Veel wilde verhalen, mythes, zware beschuldigingen en meer van dat fraais over een zekere meneer Westcott worden rondgepompt op het worldwide web. Niet zelden niet gehinderd door enige goede kennis van zaken.
Over Persoonsverwisseling, onderscheid tussen schriftkritiek en tekstkritiek, en meer miverstanden die bewust of onbewust in de lucht worden gehouden.
lees ook:
Binnen discussies over Bijbelvertalingen en tekstkritiek duikt met regelmaat de bewering op dat Westcott & Hort verbonden zouden zijn geweest met occultisme. Met name Brooke Foss Westcott wordt daarbij beschuldigd van esoterische of zelfs satanische sympathieën. Voor veel lezers klinkt dit ernstig en verontrustend — en dat is precies de bedoeling van zulke claims.
Bij nader onderzoek blijkt echter dat deze beschuldiging berust op persoonsverwarring, selectief citeren en polemische overdrijving. In dit artikel zet ik de feiten zorgvuldig op een rij.
De kern van het probleem is eenvoudig: er leefden in de negentiende eeuw twee Britse mannen met de achternaam Westcott, die regelmatig met elkaar worden verward.
Brooke Foss Westcott was:
Hij schreef uitvoerig over:
Er bestaat geen enkel historisch bewijs dat hij zich bezighield met occultisme, spiritisme, esoterie of geheime genootschappen.
William Wynn Westcott daarentegen was:
Hij was daadwerkelijk een occultist.
Cruciaal is echter dit punt:
deze twee mannen hadden geen familieband, geen samenwerking en geen inhoudelijke overlap.
De enige overeenkomst is hun achternaam en het feit dat zij in dezelfde eeuw leefden.
De verwarring is niet toevallig ontstaan. Zij werd gevoed door:
Onzorgvuldig bronnengebruik
Citaten van “Westcott” worden gebruikt zonder voornaam of context.
Polemische literatuur
Met name in sommige KJV-only publicaties wordt bewust vaag gesproken over “Westcott”, waardoor lezers aannemen dat het om Brooke Foss Westcott gaat.
Schuld door associatie
Omdat Brooke Foss Westcott betrokken was bij tekstkritiek, wordt hij in één adem genoemd met alles wat men wantrouwt.
Dit is geen historisch argument, maar een retorische tactiek.
Vaak worden de volgende beschuldigingen genoemd:
Geen van deze punten wijst op occultisme. Integendeel: ze passen volledig binnen de klassieke christelijke traditie.
Ook reformatoren als Calvijn en theologen als Augustinus gebruiken mystieke taal — zonder occult te zijn.
De diepere reden voor de beschuldiging ligt elders.
Westcott & Hort erkenden dat:
Dat standpunt botst met tekstueel absolutisme, waarin men één specifieke tekst (meestal gekoppeld aan de KJV) als volmaakt beschouwt.
In plaats van dit verschil inhoudelijk te bespreken, wordt soms gekozen voor karaktermoord
Onder historici, kerkhistorici en tekstcritici bestaat brede overeenstemming:
Er bestaat geen enkel academisch standaardwerk dat hem als esotericus of occultist classificeert.
Waarom deze mythe blijft bestaan
Mythes zijn hardnekkig omdat zij:
Ja, er was een Westcott die occultist was.
Maar….. dat was dus niet Brooke Foss Westcott van Westcott & Hort.
De beschuldiging berust op persoonsverwisseling en polemiek, niet op geschiedenis. Wie eerlijk wil spreken over Bijbeltekst en vertaling, zal dit onderscheid moeten erkennen.
Waar inhoudelijke verschillen bestaan, moeten zij inhoudelijk besproken worden, niet met mythevorming, maar met feiten.
Ook gerelateerd lezen(extern):
https://www.gotquestions.org/Westcott-and-Hort.html
Ik heb er regelmatig over geschreven, ik ben wel een beetje klaar met dit verhaal. Als voorlopige afsluiting een samenvatting, Ik wil tijd vrijmaken voor opbouwende zaken, maar er blijft nog wat aan de bodem van de pan kleven. Even schoon schip maken dus.
Wie nog steeds beweert dat het Nederlandse Statenvertaling-alleen denken iets totaal anders is dan het Amerikaanse KJV-Only-fundamentalisme, kijkt doelbewust weg. De feiten liggen open en bloot. Niet in complotblogs of roddelkanalen, maar op de eigen website van SV1637.
Wat daar gebeurt is geen onschuldige voorkeur voor een oude vertaling, maar de import en normalisering van ruckmaniaanse ideologie in een gereformeerd/ baptistisch jasje.
Nico Verhoef profileert zich als verdediger van de Statenvertaling, maar hanteert exact dezelfde denkstructuur als Peter S. Ruckman:
één perfecte Bijbel, alle andere zijn verdacht, en wie vragen stelt is geestelijk misleid.
Dat gebeurt niet openlijk met geschreeuw en scheldkanonnades — zoals bij Ruckman — maar met vrome terminologie, hoofdletters, en suggestieve waarschuwingen. De toon is anders, het gif is hetzelfde.
SV1637 beweert niet expliciet dat de Statenvertaling onfeilbaar is — dat zou te opzichtig zijn — maar in de praktijk mag zij niet gecorrigeerd worden. Niet door de grondtekst, niet door handschriftvondsten, niet door voortschrijdend inzicht.
Als Hebreeuws of Grieks botst met de Statenvertaling, dan is niet de vertaling problematisch, maar:
Dat is een complete omkering van de gereformeerde/baptistische Schriftopvatting.
Op SV1637-materiaal komt steeds dezelfde taal terug:
vervalst, weggelaten, andere geest, misleiding, hoogverraad.
Een voorbeeld van hun eigen site:
“De moderne protestantse vertalingen laten tweemaal zoveel verzen weg als de officiële ‘Bijbel’ van de Kerk van Rome uit de donkere Middeleeuwen.”
Dit is geen neutrale constatering, dit is oorlogstaal. Het doel is duidelijk: angst kweken, rijen sluiten, vragen smoren.
Wie bang is, denkt niet meer kritisch.
Hier houdt elke ontkenning op.
Via SV1637 worden boeken van Peter S. Ruckman actief aangeboden. Niet als historische curiositeit, maar als aanbevolen lectuur.
Onder andere:
Daarnaast ook werk van andere radicale KJV-Only-auteurs zoals Gail Riplinger, bekend om haar complotachtige aanvallen op moderne vertalingen.
Dit zijn geen randfiguren. Dit is de harde kern van het internationale KJV-Only-denken.
Wie deze boeken verkoopt, importeert bewust die ideologie.
Ruckman zei:
De King James Bible is superieur aan de grondtekst.
SV1637 zegt:
De Statenvertaling is de bewaarde Bijbel.
Ruckman zei:
Moderne vertalingen zijn corrupt.
SV1637 zegt:
Moderne vertalingen zijn vervalst.
Ruckman diskwalificeerde tegenstanders geestelijk.
SV1637 doet hetzelfde — alleen beleefder geformuleerd.
Dit is geen toeval. Dit is navolging.
Het meest ironische is dat men zich fel afzet tegen Rome, maar Rooms handelt:
De Statenvertaling wordt zo niet geëerd, maar misbruikt als machtsinstrument.
Wat dit oplevert:
En dat alles onder het vaandel van “trouw zijn”.
Voor de duidelijkheid: ik gebruik zelf ook vrijwel uitsluitend de Statenvertaling, om meerdere reden. Maar het verafgoden ervan is vier bruggen te ver, evenals het demoniseren van andere gelovgen die een andere Bijbelvertaling gebruiken. Onderzoek zelf, vergelijk vooral met andere vertalingen. Leen aub geen oorlogstaal van activisten.
De Statenvertaling is een historisch monument van geloof en vakmanschap.
Maar wie deze verheft tot criterium voor geestelijke zuiverheid, heeft de grens overschreden.
lees ook;
Waarom de Statenvertaling verschilt van de King James Version
Checklist ‘Vervalste Bijbels’ van sv1637.org gecheckt: De claims
Binnen het gesprek over Bijbelvertalingen neemt de King James Version (KJV) een bijzondere plaats in. Voor velen is zij een geliefde, eerbiedwaardige vertaling; voor een kleinere maar luidruchtige groep is zij zelfs de enige geldige Bijbel. Eén van de meest invloedrijke vertegenwoordigers van dat laatste standpunt was Peter S. Ruckman (1921–2016).
Ruckman stond bekend om zijn felle polemiek, zijn compromisloze verdediging van de KJV en zijn verguizing van vrijwel alle moderne Bijbelvertalingen. Hij presenteerde zichzelf als iemand die de King James Bible beter begreep dan wie ook. Maar klopt dat beeld?
In dit blog laten we zien dat Ruckman juist op een cruciaal punt faalde: zijn begrip van het Engels van 1611. Ironisch genoeg struikelde hij herhaaldelijk over precies die King James‑tekst die hij fanatiek verdedigde.
Allereerst is het belangrijk om onderscheid te maken. Niet iedere christen die de KJV verkiest, is een ‘KJV‑Onlyist’ in extreme zin. Veel gelovigen gebruiken de KJV uit liefde voor haar taal, traditie en invloed, zonder te beweren dat andere vertalingen verdorven of demonisch zijn.
Ruckman behoorde echter tot de radicale stroming. Voor hem was de KJV niet alleen een goede vertaling, maar de laatste en volmaakte openbaring van Gods Woord in het Engels. Andere vertalingen waren volgens hem corrupte producten van afvallige geleerden, rooms‑katholieke complotten of zelfs satanische beïnvloeding.
Ironisch genoeg was Ruckman academisch opgeleid. Hij behaalde zijn graad aan Bob Jones University – een instelling die nooit KJV‑Only is geweest. Toch radicaliseerde hij later tot misschien wel de meest extreme KJV‑Only‑stem van de twintigste eeuw.
Het fundamentele probleem in Ruckmans denken is eenvoudig samen te vatten:
Taal verandert. Woorden behouden soms hun spelling, maar verliezen hun oude betekenis of krijgen een nieuwe lading. Zulke woorden noemen we false friends (valse vrienden). Ze lijken vertrouwd, maar misleiden de lezer.
Moderne Bijbelvertalingen houden hier rekening mee. Ze proberen niet het oude Engels te handhaven, maar de oorspronkelijke betekenis van de Hebreeuwse en Griekse tekst begrijpelijk weer te geven voor hedendaagse lezers.
Ruckman daarentegen ging uit van de aanname dat:
Die aanname blijkt aantoonbaar onjuist.
In Kolossenzen 2:23 gebruikt de KJV de uitdrukking will worship. Voor moderne lezers klinkt dat als: aanbidding van de eigen wil. Dat is ook precies hoe Ruckman het uitlegde.
Maar in 1611 betekende will worship iets heel anders: zelfbedachte godsdienst, religieuze praktijken die voortkomen uit menselijke voorkeuren in plaats van goddelijke opdracht. Dat is exact wat moderne vertalingen weergeven met termen als self‑made religion.
Ruckman viel moderne vertalingen hier fel op aan, terwijl ze doorgaans inhoudelijk hetzelfde bedoelen als de KJV. Zijn polemiek was gebaseerd op een taalkundig misverstand.
In Johannes 14:2 spreekt de KJV over “many mansions”. Voor Ruckman betekende dit letterlijk: enorme hemelse paleizen van goud. Moderne vertalingen die spreken over “rooms” of “dwelling places” beschuldigde hij ervan de hemelse heerlijkheid af te breken.
Maar in het Engels van de zeventiende eeuw betekende mansion simpelweg verblijfplaats of woonruimte. Niet een luxe villa, maar een plaats om te wonen. Dat is ook precies wat het Griekse woord aangeeft.
Hier verdedigde Ruckman dus niet de KJV‑betekenis, maar een moderne mislezing van een oud Engels woord.
Een klassiek KJV‑Only‑argument draait om 2 Timotheüs 2:15: “Study to shew thyself approved unto God”. Volgens Ruckman is dit het enige expliciete gebod in de Bijbel om de Bijbel te bestuderen, en moderne vertalingen zouden dit gebod verwijderen.
In werkelijkheid betekende study in 1611 niet ‘boeken bestuderen’, maar zich inspannen, ijverig zijn, zich toeleggen op. Dat is ook de betekenis van het Griekse woord.
Moderne vertalingen die spreken over “be diligent” of “do your best” geven de tekst dus correct weer. Ruckman maakte van een taalverandering een leerstellige strijd.
In Filippenzen 4:5 zegt de KJV: “Let your moderation be known unto all men.” Ruckman bouwde hier complexe eschatologische leer op en zag moderation als een unieke, diepzinnige geestelijke houding die alleen de KJV zou openbaren.
Maar in 1611 betekende moderation eenvoudig mildheid, redelijkheid, toegeeflijkheid. Precies datgene wat moderne vertalingen weergeven.
Opnieuw werd een verouderd Engels woord de basis voor een kunstmatige doctrine.
Genesis 1:28 spreekt over het “replenish the earth”. Voor moderne lezers klinkt dit alsof de aarde al eens gevuld was en opnieuw gevuld moest worden. Ruckman gebruikte dit om te speculeren over een pre‑adamische wereld.
Maar in 1611 betekende replenish simpelweg vol maken, overvloedig vullen. Het voorvoegsel re‑ had een versterkende functie, geen herhalende.
De KJV bedoelt hier dus exact hetzelfde als moderne vertalingen: de aarde bevolken.
Een voormalige Ruckman‑volgeling merkte iets fundamenteels op: binnen Ruckmanisme moest elke KJV‑formulering doctrinaire betekenis hebben. Zodra moderne vertalingen een woord anders weergaven, werd dat gezien als het verbergen van geestelijke waarheid.
Maar veel van die verschillen zijn geen theologie, maar taalgeschiedenis.
Door taalverandering te negeren, werd de KJV niet beschermd maar juist misbruikt.
De grote ironie is dit:
Ruckman viel moderne vertalingen aan omdat ze zouden afwijken van de KJV, terwijl hijzelf herhaaldelijk afweek van wat de KJV‑vertalers werkelijk bedoelden.
Wie de King James Bible werkelijk wil eren, moet haar lezen:
Peter Ruckman presenteerde zich als de ultieme verdediger van de King James Bible, maar werd juist door zijn onbegrip van zeventiende‑eeuws Engels structureel misleid. Zijn polemiek tegen moderne vertalingen was vaak gebaseerd op false friends en taalkundige misverstanden.
De les is helder en relevant, ook voor het debat rond de Statenvertaling:
Dat is geen verzwakking van het Schriftgezag – het is er juist een vorm van respect voor.
lees ook:
Wie nog volhoudt dat Nico Verhoef slechts een bezorgde verdediger van de Statenvertaling is, fietst doelbewust om een ongemakkelijke werkelijkheid heen. De overeenkomst tussen SV1637 en het denken van Peter S. Ruckman is geen toevallige parallel, maar een inhoudelijke voortzetting. Het gaat hier niet om gelijkaardige zorgen, maar om een gedeeld raamwerk — inclusief taal, vijandbeelden en omgang met kritiek.
Ruckman stelde onomwonden dat de King James Bible de finale norm is waaraan alle andere Bijbels getoetst moeten worden. In zijn woorden: “The King James Bible is the final authority. Any Bible that departs from it is corrupt.” Moderne vertalingen waren volgens hem niet slechts minder goed, maar principieel verdorven: “All modern versions are produced by unbelievers and heretics.” Die toon, dat absolutisme, is kenmerkend voor ruckmanisme.
Wie vervolgens SV1637 leest, hoort dezelfde muziek in een andere taal. Daar wordt zonder omhaal gesteld: “De Herziene Statenvertaling is een valse bijbel.” En ook: “Nieuwe Bijbelvertalingen zijn het resultaat van afval en misleiding.” Het verschil tussen “corrupt” en “vals” is stilistisch, niet inhoudelijk. In beide gevallen wordt één historische vertaling verheven tot norm, terwijl alle andere bij voorbaat worden uitgesloten.
Centraal in beide systemen staat dezelfde herdefinitie van het begrip “bewaring”. Ruckman schreef: “God preserved His word in the King James Bible — not in manuscripts, but in the Book.” En even scherp: “If you don’t have the King James Bible, you don’t have the preserved word of God.” Bewaring is hier geen proces meer, maar een eindpunt. Geen veelheid van handschriften en vertalingen, maar één vast boek.
SV1637 gebruikt exact dezelfde gedachtegang. Daar lezen we: “God heeft Zijn Woord bewaard in de Statenvertaling.” En: “Wie de Statenvertaling loslaat, laat de bewaarde Bijbel los.” Dat is geen klassieke gereformeerde Schriftleer, maar tekst absolutisme. Bewaring wordt geïdentificeerd met één specifieke editie. De Statenvertaling functioneert hier niet meer als vertaling van de Schrift, maar als definitie ervan.
Die verschuiving werkt onvermijdelijk door in de omgang met de grondtekst. Ruckman kon schrijven: “A little English will clear up the obscurities in any Greek text.” En zelfs: “The AV straightens out Erasmus, Nestle, and Aland.” De richting is duidelijk: niet de brontekst corrigeert de vertaling, maar de vertaling oordeelt over de brontekst.
Bij SV1637 klinkt dit minder brutaal, maar inhoudelijk identiek. Daar wordt gesteld: “De Statenvertaling hoeft niet gecorrigeerd te worden door de grondtekst.” En ook: “Tekstkritiek ondermijnt het vertrouwen in Gods Woord.” Wie deze zinnen naast elkaar legt, ziet dezelfde beweging: wantrouwen tegen grondtekstonderzoek en een principiële afwijzing van correctie. Wat bij Ruckman expliciet wordt uitgesproken, blijft bij SV1637 impliciet — maar het resultaat is hetzelfde.
Misschien het meest veelzeggend is de manier waarop beide systemen omgaan met kritiek. Ruckman stond erom bekend tegenstanders niet inhoudelijk te weerleggen, maar geestelijk te kwalificeren. “Anyone who rejects the King James Bible is either ignorant, dishonest, or demonically influenced,” schreef hij. Elders stelde hij ronduit: “These men are led by Satan while claiming scholarship.” Daarmee wordt debat onmogelijk gemaakt: wie tegenspreekt, diskwalificeert zichzelf.
SV1637 volgt dezelfde route, zij het met iets minder grove formuleringen. Tegenstanders van de Statenvertaling zouden “openstaan voor misleiding” en achter moderne vertalingen zou “een andere geest” zitten. Ook hier verschuift het gesprek van argumenten naar intenties. De criticus wordt niet weerlegd, maar verdacht gemaakt. Dat is geen incident, maar methode.
Dat alles krijgt extra gewicht doordat SV1637 niet alleen ruckmaniaanse ideeën vertoont, maar ook boeken van Peter Ruckman actief aanbiedt. Zijn boeken worden via de site verkocht en aanbevolen. Dat is geen neutrale boekentip, maar een ideologische keuze. Wie deze boeken promoot, importeert niet alleen argumenten, maar ook stijl, vijandbeelden en cultuur.
Daarom is het niet overtuigend om te zeggen dat SV1637 “weliswaar scherp is, maar wezenlijk anders”. De verschillen zijn retorisch, niet principieel. Ruckman zei hardop wat Verhoef functioneel toepast. De ene schreeuwt, de ander structureert — maar beiden bouwen aan hetzelfde gesloten systeem.
De conclusie laat zich niet verzachten zonder onwaarachtig te worden. SV1637 is geen zelfstandige, neutrale verdediging van de Statenvertaling. Het is een Nederlandstalige voortzetting van ruckmaniaans denken. Wie Ruckman als dwaalleraar herkent maar SV1637 verdedigt, heeft het probleem niet begrepen.
Wie Ruckman citeert, verkoopt en volgt, kan zich niet verschuilen achter een andere taal of een iets nettere toon.
Dit is geenzins bedoeld als zwartmakerij, maar ontstaan uit opmerkelijke parallellen die ik zag. Zie het maar als een vergelijkend warenonderzoek.
zie ook:
De King James Version verdient respect, geen verabsolutering. In dit artikel bekijk ik hoe de KJV-Only-leer bij Peter Ruckman ontspoort tot een gesloten, intimiderend systeem waarin kritiek wordt verdacht gemaakt en schade ontstaat – ten koste van Schrift, waarheid en gemeenschap.
De King James Version (KJV) is zonder twijfel een van de invloedrijkste Bijbelvertalingen uit de geschiedenis. Eeuwenlang heeft zij kerken gevormd, gelovigen gevoed en prediking gedragen.
Maar wanneer een vertaling niet langer wordt gewaardeerd, maar verabsoluteerd, verandert zij van middel in maatstaf — en uiteindelijk in afgod.
Die ontsporing wordt nergens zo zichtbaar als in het denken en optreden van Peter S. Ruckman, de meest radicale en invloedrijke promotor van de KJV-Only-leer
Ruckman stelde niet slechts dat de KJV een betrouwbare vertaling is. Hij leerde expliciet dat zij:
Volgens hem mag de KJV zelfs de grondtekst corrigeren.
*“Mistakes in the A.V. 1611 are advanced revelation.”*¹
*“If the mood or tense isn’t right in any Greek text, the King James Bible will straighten it out.”*²
Hier wordt een fundamentele grens overschreden. Niet de brontekst corrigeert de vertaling, maar de vertaling corrigeert de brontekst. Dat is geen klassieke christelijke Schriftleer, maar een nieuw openbaringsdogma.
Welke KJV is dan geïnspireerd?
Deze vraag wordt in ruckmaniaanse literatuur structureel ontweken, omdat zij het hele systeem ondermijnt.
Minstens zo problematisch als zijn leer is zijn omgang met kritiek. Ruckman reageert zelden inhoudelijk. In plaats daarvan volgt een vast patroon van delegitimatie.
Tegenstanders worden aangeduid als:
*“This type of thinking is led by Satan and controlled by Satan.”*⁴
Dit is geen incident, maar methode. Kritiek wordt niet weerlegd, maar moreel verdacht gemaakt. Zo verdwijnt het gesprek en blijft alleen kille loyaliteit over.
Deze retoriek heeft tastbare gevolgen in de praktijk. In kerken waar ruckmaniaans denken voet aan de grond krijgt, ontstaat vaak dit patroon:
Opvallend: het conflict gaat vaak niet over moderne vertalingen, maar over de weigering om de KJV als geïnspireerde eindopenbaring te erkennen.⁵
Wat hier ontstaat, is geen zoektocht naarS chriftgezag maar een loyaliteitstest.
Ruckman presenteerde scholing structureel als vijand van geloof. Kennis van Hebreeuws en Grieks werd bespot, tekstkritiek afgedaan als ongeloof.
Tegelijkertijd claimt hij voor zichzelf onaantastbare autoriteit. Zijn opvattingen mogen niet getoetst worden — want toetsing zou al bewijs zijn van afvalligheid.
Zo ontstaat een gesloten systeem:
Dit is geen bijbels gezag, maar sektarisme en autoritarisme in religieuze verpakking
De grootste ironie is deze: het ruckmanisme schaadt precies datgene wat het zegt te willen verdedigen.
Door de Bijbel te verbinden aan:
wordt deze ongeloofwaardig voor zoekers en verstikkend voor gelovigen.
Wie leert dat vragen stellen zonde is, kweekt geen geloof maar stil verzet — of afkeer.
Niet iedere gebruiker van de King James Version is een ruckmaniaan. Dat moet eerlijk gezegd worden. Maar het ruckmanisme is wel de meest extreme en schadelijke uitwas van de KJV-Only-beweging.
Waar een vertaling wordt verheven tot eindopenbaring,
waar kritiek wordt beantwoord met intimidatie,
en waar loyaliteit belangrijker wordt dan waarheid,
daar wordt de Schrift niet verdedigd maar misbruikt.
De Bijbel heeft geen schreeuwers nodig om gezag te hebben.
En waarheid hoeft niet verdedigd te worden door mensen monddood te maken.
Bronnen
lees ook:
De video bespreekt de interne verdeeldheid binnen de King James Only-beweging, met een nadruk op het onderscheid tussen de mainstream aanhangers en de “fringe” (randgroep) binnen deze stroming. De “fringe” bestaat uit extremere figuren zoals Peter Ruckman, Gail Ripplinger en David Daniels, die complottheorieën promoten en de King James Version (KJV) als een door God geïnspireerde tekst beschouwen die zelfs de oorspronkelijke Hebreeuwse en Griekse teksten zou corrigeren.
Mark Ward benadrukt verder dat mainstream KJV-aanhangers meer weerstand moeten bieden tegen extreme ideeën binnen hun beweging. Hij wijst op de inconsistenties in hun argumentatie en pleit ervoor dat ze duidelijker moeten definiëren wat ze bedoelen met termen als ‘bewaard’ en ‘zuiver’. Ook moedigt hij aan om kritisch na te denken over de invloed van extremisten zoals Ruckman en Riplinger.
In de video wordt uitgelegd dat de Textus Receptus (TR) niet één enkele, foutloze tekst is, maar een verzameling van verschillende edities met varianten. De spreker bekritiseert de King James Only-beweging en stelt dat veel aanhangers de verschillen tussen TR-edities negeren, terwijl ze tegelijkertijd moderne tekstkritiek verwerpen.
Laten we deze claims toetsen aan historische bronnen, tekstkritiek en academisch onderzoek.
Claim: De TR is geen enkele tekst, maar bestaat uit meerdere edities die onderling verschillen.
Klopt. De TR is een verzameling edities van het Griekse Nieuwe Testament, gepubliceerd tussen de 16e en 17e eeuw. Belangrijke edities zijn:
Er zijn ten minste 28 verschillende TR-edities, en sommige varianten zijn nooit systematisch vergeleken.
De KJV-vertalers gebruikten meerdere TR-edities en namen soms afwijkende lezingen over.
De TR is niet gebaseerd op de oudste manuscripten (zoals de Codex Sinaiticus en Codex Vaticanus, beide uit de 4e eeuw).
Klopt. De TR is een verzameling van verschillende edities, niet één foutloze tekst.
Claim: TR-edities verschillen van elkaar, soms op belangrijke punten.
Onderzoekers hebben duizenden verschillen tussen TR-edities vastgesteld, waaronder:
Scrivener (1881) reconstrueerde een TR die de keuzes van de KJV-vertalers weerspiegelde, maar dit betekent dat de “officiële” TR pas ná de KJV werd vastgesteld.
Klopt. Er zijn significante verschillen tussen TR-edities, en de KJV-vertalers kozen soms unieke lezingen.
Claim: KJV-aanhangers beschouwen verschillen tussen TR-edities als onbelangrijk, maar verwerpen kleine verschillen in moderne vertalingen.
Veel KJV-aanhangers wijzen moderne tekstkritiek af, zelfs als de verschillen klein zijn.
Klopt. KJV-aanhangers accepteren kleine verschillen binnen de TR, maar verwerpen soortgelijke varianten in moderne vertalingen.
Claim: De TR is niet gebaseerd op de oudste en meest betrouwbare manuscripten.
De TR is gebaseerd op middeleeuwse manuscripten (12e-15e eeuw), terwijl modernere edities (zoals de Nestle-Aland) oudere en bredere manuscriptbewijzen gebruiken.
De oudste Griekse manuscripten (zoals de Codex Vaticanus en Codex Sinaiticus) zijn niet gebruikt in de TR, omdat Erasmus hier geen toegang toe had.
Moderne tekstkritiek gebruikt duizenden manuscripten, terwijl Erasmus slechts een handvol gebruikte.
Klopt. De TR is niet gebaseerd op de oudste en meest betrouwbare manuscripten.
Claim: KJV-aanhangers beweren vaak dat de KJV de enige Bijbel is die door God is gegeven
Voor de KJV bestonden al eeuwenlang andere vertalingen die door God gebruikt werden, zoals:
God heeft wereldwijd verschillende vertalingen gebruikt, niet alleen de KJV.
Klopt niet. God heeft meerdere vertalingen door de geschiedenis heen gebruikt.
✔️ De Textus Receptus (TR) is niet één enkele foutloze tekst, maar een aantal edities met onderlinge verschillen.
✔️ De King James Version (KJV) is gebaseerd op meerdere TR-edities. Er is geen “perfecte” TR die één op één overeen komt met de KJV.
✔️ Er zijn duizenden verschillen tussen TR-edities, waarvan sommige theologisch relevant zijn.
✔️ KJV-aanhangers accepteren varianten binnen de TR, maar verwerpen kleine verschillen in nieuwe vertalingen, wat inconsequent is.
✔️ De TR is niet gebaseerd op de oudste manuscripten, terwijl moderne tekstkritiek betrouwbaardere bronnen gebruikt.
✔️ De KJV is niet de enige Bijbel die door God is gebruikt – eerdere en latere vertalingen vervullen ook een belangrijke rol.
De video geeft een goed onderbouwd beeld. De claim dat de KJV de enige perfecte Bijbel is, klopt niet.
Een goede vertaling is het wel. Als je hem gebruikt des te beter.
Zie ook: How Different Are the TR and the Critical Text? See for Yourself in English.
Vorige deel De claim dat de King James Version “de meest betrouwbare Bijbel is” nader bekeken #5
Een van de meest invloedrijke personen binnen de KJV-only beweging is Gail Riplinger, auteur van o.a. New Age Bible Versions (1993).
Riplinger beweert dat moderne vertalingen satanisch zijn en een “New Age-agenda” promoten.
Echter, haar boek bevat veel fouten, misleidende citaten en foutieve redeneringen.
Bijvoorbeeld:
Geleerden uit verschillende christelijke stromingen hebben haar werk volledig ontkracht. Dr. James White, een Calvinsitische Bijbelgeleerde en auteur van The King James Only Controversy, noemt Riplingers werk:
“Het meest slordige en oneerlijke boek over tekstkritiek dat ooit is geschreven.”
Sommige KJV-only aanhangers beweren dat nieuwe vertalingen doctrines zoals de goddelijkheid van Christus verzwakken. Maar dit is niet waar.
Voorbeelden van waar de KJV juist zwakker is dan moderne vertalingen:
→ De KJV maakt het mogelijk om “God” en “Jezus” als twee afzonderlijke figuren te zien, terwijl moderne vertalingen duidelijker maken dat Jezus “onze grote God en Redder” is.
→ De KJV maakt onderscheid tussen “God” en “Jezus”, terwijl de moderne vertalingen duidelijk bevestigen dat Jezus zowel God als Redder is.
→ De KJV maakt het onduidelijk of Jezus hier God wordt genoemd, terwijl de moderne vertaling dit sterker benadrukt.
Dit laat zien dat moderne vertalingen de goddelijkheid van Christus juist duidelijker maken dan de KJV.
Er zijn veel goede en betrouwbare Bijbelvertalingen, maar er zijn ook slechte en misleidende versies.
Goede vertalingen:
+English Standard Version (ESV) – Betrouwbare en nauwkeurige weergave van de oorspronkelijke tekst.
+New International Version (NIV) – Een evenwichtige vertaling, leesbaar en accuraat.
+New American Standard Bible (NASB) – Zeer nauwkeurig, vooral voor diepgaande studie.
+New King James Version (NKJV) – Een modernere versie van de KJV met verbeterde leesbaarheid.
Slechte of misleidende vertalingen:
-The Message (MSG) – Geen vertaling, maar een vrije parafrase met theologische aanpassingen.
-The Clear Word (CWB) – Een Adventistische parafrase die extra woorden toevoegt aan de tekst.
-New World Translation (NWT, Jehovah’s Getuigen) – Een sektarische vertaling die bewust teksten verdraait om de leer van de Jehovah’s Getuigen te ondersteunen.
De NIV, ESV en NASB zijn betrouwbaarder dan de KJV, omdat ze gebruikmaken van de beste beschikbare manuscripten.
Sommige KJV-only aanhangers zeggen dat alleen de KJV herleving en opwekking heeft gebracht, maar dit is historisch gezien niet waar.
Dit toont aan dat herleving niet afhangt van één bepaalde vertaling, maar van gehoorzaamheid aan Gods Woord in welke betrouwbare vertaling dan ook.
Deze video, en morgen nog het slot in de reeks “De claim dat de King James Version “de meest betrouwbare Bijbel is” gaan zo langzamerhand een afsluiting vormen van het onderwerp KJV -only en Statenvertaling alléén op deze website. Ik heb me er de afgelopen tijd intensief mee bezig heb gehouden. Er zullen nog wat posts volgen in de reeks “Checklist “vervalste Bijbels” van sv1637.org”, maar daarna ben ik wel een beetje klaar met het onderwerp. De presentatie van deze video is wellicht wat té ADHD, met sommige woorden die ik zelf anders zou kiezen, maar de inhoud stáát.
De video is een kritische bespreking van KJV Only-isme en de overtuiging dat de King James Version (KJV, 1611) en de Statenvertaling (SV, 1637) de enige geïnspireerde bijbelvertalingen zijn. De spreker weerlegt veelgebruikte argumenten en benadrukt waarom dit standpunt problematisch is.
In deze analyse behandelen we de volgende aspecten:
KJV Only-isme is de overtuiging dat de King James Version (1611) de enige door God geïnspireerde Engelse bijbelvertaling is. Dit idee wordt vaak ook toegepast op de Statenvertaling (1637) in Nederland.
🔹 Belangrijke kenmerken van deze overtuiging:
🔹 Bekende voorstanders van KJV Only-isme:
De video stelt dat KJV Only-isme onhoudbaar is en weerlegt dit met de volgende punten:
📌 Analyse:
✅ Correct – De Bijbel claimt nergens dat een specifieke vertaling perfect is. Dit ondermijnt het fundament van KJV Only-isme.
📌 Analyse:
✅ Correct – De Textus Receptus is gebaseerd op een beperkt aantal middeleeuwse manuscripten (10e-11e eeuw), terwijl moderne vertalingen duizenden manuscripten gebruiken, waarvan sommige dateren uit de 2e-4e eeuw.
📌 Bronnen:
📌 Analyse:
✅ Correct – De genoemde teksten zijn waarschijnlijk latere toevoegingen en komen niet voor in de oudste Griekse manuscripten (zoals Codex Sinaiticus en Vaticanus, 4e eeuw).
📌 Bronnen:
📌 Analyse:
✅ Correct – De KJV en Statenvertaling zijn meerdere keren aangepast om taal en spelling te moderniseren. Dit ondermijnt het idee dat alleen de 1611-versie perfect is.
📌 Bronnen:
✅ Sterke punten van de video:
⚠️ Zwakke punten van de video:
🚫 Nee, KJV Only-isme is geen houdbaar standpunt.
📌 Advies: Gebruik meerdere vertalingen en raadpleeg tekstkritische bronnen als je een dieper begrip van de Bijbel wilt krijgen.
Vorige deel De claim dat de King James Version “de meest betrouwbare Bijbel is” nader bekeken #4
De King James Version (KJV) is gebaseerd op de Textus Receptus (Latijn voor “Ontvangen Tekst”). Dit is een Griekse tekst van het Nieuwe Testament, samengesteld door Desiderius Erasmus in de 16e eeuw.
De Textus Receptus werd later aangepast door Robert Estienne (Stephanus) en Theodore Beza en vormde de basis voor de KJV en andere vroege Engelse Bijbels.
Veel aanhangers van de KJV-only beweging beweren dat de Textus Receptus de beste en meest betrouwbare Griekse tekst is, maar dit is een misvatting.
Sinds de tijd van Erasmus zijn veel oudere manuscripten ontdekt, waaronder:
Deze vroege manuscripten worden door moderne vertalers als betrouwbaarder beschouwd omdat ze dichter bij de oorspronkelijke geschriften liggen.
Moderne vertalingen zoals de NIV, ESV en NASB maken gebruik van deze oudere bronnen en zijn daarom in veel opzichten nauwkeuriger dan de KJV.
Veel KJV-only aanhangers beweren dat moderne vertalingen corrupt zijn en dat alleen de KJV betrouwbaar is. Hun argumenten zijn vaak gebaseerd op verkeerde informatie of misvattingen.
Sommigen wijzen erop dat moderne vertalingen verzen “weglaten” die in de KJV staan. Bijvoorbeeld:
Echter, deze verzen ontbreken in de oudste en beste Griekse manuscripten. Dit betekent dat ze waarschijnlijk later zijn toegevoegd en niet oorspronkelijk in de Bijbel stonden.
Sommige KJV-only aanhangers bekritiseren de theologen Brooke Foss Westcott en Fenton John Anthony Hort, die in de 19e eeuw een nieuwe Griekse tekst samenstelden.
Er wordt beweerd dat Westcott en Hort spiritisten of vrijmetselaars waren en daarom een corrupte Griekse tekst produceerden. Echter, deze beschuldigingen zijn ongegrond en worden vaak uit hun verband getrokken.
Sommige KJV-only gelovigen beschouwen de KJV als een geïnspireerde vertaling, net als de oorspronkelijke Bijbelse geschriften. Dit idee is theologisch problematisch omdat geen enkele vertaling perfect is.
De King James Version is een prachtige en historische vertaling, maar ze is niet de meest nauwkeurige versie van de Bijbel.
Dit betekent niet dat de KJV een slechte vertaling is, maar het is niet de enige of de meest betrouwbare vertaling.
Voor een zo nauwkeurig mogelijke Bijbelstudie is het raadzaam om:
Veel aanhangers van de KJV-only beweging bekritiseren Brooke Foss Westcott en Fenton John Anthony Hort, omdat hun Griekse tekst uit 1881 de basis vormde voor veel moderne Bijbelvertalingen. Er wordt beweerd dat Westcott en Hort liberale theologen waren of zelfs betrokken waren bij spiritisme.
Maar deze beschuldigingen zijn vaak gebaseerd op verkeerde informatie of misinterpretatie van hun brieven en geschriften.
Westcott schreef over de Bijbel:
“De Schrift is het Woord van God, geschreven door mensen onder leiding van de Heilige Geest.”
Hort schreef over de goddelijkheid van Christus:
“Jezus Christus is onze Heere en onze God.”
Deze citaten tonen aan dat zij orthodoxe christenen waren en geen ketters, zoals soms wordt beweerd.
“Gods Woord is niet gebonden aan één enkele vertaling, maar spreekt tot ons door Zijn boodschap in elke betrouwbare vertaling.”
Volgende en laatste deel De claim dat de King James Version “de meest betrouwbare Bijbel is” nader bekeken #slot
Vervolg van De claim dat de King James Version “de meest betrouwbare Bijbel is” nader bekeken #3
Velen geloven dat de King James Version de meest nauwkeurige vertaling van de Bijbel is. Hoewel de KJV een meesterwerk is op het gebied van taal en literaire schoonheid, bevat deze desondanks verschillende fouten en onnauwkeurigheden.
Een van de meest bekende fouten in vroege edities van de KJV is de zogenaamde “Bileam’s ezel”-fout in Numeri 22:30. In plaats van te vertalen dat de ezel tegen Bileam sprak, drukte een foutieve drukeditie het verkeerd af en stond er: “En de ezel zei tegen de priester.”
Een andere bekende fout was de beruchte “Zondige Bijbel” uit 1631, waarin Exodus 20:14 luidde: “Gij zult overspel bedrijven.” (in plaats van “Gij zult geen overspel bedrijven.”). Drukkers Robert Barker en Martin Lucas werden zwaar beboet en verloren hun vergunning om te drukken.
Naast deze redactionele fouten bevat de KJV ook vertaalfouten, die vaak worden genegeerd door voorstanders van KJV-only
KJV: “And when he had apprehended him, he put him in prison, and delivered him to four quaternions of soldiers to keep him; intending after Easter to bring him forth to the people.”
Het Griekse woord hier is πασχα (pascha), wat overal elders in de KJV correct als Passover (Pascha) wordt vertaald. Maar in Handelingen 12:4 werd het ten onrechte weergegeven als Easter (Pasen).
Dit is fout, aangezien Pasen een christelijk feest is wat pas eeuwen later ontstond. Het woord Easter in deze context is een verkeerde vertaling.
KJV: “And if any man shall take away from the words of the book of this prophecy, God shall take away his part out of the book of life, and out of the holy city, and from the things which are written in this book.”
De Griekse manuscripten zeggen echter “tree of life” (boom des levens), niet “book of life”. Ook de meerderheidstekst zegt het zo.
Veel nieuwe vertalingen verbeteren dit:
De fout in de KJV is waarschijnlijk het gevolg van een kopiist die de Latijnse Vulgaat volgde in plaats van de oorspronkelijke Griekse manuscripten.
KJV: “How art thou fallen from heaven, O Lucifer, son of the morning! how art thou cut down to the ground, which didst weaken the nations!”
De KJV gebruikt hier Lucifer, een Latijns woord dat niet voorkomt in de Hebreeuwse tekst. Het Hebreeuwse woord הֵילֵל (helel) betekent “morgenster” of “schitterende ster”.
Moderne vertalingen geven dit correct weer:
De fout in de KJV leidde tot een wijdverbreide misvatting dat Lucifer een naam voor satan zou zijn.
KJV: “For there are three that bear record in heaven, the Father, the Word, and the Holy Ghost: and these three are one. And there are three that bear witness in earth, the Spirit, and the water, and the blood: and these three agree in one.”
De vetgedrukte woorden in vers 7-8 staan niet in de oudste Griekse manuscripten. Dit deel werd pas in de Middeleeuwen toegevoegd aan enkele Latijnse manuscripten en vond zo zijn weg naar de KJV.
Moderne vertalingen corrigeren dit:
Dit is een van de bekendste toevoegingen in de KJV. In de meerderheidstekst ontbreekt dit.
De bovenstaande voorbeelden laten zien dat ook de KJV niet zonder fouten is. Hoewel het een belangrijke en invloedrijke vertaling is, betekent dit niet dat het de meest nauwkeurige is.
Veel KJV-only aanhangers beweren dat de KJV door God geïnspireerd is en zonder fouten, maar de feiten tonen aan dat:
Dit betekent niet dat de KJV een slechte vertaling is, maar hij is niet perfect en niet de enige betrouwbare Bijbelvertaling.
Moderne vertalingen zoals de NIV, ESV en NASB maken gebruik van oudere en betere manuscripten en zijn daarom vaak nauwkeuriger.
“De beste Bijbel is niet een specifieke vertaling, maar degene die je leest en begrijpt.”
Volgende deel: De Textus Receptus en de oude manuscripten
Vervolg van De claim dat de King James Version “de meest betrouwbare Bijbel is” nader bekeken #2
Het is een veelvoorkomende misvatting dat de Bijbel voor het eerst in het Engels werd vertaald door John Wycliffe. Die eer komt eigenlijk voornamelijk toe aan Nicholas Hereford, die onder toezicht van Wycliffe werkte.
Hij voltooide het Oude Testament in 1382. Het Nieuwe Testament werd door anderen voltooid in 1384. Zijn vertaling (van de Vulgaat) was moeilijk te lezen.
Een beter leesbare en geliefde vertaling was die van John Purvey (de secretaris van Wycliffe). Deze werd voltooid in 1395 en bekend als de Lollard Bible.
Hoewel Wycliffe (ca. 1329-1384) vaak wordt genoemd als de eerste Engelse vertaler van de Bijbel, wordt er opgemerkt:
“Het is mogelijk dat hij direct helemaal geen bijdrage leverde aan enige vertaling, maar hij inspireerde het project en hield toezicht op het werk van anderen vanuit zijn pastorie in Lutterworth.”
De volgende belangrijke vertaling voor Engelstaligen was die van William Tyndale in 1526.
De KJV werd snel populair omdat de taal aansloot bij het taalgebruik in die tijd. Dit is een belangrijk aspect van vertalingen, want het Nieuwe Testament werd oorspronkelijk geschreven in Koine Grieks – de gewone spreektaal van het volk.
Dit betekent dat een vertaling van de Bijbel in de hedendaagse taal moet zijn om getrouw te blijven aan de oorspronkelijke manuscripten. Taal is niet statisch. Woorden veranderen soms van betekenis, of verdwijnen zelfs.
De KJV-vertalers waren bescheiden over hun werk. In de inleiding van de eerste editie adviseren zij bijbelstudenten om ook andere vertalingen te raadplegen:
“… als er iets in de KJV gebrekkig of overbodig is, of niet zo goed overeenkomt met het origineel [Hebreeuws en Grieks], laat dit dan gecorrigeerd worden en laat de waarheid op zijn plaats worden gezet.”
Hier zien we dat zij, zoals een goed vertaler betaamt, zich bewust waren onvermijdelijke onvolkomenheden. Ze stonden open voor aanvulling en correctie.
Wat veel mensen zich niet realiseren, is dat de King James Version die tegenwoordig algemeen gebruikt wordt, niet de originele 1611-versie is.
De huidige versie is het resultaat van een herziening uit 1769 door Benjamin Blayney, een professor in het Hebreeuws aan de Universiteit van Oxford. Daarom wordt deze versie ook wel de “Oxford Standard Edition” genoemd.
Deze herziening volgde op drie eerdere herzieningen:
De conclusie is gerechtvaardigd dat herzieningen allerminst een modern verschijnsel zijn. Ze zijn er altijd geweest, en ze waren nodig.
Volgende deel: Fouten in de KJV
Vervolg van De claim dat de King James Version “de meest betrouwbare Bijbel is” nader bekeken #1
De onderdanen en volgelingen van de paus mochten de Bijbel niet lezen. Dit was een poging om het gezag van de paus boven die van Gods Woord te plaatsen. De strijd om de Bijbel beschikbaar te maken voor het volk was lang en bitter, zoals te zien is in het levensverhaal van William Tyndale.
In 1525 voltooide Tyndale de vertaling van het Nieuwe Testament uit het Grieks naar het Engels. Omdat het gezag van de Schrift werd gezien als een directe bedreiging voor het gezag van de paus en andere kerkleiders, ondervond Tyndale veel tegenstand.
Zijn leven werd bedreigd en hij vluchtte naar Keulen in Duitsland. Daar is hij begonnen met het drukken van het Nieuwe Testament (1526). Toen de rooms-katholieke autoriteiten zijn werk daar onmogelijk hadden gemaakt, verhuisde hij naar Worms om zijn werk voort te zetten. Tyndale bleef zijn vertaling herzien en Engelse handelslieden smokkelden zijn Nieuwe Testament – meestal in balen wol – naar Engeland.
Tyndale was, noodgedwongen, voortdurend op de vlucht. Hij werd uiteindelijk verraden. Hij werd in 1536 gevangen genomen, gewurgd en zijn lichaam werd verbrand. Deze geschiedenis en die van vele anderen laat zien hoe hoog de prijs was die zij hebben betaald om de Bijbel in het Engels te vertalen en te publiceren.
De eerste belangrijke vertaling van de Schrift was die van het Oude Testament naar het Grieks. Dit was noodzakelijk omdat veel mensen in de Grieks-sprekende wereld geen Hebreeuws konden lezen.
Er is enige discussie over deze vertaling, die bekend is geworden als de Septuaginta (LXX). Aangenomen wordt, dat het werk werd voltooid door tweeënzeventig geleerden in tweeënzeventig dagen in Alexandrië, Egypte, tussen 250 en 200 v.Chr.
Veel schrijvers van het Nieuwe Testament citeren uit de Septuaginta,. Zo citeert Lukas in Handelingen 15:16-17 uit Amos 9:11-12 in de Septuaginta.
Het feit dat de Septuaginta in het Nieuwe Testament wordt geciteerd, toont aan dat betrouwbare vertalingen van de oorspronkelijke Hebreeuwse en Griekse teksten hetzelfde gezag hebben als de originele manuscripten.
“Het Woord van God blijft het Woord van God, ongeacht de taal waarin het wordt vertaald.”
Het christendom verspreidde zich snel over het Romeinse Rijk. Daarom werd het noodzakelijk om een vertaling van de Schrift in het Latijn te maken. Keizer Constantijn maakte het christendom tot officiële staatsgodsdienst van het Romeinse Rijk in 313 na Christus.
Pas in 404 na Christus produceerde Hiëronymus de langverwachte Latijnse Vulgaat. Zoals bij alle vertalingen kreeg deze kritiek vanwege kleine variaties ten opzichte van de vorige, veelgebruikte vertaling.
De Vulgaat werd wereldwijd gebruikt, ook in Engeland. Een Engelse vertaling werd geproduceerd in 1384. Vanuit Engels perspectief gezien betekent dit dat de Vulgaat bijna duizend jaar de meest gebruikte vertaling was!
Desiderius Erasmus (1466-1536) las de Vulgaat en vergeleek deze met oude commentaren erbij. Hij merkte kleine verschillen op in de tekst.
Erasmus beredeneerde dat de Vulgaat vaker was gekopieerd dan de commentaren. Hij concludeerde dat daardoor meer kans was geweest op kopieerfouten. Daarom besloot hij dat een herziening van de Vulgaat nodig was.
Erasmus zocht naar de oudste Vulgaat-teksten om een zo nauwkeurig mogelijke herziening te maken. Hij kwam onder zware kritiek te staan omdat hij wijzigingen aanbracht in de oude Vulgaat. Hoe durfde iemand ook maar één woord te veranderen in een vertaling die al meer dan duizend jaar in gebruik was?
Hij werd beschuldigd van het knoeien met het Woord van God. Op dezelfde manier bekritiseren voorstanders van de KJV degenen die aan moderne vertalingen werken.
Erasmus publiceerde de eerste editie van de Griekse tekst. Het is belangrijk op te merken dat hij de eerste was die de Griekse tekst publiceerde, niet de eerste die er een produceerde.
Een andere geleerde, kardinaal Ximenes, had eerder al zijn Complutensian Polyglot gedrukt, waarin ook het Griekse Nieuwe Testament was opgenomen. Hij wachtte echter op goedkeuring van de paus voordat hij het mocht publiceren. Erasmus bedacht een list om Ximenes voor te zijn. Erasmus droeg zijn werk op aan paus Leo X (dezelfde paus die later Maarten Luther zou excommuniceren). Door de paus te eren, hoopte hij problemen te voorkomen. Dat plan werkte.
Erasmus publiceerde zijn werk in 1516. Een jaar later, op 31 oktober 1517, zou Maarten Luther zijn 95 stellingen aan de deur van de slotkapel in Wittenberg spijkeren. Dat betekende een vliegende start van de Reformatie.
Het boek dat Erasmus produceerde, bevatte parallelle kolommen met aan de ene kant de Griekse tekst en aan de andere kant zijn herziene Vulgaat. Dit maakte het voor geleerden mogelijk om de Vulgaat te vergelijken met de Griekse tekst.
Erasmus had echter slechts een beperkt aantal manuscripten tot zijn beschikking, en geen daarvan was erg oud. Bovendien ontdekte hij fouten in de teksten waarmee hij werkte. Toch slaagde hij erin een behoorlijke Griekse tekst te produceren binnen de beperkingen die hij had.
Het is deze tekst, de primaire onderliggende Griekse tekst van de KJV, die later onder de naam Textus Receptus bekend zou worden.
Erasmus bracht tijdens zijn leven meerdere herzieningen uit, namelijk in
Naast de herzieningen van Erasmus waren er ook andere wetenschappers die revisies produceerden, die uiteindelijk ook door het vertaalcomité van de KJV werden gebruikt.
Een autoriteit op dit gebied stelt:
“Drie mannen waren primair verantwoordelijk voor de creatie van de Griekse tekst die door de KJV-vertalers werd gebruikt: Desiderius Erasmus, Robert Estienne (beter bekend als Stephanus), en Theodore Beza .De tekst die door ieder van hen afzonderlijk werd geproduceerd, stemt grotendeels overeen, maar er zijn verschillen tussen hun edities.”
We zullen hier later nog op ingaan, maar laten we eerst kijken naar de vroege vertalingen naar het Engels.
Een belangrijke reden voor het schrijven van dit arikel is om de eenzijdige berichtgeving van de King James Version Only-aanhangers te weerleggen. Ik heb materiaal gelezen waarin “fouten in moderne vertalingen” worden blootgelegd (althans volgens de schrijvers). Maar daarin wordt geen enkele fout in de King James Version (KJV) genoemd. Dergelijk bevooroordeeld en zeer eenzijdig materiaal is in mijn ogen niet meer dan propaganda. De tamelijk agressieve marketing ervan heeft in een paar gevallen zelfs kerkscheuringen (schisma’s) veroorzaakt. Ik zal feiten uit een breed scala aan bronnen aanhalen, zodat de lezer, beter geïnformeerd, een beslissing kan nemen over welke vertaling goed is. Verder wordt de stelling verdedigd dat wie Gods Woord bestudeert, baat kan hebben bij het lezen van meerdere vertalingen, inclusief de KJV.
Wat betreft de Griekse tekst: heb ik de Griekse tekst geraadpleegd. Dat is degene die in 1976 werd gepubliceerd door de Trinitarian Bible Society (TBS). Dit Bijbelgenootschap is overigens een sterke voorstander van het gebruik van de KJV.
Om een evenwichtiger beeld van dit onderwerp te geven, zij opgemerkt dat het niet verstandig is om ‘de beste versie van de Bijbel’ te gebruiken, en dan uiteindelijk achteraan in de rij te staan van mensen die door de Heer beloond zullen worden!
De Bijbel waarschuwt:
“En zijt daders des Woords, en niet alleen hoorders, uzelven met valse overlegging bedriegende.” (Jakobus 1:22 SV).
Laat me, voordat ik verder ga, eerst de autoriteit van de Schrift bevestigen.
“Al de Schrift is van God ingegeven, en is nuttig tot lering, tot wederlegging, tot verbetering, tot onderwijzing, die in de rechtvaardigheid is” (2 Timoteüs 3:16 SV).
Bovenstaande passage betekent in eenvoudige termen dat de hele Bijbel het Woord van God is voor ons. Dat de Geest van God op bepaalde mensen was om Zijn wil over te brengen, werd al lang voordat de brieven aan Timoteüs of het hele Nieuwe Testament geschreven waren, reeds duidelijk begrepen. Veel profeten werden zo door God geleid dat ze konden zeggen: ” Zo zegt de HEERE der heirscharen (1 Kronieken 17:7 SV).
Uitdrukkingen als “Zo zegt de Heere” of vergelijkbare varianten komen meer dan vierhonderd keer voor in de Bijbel.
De Schrift ontleent haar autoriteit aan Degene die erachter staat. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog ondertekenden generaal Douglas MacArthur en andere hoge officieren documenten om formeel een einde te maken aan de vijandelijkheden tegen Japan na de onvoorwaardelijke capitulatie.
De documenten werden ondertekend op het dek van het slagschip USS Missouri in de Baai van Tokio op 2 september 1945. Iedereen die vijandige activiteiten ondernam na op de hoogte te zijn gesteld van de capitulatie, kon disciplinaire maatregelen tegemoet zien vanwege de autoriteit van de ondertekenaars.
Stel nou in dit verhaal, dat een kleine groep soldaten een order van de generaal ontvangt. Daarin staat dat alle vijandelijkheden onmiddellijk beëindigd dienen te worden. Een deel van het bericht ontbreekt, maar de boodschap is nog steeds duidelijk. Eén soldaat stelt, gek genoeg, voor om door te vechten. Want het bericht is niet compleet. De anderen wijzen er terecht op dat de boodschap desalniettemin duidelijk is. Besloten wordt, om deze niet te negeren, omdat deze afkomstig is van de hoogste bevelhebber.
Bovenstaand verhaal laat paralellen zien met betrekking tot de Schrift; het gezag en de kwaliteit van de berichten die tot ons zijn gekomen. Een andere belangrijke kwestie is de betrouwbaarheid van de Schrift.
Een aanval op de betrouwbaarheid van de Schrift komt voort uit een verkeerde veronderstelling. Namelijk dat deze pas méér dan een eeuw ná de gebeurtenissen werd opgeschreven, en dáárdoor Is beïnvloed door andere overtuigingen. Deze bewering kan worden weerlegd door de bewijzen uit de Schrift zelf te onderzoeken.
De Bijbel vermeldt bijvoorbeeld de steniging van Stefanus. Hij was de eerste martelaar (Handelingen 7:54-60). Ook wordt de dood van Jakobus door het zwaard op bevel van Herodes vermeld (Handelingen 12:2). Maar de dood van Petrus en Paulus – twee van de meest prominente figuren in de Bijbel – wordt niet genoemd. Bovendien wordt de wrede vervolging van keizer Nero in 64 na Christus, waarin Petrus en Paulus werden gedood, nergens genoemd.
Het boek Handelingen eindigt met Paulus. Die daar in een gehuurd huis woont met een soldaat als bewaker (Handelingen 28:16, 30-31).
De Here Jezus voorspelde ook de verwoesting van de tempel:
“En als Hij uit den tempel ging, zeide een van Zijn discipelen tot Hem: Meester, zie, hoedanige stenen, en hoedanige gebouwen!
En Jezus, antwoordende, zeide tot hem: Ziet gij deze grote gebouwen? Er zal niet een steen op den anderen steen gelaten worden, die niet afgebroken zal worden.” (Marcus 13:1-2, zie ook Lucas 19:42-43).
De Bijbel vermeldt echter nergens de daadwerkelijke verwoesting van de tempel door het Romeinse leger onder bevel van Titus in 70 na Christus. Dit bewijst dat de Bijbel voltooid was vóórdat Petrus en Paulus stierven. En ook voordat de tempel werd verwoest.
Een ander belangrijk punt is dat de Schrift al als Schrift werd beschouwd op het moment dat ze werd geschreven. Petrus verwijst duidelijk naar de brieven van Paulus als Schrift wanneer hij zegt:
“Gelijk ook in alle zendbrieven, daarin van deze dingen sprekende; in welke sommige dingen zwaar zijn om te verstaan, die de ongeleerde en onvaste mensen verdraaien, gelijk ook de andere Schriften, tot hun eigen verderf” (2 Petrus 3:16).
Na de bekering van de Romeinse keizer Constantijn in de vierde eeuw kwam er een einde aan een lange periode van christenvervolging. De keizer bracht rust en stabiliteit voor de kerk. Deze omwenteling bracht bovendien rijkdom en privileges voor kerkleiders.
De keerzijde van deze privileges was dat veel niet-gelovigen invloedrijke posities in de kerk zochten en verwierven. Het schadelijkste effect hiervan was dat het gezag van de Schrift werd ondermijnd. In plaats van Gods Woord werd de mening van mensen en kerkelijke tradities zwaarwegender.
Dit was nou juist waar Jezus in Zijn omwandeling kritiek op had. Hij zei tegen de religieuze leiders:
“Want, nalatende het gebod Gods, houdt gij de inzettingen der mensen” (Marcus 7:8).
Velen die leden en stierven tijdens de Reformatie overkwam dit omdat zij vasthielden aan de overtuiging dat Gods Woord belangrijker was dan de woorden van de paus.
