Een Bijbelse gave of een moderne uitvinding?
Veel christenen geloven erin. Maar leert de Bijbel het ook?
“Bid je al in een persoonlijke gebedstaal?”
In veel evangelische en charismatische gemeenten is die vraag heel gewoon. Sommigen beschouwen een persoonlijke klanktaal zelfs als een onmisbaar onderdeel van een gezond geestelijk leven. Anderen gaan nog verder en zien het als het bewijs dat iemand gedoopt is met de Heilige Geest.
Maar hier moet iedere Bijbelgetrouwe christen een eenvoudige, eerlijke vraag stellen:
Waar staat dat eigenlijk?
Niet: Wie zegt het?
Niet: Hoeveel mensen geloven het?
Niet: Welke ervaring hebben zij?
Maar: Wat zegt de Schrift?
Want de Bereërs werden geprezen omdat zij
“dagelijks de Schriften onderzochten, of deze dingen alzo waren” (Handelingen 17:11).
ik heb er een video over gemaakt, n.a.v een andere video waarin de gedachte van een ‘persoonlijke klanktaal’ wordt neergezet.
Tongentaal en persoonliijke klanktaal
Een opvallend gegeven
De uitdrukkingen ‘persoonlijke klanktaal’, ‘persoonlijke gebedstaal’ en ‘hemelse gebedstaal’ komen nergens in de Bijbel voor.
Dat betekent niet automatisch dat de gedachte onjuist is. Er zijn meer woorden die niet letterlijk in de Bijbel voorkomen. Maar als een leer zo’n belangrijke plaats krijgt in het christelijk leven, mag verwacht worden dat zij duidelijk uit de Schrift kan worden aangetoond.
En daar hebben we een probleem.
Een leer van de twintigste eeuw
Gedurende bijna negentien eeuwen kerkgeschiedenis vinden we deze leer nauwelijks terug.
Pas met de opkomst van de pinksterbeweging aan het begin van de twintigste eeuw, gevolgd door de Azusa Street-opwekking (1906), de charismatische beweging en later de Word of Faith- en NAR-beweging, werd de gedachte populair dat iedere gelovige een persoonlijke gebedstaal kan ontvangen.
Langzamerhand verschoof het spreken in tongen van een bijzondere geestelijke gave naar een persoonlijke geloofspraktijk die voor vrijwel iedere christen bereikbaar zou zijn.
Maar een leer wordt niet waar omdat zij populair is. Zij moet getoetst worden aan Gods Woord.
Niet iedere gelovige spreekt in talen
Paulus laat daar weinig ruimte voor.
“Zijn zij allen apostelen? Zijn zij allen profeten? Zijn zij allen leraars? Zijn zij allen krachten? Hebben zij allen gaven der gezondmakingen? Spreken zij allen met vreemde talen? Zijn zij allen uitleggers?”
(1 Korinthe 12:29-30)
De vorm van deze vragen verwacht telkens hetzelfde antwoord:
Nee.
Niet iedereen heeft dezelfde gave.
Even daarvoor schrijft Paulus:
“Doch deze dingen alle werkt één en dezelfde Geest, delende aan een iegelijk in het bijzonder, gelijkerwijs Hij wil.”
(1 Korinthe 12:11)
De Heilige Geest deelt de gaven uit zoals Hij wil, niet zoals wij wensen.
Dat alleen al maakt de populaire uitspraak dat “iedere gelovige een persoonlijke gebedstaal kan ontvangen” moeilijk houdbaar.
De gave is gegeven voor de gemeente
Paulus schrijft:
“Maar aan een iegelijk wordt de openbaring des Geestes gegeven tot hetgeen oorbaar is.”
(1 Korinthe 12:7)
En:
“Laat alle dingen geschieden tot stichting.”
(1 Korinthe 14:26)
Het doel van geestelijke gaven is de opbouw van de gemeente.
De moderne nadruk ligt echter vaak op persoonlijke stichting, persoonlijke ervaring en persoonlijke verdieping.
Dat is een opvallende verschuiving.
Op Pinksteren sprak men bestaande talen
Handelingen 2 beschrijft de eerste keer dat mensen in talen spreken.
“En zij werden allen vervuld met den Heiligen Geest, en begonnen te spreken met andere talen, zoals de Geest hun gaf uit te spreken.”
(Handelingen 2:4)
Wat waren dat voor talen?
De Bijbel geeft zelf het antwoord.
“Hoe horen wij hen een iegelijk in onze eigen taal, in welke wij geboren zijn?”
(Handelingen 2:8)
En:
“Wij horen hen in onze talen de grote werken Gods spreken.”
(Handelingen 2:11)
Niet onverstaanbare klanken.
Niet een privégebedstaal.
Maar bestaande menselijke talen.
“Hij spreekt niet de mensen, maar God”
Vaak wordt gewezen op 1 Korinthe 14:2.
“Want die een vreemde taal spreekt, spreekt niet den mensen, maar Gode; want niemand verstaat het, doch met den geest spreekt hij verborgenheden.”
Maar Paulus zegt niet dat dit een hemelse taal is.
Hij zegt waarom niemand hem verstaat.
Er is geen uitleg.
De verborgenheid zit niet in een mysterieuze taal uit de hemel, maar in het feit dat de aanwezigen de taal niet begrijpen.
Wie vandaag in een Nederlandse gemeente uitsluitend Chinees spreekt zonder vertaling, spreekt voor de aanwezigen eveneens “verborgenheden”.
“Mijn geest bidt”
Ook 1 Korinthe 14:14 wordt vaak aangehaald.
“Want indien ik bid in een vreemde taal, mijn geest bidt wel, maar mijn verstand is onvruchtbaar.”
Maar Paulus eindigt daar niet.
Hij zegt onmiddellijk:
“Wat is het dan? Ik zal wel met den geest bidden, maar ik zal ook met het verstand bidden.”
En iets verder:
“Maar ik wil liever in de gemeente vijf woorden spreken met mijn verstand, opdat ik ook anderen moge onderwijzen, dan tienduizend woorden in een vreemde taal.”
(1 Korinthe 14:15,19)
Zijn conclusie is dus niet dat onverstaanbaarheid wenselijk is.
Integendeel.
Hij kiest nadrukkelijk voor begrijpelijke woorden.
Zonder uitleg moet men zwijgen
Paulus geeft duidelijke regels.
“En indien er geen uitlegger is, dat hij in de gemeente zwijge; doch dat hij tot zichzelven spreke en tot God.”
(1 Korinthe 14:28)
Ook deze tekst wordt vaak gebruikt als bewijs voor een persoonlijke gebedstaal.
Maar Paulus voert hier geen nieuwe leer in.
Hij geeft een ordevoorschrift.
Geen uitleg?
Dan geen openbare bijdrage.
Dat is precies het tegenovergestelde van de praktijk waarin soms hele gemeenten tegelijkertijd onverstaanbare klanken voortbrengen.
De moderne praktijk roept vragen op
In veel charismatische kringen wordt mensen geleerd hoe zij in tongen kunnen spreken.
Men krijgt instructies als:
- spreek gewoon klanken uit;
- zet je verstand niet in de weg;
- laat de Geest het overnemen;
- oefen iedere dag.
Maar waar vinden we zo’n instructie in de Schrift?
Nergens.
Geen enkele apostel leert iemand hoe hij in tongen moet spreken.
Geen enkele brief bevat een stappenplan.
Geen enkele gelovige wordt aangemoedigd om door oefening een klanktaal te ontwikkelen.
Dat zou ons voorzichtig moeten maken.
Ervaring is geen norm
Veel gelovigen zijn oprecht.
Daar hoeft niemand aan te twijfelen.
Maar oprechtheid bewijst nog niet dat een leer juist is.
De geschiedenis van de kerk laat zien dat oprechte mensen zich kunnen vergissen.
Daarom blijft de vraag niet:
“Wat heb ik ervaren?”
Maar:
“Wat heeft God geopenbaard?”
Onze ervaringen moeten door de Schrift worden beoordeeld, niet andersom.
Conclusie
Wanneer alle relevante Bijbelgedeelten eerlijk naast elkaar worden gelegd, ontstaat een helder beeld.
De Bijbel leert dat:
- niet iedere gelovige dezelfde geestelijke gaven ontvangt;
- de gave van talen een gave van de Heilige Geest is;
- de Geest die gaven uitdeelt zoals Hij wil;
- talen in Handelingen herkenbare menselijke talen waren;
- spreken in talen zonder uitleg de gemeente niet opbouwt;
- Paulus steeds de nadruk legt op verstaanbaarheid, onderwijs en orde;
- de Bijbel nergens spreekt over een persoonlijke klanktaal die iedere gelovige kan ontvangen of ontwikkelen.
Dat betekent niet dat God vandaag niets bijzonders meer kan doen. God is soeverein en almachtig.
Maar de vraag is niet wat God kan doen.
De vraag is wat Hij heeft geopenbaard als norm voor Zijn gemeente.
En daarop geeft de Schrift een duidelijk antwoord.
De gave van talen is Bijbels. De leer van een algemeen beschikbare persoonlijke klanktaal is dat niet.
“Beproeft alle dingen; behoudt het goede.”
1 Thessalonicenzen 5:21
