God woont niet in een kerkgebouw

door

Maar waar Hij wel wil wonen

In het traditionele christelijke taalgebruik wordt een kerkgebouw aangeduid als “het huis van God”. Men zegt: “We gaan naar Gods huis.”

Ik groeide op in een zeeuws ‘Bible Belt’ dorp, en daar sprak men zelfs over ‘Tempelgang’.

Is dat Bijbels?

Wanneer we de Schrift zorgvuldig lezen, blijkt dat het Nieuwe Testament een radicaal andere invulling geeft aan het begrip huis van God dan wij vaak veronderstellen.

Het Oude Testament: een tijdelijk model

In het Oude Testament was er inderdaad een fysiek heiligdom: eerst de tabernakel, later de tempel in Jeruzalem. Dat was de plaats waar God Zijn Naam deed wonen.

Toch wist zelfs Salomo dat God niet in steen opgesloten kon worden.

“Maar zal God ook waarlijk op de aarde wonen? Zie, de hemelen, ja, de hemel der hemelen zouden U niet bevatten; hoeveel te min dit huis, dat ik gebouwd heb!” (1 Koningen 8:27 STV)

Het gebouw was door God ingesteld, maar het was nooit de ultieme werkelijkheid. Het was een schaduw.

Het Nieuwe Testament: een geestelijke werkelijkheid

Met de komst van Christus verschuift alles. Het aardse tempelmodel maakt plaats voor een geestelijke werkelijkheid.

Stefanus verklaart:

“Maar de Allerhoogste woont niet in tempelen met handen gemaakt.” (Handelingen 7:48 STV)

Dat is een fundamentele breuk met het idee dat God gebonden zou zijn aan een fysieke locatie.

Paulus schrijft:

“Zo dan, gij zijt niet meer vreemdelingen en bijwoners, maar medeburgers der heiligen, en huisgenoten Gods.” (Efeze 2:19 STV)

En verder:

“In Welken ook gij mede gebouwd wordt tot een woonstede Gods in den Geest.” (Efeze 2:22 STV)

Hier wordt duidelijk: gelovigen vormen samen het huis. Niet de stenen, maar de mensen.

Het huis van God volgens Paulus

De meest directe uitleg vinden we hier:

“Maar indien ik vertoef, opdat gij moogt weten, hoe men in het huis Gods moet verkeren, hetwelk is de Gemeente des levenden Gods, een pilaar en vastigheid der waarheid.” (1 Timotheüs 3:15 STV)

Het huis Gods is de Gemeente.

Niet het gebouw waarin zij samenkomt.
Niet de architectuur.
Niet de locatie.

Maar de levende gemeenschap van gelovigen.

Levende stenen

Petrus gebruikt hetzelfde beeld:

“Zo wordt gij ook zelven, als levende stenen, gebouwd tot een geestelijk huis.” (1 Petrus 2:5 STV)

Wij zijn geen bezoekers van het huis van God.
Wij zijn het huis.

Dat is een fundamentele verschuiving.

Waar woont God nu?

De Schrift is ondubbelzinnig:

“Of weet gij niet, dat uw lichaam een tempel is van den Heiligen Geest, Die in u is?” (1 Korinthe 6:19 STV)

En collectief:

“Want gij zijt de tempel des levenden Gods.” (2 Korinthe 6:16 STV)

God woont niet in baksteen.
Hij woont in gelovigen.

Hoe de verwarring ontstond

Door de kerkgeschiedenis heen kregen gebouwen een steeds sterkere sacrale betekenis. Architectuur werd symbool van heiligheid.

Dat is begrijpelijk vanuit traditie. Maar het is niet nieuwtestamentisch.

Het gevaar van het gebouw “huis van God” noemen is dat:

– heiligheid aan ruimte wordt gekoppeld in plaats van aan leven
– het gemeenteleven formalistisch wordt
– men het oude tempelmodel onbewust herintroduceert
– men denkt dat God op één plaats “meer aanwezig” is

Dat is een terugkeer naar schaduwdenken.

Wat betekent dit praktisch?

Een samenkomst in een kerkgebouw is niet heiliger dan een samenkomst in een huiskamer.

Heiligheid wordt niet bepaald door muren, maar door het Woord en door de aanwezigheid van de Geest in gelovigen.

Een gebouw kan functioneel zijn.
Het kan nuttig zijn.
Maar het is géén geestelijke woonplaats van God.

Wanneer we zeggen: “We gaan naar Gods huis” wat bedoelen wij dan?

Gaan wij dan naar een fysiek kerkgebouw?
Of voegen wij ons bij de levende stenen die samen het geestelijk huis vormen?

Het Nieuwe Testament is duidelijk:

God woont niet in steen.
Hij woont in Zijn Gemeente.

En dát is het huis van God.

Van gaven-test naar ‘apostolische hiërarchie’

door

Hoe de hemelse roeping van de Gemeente botst met NAR-denken

Het begint vaak onschuldig. Een gaven-test. Een profiel. Een gesprek over “apostolisch” of “profetisch” potentieel. Wat kan daar mis mee zijn?

Maar wie leerstellig doordenkt, ziet een patroon. Wat start als zelfreflectie kan uitgroeien tot structuur. Wat begint als profiel kan eindigen in hiërarchie. En precies daar raakt het aan NAR-denken — én aan een fundamentele ontkenning van de hemelse roeping van de Gemeente.

De eerste verschuiving: van uitdeling naar zelfidentiteit

De Schrift leert:

“Doch deze dingen alle werkt een en dezelfde Geest, delende aan een iegelijk in het bijzonder, gelijkerwijs Hij wil.” (1 Korinthe 12:11 STV)

Gaven zijn uitdelingen van de Geest. Niet ontdekt via introspectie, maar zichtbaar in Gods werking.

Een gaven-test verschuift subtiel het accent:

– Wat past bij mij?
– Wat zegt mijn profiel?
– Welke bediening heb ik?

In plaats van:

– Wat werkt God?
– Wat bouwt de gemeente op?
– Wat bevestigt de Schrift?

Dat is geen detail. Dat is eenleerstellige verschuiving van vrije genade naar geprofileerde identiteit.

De tweede verschuiving: het normaliseren van “apostolisch”

Veel moderne testen spreken over:

– apostel
– profeet
– hervormer
– pionier

Maar de Schrift zegt:

“Gebouwd op het fundament der apostelen en profeten, waarvan Jezus Christus is de uiterste Hoeksteen.” (Efeze 2:20 STV)

Een fundament wordt niet telkens opnieuw gelegd.

Wanneer hedendaagse gelovigen via een test het label “apostolisch” krijgen, verschuift het begrip van uniek fundament naar actuele bestuurlijke functie. En dat is precies de kern van NAR-denken: hedendaagse apostelen met geestelijk en strategisch gezag.

Wat begint als terminologie eindigt als machtsstructuur.

De derde verschuiving: identiteit wordt autoriteit

Een profiel kan veranderen in status:

– “Ik ben apostolisch.”
– “Jij begrijpt dit niet, jij bent niet profetisch.”
– “De Geest spreekt via deze bediening.”

Daarmee verschuift het gezag van de Schrift naar de vermeende drager van een gave.

Maar de Schrift zegt:

“Geliefden, gelooft niet een iegelijken geest, maar beproeft de geesten, of zij uit God zijn.” (1 Johannes 4:1 STV)

Niemand staat boven toetsing. Geen leider. Geen netwerk. Geen “apostel”.

En hier raakt het de kern: de hemelse roeping van de Gemeente

De Gemeente is geen aardse machtsstructuur in opbouw. Zij is een hemels volk.

“Gezegend zij de God en Vader van onzen Heere Jezus Christus, Die ons gezegend heeft met alle geestelijke zegening in den hemel in Christus.” (Efeze 1:3 STV)

“En heeft ons mede opgewekt, en heeft ons mede gezet in den hemel in Christus Jezus.” (Efeze 2:6 STV)

“Maar onze wandel is in de hemelen, waaruit wij ook den Zaligmaker verwachten, namelijk den Heere Jezus Christus.” (Filippenzen 3:20 STV)

De positie van de Gemeente is hemels.
De verwachting van de Gemeente is de verschijning van Christus.

“Verwachtende de zalige hoop en verschijning der heerlijkheid van den groten God en onzen Zaligmaker Jezus Christus.” (Titus 2:13 STV)

Zij verwacht Hem — niet haar eigen doorbraak.

NAR-denken verschuift het perspectief naar aarde

NAR-theologie richt zich op:

– het “innemen” van maatschappelijke structuren
– apostolische netwerken boven gemeenten
– koninkrijksheerschappij vóór de wederkomst

Maar de Schrift plaatst de Gemeente in vreemdelingschap, strijd en verwachting.

“Want wij hebben den strijd niet tegen vlees en bloed…” (Efeze 6:12 STV)

De strijd is geestelijk. Niet dominionistisch.

“Indien wij verdragen, wij zullen ook met Hem heersen.” (2 Timotheüs 2:12 STV)

Heersen volgt op verdragen. Niet andersom.

De verborgen breuklijn

Wanneer gaven-testen:

– apostolische taal normaliseren
– geestelijke titels legitimeren
– leiderschap structureren rond een profiel
– roeping koppelen aan gezag

dan bereiden zij de cultuur voor waarin NAR-denken vanzelfsprekend wordt.

En wanneer de Gemeente haar hemelse positie verruilt voor aardse machtsambitie, verliest zij haar roeping;

“Indien gij dan met Christus opgewekt zijt, zo zoekt de dingen, die boven zijn, waar Christus is, zittende ter rechterhand Gods.” (Kolossenzen 3:1 STV)

Dát is de richting. Bóven.

Samengevat

Een gaven-test is zelden het eindpunt.
Hij is vaak het begin van een paradigma.

Een paradigma waarin:

– identiteit belangrijker wordt dan gehoorzaamheid
– roeping belangrijker wordt dan Schrift
– structuur belangrijker wordt dan eenvoud
– invloed belangrijker wordt dan verwachting

De hemelse roeping van de Gemeente staat haaks op een systeem dat haar verandert in een aardse regeringsmacht vóór de komst van de Koning.

De vraag is daarom niet of een test nuttig is.
De vraag is: blijft Christus centraal, of wordt de Gemeente het centrum?

Blijft het Woord de norm, of wordt “apostolisch profiel” leidend?

Dát is het echte breukvlak.

En dat breukvlak is beslissend.

Een gaven-test: handig hulpmiddel of geestelijke misleiding?

door

Is dit dan de Bijbelse weg?

In evangelische gemeenten is het vrij gebruikelijk: een gaven-test. Een vragenlijst die je invult, waarna je een uitslag krijgt: “jij hebt waarschijnlijk de gave van onderwijs”, “jij bent een herderstype”, “jij hebt profetie”, “jij bent een apostolische pionier”.

Het klinkt godsvruchtig, het klinkt praktisch, en het geeft mensen houvast. Maar juist daarom moet je één vraag stellen die zelden gesteld wordt:

Als de Geest nooit los staat van het Woord, dan kunnen wij geen instrumenten normaliseren die het gezag verschuiven van Schrift naar zelfanalyse.

Wat de Schrift wél zegt over geestelijke gaven

“En er is verscheidenheid der gaven, doch het is dezelfde Geest.” (1 Korinthe 12:4 STV)

“Doch deze dingen alle werkt een en dezelfde Geest, delende aan een iegelijk in het bijzonder, gelijkerwijs Hij wil.” (1 Korinthe 12:11 STV)

Daar staat iets dat veel gaven-tests ondermijnt: gaven zijn niet primair “jouw talentprofiel”, maar uitdelingen van de Geest. Niet jij bepaalt het. Niet een vragenlijst detecteert het. De Geest deelt uit

“gelijkerwijs Hij wil”.

Dát zet de toon. Niet ik centraal, maar Christus. Niet mijn identiteit, maar Zijn lichaam.

Wat je nergens tegenkomt in het Nieuwe Testament

Je ziet in Handelingen en de brieven geen tests, geen uitslagen, geen categorieën “jij scoort hoog op profetie”. De gaven worden zichtbaar in de praktijk van het gemeenteleven: opbouw, dienst, herkenning, bevestiging.

En als er sprake is van erkenning, gaat het om geestelijke realiteit, niet om zelfrapportage.

“Daarom herinner ik u, dat gij de gave Gods wederom opwekt, die in u is door de oplegging mijner handen.” (2 Timotheüs 1:6 STV)

Hier is “gave” geen label uit een test, maar een werkelijkheid die in een concrete, geestelijke context herkend en aangesproken wordt.

De grote verschuiving: van roeping naar zelfbeeld

Een gaven-test lijkt onschuldig, maar hij verschuift ongemerkt het centrum.

Je krijgt al snel een cultuur van:

  • Wie ben ik?
  • Wat past bij mij?
  • Waar voel ik me goed bij?
  • Wat zegt mijn uitslag?

En intussen verdwijnt de Bijbelse grondtoon:

  • Dien de Heere.
  • Dien de heiligen.
  • Bouw op.
  • Verloochen uzelf.
  • Volg Christus.

Een test maakt “gaven” al snel tot identiteit in plaats van dienstbaarheid.

Het gevaar van excuus-theologie

Een van de meest schadelijke bijwerkingen:

“Ik heb niet de gave van evangelisatie, dus dat is niet mijn taak.”
“Ik heb niet de gave van barmhartigheid, dus daar ben ik nu eenmaal niet zo van.”
“Ik heb niet de gave van onderwijs, dus ik hoef de Schrift niet zo te kennen.”

Maar de Schrift roept alle gelovigen op tot gehoorzaamheid en vrucht, niet alleen de “gifted types”.

“Dient elkander, een iegelijk naar de gave, die hij ontvangen heeft, als goede uitdelers der menigerlei genade Gods.” (1 Petrus 4:10 STV)

Let op de orde: niet “vind je gave en claim je plek”, maar dien elkaar. In het dienen blijkt wat God geeft.

Het test-denken is vaak gewoon karakterkunde

Veel gaven-tests meten vooral:

  • persoonlijkheid
  • voorkeuren
  • sociale stijl
  • natuurlijke talenten

Dat kan nuttig zijn als menselijke zelfkennis. Maar het is iets anders dan “geestelijke gave”. Een gave is niet hetzelfde als “ik praat graag” of “ik organiseer graag”.

De Schrift legt het gewicht niet bij “wat ligt mij”, maar bij “wat werkt God”.

“Want het is God, Die in u werkt beide het willen en het werken, naar Zijn welbehagen.” (Filippenzen 2:13 STV)

Dat is doorslaggevend: God werkt. En wat Hij werkt, wordt zichtbaar in vrucht, opbouw en realiteit — niet in een scorelijst.

Let op: de test kan ook geestelijk gezag doen kantelen

Sommige systemen gaan verder dan “hulpje”. Ze worden normgevend.

  • leiders sturen mensen op basis van testuitslag
  • “apostolische” en “profetische” profielen worden verheven
  • de gemeente wordt ingedeeld in rollen alsof het een bedrijf is
  • kritiek wordt afgewimpeld: “jij begrijpt dit niet want jij hebt die gave niet”

Dat is niet neutraal. Dat is een machtsstructuur in de verpakking van geetelijkheid.

En zodra “profetisch/apostolisch” taalgebruik boven de Schrift gaat functioneren, is de kern al verloren: dan staat “de Geest” praktisch los van “het Woord”.

De toets blijft: Schrift, Christus, opbouw

De vraag is niet: welke uitslag heb ik?
De vraag is: bouwt dit de gemeente op volgens de Schrift? Verheerlijkt dit Christus?

“Tot de wet en tot de getuigenis! Zo zij niet spreken naar dit woord, het zal zijn, dat zij geen dageraad zullen hebben.” (Jesaja 8:20 STV)

En nog scherper:

“Maar al ware het ook, dat wij, of een engel uit de hemel u een ander Evangelie verkondigde, buiten hetgeen wij u verkondigd hebben, die zij vervloekt.” (Galaten 1:8 STV)

Ook een “hemelse ervaring” is niets waard als deze afwijkt van het geopenbaarde Woord.

Een gaven-test kan hoogstens dienen als menselijke reflectie op aanleg en voorkeur. Maar zodra hij geestelijke autoriteit krijgt, wordt het link.

De Schrift leert geen test-cultuur, maar een dien-cultuur.
De Geest deelt uit zoals Hij wil.
De gemeente herkent wat God werkt.
En het Woord blijft de toets.

Wie dat omdraait — wie eerst zichzelf meet en daarna “geestelijk” noemt wat eruit komt — is al op weg naar een geloof dat draait om de mens, niet om Christus.

 

De Geest en het Woord. De doorslaggevende toets

door

Er wordt gespeculeerd over de leiding van de Geest. Over beweging. Over openbaring. Over doorbraak.

Over de Geest niet voor de voeten lopen.

Maar de vraag dringt zch bij mij op: wat is de toets?

De Schrift laat geen ruimte voor een Heilige Geest die los functioneert van het geschreven Woord van God. Dat is geen detailkwestie, maar een doorslaggevend punt.

De Geest is de Auteur van de Schrift

“Want de profetie is voortijds niet voortgebracht door de wil van een mens, maar de heilige mensen Gods, van de Heilige Geest gedreven zijnde, hebben ze gesproken.” (2 Petrus 1:21 STV)

De Bijbel is geen verslag van religieuze ervaringen, maar Goddelijke openbaring. De Heilige Geest is de Inspirator van de Schrift. Daarom kan Hij Zichzelf niet tegenspreken.

Een “woord van de Geest” dat afwijkt van het geschreven Woord, kan niet van dezelfde Geest afkomstig zijn.

De Geest verheerlijkt Christus

“Maar wanneer Die zal gekomen zijn, namelijk de Geest der waarheid, Hij zal u in al de waarheid leiden; want Hij zal van Zichzelven niet spreken, maar zo wat Hij zal gehoord hebben, zal Hij spreken, en de toekomende dingen zal Hij u verkondigen. Die zal Mij verheerlijken; want Hij zal het uit het Mijne nemen, en zal het u verkondigen.” (Johannes 16:13–14 STV)

De Geest spreekt niet autonoom. Hij neemt uit wat van Christus is. En Christus is geopenbaard in de Schrift.

Waar de nadruk verschuift naar ervaring, manifestatie en sfeer, terwijl het geopende Woord naar de achtergrond verdwijnt, ontstaat een fundamentele scheefgroei.

Het zwaard van de Geest, onderdeel van de geestelijke wapenrusting, is het Woord

“Neemt ook de helm der zaligheid, en het zwaard des Geestes, hetwelk is Gods Woord.” (Efeze 6:17 STV)

De Geest werkt met een concreet instrument: het Woord. Niet emotie. Niet muziek. Niet onze verwachtingen. Niet groepsdynamiek.

Het Woord overtuigt. Het Woord ontmaskert. Het Woord bouwt op.

Wie de Geest losmaakt van het Woord, ontneemt Hem Zijn eigen zwaard.

Wedergeboorte door het Woord

“Naar Zijn wil heeft Hij ons gebaard door het Woord der waarheid.” (Jakobus 1:18 STV)

“Gij, die wedergeboren zijt, niet uit vergankelijk, maar uit onvergankelijk zaad, door het levende en eeuwig blijvende Woord van God.” (1 Petrus 1:23 STV)

Zelfs het nieuwe leven ontstaat niet buiten het Woord om. Dat zet veel hedendaagse nadruk op “ervaring eerst, onderwijs later” in een onthullend licht.

De toets is dus:

Niet wat wij voelen.
Niet wat een leider beweert.
Niet wat indrukwekkend lijkt.
Niet wat “krachtig” aanvoelt.

De toets is het geschreven Woord van God.

“Tot de wet en tot de getuigenis! Zo zij niet spreken naar dit woord, het zal zijn, dat zij geen dageraad zullen hebben.” (Jesaja 8:20 STV)

Dat is een radicale maatstaf. Spreekt iets niet overeenkomstig het geopenbaarde Woord, dan ontbreekt het licht.

Ook bovennatuurlijke verschijningen zijn geen autoriteit wanneer zij afwijken van het Evangelie:

“Maar al ware het ook, dat wij, of een engel uit de hemel u een ander Evangelie verkondigde, buiten hetgeen wij u verkondigd hebben, die zij vervloekt.” (Galaten 1:8 STV)

En daarom:

“Geliefden, gelooft niet een iegelijken geest, maar beproeft de geesten, of zij uit God zijn.” (1 Johannes 4:1 STV)

Beproeven vraagt een objectieve norm. Die norm is de Schrift.

Wat er op het spel staat

Als de Geest wordt losgemaakt van het Woord ontstaat:

– leiderschap gebaseerd op charisma in plaats van exegese
– openbaring zonder toetsing
– ervaring zonder fundament
– geestelijkheid zonder waarheid

Als het Woord wordt losgemaakt van de Geest ontstaat dor intellectualisme.

De Bijbel kent geen van beide uitersten. Hij kent een Geest die door het Woord werkt.

De beslissende vraag

Is het Woord de doorslaggevende toets
Of is het slechts decor rond om wat wij wenselijk achten en “geestelijk” noemen?

Waar het Woord regeert, daar werkt de Geest.
Waar het Woord wordt omzeild, daar moet men waakzaam zijn.

De toets is dus niet mystiek.
Het is de Schrift.

En dat onderscheid is vandaag urgenter dan ooit.

De misvatting van de ‘vijfvoudige bediening’

door

In evangelische en charismatische kringen hoor je het regelmatig:

“De kerk functioneert pas goed als de vijfvoudige bediening hersteld is.”

Daarmee doelt men dan op Efeze 4:11:

“En Hij heeft sommigen gegeven tot apostelen, en sommigen tot profeten, en sommigen tot evangelisten, en sommigen tot herders en leraars;” (Efeze 4:11 STV)

Op basis van deze tekst wordt een compleet leiderschapsmodel gebouwd. Apostelen. Profeten. Evangelisten. Herders. Leraars.

Maar is dat wat Paulus hier leert?

Of wordt hier iets ingelegd wat de tekst zelf niet zegt?

Wat staat er werkelijk?

Paulus zegt niet dat Christus titels gaf.
Hij zegt dat Christus mensen gaf.

En waarom?

“Tot de volmaking der heiligen, tot het werk der bediening, tot opbouwing van het lichaam van Christus;” (Efeze 4:12 STV)

Het doel is toerusting. Opbouw. Geestelijke volwassenheid.

Niet hiërarchie.
Niet een machtsstructuur.
Niet een apostolische rangorde.

Een fundament wordt niet opnieuw gelegd

Wie Efeze 4 leest zonder Efeze 2 te lezen, leest half.

“Gebouwd op het fundament der apostelen en profeten, waarvan Jezus Christus is de uiterste Hoeksteen;” (Efeze 2:20 STV)

Een fundament leg je één keer.

Apostelen en profeten worden hier niet gepresenteerd als een doorlopend bestuursmodel, maar als fundament.

Fundamenten worden niet periodiek geüpdatet.
Ze worden gelegd, en daarna bouw je erop verder.

Zuiver Bijbels gezien is dit cruciaal. De Gemeente had een funderende beginfase waarin apostolisch gezag en openbaring functioneerden. Die fase was uniek. Onherhaalbaar. Canonvormend.

Wanneer dat fundament gelegd is, ga je niet opnieuw fundamenten uitgraven om ze opnieuw te leggen.

Alles op zijn kop

Binnen de New Apostolic Reformation wordt Efeze 4 anders gelezen.

Daar wordt geleerd:

  • dat er vandaag opnieuw apostelen moeten zijn
  • dat profeten richting geven aan gemeenten
  • dat de kerk pas volwassen wordt onder apostolische dekking
  • dat herders eigenlijk onder apostolisch gezag functioneren

Maar daarmee gebeurt iets wat bloedlink is

De tekst over opbouw wordt een model voor machtsstructuur.
De gave wordt een rang.
De bediening wordt een positie.

En het fundament wordt een permanent bestuursorgaan.

Wat gebeurt er met het Schriftgezag?

Men zegt :

“Wij voegen niets toe aan de Bijbel.”

Maar als ‘profeten’ richtinggevende woorden spreken, als ‘apostelen’ strategische openbaringen ontvangen, als er gesproken wordt over ‘nieuwe bewegingen van de Geest’ die de kerk moet volgen, dan ontstaat er in feite een tweede gezagslaag.

Daartegenover zegt Judas:

“…dat gij strijdt voor het geloof, dat eenmaal den heiligen overgeleverd is.” (Judas 1:3 STV)

Éénmaal.

Niet generatie na generatie aangevuld.
Niet periodiek vernieuwd.
Niet via ‘hedendaagse openbaringsdragers’.

Herders en leraars: de vergeten ruggengraat

Opmerkelijk genoeg worden in veel van deze kringen herders en leraars de “verzorgers”, terwijl apostelen de visionairs worden.

Maar in het Nieuwe Testament zien we dat juist onderwijs de gemeente beschermt tegen dwaling.

Efeze 4 spreekt over ‘niet meer als kinderen heen en weer geslingerd worden door wind van leer.’

Wanneer onderwijs ondergeschikt wordt gemaakt aan profetische dynamiek, gebeurt precies het tegenovergestelde.

Dan wordt de gemeente afhankelijk van het ‘nieuwste woord.’

Bijbelse helderheid

Als we Schrift met Schrift vergelijken, ontstaat een heldere lijn:

Apostelen en profeten – funderend.
Evangelisten – verkondigend.
Herders en leraars – opbouwend en bewakend.

Het fundament is gelegd.
De openbaring is gegeven.
De canon is compleet.

Wat blijft is verkondiging en onderwijs op basis van dat fundament.

Niet herstel van titels.
Niet herintroductie van gezagsambten.
Niet een nieuw apostolisch tijdperk.

De echte vraag

Waarom is er toch zo’n aantrekkingskracht naar ‘apostolisch leiderschap’?

Omdat titels kracht suggereren.
Omdat macht en structuur zekerheid geeft.
Omdat ‘nieuwe woorden’ spannender klinken dan oude Schrift.

Maar de Gemeente wordt niet gebouwd op charisma.
Niet op hiërarchie.
Niet op moderne apostelen.

Zij is gebouwd op Christus, en op het eenmaal gelegde apostolische fundament.

Wie dat fundament vervangt door een systeem, hoe vroom ook verpakt, ondergraaft het huis van God.

En dat is geen herstel.

Dat is verschuiving

Mythes over Westcott en Hort

door
YouTube player

Veel wilde verhalen, mythes, zware beschuldigingen en meer van dat fraais over een zekere meneer Westcott worden rondgepompt op het worldwide web. Niet zelden niet gehinderd door enige goede kennis van zaken.

Over Persoonsverwisseling, onderscheid tussen schriftkritiek en tekstkritiek, en meer miverstanden die bewust of onbewust in de lucht worden gehouden.

lees ook:

De mythe van Westcott en occultisme

https://www.gotquestions.org/Westcott-and-Hort.html

https://www.biblicaltraining.org/learn/institute/nt605-textual-criticism/nt605-25-who-were-westcott-and-hort

Het offer van Christus, méér dan Zijn kruisdood

door

Zijn hele leven was een offer

In veel prediking wordt het offer van Christus vrijwel gelijkgesteld aan één moment: het kruis. Golgotha is het centrum. Daar werd de schuld gedragen. Daar vloeide het bloed. Daar riep Hij:

“Toen Jezus dan de edik genomen had, zeide Hij: Het is volbracht! En het hoofd buigende, gaf den geest.” (Johannes 19:30 STV)

En toch… als we de Schrift nauwkeurig lezen, ontdekken we dat het offer van Christus méér omvat dan alleen Zijn kruisdood. Het kruis is het hart van het werk – maar niet het hele werk.

Wie het offer reduceert tot alleen het sterven, doet onbedoeld tekort aan de rijkdom van wat God heeft geopenbaard.

Het offer begon niet op Golgotha

Het offer van Christus begon niet toen de spijkers door Zijn handen gingen. Het begon bij Zijn komst in de wereld.

“Daarom, komende in de wereld, zegt Hij: Slachtoffer en offerande hebt Gij niet gewild, maar Gij hebt Mij het lichaam toebereid;
Brandoffers en offer voor de zonde hebben U niet behaagd;Toen sprak Ik: Zie, Ik kom (in het begin des boeks is van Mij geschreven), om Uw wil te doen, o God.
Als Hij tevoren gezegd had: Slachtoffer en offerande en brandoffers en offer voor de zonde hebt Gij niet gewild, noch hebben U behaagd (dewelke naar de wet geofferd worden),
Toen sprak Hij: Zie, Ik kom, om Uw wil te doen, o God. Hij neemt het eerste weg, om het tweede te stellen.
In welken wil wij geheiligd zijn door de offerande des lichaams van Jezus Christus, eenmaal geschied”. (Hebreeën 10:5-10 STV)

Hij ontving een lichaam met een doel: om het te geven. Zijn hele leven stond in het teken van gehoorzaamheid. Niet incidenteel. Niet gedeeltelijk. Volkomen.

“En in gedaante gevonden als een mens, heeft Hij Zichzelven vernederd, gehoorzaam geworden zijnde tot den dood, ja, den dood des kruises.” (Filippenzen 2:8 STV)

Zijn hele leven was een offer. Het kruis was geen noodlottige afloop. Het was het goddelijke plan.

Het bloed werd niet alleen gestort, het werd ook binnengebracht

Hier wordt het vaak stil in prediking. Want Hebreeën leert ons iets dat verder gaat dan alleen het sterven.

“Maar Christus, gekomen zijnde een Hogepriester der toekomende goederen, door den meerderen en volmaakten tabernakel, niet met handen gemaakt, dat is, niet van dit maaksel, ook niet door het bloed der bokken en kalveren, maar door Zijn eigen bloed, eenmaal ingegaan in het heiligdom, een eeuwige verlossing teweeggebracht hebbende.” (Hebreeën 9:11-12 STV)

In het Oude Testament was het niet genoeg dat het offerdier werd geslacht. De hogepriester moest het bloed binnenbrengen in het heilige der heiligen.

Dat deed Christus.

Hij stierf.
Maar Hij ging ook in.
Hij bracht Zijn eigen bloed in het ware, hemelse heiligdom.

Zonder die hogepriesterlijke bediening is het beeld onvolledig.

De opstanding hoort ook bij het offer

Het evangelie eindigt niet bij een dode Heiland. De opstanding is geen bijzaak. Deze is essentieel.

“Welke overgeleverd is om onze zonden, en opgewekt om onze rechtvaardigmaking.” (Romeinen 4:25 STV)

Zijn opstanding bevestigt:

  • dat het offer door God is aanvaard
  • dat de schuld werkelijk is weggedragen
  • dat de dood niet het laatste woord heeft

Een gestorven Messias kan geen levende Middelaar zijn. Maar Christus leeft.

Zijn werk gaat door

Het offer is niet maar een eenmalige gebeurtenis in het verleden. Het heeft een voortdurende werking.

“Waarom Hij ook volkomenlijk kan zalig maken degenen die door Hem tot God gaan, alzo Hij altijd leeft om voor hen te bidden.” (Hebreeën 7:25 STV)

Hij leeft.
Hij bidt.
Hij past toe wat Hij verwierf.

Zijn kruisdood is het fundament.
Zijn huidige bediening is de toepassing.

Waarom dit zo belangrijk is

Wanneer het evangelie wordt teruggebracht tot een emotioneel moment bij het kruis, verliest men het zicht op de verheven, hemelse bediening van Christus.

Christus is niet slechts het Lam dat geslacht werd.
Hij is ook de Hogepriester Die leeft.

“Want met één offerande heeft Hij in eeuwigheid volmaakt degenen, die geheiligd worden.” (Hebreeën 10:14 STV)

Dat is geen halve verlossing.
Dat is geen tijdelijke oplossing.
Dat is een volkomen, blijvend, hemels werk.

Het offer van Christus is groter dan Golgotha alléén.

Het is het volbrachte én levende werk van de opgewekte, verheerlijkte Here Jezus Christus .

Die niet alleen stierf, maar leeft tot in eeuwigheid.

lees ook:

Wat het Hogepriesterschap van Christus vandaag voor ons betekent

Het kruis is het fundament, het Evangelie is meer

“Koning Jezus”

Wat doet Christus sinds Zijn opstanding?

Het leven van Christus

door

Het leven van Christus: meer dan een inspirerend voorbeeld

Veel christenen lezen de Evangeliën alsof zij een verzameling losse lessen zijn. Mooie woorden. Aansprekende verhalen. Een moreel voorbeeld.

Maar het leven van de Here Jezus Christus is geen losse verzameling inspiratie. Het staat midden in Gods heilsplan. Wie dat niet ziet, leest de Evangeliën te klein.

Christus kwam niet in een leeg veld

“Maar wanneer de volheid des tijds gekomen is, heeft God Zijn Zoon uitgezonden, geworden uit een vrouw, geworden onder de wet.” (Galaten 4:4 STV)

Hij kwam niet om een nieuwe religie te starten.
Hij werd geboren in Israël.
Hij leefde onder de Wet.
Hij sprak tot een verbondsvolk.

Dat bepaalt alles.

Zijn prediking, Zijn wonderen, Zijn discussies met Farizeeën — ze staan in het kader van Israëls geschiedenis en de oudtestamentische beloften.

Het Koninkrijk was geen vaag begrip

“Bekeert u; want het Koninkrijk der hemelen is nabijgekomen.” (Mattheüs 4:17 STV)

Dat Koninkrijk was geen innerlijke gemoedstoestand. Het was verbonden met:

  • de troon van David
  • de beloften aan Abraham
  • het herstel van Israël

De eerste hoorders begrepen dat heel concreet.

Wie het Koninkrijk alleen vergeestelijkt, maakt het kleiner dan de Schrift het doet.

De wonderen waren tekenen

“Indien Ik door den Geest Gods de duivelen uitwerp, zo is dan het Koninkrijk Gods tot u gekomen.” (Mattheüs 12:28 STV)

Zijn wonderen waren geen spektakel.
Ze bevestigden Zijn identiteit.
Ze lieten zien: hier handelt de Messias.

Blindheid wijkt.
Demonen vluchten.
De dood wijkt.

Dat zijn Koninkrijks-tekenen.

De verwerping veranderde de situatie

“Hij is gekomen tot het Zijne, en de Zijnen hebben Hem niet aangenomen.” (Johannes 1:11 STV)

De Evangeliën laten een duidelijke beweging zien:

  • Aanvankelijke verwondering
  • Toenemende weerstand
  • Uiteindelijk verwerping

Het kruis was geen onverwacht ongeluk.
Maar het was wel het gevolg van echte afwijzing.

Dat moment is een breuklijn in de heilsgeschiedenis.

Het kruis centraal

“Maar Hij is om onze overtredingen verwond, om onze ongerechtigheden is Hij verbrijzeld.” (Jesaja 53:5 STV)

Hier ligt het hart van alles.

Niet het voorbeeld van Jezus.
Niet alleen Zijn onderwijs.
Maar Zijn offer.

Hier wordt zonde geoordeeld.
Hier wordt schuld gedragen.
Hier wordt verzoening bewerkt.

Zonder kruis geen evangelie.

De opstanding opent een nieuwe fase

“Hij is hier niet; want Hij is opgestaan.” (Mattheüs 28:6 STV)

De opstanding bevestigt:

  • Het offer is aanvaard
  • De dood is overwonnen
  • De geschiedenis is niet vastgelopen

Maar opvallend is de vraag van de discipelen:

“Heere, zult Gij in dezen tijd aan Israël het Koninkrijk weder oprichten?” (Handelingen 1:6 STV)

Die vraag wordt niet bespot.
Ze wordt niet gecorrigeerd.
Het tijdstip blijft verborgen.

Dat laat zien dat Gods plan groter is dan één moment.

Het leven van Christus is fundament én toekomst

Christus zit nu aan Gods rechterhand.

“Daarom kan Hij ook volkomenlijk zalig maken degenen, die door Hem tot God gaan, alzo Hij altijd leeft om voor hen te bidden.” (Hebreeën 7:25 STV)

Zijn aardse leven was:

  • de vervulling van oudtestamentische beloften
  • het keerpunt van Israëls geschiedenis
  • de grondslag voor wereldwijde redding
  • de garantie van toekomstige vervulling

Wie de Evangeliën losmaakt van die grote lijn, verliest diepte.

Geen sentimentaliteit, maar heilswerk

Het leven van Christus is geen religieuze inspiratiebron.
Het is de beslissende ingreep van God in de geschiedenis.

“Want gelijk zij allen in Adam sterven, alzo zullen zij ook in Christus allen levend gemaakt worden.” (1 Korinthe 15:22 STV)

Dat is geen poëzie.
Dat is realiteit.

En wie dat ziet, leest de Evangeliën niet meer oppervlakkig.

Misschien is de belangrijkste vraag niet hoe wij het leven van Christus begrijpen,

maar of wij bereid zijn het in zijn volle Bijbelse gewicht te laten staan.

Niet verkleind tot moraal, niet vervluchtigd tot gevoel, maar erkend als Gods beslissende handelen in de geschiedenis.

Wie de Evangeliën goed leest, kan niet neutraal blijven.

Christus is óf de vervulling van Gods beloften — óf Hij is het niet. Maar zelf invullen of half lezen is geen optie.

 

Welke Jezus het over gaat

door

Een andere Jezus? Of de Christus der Schriften?

Soms hoor je mensen met overtuiging spreken over “Jezus”.

Het klinkt echt.
Het klinkt oprecht.
Het klinkt geestelijk.

Maar als je goed luistert, dringt zich een ongemakkelijke vraag op:

Over Wie heeft men het eigenlijk?

Is dit de Here Jezus Christus van de Schrift?
Of is het een andere Jezus?

Paulus waarschuwt :

“Want indien hij, die komt, een andere Jezus predikt, dien wij niet gepredikt hebben, of gij een anderen geest ontvangt, dien gij niet ontvangen hebt, of een ander evangelie, dat gij niet aangenomen hebt, zo verdraagt gij hem met recht.”
(2 Korinthe 11:4 STV)

Blijkbaar kan men “Jezus” zeggen — en toch niet de Jezus bedoelen Die de apostelen verkondigd hebben.

Niet zomaar een futiliteit.

Een Jezus zonder kruis

De Jezus die vandaag vaak wordt gepresenteerd, is inspirerend en toegankelijk.
Hij helpt je verder.
Hij geeft je rust.
Hij bevestigt je identiteit.

‘Jezus in je kontzak’

Maar waar is het kruis?

Waar is het plaatsvervangend lijden?
Waar is de verzoening door Zijn bloed?
Waar is Gods toorn over de zonde?

De Schrift zegt:

“Maar wij prediken Christus, den Gekruisigde, den Joden wel een ergernis, en den Grieken een dwaasheid.”
(1 Korinthe 1:23 STV)

De Bijbelse prediking draait niet om een spiritueel voorbeeld, maar om de Gekruisigde.

Zonder kruis blijft er een religieuze figuur over.
Maar géén Verlosser.

Een Jezus zonder heerschappij

Er wordt veel gesproken over “een relatie hebben met Jezus”.
Maar zelden over Zijn heerschappij.

Toch zegt de Schrift:

“En alle tong zou belijden, dat Jezus Christus de Heere zij, tot heerlijkheid Gods des Vaders.”
(Filippenzen 2:11 STV)

Niet: Jezus als aanvulling op mijn leven.
Maar: Jezus Christus de Heere.

Dat betekent gezag.
Dat betekent onderwerping.
Dat betekent dat Hij bepaalt.

Een Jezus zonder heerschappij is een aangepaste Jezus.
Een veilige Jezus.
Maar niet de verhoogde Christus.

Een Jezus zonder oordeel

Onze tijd verdraagt geen oordeel.
Dus wordt ook Jezus herschreven.

Men zegt: Hij veroordeelt niet.
Hij accepteert onvoorwaardelijk.
Hij bevestigt wie je bent.

Maar de Schrift zegt:

“Want wij allen moeten geopenbaard worden voor den rechterstoel van Christus.”
(2 Korinthe 5:10 STV)

De Here Jezus is niet alleen Zaligmaker.
Hij is óók Rechter.

Wie dat verwijdert, houdt een halve Christus over.
En een halve Christus is een andere Christus.

De Christus der Schriften

Paulus vat het Evangelie samen:

“Want ik heb ulieden ten eerste overgegeven, hetgeen ik ook ontvangen heb, dat Christus gestorven is voor onze zonden, naar de Schriften;
En dat Hij is begraven, en dat Hij is opgewekt ten derden dage, naar de Schriften.”
(1 Korinthe 15:3–4 STV)

Twee keer klinkt het: naar de Schriften.

Dat is cruciaal.

De ware Christus is niet gevormd door ervaring, cultuur of emotie, maar geopenbaard in het Woord.

Ook na Zijn opstanding verwijst Hij naar de Schrift:

“En begonnen hebbende van Mozes en van al de Profeten, legde Hij hun uit, in al de Schriften, hetgeen van Hem geschreven was.”
(Lukas 24:27 STV)

De opgestane Christus bevestigt Zichzelf vanuit de Schrift.

Geen eigen godsbeeld maken

Hier raakt het de kern van afgoderij.

Het tweede gebod zegt:

“Gij zult u geen gesneden beeld maken, noch enige gelijkenis, van hetgeen boven in den hemel is, noch van hetgeen onder op de aarde is, noch van hetgeen in de wateren onder de aarde is.”
(Exodus 20:4 STV)

Dat gaat niet alleen over hout of steen.
Het gaat over het principe: God laat Zich niet door mensen verbeelden.

Niet fysiek.
Maar ook niet mentaal.

Zodra wij Christus aanpassen aan onze voorkeur, maken wij een beeld.

Een Jezus die:

– nooit confronteert
– nooit oordeelt
– altijd bevestigt
– past bij de tijdgeest
– onze keuzes ondersteunt

Dat is geen openbaring.
Dat is projectie.

De Here zegt:

“Want Mijn gedachten zijn niet ulieder gedachten, en uw wegen zijn niet Mijn wegen, spreekt de HEERE.”
(Jesaja 55:8 STV)

God openbaart Zichzelf.
Wij hebben Hem niet bedacht.

De kern van afgoderij

Paulus beschrijft het scherp:

“Zich uitgevende voor wijzen, zijn zij dwaas geworden;
En hebben de heerlijkheid des onverderfelijken Gods veranderd in de gelijkenis van een beeld…”
(Romeinen 1:22–23 STV)

Let op dat woord: veranderd.

Dat is precies wat er gebeurt wanneer wij Christus herschrijven.

Een veranderde Christus is geen Bijbelse Christus meer.

 

De toetssteen

Hoe onderscheiden wij het echte van het vervalste?

Door te toetsen aan de Schrift.

“Beproeft de geesten, of zij uit God zijn.”
(1 Johannes 4:1 STV)

Vraag daarom:

– Wordt Zijn kruisdood centraal gesteld?
– Wordt Zijn opstanding historisch en lichamelijk beleden?
– Wordt Zijn heerschappij erkend?
– Wordt Zijn heiligheid niet afgezwakt?
– Wordt Hij gepredikt overeenkomstig de apostolische verkondiging?

De Naam “Jezus” alleen is niet genoeg.
De inhoud moet overeenstemmen met de Schrift.

Waar het om gaat

Niet: spreken wij over Jezus?
Maar: spreken wij over de Here Jezus Christus naar de Schriften?

Want alleen de Christus der Schriften:

– verzoent werkelijk
– rechtvaardigt goddelozen
– geeft nieuw leven
– is Hoofd over Zijn Gemeente
– komt weder om te oordelen
– zal regeren op de troon van David

Alles wat daarvan afwijkt — hoe vroom, gevoelig, of populair ook — is een reductie.

En is uiteindelijk een andere Jezus.

Daarom is onderscheiden geen wantrouwen.
Het is gehoorzaamheid aan het Woord.

 

Het lichaam van de Messias? Nee. Het lichaam van Christus

door

Op het verkeerde been gezet

Ik bezoek af en toen de website cvandaag,nl. Het meeste nieuws zit daar overigens achter een betaalmuur, meestal ben ik er vrij snel klaar.

Ik zag de laatste tijd herhaaldelijk bij binnenkomst deze reclame. Verwijst hier naar. Ik heb even een screenshot gemaakt.

Opzettelijke contaminatie

De terminologie deugt niet. Ik denk aan een opzettelijk gevalletje van contaminatie, Wellicht omdat die Ene Naam en het Evangelie na 2000 jaar nog alijd aanstoot geeft

Het klinkt vroom. Het klinkt Hebreeuws. Het klinkt alsof men dichter bij de wortels van het geloof wil komen.

Maar leerstellig is het een misser.

De uitdrukking “het lichaam van de Messias” wordt soms gebruikt voor de Gemeente. Dat lijkt onschuldig. Toch klopt het niet. En wie het onderscheid tussen Israël en de Gemeente serieus neemt, kan er niet achteloos aan voorbijgaan.

Hier staat meer op het spel dan woordkeus.

Hier staat openbaring op het spel.

Wat zegt de Schrift wél?

Paulus spreekt consequent over het lichaam van Christus.

“Want gelijk het lichaam één is, en vele leden heeft, en al de leden van dit ene lichaam, vele zijnde, maar één lichaam zijn, alzo ook Christus.” (1 Korinthe 12:12 STV)

“En Hij is het Hoofd des lichaams, namelijk der Gemeente.” (Kolossenzen 1:18 STV)

Nergens spreekt de Bijbel over “het lichaam van de Messias”.

Dat is geen detail. Dat is opvallend.

De Heilige Geest heeft niet zomaar willekeurig woorden gekozen.

“Welke dingen wij ook spreken, niet met woorden die de menselijke wijsheid leert, maar met woorden die de Heilige Geest leert, geestelijke dingen met geestelijke samenvoegende.” (1 Korinthe 2:13 STV)

Als de Schrift “Christus” zegt, wie zijn wij dan om dat te vervangen door “Messias”?

Het woord “Messias” betekent Gezalfde. Het is de titel van:

  • De beloofde Koning uit het huis van David
  • De vervuller van de verbonden met Israël
  • Degene Die Zijn troon in Jeruzalem zal innemen

De Messias is onlosmakelijk verbonden met de profetieën van het Oude Testament. Met Sion. Met het koningschap. Met de restauratie van Israël.

De Messias was geen verborgenheid.

Israël verwachtte Hem.

Het lichaam is een verborgenheid

Maar de Gemeente als lichaam van Christus was géén oudtestamentische verwachting.

Paulus noemt dit een geheimenis:

“Dat Hij hun heeft willen bekendmaken, welke zij de rijkdom der heerlijkheid dezer verborgenheid onder de heidenen; welke is Christus onder u, de Hoop der heerlijkheid.” (Kolossenzen 1:27 STV)

En:

“Dat de heidenen mede-erfgenamen zijn, en van hetzelfde lichaam, en mededeelgenoten Zijner belofte in Christus, door het Evangelie.” (Efeze 3:6 STV)

Het lichaam behoort tot de verborgenheid.

De Messias behoort tot de geopenbaarde beloften.

Dat verschil is fundamenteel.

Wanneer men spreekt over “het lichaam van de Messias”, vermengt men het profetische programma van Israël met het verborgenheidsprogramma van de Gemeente.

Christus is de verhoogde Heer

De Gemeente is verbonden met de verheerlijkte Christus aan Gods rechterhand.

“En heeft alle dingen Zijn voeten onderworpen, en heeft Hem der Gemeente gegeven tot een Hoofd boven alle dingen.” (Efeze 1:22 STV)

Dit is geen aardse Messiaanse regering vanuit Jeruzalem.

Dit is een hemelse positie.

Het lichaam is één met de verhoogde Christus.

Niet met de nog te openbaren Messiaanse heerschappij op aarde.

Waarom dit onderscheid geen gekunstelde onzin is

Zodra men het lichaam “Messiaans” gaat noemen, verschuift er iets:

  • De focus verschuift van hemel naar aarde
  • De Gemeente wordt onder het koninkrijk geplaatst
  • Israël en Gemeente gaan door elkaar lopen
  • Het unieke van Paulus’ bediening vervaagt

En precies daar gaat het vandaag vaak mis.

Men wil terug naar “Hebreeuwse wortels”. Men wil dichter bij de Joodse context staan. Men vervangt “Jezus” door “Yeshua” en  “Christus” door “Messias” alsof dat geestelijker zou zijn.

Maar geestelijkheid zit niet in Hebreeuwse klanken.

Geestelijkheid zit in gehoorzaamheid aan de openbaring.

Schriftgetrouw taalgebruik is geen muggenzifterij

Wie dit afdoet als semantiek, heeft niet begrepen hoe zorgvuldig Gods openbaring is opgebouwd.

God heeft onderscheid gemaakt.

Tussen Israël en de Gemeente.
Tussen profetie en verborgenheid.
Tussen aardse beloften en hemelse roeping.

En dat onderscheid wordt bewaakt door, en uitgedrukt in woorden.

De Gemeente is het lichaam van Christus.

Niet ‘het lichaam van de Messias’

Ook niet in Israël.

Dat is geen polemische scherpte om de scherpte zelf.

Dat is eenvoudig trouw aan de Schrift.

Wat is nou belangrijk in een samenkomst?

door

Als worship belangrijker wordt dan het Woord

Er is iets mis binnen de evangelische wereld.

Zalen vol.
Sfeer creeren
Lichten gedimd.
Handen omhoog.
Langdurige “worship & prayer”. Ik heb het zelf, jaren teug al, meegemaakt dat de samenkomst al uren onderweg was. De zaal was al afgemat in een emo-rondreis, en toen moest de Bijbel nog open.

En ondertussen?

Preek wordt ingekort.
Leer wordt lastig
Diepgang heet “zwaar”.
Onderzoek heet “kritisch”.

Ik stel me de vraag: wat is hier eigenlijk aan de hand?

De norm van de eerste gemeente

De Schrift laat geen onduidelijkheid bestaan:

“En zij bleven volhardende in de leer der apostelen, en in de gemeenschap, en in de breking des broods, en in de gebeden.” (Handelingen 2:42 STV)

Eerst de leer.
Niet de sfeer.
Niet de beleving.
Niet de muziek.

De leer.

Vandaag is het vaak omgekeerd. De samenkomst draait om ervaring. Het onderwijs moet kort, licht en positief blijven. Liefst met wat humor en eigentijdse aanprekende voorbeelden, Toegankelijk taal. Geen ingewikkelde teksten. Geen moeilijke thema’s. Geen confronterende exegese.

Maar geestelijke volwassenheid groeit niet in een emotionele kas. Zij groeit onder het licht van het Woord.

“Maar der volmaakten is de vaste spijze, die door de gewoonheid de zinnen geoefend hebben tot onderscheiding beide des goeds en des kwaads.” (Hebreeën 5:14 STV)

Onderscheiding komt niet uit een aanbiddingsmoment. Hoe mooi en kostbaar dat op zich ook kan zijn. Onderscheiding komt uit geoefend zijn in de Schrift.

En dáár gaapt een gat.

Horizontale verwachtingen

Wat hoor je vaak?

Ik werd zo geraakt.
Ik voelde ‘de aanwezigheid’.
Er gebeurde iets in de zaal.
God deed iets.

Maar waar is de vraag:
Wat zegt de tekst?
Wat bedoelt de Bijbelschrijver?
Hoe verhoudt dit zich tot het geheel van de Schrift?

De focus verschuift van openbaring naar ervaring.

Terwijl de Schrift zegt:

“Het geloof is uit het gehoor, en het gehoor door het Woord Gods.” (Romeinen 10:17 STV)

Niet door muziek.
Niet door atmosfeer.
Niet door groepsdynamiek.

Door het Woord.

Wanneer gevoel de maatstaf wordt, is waarheid niet langer normgevend maar optioneel.

Waarom het Woord “moeilijk” wordt genoemd

Grondig Schriftonderzoek vraagt:

Concentratie.
Nederigheid.
Correctie.
Bereidheid om eigen ideeën en verwachtingen los te laten.

Dát is confronterend.

Beleving daarentegen vraagt niets van het verstand. Dat bevestigt vaak wat men al voelt of wil geloven.

Paulus voorzag dit:

“Want er zal een tijd zijn, wanneer zij de gezonde leer niet zullen verdragen; maar kittelachtig zijnde van gehoor, zullen zij zichzelf leraars opgaderen naar hun eigen begeerlijkheden.” (2 Timotheüs 4:3 STV)

Het probleem is niet dat mensen niet gelovig zijn.
Het probleem is dat zij gezonde leer niet kunnen verdragen.

Dat is een harde constatering.

Maar wel Bijbels.

De gevaren van emo-christendom

Emotie is niet verkeerd. Aanbidding is niet verkeerd. Gebed is niet verkeerd.

Integendeel.

Maar wanneer beleving de norm wordt voor waarheid, verschuift het fundament.

Dan wordt “het voelde zo krachtig” belangrijker dan “er staat geschreven”.

Dan wordt de ervaring heilig verklaard.

Maar de Schrift zegt:

“Beproeft de geesten, of zij uit God zijn.” (1 Johannes 4:1 STV)

Beproeven doe je met het Woord.
Niet met kippenvel.

Een zaal kan collectief iets ervaren. Dat bewijst niets. Massa-emotie is geen bewijs van goddelijke oorsprong.

Geest en waarheid

De Here Jezus zegt:

“God is een Geest; en die Hem aanbidden, moeten Hem aanbidden in geest en waarheid.” (Johannes 4:24 STV)

Let op: niet alleen in geest.
Maar in geest én waarheid.

Waar waarheid wordt gereduceerd tot een overdenking tussen twee muzieksessies, verschuift het evenwicht.

Dan ontstaat een generatie die kan zingen, maar niet kan onderscheiden.
Die kan voelen, maar niet kan toetsen.
Die kan beleven, maar niet kan weerleggen.

En dat is link.

Wat hier werkelijk op het spel staat

Het gaat niet om muziekstijl.
Het gaat niet om vorm.
Het gaat om het fundament.

Een gemeente die het Woord marginaliseert, ondergraaft haar eigen stabiliteit.

“Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht voor mijn pad.” (Psalm 119:105 STV)

Niet: mijn ervaring is een lamp.
Niet: mijn gevoel is een licht.

Maar Uw Woord.

Wanneer het Woord niet langer centraal staat, blijven er religieuze vibes over, maar geen geestelijke diepgang.

En zonder diepte is elke opwekking slechts een golf

En elke golf zakt weer weg.

lees ook: (extern)

‘Moderne aanbiddingsliederen zijn absoluut gevaarlijk’ – Geloofstoerusting

Geen excuses voor verkapte luiheid

door
  1. Waarom“Bijbelvorser” geen scheldwoord  zou moeten zijn

Er wordt vandaag gemakkelijk gezegd:

“Ik heb Jezus. Ik hoef geen Bijbelstudie.”

Dat klinkt geestelijk.
Maar vaak is het niets anders dan een nette verpakking van geestelijke luiheid.

En wie dan wél vragen stelt, teksten vergelijkt, verbanden onderzoekt, krijgt soms een etiket opgeplakt:

“Daar heb je weer zo’n Bijbelvorser.”
Alsof het iets verdachts is.

Laat ik daar dan maar eerlijk over zijn.

Wat is een Bijbelvorser dan?

Het woord betekent eenvoudig: iemand die de Bijbel onderzoekt.
Het werkwoord vorsen betekent: diepgaand onderzoeken.

Dat is geen negatieve term. Dat is Bijbels.

“En deze waren edeler dan die te Thessalonica, als die het Woord ontvingen met alle toegenegenheid, dagelijks onderzoekende de Schriften, of deze dingen alzo waren.” (Handelingen 17:11 STV)

Dagelijks onderzoekende.

De Heilige Geest noemt zulke mensen edel.

Dát is bijbelvorsing.

Waarom krijgt het woord een negatieve lading?

Omdat grondige schriftstudie schuurt.

In sommige kringen weegt:

  • beleving zwaarder dan exegese
  • ervaring zwaarder dan tekst
  • autoriteit zwaarder dan toetsing
  • enthousiasme of gevoel zwaarder dan nauwkeurigheid

Wie dan vraagt:
“Waar staat dat precies?”
“Wat betekent dit in context?”
“Snijden we hier het Woord recht?”

wordt al snel lastig gevonden.

En dan wordt “bijbelvorser” een etiket om iemand weg te zetten als:

  • iemand die alles kapot analyseert
  • iemand die te kritisch is
  • iemand die “zonder geest” zou zijn
  • iemand die corrigeert met teksten

Het verkleinwoord maakt het nog kleinerend ook.
Dan bedoelt men niet: iemand die de Schrift serieus neemt —
maar: zo’n pietluttige tekst-nerd.

Maar wat zit daaronder?

Bijbelstudie ontmaskert oppervlakkigheid

Grondige Bijbelstudie doet iets.

Ontmaskert slordige exegese.
Stelt vragen bij populaire leerstellingen.
Prikt door retoriek heen.
Dwingt tot verantwoording.

En dat schuurt.

En waar het schuurt, ontstaan etiketten.

Maar de Schrift roept juist op tot nauwkeurigheid:

“Benaarstig u, om uzelven Gode beproefd voor te stellen, een arbeider, die niet beschaamd wordt, die het woord der waarheid recht snijdt.” (2 Timótheüs 2:15 STV)

Benaarstig u.

Dat betekent: span je in. Doe moeite. Werk. Zet je er voor in.

Dat is ongeveer het tegenovergestelde van geestelijke gemakzucht.

Liefde tot Christus zonder kennis is leeg

De Here Jezus zegt:

“Indien gij Mij liefhebt, zo bewaart Mijn geboden.” (Johannes 14:15 STV)

Maar hoe bewaar je Zijn geboden als je ze niet kent?

Paulus bidt:

“En dit bid ik, dat uw liefde nog meer en meer overvloedig worde in kennis en alle gevoelen.” (Filippenzen 1:9 STV)

Liefde zonder kennis wordt sentimenteel.
IJver zonder kennis wordt gevaarlijk:

“Want ik geef hun getuigenis, dat zij een ijver tot God hebben, maar niet met verstand.” (Romeinen 10:2 STV)

Geestelijke traagheid wordt aangepakt

De Hebreeënbrief is scherp:

“Hierover hebben wij veel te zeggen, en zwaar om te verklaren, dewijl gij traag om te horen geworden zijt.” (Hebreeën 5:11 STV)

Traag om te horen.

Dat is geen gebrek aan talent.
Dat is een houding.

En verder:

“Want gij moest naar den tijd leraars zijn…” (Hebreeën 5:12 STV)

Er is dus zoiets als verwijtbare stilstand.

Christus Zelf opende de Schriften

Na Zijn opstanding zei Hij niet dit:

“Voel Mij”

Maar dit deed Hij bij de Emmausgangers

“En Hij begon van Mozes en van al de Profeten, en legde hun uit, in al de Schriften, hetgeen van Hem geschreven was.” (Lukas 24:27 STV)

De opgestane Christus opent de Schrift.
Hij vervangt haar niet.

En Hij zegt:

“Indien gij in Mijn woord blijft, zo zijt gij waarlijk Mijn discipelen.” (Johannes 8:31 STV)

Blijven in Zijn woord.

Dat vraagt iets, namelijk inzet.

Is Bijbelvorsing altijd gezond?

Natuurlijk kan iemand helemaal doorschieten.

Zonder liefde wordt studie hard.
Zonder nederigheid wordt kennis hoogmoedig.

Maar dat is geen argument tegen studie.
Dat is een oproep tot karakter.

Het probleem is niet Bijbelvorsing.
Het probleem is hoe mensen reageren op toetsing.

De eerlijke vraag

Waarom zou het een belediging zijn om iemand te noemen naar iemand die de Schrift onderzoekt?

Waarom zou nauwkeurigheid verdacht zijn?

Waarom zou het verkeerd zijn om te vragen:
“Wat staat er werkelijk?”

Misschien is de echte spanning niet dit:
“Bijbelvorsers zijn lastig.”

Maar dit:
Het Woord corrigeert.

En correctie doet pijn.

Bijbelstudie is geen hobby.
Het is gehoorzaamheid.

Het is:

  • liefde tot Christus
  • bescherming tegen dwaling
  • groei naar volwassenheid
  • geestelijke weerbaarheid
  • eerbied voor Gods spreken

Geen excuses dus voor verkapte luiheid.

 

En als iemand je “bijbelvorser” noemt omdat je de Schrift onderzoekt?

Draag het dan als een geuzennaam.

Want de Schrift noemt zulke mensen:

edel.

Is de gemeente geroepen om nu te heersen over de aarde?

door
Een Bijbels onderscheid tussen scheppingsmandaat en Koninkrijk

Onlangs hoorde ik de uispraak:

“De mens (en dus de gemeente?) is een tempel en geroepen om te heersen over deze wereld”

Dat klinkt krachtig. Bijbels zelfs. Maar bij nadere beschouwing blijkt hier een fundamentele verschuiving plaats te vinden.

Laten we zorgvuldig onderscheiden wat de Schrift erover zegt.

Het scheppingsmandaat

De uitspraak verwijst meestal naar Genesis.

“En God zeide: Laat Ons mensen maken, naar Ons beeld, naar Onze gelijkenis; en dat zij heerschappij hebben over de vissen der zee, en over het gevogelte des hemels, en over het vee, en over de gehele aarde, en over al het kruipend gedierte, dat op de aarde kruipt.” (Genesis 1:26 STV)

Hier gaat het om de mensheid als schepsel, in de oorspronkelijke scheppingsorde. Dit is geen politieke of geestelijke dominantie, maar rentmeesterschap onder God.

De mens mocht beheren, (verwijst prmair al naar Christus, wat Hij daadwerkelijk zal doen t.z.t) niet nú autonoom regeren.

De breuk van de zondeval

Na Genesis 3 verandert alles.

“Vervloekt is het aardrijk om uwentwil; met smart zult gij daarvan eten al de dagen uws levens.” (Genesis 3:17 STV)

De aarde wordt niet een terrein van triomf, maar van strijd. De heerschappij van de mens is niet opgeheven, maar wel gebroken en gefrustreerd.

Sindsdien leeft de mens in een gevallen wereld.

Daarom is het leerstellig onjuist om Genesis 1 rechtstreeks toe te passen op de gemeente alsof er niets is gebeurd.

Wat zegt het Nieuwe Testament over de gemeente?

Het Nieuwe Testament beschrijft de gemeente niet als een heersend machtsinstituut, maar als een lichaam in een vijandige wereld.

“Mijn Koninkrijk is niet van deze wereld.” (Johannes 18:36 STV)

En:

“Want wij hebben hier geen blijvende stad, maar wij zoeken de toekomende.” (Hebreeën 13:14 STV)

De toon is duidelijk: pelgrimschap, verwachting, volharding.

Niet dominantie.

De toekomstige heerschappij

De Schrift spreekt wél over heerschappij, maar in toekomstig perspectief.

“En zij leefden en heersten als koningen met Christus, duizend jaren.” (Openbaring 20:4 STV)

En:

“Indien wij verdragen, wij zullen ook met Hem heersen.” (2 Timotheüs 2:12 STV)

De volgorde is wezenlijk: eerst verdragen, dan heersen.

Het Koninkrijk in zichtbare heerschappij is verbonden aan Christus’ wederkomst, niet aan een huidige kerkelijke machtspositie.

Waar gaat het leerstellig mis?

Wanneer men zegt dat de gemeente nú geroepen is om te heersen over de aarde, gebeuren er meestal vier dingen.

Er wordt geen rekening gehouden met de zondeval.
Het kruis wordt praktisch overgeslagen.
De eschatologie wordt naar voren gehaald.
En het Koninkrijk wordt verward met de huidige bedeling van Genade.

Hier raakt dit denken dikwijls aan dominion-theologie of NAR-invloeden, waarin de kerk wordt gezien als instrument om de aarde onder geestelijk gezag te brengen.

Maar dat is niet de toon van het Nieuwe Testament.

Het onderscheid tussen Koninkrijk en Gemeente

De Schrift leert dat Christus zal heersen.

“En de HEERE zal Koning worden over de ganse aarde.” (Zacharia 14:9 STV)

Dat is verbonden aan Zijn openbaring in macht en heerlijkheid.

De gemeente daarentegen wordt nu gekenmerkt door:

  • getuigenis
  • lijden
  • verwachting
  • afhankelijkheid

Christus is het Hoofd.

“En Hij is het Hoofd des lichaams, namelijk der Gemeente.” (Kolossenzen 1:18 STV)

De gemeente regeert niet autonoom; zij onderwerpt zich.

De kern van het vraagstuk

De uitspraak “de gemeente moet heersen” klinkt actief en krachtig. Maar zij verschuift de hoop van de toekomst naar het heden.

Het accent verschuift van:

wederkomst
naar
culturele transformatie.

Van:

volharding
naar
invloed.

Van:

verwachting
naar
project.

Dat is een leerstellige verlegging van perspectief.

Ja, de mens kreeg in Genesis een scheppingsmandaat.
Ja, Christus zal heersen.
Ja, de heiligen zullen met Hem regeren.

Maar dat behoort tot het toekomende wereldbestel.

Nu leeft de gemeente in de spanning van het “reeds” en het “nog niet”.

De kerk, de Gemeente, is geen machtsinstituut dat de aarde moet onderwerpen. Zij is een lichaam dat getuigt en uitziet.

De vraag is daarom niet: hoe veroveren wij de aarde?

De vraag is: blijven wij trouw aan Christus terwijl wij wachten op Zijn Koninkrijk?

De toekomstige rol van de Gemeente

door

De toekomstige rol van de Gemeente

Wanneer wij de toekomstige rol van de Gemeente willen verstaan, moeten wij beginnen bij haar identiteit. Niet bij traditie. Niet bij kerkelijke formuleringen. Maar bij het beeld dat de Schrift zelf gebruikt.

De Gemeente is niet de verbondsvrouw van de HEERE.
Dát beeld hoort bij Israël.

De Gemeente is het Lichaam van Christus.

“En Hij is het Hoofd des lichaams, namelijk der Gemeente.” (Kolossenzen 1:18 STV)

Vanuit dat beeld moeten wij haar toekomst doordenken.

Een hemelse roeping

De Gemeente heeft geen aardse roeping zoals Israël. Haar positie is hemels.

“En heeft ons mede opgewekt, en heeft ons mede gezet in den hemel in Christus Jezus.” (Efeze 2:6 STV)

“Want ons burgerschap is in de hemelen, waaruit wij ook den Zaligmaker verwachten, namelijk den Heere Jezus Christus.” (Filippenzen 3:20 STV)

Israël verwacht de Messias op aarde.
De Gemeente verwacht Hem uit de hemel.

Dat bepaalt ook haar toekomst.

De opname: het eerstvolgende moment

Voor de Gemeente is de eerstvolgende profetische gebeurtenis niet het Koninkrijk op aarde, maar de ontmoeting met de Heere in de lucht.

“Daarna wij, die levend overgebleven zijn, zullen tezamen met hen opgenomen worden in de wolken, den Heere tegemoet in de lucht; en alzo zullen wij altijd met den Heere wezen.” (1 Thessalonicenzen 4:17 STV)

Hier wordt geen aardse vestiging beschreven, maar een hemelse vereniging.

Dat past bij haar identiteit als Lichaam.

De rechterstoel van Christus

Na de opname volgt beoordeling van dienst.

“Want wij allen moeten geopenbaard worden voor den rechterstoel van Christus.” (2 Korinthe 5:10 STV)

Dit is geen oordeel tot verdoemenis.
Het betreft loon en verantwoordelijkheid.

De Gemeente zal niet geoordeeld worden als volk (zoals Israël in Mattheüs 25), maar individueel als leden van het Lichaam.

Verschijnen met Christus

Wanneer Christus verschijnt in heerlijkheid, verschijnt de Gemeente met Hem.

“Wanneer nu Christus zal geopenbaard zijn, Die ons leven is, dan zult ook gij met Hem geopenbaard worden in heerlijkheid.” (Kolossenzen 3:4 STV)

Het Lichaam deelt in de openbaring van het Hoofd.

Dat is logisch.
Wat aan het Hoofd gebeurt, raakt het Lichaam.

Heersen met Christus

De Schrift leert dat gelovigen zullen delen in Zijn heerschappij.

“Indien wij verdragen, wij zullen ook met Hem heersen.” (2 Timotheüs 2:12 STV)

Dit heersen is geen overname van Israëls beloften.
Israël ontvangt het aardse Koninkrijk onder de Zoon van David.

De Gemeente deelt in de hemelse regering van Christus.

Het onderscheid blijft:

Israël — aards, koninklijk, nationaal.
Gemeente — hemels, organisch verbonden, mede-erfgenaam.

In de toekomende eeuwen

Paulus opent nog een breder perspectief:

“Opdat Hij zou betonen in de toekomende eeuwen den uitnemenden rijkdom Zijner genade, door de goedertierenheid over ons in Christus Jezus.” (Efeze 2:7 STV)

De Gemeente zal in de eeuwigheid een demonstratie zijn van Gods Genade.

Niet als natie.
Niet als verbondsvolk.
Maar als verlost Lichaam, verenigd met het Hoofd.

Waar de Gemeente niet toe is geroepen

De Gemeente is niet geroepen om:

  • het Koninkrijk nu te vestigen
  • politieke heerschappij te zoeken
  • de wereld te christianiseren

Zij is vreemdeling.

“Zo zijn wij dan gezanten van Christuswege.” (2 Korinthe 5:20 STV)

Een gezant vertegenwoordigt een ander rijk.

De toekomstige rol van de Gemeente is:

  • opgenomen worden tot Christus
  • voor Zijn rechterstoel verschijnen
  • met Hem geopenbaard worden in heerlijkheid
  • delen in Zijn heerschappij
  • in de toekomende eeuwen Gods Genade openbaren

Dit alles vloeit voort uit één waarheid:

De Gemeente is het Lichaam van Christus.

En het Lichaam zal zijn waar het Hoofd is.

Onderzoek zelf de Schrift.
Vergelijk Schrift met Schrift.
Snijd het Woord recht.

zie ook:

De Gemeente is geen Israël

Het verschil tussen de tijd van het Koninkrijk en de tijd van de Gemeente

De toekomstige en zekere bekering van Israël, – geen automatisme

De grote verdrukking, voor wie bestemd

Schrift met Schrift vergelijken

Taalgebruik in de verkondiging

door

Taalgebruik in de verkondiging

Waarom polemiek het doel kan schaden

In een tijd waarin meningen botsen, leerstellige verschillen breed worden uitgemeten en sociale media de toon verharden, is het noodzakelijk om stil te staan bij een fundamentele vraag:

Hoe hoort ons taalgebruik in de verkondiging te zijn?

Prediking is geen debatpodium. Het is geen intellectuele wedstrijd. Het is bediening van het Woord van God. En wie dat Woord draagt, draagt een grote verantwoordelijkheid.

Prediking is bediening van het Woord

De norm is niet onze scherpte, maar Gods opdracht.

“Predik het Woord; houd aan, tijdig, ontijdig; wederleg, bestraf, vermaan in alle lankmoedigheid en leer.” (2 Timotheüs 4:2 STV)

Let op de balans:
wederleggen én lankmoedigheid.
bestraffen én leren.

De prediker is geen aanklager die mensen wegzet maar een herder die mensen leidt.

Waar moet ons taalgebruik aan voldoen?

Schriftuurlijke zuiverheid

Alles moet geworteld zijn in de Schrift. Niet in traditie, emotie of persoonlijke voorkeur.

“Indien iemand spreekt, die spreke als de woorden Gods.” (1 Petrus 4:11 STV)

Dat vraagt nauwkeurigheid, zorgvuldigheid en eerbied.

Zuiverheid van motief

Waarom zeggen wij wat wij zeggen?

Is het om te winnen?
Of om te dienen?

“Want onze vermaning is niet geweest uit verleiding, noch uit onreinigheid, noch met bedrog.” (1 Thessalonicenzen 2:3 STV)

Een zuiver Evangelie vraagt een zuiver hart.

Opbouw en stichting

Zelfs correctie moet gericht zijn op geestelijke groei.

“Geen vuile rede ga uit uw mond, maar zo enige goede rede tot noodzakelijke stichting, opdat zij genade geve dengenen die haar horen.” (Efeze 4:29 STV)

Waarheid die niet opbouwt, mist haar doel.

Zachtmoedigheid in confrontatie

Dwaling moet benoemd worden. Dat is geen optie maar een roeping. Maar de manier waarop is bepalend.

“En de dienstknecht des Heeren moet niet twisten, maar vriendelijk zijn jegens allen, bekwaam om te leren, en die de kwaden kan verdragen; Met zachtmoedigheid onderwijzende degenen die tegenstaan.” (2 Timotheüs 2:24–25 STV)

Zachtmoedigheid is geen zwakte. Het is geestelijke kracht onder controle.

Wanneer polemiek het doel schaadt

Er is een plaats voor scherpe waarschuwing. Paulus was in Galaten ongekend duidelijk:

“Doch al ware het ook dat wij, of een engel uit de hemel, u een evangelie verkondigde, buiten hetgeen wij u verkondigd hebben, die zij vervloekt.” (Galaten 1:8 STV)

Maar dit was geen persoonlijke aanval. Het was bescherming van het Evangelie.

Het probleem ontstaat wanneer polemiek verschuift van verdediging van de waarheid naar strijd om gelijk.

Dan gebeuren er drie dingen.

Christus raakt op de achtergrond

“Want wij prediken niet onszelf, maar Christus Jezus, den Heere.” (2 Korinthe 4:5 STV)

Zodra de focus ligt op tegenstanders, stromingen of personen, verschuift het centrum van de prediking. Dan wordt het debat belangrijker dan de Heiland.

Harten verharden

“Een zacht antwoord keert de grimmigheid af; maar een smartend woord doet den toorn oprijzen.” (Spreuken 15:1 STV)

Mensen horen dan niet meer de inhoud, maar de toon. Waar de toon agressief is, sluiten harten zich.

Het tast het hart van de prediker aan

“Doch indien gij bittere nijd en twistgierigheid hebt in uw hart, zo roemt en liegt niet tegen de waarheid.” (Jakobus 3:14 STV)

Voortdurende polemiek kan onmerkbaar een geest van strijdlust voeden. Men kan gelijk hebben in leer en toch verkeerd staan in geest.

Waarheid en liefde horen samen

De Schrift is helder:

“Maar spreekt de waarheid in liefde.” (Efeze 4:15 STV)

Waarheid zonder liefde wordt hard.
Liefde zonder waarheid wordt leeg.

Ware verkondiging bewaart beide.

Ernst zonder vleselijke felheid

Er is verschil tussen geestelijke ernst en persoonlijke felheid.

Geestelijke ernst vloeit voort uit bewogenheid om zielen.
Vleeslijke felheid vloeit voort uit irritatie, trots of gekwetst ego.

De wijsheid van boven wordt zo getekend:

“De wijsheid die van boven is, die is eerst rein, daarna vreedzaam, bescheiden, gezeggelijk, vol van barmhartigheid en goede vruchten, niet partijdig oordelende, en ongeveinsd.” (Jakobus 3:17 STV)

Dát zou de maatstaf.moeten zijn

Verkondiging is een veratwoordelijke taak.

Ons taalgebruik moet:

– Schriftgetrouw zijn
– voortkomen uit een zuiver hart
– gericht zijn op stichting
– zachtmoedig in correctie
– ernstig zonder bitterheid
– waarheid spreken in liefde

Polemiek kan soms noodzakelijk zijn wanneer het Evangelie zelf wordt aangetast. Maar zodra het gedreven wordt door strijdlust of behoefte om gelijk te krijgen, schaadt het het doel van de prediking.

Want het doel is niet winnen.
Het doel is niet ontmaskeren.
Het doel is niet profileren.

Het doel is Christus verheerlijken en mensen brengen onder de heerschappij van het Woord.

En dat vraagt niet alleen zuivere leer
maar ook een getemde tong.

Geverifieerd door MonsterInsights