Een preek die eigenlijk een socio-therapeutisch verhaal is
Ik hoorde deze week een preek aan, zoals helaas vaker het geval is, die ging over onze pijn – heelwording – veiligheid – identiteit – afwijzing – patronen – generaties – potentie – herstel…
En daar werden dan tal van Bijbelteksten bij aangevoerd; ook teksten die bij nadere lezing dan toch over iets heel anders en veel diepere geestelijke waarheden bleken te gaan .
De hoofdgedachte kwam ongeveer hier op neer:
Jezus helpt jou de gezonde, geheelde persoon te worden die je bedoeld was te zijn.
Alsof dát dan de hoofdzaak van de Bijbelse boodschap zou zijn. En de noodzaak van Zijn verlossingswerk het plaatsvervangend lijden en sterven was om ons in onze heelheid te brengen?
Dat is, als ik mijn Bijbel goed versta, dan toch wel een brute versimpeling van de heilsboodschap zoals die tot ons komt. De Bijbel gaat helemaal niet over ons.
Waar is het ontzag trouwens voor die Ene Naam?
En er moet me bovendien nog iets van het hart. Het spreken over “Jezus” komt op mij over alsof het hier gaat over een werknemer.
Terwijl de Bijbel Hem dan toch duidelijk bij Zijn titels noemt:
Here Jezus Christus.
Kan dat nou niet met wat meer eerbied?
Hij heeft niet met u of mij geknikkerd immers?
Wees zorgvuldig
Ik wil hiermee eigenlijk ook een lans breken voor meer zorgvuldig Schriftgebruik; de Bijbel aan het woord laten en “kapstok prediking ” achterwege laten, en de Naam van de Here Jezus Christus met gepaste eerbied te gebruiken. Dat moet toch mogelijk zijn? Of is dat teveel gevraagd?
Wie vandaag christelijke prediking beluistert, zou gemakkelijk de indruk kunnen krijgen dat het christelijke leven uiteindelijk om één vraag draait:
Ben je gered?
Die vraag is van eeuwig belang. Maar wanneer daar vervolgens vrijwel een punt achter wordt gezet, blijft een aanzienlijk deel van het onderwijs van het Nieuwe Testament liggen.
Want de Schrift spreekt niet alleen over behouden worden, maar opvallend vaak over loon, beloning, vergelding, kronen, trouw, arbeid, schade en het verliezen van loon.
Dat roept een belangrijke vraag op.
Als een wedergeboren gelovige reeds eeuwig leven bezit uit genade, waarvoor ontvangt hij dan nog loon?
En nog scherper:
hoe kan iemand behouden zijn en toch schade lijden?
Het antwoord maakt het verschil duidelijk tussen redding als gave en loon als beloning.
Dat onderscheid beschermt enerzijds het Evangelie van genade en maakt anderzijds duidelijk dat het leven van de gelovige bepaald niet vrijblijvend is.
Loon voor de gelovige
Behoud is een gave, geen beloning
Hier moet een duidelijk onderscheid worden gemaakt.
Een mens wordt niet behouden omdat hij voldoende goede werken heeft gedaan. Hij wordt evenmin behouden omdat zijn goede werken uiteindelijk zwaarder wegen dan zijn verkeerde werken.
Paulus schrijft:
“Want uit genade zijt gij zalig geworden door het geloof; en dat niet uit u, het is Gods gave; Niet uit de werken, opdat niemand roeme.” (Efeze 2:8-9, STV)
Let op het woord gave.
Redding is geen salaris dat God uitbetaalt nadat wij voldoende gepresteerd hebben. Het is Gods gave in Christus.
Dat onderscheid vinden we ook in Romeinen:
“Doch dengene, die werkt, wordt het loon niet toegerekend naar genade, maar naar schuld.” (Romeinen 4:4, STV)
Genade en verschuldigd loon zijn principieel verschillende zaken.
Wanneer ik ergens voor werk en mijn werkgever betaalt mij mijn salaris, heeft hij mij geen genade bewezen. Hij betaalt wat mij op grond van mijn arbeid toekomt.
Maar zo wordt een zondaar niet gerechtvaardigd.
Daarom:
Behoud wordt ontvangen. Loon wordt verdiend.
Wie die twee door elkaar haalt, maakt van genade alsnog een beloningssysteem.
Maar Genade maakt werken niet onbelangrijk
Hier ontstaat vervolgens gemakkelijk het tegenovergestelde misverstand.
Als mijn werken mij niet kunnen behouden, zouden mijn werken er dan uiteindelijk niet toe doen?
Paulus voorkomt die conclusie onmiddellijk.
Na gezegd te hebben dat wij niet uit werken behouden worden, schrijft hij:
“Want wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus tot goede werken, welke God voorbereid heeft, opdat wij in dezelve zouden wandelen.” (Efeze 2:10, STV)
De volgorde is allesbepalend.
Niet:
goede werken → behoudenis.
Maar:
behoudenis uit genade → nieuw leven in Christus → goede werken.
Wij werken dus niet om behouden te worden.
Wij mogen werken omdat wij behouden zijn.
Het christelijke leven begint daarom niet bij onze prestaties. Het begint bij wat God in Christus gedaan heeft.
Maar juist daarna begint onze verantwoordelijkheid.
Wedergeboorte is het begin, niet de finish
Hier zit misschien een van de grootste blinde vlekken.
Wanneer iemand tot geloof komt, heeft hij niet het einddoel van zijn christelijke leven bereikt. Hij heeft nieuw leven ontvangen.
Vanaf dat moment begint een wandel.
Er kan groei zijn.
Er kan vrucht zijn.
Er kan trouwe dienst zijn.
Maar er kan ook geestelijke stilstand, eigenwilligheid en verspilde arbeid zijn.
Paulus schrijft:
“Want wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus tot goede werken…” (Efeze 2:10, STV)
Een christen is dus niet slechts iemand die ooit “ja” tegen het Evangelie heeft gezegd en vervolgens wacht totdat hij naar de hemel gaat.
Hij is in Christus tot iets geroepen.
En daarom zal ook zijn werk beoordeeld worden.
De tekst die het onderscheid glashelder maakt
Een van de belangrijkste Schriftgedeelten hierover staat in 1 Korinthe 3.
Paulus begint bij het fundament:
“Want niemand kan een ander fondament leggen, dan hetgeen gelegd is, hetwelk is Jezus Christus.” (1 Korinthe 3:11, STV)
Het fundament staat vast.
Maar vervolgens wordt op dat fundament gebouwd.
Paulus noemt goud, zilver en kostelijke stenen, maar ook hout, hooi en stoppelen.
Daarna komt de beoordeling:
“Eens iegelijks werk zal openbaar worden; want de dag zal het verklaren, dewijl het door vuur ontdekt wordt; en hoedanig eens iegelijks werk is, zal het vuur beproeven.” (1 Korinthe 3:13, STV)
Lees nauwkeurig wat hier beoordeeld wordt.
Niet:
of iemand voldoende gewerkt heeft om behouden te mogen worden.
Maar:
“hoedanig eens iegelijks werk is.”
Het werk wordt onderzocht.
En dan kunnen er twee uitkomsten zijn.
“Zo iemands werk blijft, dat hij daarop gebouwd heeft, die zal loon ontvangen.” (1 Korinthe 3:14, STV)
Maar vervolgens:
“Zo iemands werk zal verbrand worden, die zal schade lijden; maar zelf zal hij behouden worden, doch alzo als door vuur.” (1 Korinthe 3:15, STV)
Daar staat het.
Schade lijden — en toch behouden worden.
Je kunt behouden zijn en toch loon missen
Deze tekst is buitengewoon belangrijk omdat hij een veelvoorkomende verwarring onmogelijk maakt.
De persoon wiens werk verbrandt, verliest volgens deze tekst niet zijn behoudenis.
Paulus zegt juist nadrukkelijk:
“maar zelf zal hij behouden worden.”
Wat gaat dan verloren?
Zijn werk houdt voor Gods beoordeling geen stand.
Hij lijdt schade.
Dat betekent dat er voor een gelovige blijkbaar werkelijk iets te winnen én iets te verliezen valt zonder dat daarmee zijn positie in Christus opnieuw ter discussie wordt gesteld.
Dat wordt elders rechtstreeks bevestigd:
“Ziet toe voor uzelven, dat wij niet verliezen, hetgeen wij gearbeid hebben, maar een vol loon mogen ontvangen.” (2 Johannes 1:8, STV)
Waarom deze waarschuwing wanneer loon helemaal niet verloren zou kunnen gaan?
Er bestaat blijkbaar zoiets als vol loon.
En er bestaat blijkbaar de mogelijkheid dat arbeid niet leidt tot die volle beloning.
Dat zou ons wakker moeten schudden.
De rechterstoel van Christus is geen nieuwe verlossingsproef
Paulus schrijft:
“Want wij allen moeten geopenbaard worden voor den rechterstoel van Christus, opdat een iegelijk wegdrage hetgeen door het lichaam geschiedt, naardat hij gedaan heeft, hetzij goed, hetzij kwaad.” (2 Korinthe 5:10, STV)
En:
“Want wij zullen allen voor den rechterstoel van Christus gesteld worden.” (Romeinen 14:10, STV)
Dat is ernstige taal.
Maar we moeten daarvan geen tweede Evangelie maken.
De gelovige verschijnt daar niet om alsnog door zijn werken te bewijzen dat Christus hem werkelijk mag behouden.
Zijn fundament is Christus.
De kwestie is zijn wandel en arbeid op dat fundament.
Dat is precies waarom 1 Korinthe 3 zo belangrijk is.
Het fundament wordt niet verbrand.
Het gebouw erop wordt getest.
De vraag is dus niet alleen:
Sta ik op het Fundament?
Maar voor wie daarop staat ook:
Wat heb ik erop gebouwd?
Het Nieuwe Testament spreekt opvallend vaak over loon
De gedachte van beloning staat bepaald niet alleen bij Paulus.
De Here Jezus zegt:
“Verblijdt en verheugt u; want uw loon is groot in de hemelen…” (Mattheüs 5:12, STV)
Ook:
“Maar hebt uw vijanden lief, en doet goed, en leent, zonder iets weder te hopen; en uw loon zal groot zijn…” (Lukas 6:35, STV)
In Johannes lezen we:
“En die maait, ontvangt loon, en vergadert vrucht ten eeuwigen leven…” (Johannes 4:36, STV)
Hebreeën zegt:
“Werpt dan uw vrijmoedigheid niet weg, welke een grote vergelding des loons heeft.” (Hebreeën 10:35, STV)
En bijna aan het einde van de Bijbel zegt Christus:
“En zie, Ik kom haastelijk en Mijn loon is met Mij, om een iegelijk te vergelden, gelijk zijn werk zal zijn.” (Openbaring 22:12, STV)
Dat kan onmogelijk een onbelangrijk Bijbels zijspoor zijn.
De Schrift verbindt werk en loon herhaaldelijk met elkaar.
De Bijbel spreekt zelfs over kronen
Paulus vergelijkt het christelijke leven met een wedloop:
“Weet gijlieden niet, dat die in de loopbaan lopen, allen wel lopen, maar dat één den prijs ontvangt? Loopt alzo, dat gij dien moogt verkrijgen.” (1 Korinthe 9:24, STV)
En vervolgens:
“En een iegelijk, die om prijs strijdt, onthoudt zich in alles. Dezen dan doen wel dit, opdat zij een verderfelijke kroon zouden ontvangen, maar wij een onverderfelijke.” (1 Korinthe 9:25, STV)
Aan het einde van zijn leven kan Paulus schrijven:
“Voorts is mij weggelegd de kroon der rechtvaardigheid, welke mij de Heere, de rechtvaardige Rechter, in dien dag geven zal; en niet alleen mij, maar ook allen, die Zijn verschijning liefgehad hebben.” (2 Timotheüs 4:8, STV)
Jakobus spreekt over de kroon des levens:
“Zalig is de man, die verzoeking verdraagt; want als hij beproefd zal geweest zijn, zal hij de kroon des levens ontvangen, welke de Heere beloofd heeft dengenen, die Hem liefhebben.” (Jakobus 1:12, STV)
Petrus spreekt over:
“En als de overste Herder verschenen zal zijn, zo zult gij de onverwelkelijke kroon der heerlijkheid behalen.” (1 Petrus 5:4, STV)
En dan klinkt zelfs de waarschuwing:
“Zie, Ik kom haastelijk; houd dat gij hebt, opdat niemand uw kroon neme.” (Openbaring 3:11, STV)
Niet: opdat niemand uw eeuwige leven neme.
Maar:
“opdat niemand uw kroon neme.”
Dat onderscheid is veelzeggend.
Waaruit bestaat dat loon?
Hier moeten we niet méér invullen dan de Schrift zegt.
Het Nieuwe Testament spreekt over loon, kronen, heerlijkheid, erkenning en toekomstige verantwoordelijkheid. Er zijn bovendien Schriftgedeelten waarin trouw verbonden wordt met toekomstig regeren.
Paulus schrijft bijvoorbeeld:
“Indien wij verdragen, wij zullen ook met Hem heersen…” (2 Timotheüs 2:12, STV)
De precieze aard en omvang van iedere toekomstige beloning wordt ons niet in een soort hemelse salaristabel uitgelegd.
Maar één ding is wel duidelijk:
God acht de trouw van Zijn kinderen van werkelijk en blijvend belang.
Wat wij hier doen, kan eeuwigheidswaarde hebben.
Niet iedere christelijke activiteit is ook waardevol
Dat is misschien nog confronterender.
1 Korinthe 3 zegt niet alleen dat slechte dingen verdwijnen. Paulus spreekt over werk dat iemand gebouwd heeft en dat desondanks kan verbranden.
Een mens kan dus religieus actief zijn en toch bouwen met hout, hooi en stoppelen.
Dat stelt andere vragen dan:
Hoeveel heb ik gedaan?
De belangrijkere vragen worden:
Waaruit kwam mijn dienst voort?
Voor Wie deed ik het?
Bouwde ik overeenkomstig Gods Woord?
Zocht ik menselijke erkenning of de goedkeuring van Christus?
Was mijn arbeid werkelijk vrucht van het nieuwe leven?
Een indrukwekkend christelijk bouwwerk kan in menselijke ogen succesvol lijken en voor Gods beoordeling nauwelijks waarde blijken te hebben.
Omgekeerd kan een leven dat hier vrijwel niemand opmerkt voor Hem kostbaar zijn.
Dat zet onze menselijke maatstaven behoorlijk op hun kop.
Dit ontneemt de gelovige zijn zekerheid niet
Sommigen worden nerveus zodra er over verantwoordelijkheid, werken en beoordeling wordt gesproken.
Dat is begrijpelijk wanneer men nooit geleerd heeft onderscheid te maken tussen behoud en loon.
Maar juist dat onderscheid geeft rust.
Mijn behoudenis rust niet op de kwaliteit van mijn christelijke prestaties.
Mijn behoudenis rust op Christus.
Tegelijkertijd geeft die zekerheid mij geen vrijbrief om mijn leven te verspillen.
Integendeel.
Juist omdat ik niet meer hoef te werken voor mijn redding, ben ik vrijgemaakt om te leven en te dienen vanuit mijn redding.
Genade schakelt verantwoordelijkheid niet uit.
Genade maakt ware dienst juist mogelijk.
Misschien moeten we stoppen met vragen naar het minimum
Een merkwaardige vraag die soms impliciet boven het christelijke leven hangt, is:
Hoeveel moet ik eigenlijk doen als ik toch al behouden ben?
Maar iemand die begrijpt wat hem in Christus geschonken is, zou uiteindelijk een andere vraag moeten stellen:
Heer, wat wilt U met het leven dat U mij gegeven hebt?
Niet uit angst dat Christus ons anders afwijst.
Niet om alsnog onze plaats in de hemel te verdienen.
Niet om tegenover andere christenen iets te bewijzen.
Maar uit dankbaarheid, geloof en liefde.
Paulus zegt:
“Zo dan, mijn geliefde broeders, zijt standvastig, onbewegelijk, altijd overvloedig zijnde in het werk des Heeren, als die weet, dat uw arbeid niet ijdel is in den Heere.” (1 Korinthe 15:58, STV)
Niet ijdel.
Dat is de belofte.
Werk dat werkelijk in den Heere geschiedt, is niet vergeefs.
Wat bouw jij op het Fundament?
Misschien is dat uiteindelijk de vraag die deze leer zo persoonlijk maakt.
Wanneer Christus ons Fundament is, ligt onze eeuwige zekerheid niet in onszelf.
Maar op dat Fundament wordt gebouwd.
Dag na dag.
Met onze tijd.
Met onze mogelijkheden.
Met onze woorden.
Met onze keuzes.
Met de kennis die God ons uit Zijn Woord geeft.
Met de wijze waarop wij anderen dienen.
Met datgene wat wij doen wanneer niemand kijkt.
Er komt een moment waarop openbaar zal worden hoedanig ons werk is geweest.
Dan kunnen menselijke reputatie, kerkelijke status, aantallen, zichtbaarheid en succes ineens volkomen betekenisloos blijken.
Want het oordeel daarover ligt bij Christus.
Daarom is de leer over het loon geen bedreiging voor de genade.
Het is juist een krachtige aansporing voor hen die door genade reeds behouden zijn.
Je hoeft niet te werken om kind van God te worden.
Maar als je in Christus nieuw leven ontvangen hebt, doet het ertoe hoe je dat leven besteedt.
Er kan loon zijn.
Er kan vol loon zijn.
Er kan schade zijn.
Er kan iets verloren gaan.
En toch blijft het fundament staan:
“Zo iemands werk zal verbrand worden, die zal schade lijden; maar zelf zal hij behouden worden, doch alzo als door vuur.” (1 Korinthe 3:15, STV)
Dat is tegelijkertijd volmaakte genade en ernstige verantwoordelijkheid.
De vraag voor de wedergeboren gelovige is daarom niet alleen:
Ben ik behouden?
Maar ook:
Als straks blijkt wat ik op Christus gebouwd heb — wat zal er dan overblijven?
Anyone who thinks of the birthright and primogeniture in the Bible merely as an ancient family custom in which the oldest son received a larger share of the inheritance is missing an important thread that runs from Genesis all the way into the New Testament.
In Scripture, the birthright has to do with position, inheritance, responsibility, preeminence, and destiny. Ultimately, this concept sheds remarkable light on the Lord Jesus Christ as the Firstborn, on His position above creation, on His resurrection from the dead, and on the position of the believer in Him.
This makes the birthright far more than an interesting Old Testament subject. It is a key to understanding God’s purpose in Christ.
Right of primogeniture
What Does the Birthright Mean in the Bible?
When we hear the word firstborn, we naturally think of the one who was born first. In the Bible, that can certainly be its meaning—but not always.
For example, God says concerning Israel:
“And thou shalt say unto Pharaoh, Thus saith the LORD, Israel is my son, even my firstborn.” — Exodus 4:22 (KJV)
Israel was obviously not the first nation ever to exist on earth. The word firstborn therefore cannot be understood here in a purely chronological sense.
It speaks of rank and position.
This becomes immediately important when the New Testament calls the Lord Jesus Christ:
“Who is the image of the invisible God, the firstborn of every creature.” — Colossians 1:15 (KJV)
Some conclude from this that Christ must have been the first created being. But that interpretation immediately conflicts with the words that follow:
“For by him were all things created, that are in heaven, and that are in earth, visible and invisible…” — Colossians 1:16 (KJV)
Christ is therefore not placed within creation as its first creature. He stands above creation as the One through whom all things were created.
A few verses later, Paul himself explains what is meant:
“…that in all things he might have the preeminence.” — Colossians 1:18 (KJV)
There we find the heart of the biblical concept of the firstborn:
preeminence, position, and heirship.
The Birthright and Inheritance
The birthright was not an empty title. The firstborn held a special position within his father’s household.
The Law says:
“But he shall acknowledge the son of the hated for the firstborn, by giving him a double portion of all that he hath: for he is the beginning of his strength; the right of the firstborn is his.” — Deuteronomy 21:17 (KJV)
The firstborn therefore received a double portion.
This makes it clear that being firstborn involved far more than age. It concerned position within the household, responsibility, and inheritance.
That is precisely why the accounts of Esau, Reuben, Joseph, Manasseh, and Ephraim are so important.
Esau Despised His Birthright
Esau is one of the best-known examples.
When he came home hungry and asked Jacob for food, Jacob demanded his birthright in return.
Esau replied:
“And Esau said, Behold, I am at the point to die: and what profit shall this birthright do to me?” — Genesis 25:32 (KJV)
He then sold his birthright.
Scripture itself gives the verdict:
“…thus Esau despised his birthright.” — Genesis 25:34 (KJV)
That one word is extremely significant: despised.
Esau considered something connected with God’s promise, position, and future inheritance to be less important than satisfying an immediate physical need.
What he could see mattered more than the promise.
The temporary mattered more than the inheritance.
The flesh mattered more than what God had promised.
Centuries later, Hebrews points directly back to this event:
“Lest there be any fornicator, or profane person, as Esau, who for one morsel of meat sold his birthright.” — Hebrews 12:16 (KJV)
This was therefore no insignificant family incident.
Esau did not value what God valued.
That makes his story just as searching today.
Reuben Was the Firstborn but Lost the Birthright
With Reuben, it becomes even clearer that birth order and the birthright are not identical.
Jacob says to him:
“Reuben, thou art my firstborn, my might, and the beginning of my strength…” — Genesis 49:3 (KJV)
Reuben was literally Jacob’s first son.
But later we read:
“Now the sons of Reuben the firstborn of Israel, (for he was the firstborn; but, forasmuch as he defiled his father’s bed, his birthright was given unto the sons of Joseph the son of Israel…” — 1 Chronicles 5:1 (KJV)
This is a key passage.
Reuben remained biologically the firstborn, but his birthright was given to Joseph.
Scripture itself therefore distinguishes between being born first and possessing the position of the firstborn.
The next verse is even more remarkable:
“For Judah prevailed above his brethren, and of him came the chief ruler; but the birthright was Joseph’s.” — 1 Chronicles 5:2 (KJV)
The Ruler comes from Judah.
But the birthright belongs to Joseph.
That distinction is important and demonstrates just how precisely Scripture uses these concepts.
Why Did Joseph Receive a Double Portion?
This also explains why Joseph, through his sons Ephraim and Manasseh, received two places among the tribes of Israel.
Jacob says:
“And now thy two sons, Ephraim and Manasseh, which were born unto thee in the land of Egypt before I came unto thee into Egypt, are mine; as Reuben and Simeon, they shall be mine.” — Genesis 48:5 (KJV)
Ephraim and Manasseh were thus placed, as it were, alongside Jacob’s own sons.
Through them, Joseph received two tribal portions.
And what was the special inheritance of the firstborn?
The double portion.
Genesis 48 and 1 Chronicles 5 fit together perfectly.
The birthright therefore had very real consequences for the inheritance.
Ephraim and Manasseh: The Natural Order Is Reversed Again
Even within Joseph’s own household, the same pattern appears again.
Manasseh was the oldest. Joseph therefore deliberately positioned Manasseh so that he would be at Jacob’s right hand when his father blessed the boys.
But Jacob crossed his hands and placed his right hand upon Ephraim, the younger son.
Joseph thought his father had made a mistake:
“Not so, my father: for this is the firstborn; put thy right hand upon his head.” — Genesis 48:18 (KJV)
Jacob replied:
“I know it, my son, I know it: he also shall become a people, and he also shall be great: but truly his younger brother shall be greater than he…” — Genesis 48:19 (KJV)
Once again, the natural order is deliberately reversed.
God’s appointment to a position is not simply determined by birth order.
We see this pattern repeatedly:
Cain before Seth.
Ishmael before Isaac.
Esau before Jacob.
Reuben before Joseph.
Manasseh before Ephraim.
The pattern is too consistent to dismiss as an accidental detail.
First the Natural, Then the Spiritual
Paul later uses words that place this pattern in a much deeper context:
“Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual.” — 1 Corinthians 15:46 (KJV)
And then:
“The first man is of the earth, earthy: the second man is the Lord from heaven.” — 1 Corinthians 15:47 (KJV)
Here we find the great contrast:
Adam versus Christ.
The first man versus the Second Man.
The natural versus the spiritual.
The old creation versus the new.
The history of the birthright therefore does not end with Jacob, Joseph, or Ephraim.
It ultimately points forward to Christ.
Christ as the Firstborn of All Creation
This is why Colossians 1 is so important from an apologetic perspective.
“Who is the image of the invisible God, the firstborn of every creature.” — Colossians 1:15 (KJV)
Anyone who concludes from this that Christ is a created being ignores the immediate context.
Paul continues:
“For by him were all things created…” — Colossians 1:16 (KJV)
And:
“And he is before all things, and by him all things consist.” — Colossians 1:17 (KJV)
And finally:
“…that in all things he might have the preeminence.” — Colossians 1:18 (KJV)
By Him all things were created.
All things were created for Him.
He is before all things.
By Him all things consist.
He is to have the preeminence in all things.
That is not a description of a created being.
“Firstborn” here speaks of His supreme position over creation.
Christ Is the Firstborn from the Dead
Paul also calls Christ:
“…the firstborn from the dead…” — Colossians 1:18 (KJV)
Again, this cannot simply mean that He was chronologically the first person ever to be raised from the dead.
People had already been raised from the dead before His resurrection.
But they returned to mortal existence.
Christ did not.
“Knowing that Christ being raised from the dead dieth no more; death hath no more dominion over him.” — Romans 6:9 (KJV)
His resurrection belongs to an entirely different order.
He rose in incorruptible life.
That is why Paul also calls Him:
“But now is Christ risen from the dead, and become the firstfruits of them that slept.” — 1 Corinthians 15:20 (KJV)
Firstborn.
Firstfruits.
Beginning.
Christ stands at the beginning of a new order.
The Last Adam and the Second Man
Paul writes:
“And so it is written, The first man Adam was made a living soul; the last Adam was made a quickening spirit.” — 1 Corinthians 15:45 (KJV)
Christ is not an improved version of Adam.
He is the Last Adam.
And:
“The first man is of the earth, earthy: the second man is the Lord from heaven.” — 1 Corinthians 15:47 (KJV)
The message of Scripture, therefore, is not that God is trying to improve the old man through religious effort.
In Christ, something new has come into being.
“Therefore if any man be in Christ, he is a new creature: old things are passed away; behold, all things are become new.” — 2 Corinthians 5:17 (KJV)
Here the pattern seen throughout Genesis reaches its deepest meaning.
First Adam.
Then Christ.
First the natural.
Then the spiritual.
The Firstborn Among Many Brethren
Romans 8 goes even further:
“For whom he did foreknow, he also did predestinate to be conformed to the image of his Son, that he might be the firstborn among many brethren.” — Romans 8:29 (KJV)
Christ is therefore not merely the Firstborn.
He is the Firstborn among many brethren.
His position remains unique.
He remains the One who has the preeminence in all things.
Yet God joins others to Him.
This brings us to a concept closely connected with the birthright: sonship.
Sonship, Inheritance, and the Birthright
Paul writes:
“Having predestinated us unto the adoption of children by Jesus Christ to himself, according to the good pleasure of his will.” — Ephesians 1:5 (KJV)
The underlying idea is that of sonship: being placed in the position of a son.
And wherever sonship appears, inheritance follows.
“And if children, then heirs; heirs of God, and joint-heirs with Christ…” — Romans 8:17 (KJV)
This is far richer than reducing the Christian faith to:
My sins are forgiven, and someday I will go to heaven.
Forgiveness is indispensable.
But God’s purpose goes further.
He speaks of sonship.
Of inheritance.
Of joint-heirs.
Of conformity to His Son.
Of glory.
And of Christ as the Firstborn among many brethren.
The Church of the Firstborn
Hebrews 12 now takes on much greater significance:
“…to the general assembly and church of the firstborn, which are written in heaven…” — Hebrews 12:23 (KJV)
The church of the firstborn.
How can an entire church consist of firstborn ones if “firstborn” refers only to birth order?
It cannot.
But when firstborn speaks of position and inheritance, the expression becomes understandable.
And this is precisely the kind of language Paul uses when speaking of those who are in Christ.
They are not firstborn apart from Him.
Their entire position exists in Christ.
“Blessed be the God and Father of our Lord Jesus Christ, who hath blessed us with all spiritual blessings in heavenly places in Christ.” — Ephesians 1:3 (KJV)
Everything is found in Him.
Not in religious achievement.
Not in human worthiness.
Not in maintaining a religious system.
But in Christ.
Why So Much Christian Preaching Falls Short Here
Much Christian preaching effectively stops at the entrance to the Gospel.
Man is a sinner.
Christ died for sins.
Whoever believes receives forgiveness.
All of that is completely true.
But it is not the whole story.
Paul does not stop there.
The believer is justified, but he is also joined to Christ.
He belongs to His Body.
He is blessed with spiritual blessings in heavenly places.
He has a heavenly calling.
He receives sonship.
He is an heir.
He is a joint-heir with Christ.
His life is hid with Christ in God.
And his future is bound up with Christ.
“When Christ, who is our life, shall appear, then shall ye also appear with him in glory.” — Colossians 3:4 (KJV)
That is far richer than a Gospel that ultimately goes little further than asking where someone will go after death.
Scripture speaks not only about what we have been delivered from.
It also speaks about what we have been called to in Christ.
The Birthright and Salvation Are Not the Same Thing
This is precisely where careful distinctions must be made.
Eternal life is a gift.
“For the wages of sin is death; but the gift of God is eternal life through Jesus Christ our Lord.” — Romans 6:23 (KJV)
A gift is not something you earn.
We should therefore not turn the account of Esau into a story about someone supposedly losing his salvation because he valued one meal above everything else.
The text says something different.
He sold his birthright.
That concerned position and inheritance.
When salvation, inheritance, and the birthright are mixed together without distinction, unnecessary contradictions arise.
Scripture makes distinctions.
We should therefore make them as well.
Why the Birthright Is Important for Understanding the Bible
The birthright turns out to be a key that connects many different passages of Scripture.
It helps explain why Christ is called “the firstborn of every creature” without being a creature Himself.
It explains why Israel is called God’s firstborn without being the first nation to exist on earth.
It explains how Reuben could be biologically firstborn and yet lose his birthright.
It explains why Joseph received a double portion.
It explains why Ephraim was placed before Manasseh.
It connects sonship with inheritance.
It sheds light on Christ as the Firstborn among many brethren.
And it helps us understand the expression “the church of the firstborn.”
This is therefore not merely an optional study of ancient family customs.
It directly concerns the Person and position of Christ.
The Birthright Finds Its Fulfillment in Christ
When we look at the entire biblical picture, the pattern becomes increasingly clear.
The natural firstborn is not automatically the one who ultimately receives the position.
The birthright is connected with inheritance.
It can be given to another.
An entire nation can be called firstborn because of its position.
And ultimately Christ appears as:
the Firstborn of every creature,
the Firstborn from the dead,
the Firstborn among many brethren.
Then Hebrews speaks of:
the church of the firstborn.
These are not accidental similarities.
Scripture interprets Scripture.
A concept that begins to emerge early in Genesis reaches its full meaning in the risen and glorified Christ.
Paul ultimately sums it up beautifully:
“And he is the head of the body, the church: who is the beginning, the firstborn from the dead; that in all things he might have the preeminence.” — Colossians 1:18 (KJV)
This is where every study of the birthright must end.
Not with Jacob.
Not with Joseph.
Not with Israel.
And not with us.
But with Christ.
He is the Firstborn. He is the Head. He is the Heir. He is the Beginning of the new creation.
Everything the believer has received is his solely in Him.
The birthright, therefore, is not some outdated, dusty detail buried in Genesis.
It is a forgotten key to understanding God’s purpose in Christ.
