Geschapen naar Gods beeld en de laatste Adam

De grote lijn van de Bijbel

Wanneer de Bijbel over de mens spreekt, begint hij met een indrukwekkende uitspraak: de mens is geschapen naar Gods beeld. Maar de Schrift stopt daar niet. Zij laat ook zien hoe dat beeld door de zonde werd aangetast en hoe het uiteindelijk wordt hersteld in Christus, de laatste Adam.

Wie deze lijn begrijpt, ziet hoe de hele Bijbel één groot verhaal vertelt: schepping, val en herstel.

De mens geschapen naar Gods beeld

De eerste hoofdstukken van Genesis beschrijven de unieke plaats van de mens in de schepping.

“En God zeide: Laat Ons mensen maken naar Ons beeld, naar Onze gelijkenis; en dat zij heerschappij hebben over de vissen der zee, en over het gevogelte des hemels, en over het vee, en over de gehele aarde, en over al het kruipend gedierte dat op de aarde kruipt.”
— Genesis 1:26 (STV)

“En God schiep den mens naar Zijn beeld; naar het beeld van God schiep Hij hem; man en vrouw schiep Hij hen.”
— Genesis 1:27 (STV)

Hier zien we twee belangrijke waarheden.

De mens is geschapen naar Gods beeld, en hij ontvangt heerschappij over de aarde.

Het beeld van God betekent dat de mens als het ware God vertegenwoordigt in de schepping. Hij heeft verstand, bewustzijn, moreel besef en verantwoordelijkheid. De mens staat daardoor in een unieke positie binnen de schepping.

God gaf hem ook een opdracht.

“En God zegende hen, en God zeide tot hen: Weest vruchtbaar, en vermenigvuldigt, en vervult de aarde, en onderwerpt haar; en hebt heerschappij over de vissen der zee, en over het gevogelte des hemels, en over al het gedierte dat op de aarde kruipt.”
— Genesis 1:28 (STV)

De mens was bedoeld als rentmeester van Gods schepping.

De val van de eerste Adam

Maar het verhaal van Genesis neemt een dramatische wending. De eerste mens, Adam, komt in opstand tegen God. Daardoor komt de zonde in de wereld.

Paulus beschrijft de gevolgen later zo:

“Daarom, gelijk door één mens de zonde in de wereld ingekomen is, en door de zonde de dood; en alzo de dood tot alle mensen doorgegaan is, in welken allen gezondigd hebben.”
— Romeinen 5:12 (STV)

Adam wordt zo het hoofd van een gevallen mensheid.

De mens draagt nog steeds Gods beeld, maar het is diep beschadigd. Toch blijft de waardigheid van het menselijk leven bestaan. Zelfs na de zondvloed zegt God:

“Wie des mensen bloed vergiet, diens bloed zal door den mens vergoten worden; want God heeft den mens naar Zijn beeld gemaakt.”
— Genesis 9:6 (STV)

De mens blijft dus drager van Gods beeld, maar leeft nu onder de macht van zonde en dood.

Christus als de laatste Adam

Het Nieuwe Testament openbaart vervolgens een indrukwekkend contrast. Paulus zet Adam en Christus tegenover elkaar.

“Alzo is er ook geschreven: De eerste mens Adam is geworden tot een levende ziel; de laatste Adam tot een levendmakenden Geest.”
— 1 Korinthe 15:45 (STV)

Adam ontving leven.
Christus geeft leven.

Daarom noemt Paulus Christus ook:

“De eerste mens is uit de aarde, aards; de tweede Mens is de Heere uit den hemel.”
— 1 Korinthe 15:47 (STV)

Hier verschijnen twee mensheden.

De mensheid in Adam
aards
sterfelijk
onder de zonde

De mensheid in Christus
hemels
nieuw leven
bestemd voor opstanding

Iedere mens staat uiteindelijk onder één van deze twee hoofden.

Waarom Christus de laatste Adam wordt genoemd

Paulus gebruikt bewust de term laatste Adam.

Dat betekent dat Christus het definitieve begin is van een nieuwe mensheid. Er komt geen nieuw hoofd meer na Hem.

In Adam begon de oude schepping.
In Christus begint de nieuwe.

Daarom zegt Paulus:

“Want gelijk zij allen in Adam sterven, alzo zullen zij ook in Christus allen levend gemaakt worden.”
— 1 Korinthe 15:22 (STV)

Christus is het begin van een nieuwe werkelijkheid.

Christus, de laatste Adam, als het volmaakte beeld van God

De Bijbel gaat nog verder. Christus is niet alleen de laatste Adam, maar ook het volmaakte beeld van God.

“Dewelke het Beeld is des onzienlijken Gods, de Eerstgeborene aller creaturen.”
— Kolossenzen 1:15 (STV)

Waar Adam faalde, verschijnt Christus als de ware Mens zoals God de mens bedoeld had.

Daarom wordt in Christus zichtbaar wat het betekent om werkelijk naar Gods beeld te leven.

Vernieuwing naar dat beeld

Voor gelovigen betekent dit dat zij deel krijgen aan dat nieuwe leven.

“En aangedaan hebt den nieuwen mens, die vernieuwd wordt tot kennis, naar het evenbeeld Desgenen, Die hem geschapen heeft.”
— Kolossenzen 3:10 (STV)

En Paulus zegt ook:

“Maar wij allen, met ongedekten aangezichte de heerlijkheid des Heeren als in een spiegel aanschouwende, worden naar hetzelfde beeld in gedaante veranderd van heerlijkheid tot heerlijkheid, als van des Heeren Geest.”
— 2 Korinthe 3:18 (STV)

Het doel van Gods werk is dus dat de mens opnieuw wordt gevormd naar het beeld van Christus.

De grote lijn van de Schrift

Door de hele Bijbel loopt één grote lijn.

De mens wordt geschapen naar Gods beeld.
Door Adam komt de zonde in de wereld.
Christus verschijnt als de laatste Adam.
In Hem begint een nieuwe mensheid.
En uiteindelijk zullen gelovigen volledig het beeld van Christus dragen.

Paulus vat dat samen met een indrukwekkende uitspraak:

“En gelijkerwijs wij het beeld des aardsen gedragen hebben, alzo zullen wij ook het beeld des Hemelsen dragen.”
— 1 Korinthe 15:49 (STV)

De moderne wereld probeert de mens te definiëren zonder God. De Bijbel doet precies het tegenovergestelde.

De Schrift zegt dat de mens alleen begrepen kan worden in het licht van twee personen:

Adam
en Christus.

De eerste bracht zonde en dood.
De tweede brengt leven en een nieuwe schepping.

 

De beslissende vraag is daarom niet: wie ben ik?

Maar:

Onder welk hoofd leef ik, Adam of Christus?

Want alleen in Christus wordt zichtbaar wat God bedoelde toen Hij de mens schiep naar Zijn beeld.

De toekomstige rol van de Gemeente

De toekomstige rol van de Gemeente

Wanneer wij de toekomstige rol van de Gemeente willen verstaan, moeten wij beginnen bij haar identiteit. Niet bij traditie. Niet bij kerkelijke formuleringen. Maar bij het beeld dat de Schrift zelf gebruikt.

De Gemeente is niet de verbondsvrouw van de HEERE.
Dát beeld hoort bij Israël.

De Gemeente is het Lichaam van Christus.

“En Hij is het Hoofd des lichaams, namelijk der Gemeente.” (Kolossenzen 1:18 STV)

Vanuit dat beeld moeten wij haar toekomst doordenken.

Een hemelse roeping

De Gemeente heeft geen aardse roeping zoals Israël. Haar positie is hemels.

“En heeft ons mede opgewekt, en heeft ons mede gezet in den hemel in Christus Jezus.” (Efeze 2:6 STV)

“Want ons burgerschap is in de hemelen, waaruit wij ook den Zaligmaker verwachten, namelijk den Heere Jezus Christus.” (Filippenzen 3:20 STV)

Israël verwacht de Messias op aarde.
De Gemeente verwacht Hem uit de hemel.

Dat bepaalt ook haar toekomst.

De opname: het eerstvolgende moment

Voor de Gemeente is de eerstvolgende profetische gebeurtenis niet het Koninkrijk op aarde, maar de ontmoeting met de Heere in de lucht.

“Daarna wij, die levend overgebleven zijn, zullen tezamen met hen opgenomen worden in de wolken, den Heere tegemoet in de lucht; en alzo zullen wij altijd met den Heere wezen.” (1 Thessalonicenzen 4:17 STV)

Hier wordt geen aardse vestiging beschreven, maar een hemelse vereniging.

Dat past bij haar identiteit als Lichaam.

De rechterstoel van Christus

Na de opname volgt beoordeling van dienst.

“Want wij allen moeten geopenbaard worden voor den rechterstoel van Christus.” (2 Korinthe 5:10 STV)

Dit is geen oordeel tot verdoemenis.
Het betreft loon en verantwoordelijkheid.

De Gemeente zal niet geoordeeld worden als volk (zoals Israël in Mattheüs 25), maar individueel als leden van het Lichaam.

Verschijnen met Christus

Wanneer Christus verschijnt in heerlijkheid, verschijnt de Gemeente met Hem.

“Wanneer nu Christus zal geopenbaard zijn, Die ons leven is, dan zult ook gij met Hem geopenbaard worden in heerlijkheid.” (Kolossenzen 3:4 STV)

Het Lichaam deelt in de openbaring van het Hoofd.

Dat is logisch.
Wat aan het Hoofd gebeurt, raakt het Lichaam.

Heersen met Christus

De Schrift leert dat gelovigen zullen delen in Zijn heerschappij.

“Indien wij verdragen, wij zullen ook met Hem heersen.” (2 Timotheüs 2:12 STV)

Dit heersen is geen overname van Israëls beloften.
Israël ontvangt het aardse Koninkrijk onder de Zoon van David.

De Gemeente deelt in de hemelse regering van Christus.

Het onderscheid blijft:

Israël — aards, koninklijk, nationaal.
Gemeente — hemels, organisch verbonden, mede-erfgenaam.

In de toekomende eeuwen

Paulus opent nog een breder perspectief:

“Opdat Hij zou betonen in de toekomende eeuwen den uitnemenden rijkdom Zijner genade, door de goedertierenheid over ons in Christus Jezus.” (Efeze 2:7 STV)

De Gemeente zal in de eeuwigheid een demonstratie zijn van Gods Genade.

Niet als natie.
Niet als verbondsvolk.
Maar als verlost Lichaam, verenigd met het Hoofd.

Waar de Gemeente niet toe is geroepen

De Gemeente is niet geroepen om:

  • het Koninkrijk nu te vestigen
  • politieke heerschappij te zoeken
  • de wereld te christianiseren

Zij is vreemdeling.

“Zo zijn wij dan gezanten van Christuswege.” (2 Korinthe 5:20 STV)

Een gezant vertegenwoordigt een ander rijk.

De toekomstige rol van de Gemeente is:

  • opgenomen worden tot Christus
  • voor Zijn rechterstoel verschijnen
  • met Hem geopenbaard worden in heerlijkheid
  • delen in Zijn heerschappij
  • in de toekomende eeuwen Gods Genade openbaren

Dit alles vloeit voort uit één waarheid:

De Gemeente is het Lichaam van Christus.

En het Lichaam zal zijn waar het Hoofd is.

Onderzoek zelf de Schrift.
Vergelijk Schrift met Schrift.
Snijd het Woord recht.

zie ook:

De Gemeente is geen Israël

Het verschil tussen de tijd van het Koninkrijk en de tijd van de Gemeente

De toekomstige en zekere bekering van Israël, – geen automatisme

De grote verdrukking, voor wie bestemd

Schrift met Schrift vergelijken

Het verschil tussen de tijd van het Koninkrijk en de tijd van de Gemeente

Het verschil tussen de tijd van het Koninkrijk en de tijd van de Gemeente

Binnen het christendom bestaat onkunde over de vraag: in welke tijd leven wij eigenlijk? Spreekt de Bijbel over één doorgaande lijn, of maakt God onderscheid tussen verschillende huishoudingen? In het bijzonder worden het Koninkrijk en de Gemeente vaak met elkaar vereenzelvigd. Dat leidt tot leerstellige chaos, geestelijke druk en verkeerde verwachtingen.

De Schrift zelf maakt echter een scherp en principieel onderscheid. Wie dat onderscheid ziet, leest de Bijbel rustiger, helderder en consequenter.

De tijd van het Koninkrijk: beloften voor Israël

Het Koninkrijk is geen abstract begrip

Wanneer Johannes de Doper en de Heere Jezus optreden, verkondigen zij geen nieuwe religie, maar een concrete, profetisch beloofde werkelijkheid:

“Bekeert u, want het Koninkrijk der hemelen is nabijgekomen.”  Mattheüs 4:17 (STV)

Dit Koninkrijk:

  • was beloofd in het Oude Testament
  • zou worden opgericht voor Israël
  • zou zichtbaar, aards en rechtvaardig zijn
  • zou geregeerd worden door de Messias, de Zoon van David

Voor een Jood in de eerste eeuw was dit volstrekt helder. Profeten als Jesaja, Jeremia en Ezechiël hadden gesproken over:

  • herstel van Israël
  • vrede onder de volken
  • gerechtigheid vanuit Jeruzalem

De vraag van de discipelen na de opstanding is dan ook veelzeggend:

“Heere, zult Gij in dezen tijd aan Israël het Koninkrijk weder oprichten? Handelingen 1:6 (STV)

Let op:
Jezus corrigeert niet hun verwachting van een toekomstig Koninkrijk, alleen het tijdstip.

De verwerping van de Koning en het uitstel van het Koninkrijk

Het drama van de evangeliën is niet slechts de kruisiging, maar wat eraan voorafgaat:

“Hij kwam tot het Zijne, en de Zijnen hebben Hem niet aangenomen.” Johannes 1:11 (STV)

Israël verwerpt:

  • Johannes de Doper
  • de prediking van Jezus
  • uiteindelijk de Messias Zelf

Het gevolg is niet dat het Koninkrijk “geestelijk” wordt, maar dat het wordt uitgesteld.

Zelfs na Pinksteren klinkt nog een oproep tot nationale bekering:

“Zo bekeert u dan… opdat de tijden der verkwikking mogen komen. Handelingen 3:19–21 (STV)

Maar Israël verhardt zich definitief. Het keerpunt wordt zichtbaar bij:

  • de steniging van Stefanus (Hand. 7)
  • de bekering en roeping van Paulus (Hand. 9)

 De openbaring van iets totaal nieuws: de Gemeente

Geen voortzetting, maar een verborgenheid

De Gemeente is niet:

  • het geestelijk geworden Israël
  • het Koninkrijk in afwachting
  • een noodoplossing

De Gemeente is:

“een verborgenheid, die van de eeuwen en van de geslachten verborgen is geweest.” Kolossenzen 1:26 (STV)

Dat betekent:

  • Niet geopenbaard in het Oude Testament
  • Niet gepredikt door Jezus in de evangeliën
  • Niet bekend bij de twaalf apostelen vóór Paulus

Deze waarheid wordt uitsluitend toevertrouwd aan Paulus:

“Mij is deze genade gegeven… om te verkondigen de verborgenheid.”  Efeze 3:2–9 (STV)

De Gemeente:

  • is geen volk
  • heeft geen land
  • heeft geen wet
  • heeft geen zichtbare heerschappij

Maar:

  • is het Lichaam van Christus
  • heeft een hemelse positie
  • leeft onder, door en uit Genade

“Gezegend zij de God… Die ons gezegend heeft met alle geestelijke zegeningen in de hemel.” Efeze 1:3 (STV)

“Want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.” Romeinen 6:14 (STV)

De Gemeente regeert nu niet, maar lijdt, dient en getuigt. Haar toekomst is niet het Koninkrijk op aarde, maar:

  • de Opname, wegrukking
  • vereniging met Christus
  • later: mede-regeren ná deze bedeling

Twee tijden, twee roepingen

Tijd van het Koninkrijk Tijd van de Gemeente
Gericht op Israël Joden en heidenen samen
Aards Hemels
Zichtbaar Verborgen
Wet en profeten Genade
Koning regeert Christus als Hoofd
Bekering van een volk Roeping van een Lichaam

Waarom dit onderscheid alles bepaalt

Wanneer Koninkrijk en Gemeente worden vermengd:

  • wordt de Gemeente onder wet en aardse verwachtingen geplaatst
  • worden beloften aan Israël geestelijk gemaakt
  • ontstaat druk, activisme en teleurstelling

Veel hedendaagse dwalingen vinden hier hun oorsprong:

  • vervangingstheologie
  • verbondstheologie
  • kingdom-now-denken
  • christelijk zionisme zonder Schrift

De Schrift daarentegen bewaart rust en orde door onderscheid.

 Nu: Het Koninkrijk is beloofd.
Straks:De Gemeente is geopenbaard.
Straks:Het Koninkrijk komt zichtbaar.
Nu:De Gemeente leeft verborgen.

 

Wie Koninkrijk en Gemeente uit elkaar houdt,
snijdt de Schrift recht
en bewaart de Genade zuiver.

 

Geverifieerd door MonsterInsights