd voor heerlijkheid.
Geen vrijbrief
Het woord verborgenheid wordt soms misbruikt. Men zegt dan: “Dit is een verborgenheid”, en vervolgens wordt elke controleerbare uitleg losgelaten. Dan mag de tekst ineens alles betekenen wat men geestelijk voelt.
Maar dat is precies het tegenovergestelde van hoe het Nieuwe Testament het woord gebruikt.
Een verborgenheid is niet een open deur naar willekeur. Zij is geopenbaarde waarheid. En geopenbaarde waarheid staat vast in de Schrift.
Daarom moeten wij oppassen voor twee gevaren.
Aan de ene kant rationalisme: alleen willen aanvaarden wat men binnen bestaande systemen kan plaatsen.
Aan de andere kant geestelijke fantasie: onder het mom van verborgenheid dingen leren die de apostelen niet geleerd hebben.
Paulus’ verborgenheid is geen speeltuin voor religieuze creativiteit. Zij is leerstellige openbaring met apostolisch gezag.
En dat betekent: geen moderne apostelen die nieuwe bouwtekeningen aandragen.
Geen profeten die de koers van de Gemeente bepalen buiten de Schrift om.
Geen “koninkrijksstrategieën” die de apostolische leer overschrijven.
Geen taal over doorbraak en bestemming die de eenvoudige roeping van de Gemeente opzij duwt.
Geen geheime kennis voor ingewijden
Er is nog een gevaar. Het woord verborgenheid kan ook gebruikt worden om een soort hogere klasse van christenen te creëren. Alsof gewone gelovigen slechts de basis hebben, maar een select gezelschap toegang heeft tot de “diepere geheimen”.
Ook dat past niet bij Paulus.
Paulus verkondigt de verborgenheid juist aan de heiligen. Hij bidt dat gelovigen inzicht zullen krijgen. Hij wil niet dat deze waarheid verborgen blijft achter een priesterlijke, academische of apostolische muur.
Aan de Kolossenzen schrijft hij:
“Opdat hun harten vertroost mogen worden, en zij samengevoegd zijn in de liefde, en dat tot allen rijkdom der volle verzekerdheid des verstands, tot kennis der verborgenheid van God en den Vader, en van Christus;” Kolossenzen 2:2 (STV)
De kennis van de verborgenheid is dus niet bedoeld om hoogmoed te kweken, maar om harten te vertroosten en gelovigen te bevestigen in Christus.
Waar de verborgenheid goed verstaan wordt, wordt Christus groter. Niet de uitlegger. Niet het systeem. Niet de beweging. Niet de apostel. Niet de profeet. Christus.
De verborgenheid en nederigheid
Paulus verbindt deze openbaring niet met hoogmoed, maar met verwondering. Hij noemt zichzelf:
“Mij, den allerminste van al de heiligen, is deze genade gegeven, om onder de heidenen door het Evangelie te verkondigen den onnaspeurlijken rijkdom van Christus,” Efeze 3:8 (STV)
Daarmee zet hij de toon.
Wie de verborgenheid verstaat, gaat niet pronken met inzicht. Hij buigt. Want deze waarheid is niet door menselijke scherpzinnigheid ontdekt. Zij is gegeven.
Paulus noemt het Genade.
En dat is precies de sfeer van deze hele bedeling: Genade. God eist niet eerst gerechtigheid onder de Wet om daarna te zegenen. Hij geeft gerechtigheid in Christus. Hij rechtvaardigt de goddeloze die gelooft. Hij bouwt Zijn Gemeente uit mensen die van nature niets kunnen inbrengen.
Daarom schrijft hij:
“Want uit genade zijt gij zalig geworden door het geloof; en dat niet uit u, het is Gods gave;” Efeze 2:8 (STV)
En meteen daarna:
“Niet uit de werken, opdat niemand roeme.” Efeze 2:9 (STV)
De verborgenheid past volmaakt bij Genade. Alles is uit God. Alles is in Christus. Alles is door openbaring. Alles sluit menselijke roem uit.
Dat is ook waarom de overwinningsretoriek van veel Kingdom Now-denken geestelijk zo wringt. Zij praat veel over Christus, maar zet ongemerkt de mens weer in het midden: onze decreten, onze autoriteit, onze invloed, onze apostelen, onze strategie, onze generatie die het eindelijk gaat doen.
Paulus spreekt anders.
Genade sluit roem uit.
Ook christelijke roem.
Ook charismatische roem.
Ook apostolische roem.
De apologetische spits
Waarom moet dit verdedigd worden?
Omdat de verwarring op dit punt enorme gevolgen heeft.
Wanneer men de verborgenheid wegdrukt, wordt de Gemeente vaak teruggetrokken in het kader van de Wet. Dan wordt Mozes alsnog de leefregel in plaats van Christus. Dan wordt genade vermengd met Sinaï. Dan ontstaat het bekende religieuze mengsel: behouden door genade, maar geheiligd door wet.
Wanneer men Israël vervangt door de kerk, worden Gods verbonden geestelijk omgebogen. Dan wordt de trouw van God aan Israël afhankelijk gemaakt van kerkelijke uitleg. Maar als Gods beloften aan Israël niet betrouwbaar zijn in hun eigen betekenis, waarom zouden Zijn beloften aan de Gemeente dan wel betrouwbaar zijn?
Wanneer men het Koninkrijk nu al als zichtbare christelijke heerschappij op aarde wil vestigen, krijgt men triomfdenken. Dan moet de wereld worden veroverd, gecorrigeerd, gedomineerd of gekerstend. Maar de apostelen bereiden de Gemeente niet voor op aardse heerschappij vóór Christus’ verschijning. Zij roepen haar tot volharding, heiliging, verwachting en getuigenis.
De verborgenheid bewaart ons dus bij de eenvoud van Gods plan.
Christus is verworpen door de wereld, verhoogd in de hemel, en vergadert nu Zijn Gemeente. Straks zal Hij komen. Dan zal wat nu verborgen is in positie, openbaar worden in heerlijkheid.
Paulus schrijft:
“Wanneer nu Christus zal geopenbaard zijn, Die ons leven is, dan zult ook gij met Hem geopenbaard worden in heerlijkheid.” Kolossenzen 3:4 (STV)
Dat is de toekomst van de Gemeente. Niet zelfverheerlijking nu, maar openbaring met Hem straks.
Leven vanuit de verborgenheid
Geen kil verhaal. Het raakt ons leven als gelovigen.
Als Christus het Hoofd is, hoeft de Gemeente niet te leven vanuit menselijke druk of verwachting.
Als de gelovige in Christus volmaakt gesteld is, hoeft hij niet terug naar een wettische ladder.
Als de Gemeente hemels geroepen is, hoeft zij niet te aarden in wereldgelijkvormige macht.
Als Israël niet vervangen is, hoeven wij Gods trouw niet te verdraaien.
Als de Koning komt, hoeven wij het Koninkrijk niet kunstmatig te bouwen met menselijke middelen.
Als Christus onder ons is, hebben wij geen tweede zegen, aparte geestelijke klasse of moderne apostolische elite nodig om compleet te zijn.
Paulus zegt:
“En gij zijt in Hem volmaakt, Die het Hoofd is van alle overheid en macht;” Kolossenzen 2:10 (STV)
Dat is genoeg.
Niet karig genoeg. Overvloedig genoeg.
De gelovige is niet arm omdat hij niet onder de Wet staat. Hij is rijk omdat hij in Christus is.
De Gemeente is niet zwak omdat zij geen aardse troon bezit. Zij is gezegend omdat zij verbonden is met het Hoofd in de hemel.
Dáárom geen Kingdom Now
Als de Gemeente een verborgenheid is, verbonden met de verhoogde Christus in de hemel, dan is haar opdracht niet om het Koninkrijk nu zichtbaar te vestigen als machtsstructuur op aarde.
De Gemeente is niet geroepen om de wereld over te nemen, maar om Christus te belijden, het Evangelie te verkondigen, te volharden, heilig te leven en de Heer te verwachten.
De apostolische vermaningen zijn opvallend nuchter. Paulus zegt niet tegen de gelovigen dat zij steden moeten claimen, cultuurbergen moeten innemen of de aarde onder apostolisch bestuur moeten brengen. Hij schrijft over wandelen waardig de roeping, de oude mens afleggen, de nieuwe mens aandoen, elkaar vergeven, de waarheid spreken, de wapenrusting Gods aandoen, bidden, volharden en uitzien.
“Wandelt waardiglijk der roeping, met welke gij geroepen zijt;” Efeze 4:1 (STV)
Dat is geen passiviteit. Dat is gehoorzaamheid.
Maar het is gehoorzaamheid binnen de roeping die God werkelijk gegeven heeft, niet binnen een verzonnen koninkrijksmandaat.
Dáárom geen “Koninkrijk zichtbaar maken”
De formulering klinkt aantrekkelijk, maar zij is vaak veel te geladen. Zij lijkt nederig, maar smokkelt soms een heel leerstellig pakket mee. Want wie moet dat Koninkrijk zichtbaar maken? Met welke middelen? Onder welk gezag? In welke fase van Gods heilsplan? En wat betekent “zichtbaar” dan precies?
Als bedoeld wordt dat christenen goede werken moeten doen, liefde moeten tonen, rechtvaardig moeten wandelen en Christus moeten belijden, dan hebben wij genoeg Bijbelse taal om dat te zeggen.
Noem het gehoorzaamheid.
Noem het vrucht van de Geest.
Noem het goede werken.
Noem het wandelen in het licht.
Noem het getuigenis.
Maar noem het niet achteloos “het Koninkrijk zichtbaar maken” wanneer daarmee de indruk wordt gewekt dat de Gemeente geroepen is om de openbare Koninkrijksheerlijkheid nu al op aarde te realiseren.
Die heerlijkheid is verbonden aan de verschijning van de Koning.
“En de Heere zal tot Koning over de ganse aarde zijn; te dien dage zal de Heere één zijn, en Zijn Naam één.” Zacharia 14:9 (STV)
Dat is geen project van de Gemeente vóór Christus’ komst. Dat is de openbaring van de Koning Zelf.
Dáárom geen New Apostolic Reformation
De NAR past niet bij de verborgenheid van Christus en de Gemeente, omdat zij de Gemeente van haar apostolische eenvoud lossloopt.
Zij maakt van de kerk een koninkrijksbeweging.
Zij maakt van dienstbaarheid een heerschappij taal.
Zij maakt van apostolisch fundament een modern bestuursmodel.
Zij maakt van profetie vaak richtinggevende openbaring naast de Schrift.
Zij maakt van verwachting een transformatieprogramma.
Maar de Gemeente heeft geen nieuwe apostelen nodig om haar bestemming te bereiken. Zij heeft het Woord nodig. Zij heeft de bediening van de Geest nodig. Zij heeft herders en leraars nodig die haar bewaren bij Christus. Zij heeft geen geestelijke generaals nodig, maar trouwe dienstknechten.
Paulus waarschuwt:
“Doch ik vrees, dat enigszins, gelijk de slang Eva door haar arglistigheid bedrogen heeft, alzo uw zinnen bedorven worden, om af te wijken van de eenvoudigheid, die in Christus is.” 2 Korinthe 11:3 (STV)
Dat is het punt.
De verborgenheid brengt ons niet in een ingewikkeld systeem van apostolische rangen, profetische sleutels, geestelijke territoria en koninkrijksmandaten. Zij brengt ons bij de eenvoudigheid die in Christus is.
Verborgen geweest, nu geopenbaard
De verborgenheid in het Nieuwe Testament is geen vage term voor alles wat wij niet begrijpen. Zij is ook geen mystieke binnenleer voor geestelijke specialisten.
Zij is Gods bekendgemaakte waarheid over Christus, de Gemeente, de tegenwoordige bedeling, de tijdelijke verharding van Israël, de verborgen gestalte van het Koninkrijk en de toekomstige verandering van de gelovigen.
Vooral in Paulus’ brieven schittert deze kern: Jood en heiden worden in Christus tot één lichaam gemaakt. Dat lichaam is de Gemeente. Haar Hoofd is in de hemel. Haar leven is in Christus. Haar roeping is hemels. Haar toekomst is heerlijkheid met Hem.
Dat bewaart voor vervangingstheologie.
Dat bewaart voor wetticisme.
Dat bewaart voor triomfalistische koninkrijksverwarring.
Dat bewaart voor geestelijke elitevorming.
Dat bewaart voor moderne apostolische overheersing.
En bovenal: het verhoogt Christus.
Want de verborgenheid is uiteindelijk niet een leerstuk dat los naast Hem staat. Zij is vol van Hem.
Christus onder u.
Christus het Hoofd.
Christus de Hoop der heerlijkheid.
Christus, in Wie God Zijn raad bekendmaakt.
Wat verborgen was, is nu geopenbaard. En wat nu nog verborgen is in positie, zal straks openbaar worden in heerlijkheid.
Daarom belijdt de Gemeente Christus.
Daarom bewaart zij het Evangelie.
Daarom verwacht zij haar Heere.
En daarom zegt zij nee tegen elke leer die haar hemelse roeping verruilt voor een aardse machtsdroom.
Geen Kingdom Now.
Geen “Koninkrijk zichtbaar maken” als programma.
Geen New Apostolic Reformation.
Wel Christus.
Wel Zijn Woord.
Wel de apostolische leer.
Wel genade.
Wel verwachting.
Wel de zalige hoop:
“Die deze dingen getuigt, zegt: Ja, Ik kom haastelijk. Amen. Ja, kom, Heere Jezus!” Openbaring 22:20 (STV)
