De bedelingen in de Bijbel en de reden waarom Paulus er letterlijk over spreekt

De bedelingen in de Bijbel en de reden waarom Paulus er letterlijk over spreekt

Het begrip bedelingen is geen leerstellig systeem dat later is bedacht.
Het woord staat letterlijk in de Bijbel.

Edit: Ik hoor allerlei geluiden dat dit “duivels” zou zijn, en zonder enige nauwkeurige kennis is het altijd comfortabel blaten.

Opvallend: het is met name de apostel Paulus, de apostel der heidenen, die deze term gebruikt in zijn zendbrieven.

Dat is geen detail. Dat is fundamenteel.

Paulus: apostel der heidenen

Paulus had een unieke bediening.

Romeinen 11:13
“Want ik spreek tot u heidenen; voor zoveel ik der heidenen apostel ben, maak ik mijn bediening heerlijk.”

Hij ontving openbaring die tevoren niet bekend was.

Galaten 1:11-12
“Maar ik maak u bekend, broeders, dat het Evangelie, dat van mij verkondigd is, niet is naar den mens.
Want ik heb hetzelve ook niet van een mens ontvangen, noch geleerd, maar door de openbaring van Jezus Christus.”

Dit is essentieel om het begrip bedelingen te verstaan.

Paulus gebruikt het woord “bedeling” letterlijk

Het Griekse woord oikonomia betekent ‘huishouding’ of ‘beheer’.

Efeze 3:2′
“Indien gij maar gehoord hebt van de bedeling der genade Gods, die mij gegeven is aan u.”

Hier noemt Paulus niet alleen een bedeling ,
hij zegt dat deze hem gegeven is voor de heidenen.

Ook schrijft hij:

Kolossenzen 1:25
“Waarvan ik een dienaar geworden ben, naar de bedeling Gods, die mij gegeven is aan u, om te vervullen het Woord Gods.”

En:

1 Korinthe 9:17
“Want doe ik dat gewillig, zo heb ik loon; maar doe ik het onwillig, de bedeling is mij evenwel toebetrouwd.”

Dit zijn zendbrieven aan gemeenten in de heidenwereld.

Het is dus geen toevallige term.
Paulus verbindt zijn bediening rechtstreeks met een specifieke bedeling.

Wat is die “bedeling der Genade”?

Paulus spreekt over een bestuurswisseling.

Romeinen 6:14
“Want de zonde zal over u niet heersen; want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.”

Dat is een duidelijke scheidslijn.

Onder Mozes stond Israël onder de Wet.
Nu is er een bedeling van Genade.

Johannes 1:17
“Want de wet is door Mozes gegeven, de genade en de waarheid is door Jezus Christus geworden.”

Paulus ontvouwde wat deze Genade inhoudt voor Jood én heiden in één lichaam.

De verborgenheid: niet eerder bekend

De Gemeente, het Lichaam van Christus, wordt door Paulus een verborgenheid genoemd.

Efeze 3:5-6
“Welke in andere eeuwen den kinderen der mensen niet is bekend gemaakt, gelijk zij nu is geopenbaard aan Zijn heilige apostelen en profeten door den Geest;
Namelijk dat de heidenen zijn mede-erfgenamen, en van hetzelfde lichaam, en mededeelgenoten Zijner belofte in Christus, door het Evangelie.”

Dat was niet geopenbaard in de profetieën van het Oude Testament.

Daarom is bedelingenonderwijs geen ontkenning van het Oude Testament —
het erkent dat God progressief openbaart.

Het onderscheid met hyper- of ultra-dispensationalisme

Maar hier ontstaat een linke boel.

Sommigen zeggen:

  • De Gemeente begon pas ná Handelingen 28
  • De vroege brieven van Paulus horen nog bij Israël
  • De waterdoop geldt niet meer
  • Het avondmaal is niet voor vandaag
  • Alleen Efeze, Filippenzen, Kolossenzen en eventueel de pastorale brieven gelden volledig

Dat is hyper- of ultra-dispensationalisme.

Waarom gaat dat te ver?

Omdat Paulus al vroeg spreekt over het Lichaam van Christus.

1 Korinthe 12:13
“Want ook wij allen zijn door één Geest tot één lichaam gedoopt, hetzij Joden, hetzij Grieken, hetzij dienstknechten, hetzij vrijen; en wij zijn allen tot één Geest gedrenkt.”

Dat was jaren vóór Handelingen 28.

Ook onderwijst hij het avondmaal:

1 Korinthe 11:26
“Want zo dikwijls als gij dit brood zult eten, en dezen drinkbeker zult drinken, zo verkondigt den dood des Heeren, totdat Hij komt.”

De Gemeente bestond dus al vóór het einde van Handelingen.

Hyper-dispensationalisme snijdt rigoureus in het onderwijs van het nieuwe Testament

Het Bijbels evenwicht

Een gezond begrip van bedelingen:

Erkent dat Paulus de term letterlijk gebruikt
Erkent zijn unieke bediening onder de heidenen
✔ Maakt onderscheid tussen Israël en Gemeente
✔ Maakt onderscheid tussen Wet en Genade
✔ Maar behoudt de eenheid van het Lichaam

En boven alles:

2 Timotheüs 3:16
“Al de Schrift is van God ingegeven, en is nuttig tot lering, tot wederlegging, tot verbetering, tot onderwijzing, die in de rechtvaardigheid is.”

Alle Schrift is nuttig.
Maar niet alle Schrift is rechtstreeks aan de Gemeente gericht.

Dat is niet in stukken scheuren.
dat is Schriftuurlijke nauwkeurigheid.

Het begrip bedelingen komt niet uit een systeem.
Het komt uit de zendbrieven van Paulus.

Juist de heidenapostel noemt de “bedeling der Genade” letterlijk.

Maar wie verder gaat dan Paulus zelf gaat, belandt in hyper-dispensationalisme.

Het juiste evenwicht ligt in het erkennen van Gods onderscheiden handelen
zónder de Schrift kunstmatig op te knippen

 

lees ook:

Bedelingen….

Waarom “Verbondstheologie” tekort schiet

De Schrift recht snijden

Verbondstheologie getoetst aan de Schrift, en waarom het Dispensationalisme inhoudelijk sterker staat

Bedelingenleer toegelicht

De bedelingenleer een verzinsel van Scofield?

De Bedelingen, het Dispensationalisme en de oorsprong

Bedelingen….

Bedelingen….

Waarom je de Bijbel niet goed kunt verstaan zonder dit onderscheid

Veel verwarring in Bijbelstudie ontstaat niet doordat de Schrift onduidelijk zou zijn, maar doordat men geen rekening houdt met onderscheid. Onderscheid tussen tijden, tussen doelgroepen, tussen beloften, tussen Wet en Genade, en vooral: tussen Israël en de Gemeente.

De Bedelingen_Gods (pdf) ook wel dispensationalisme genoemd – biedt een sleutel om deze verschillen recht te doen en de rijkdom van Gods heilsplan te zien.

Wat wordt bedoeld met een “bedeling”?

Het woord bedeling komt van het Griekse oikonomia, wat letterlijk betekent: huishouding of beheer. Het gaat niet primair om een tijdvak, maar om een door God ingestelde manier waarop Hij Zijn schepping bestuurt, met bepaalde regels, verantwoordelijkheden en openbaring.

Een bedeling is:

  • een door God ingestelde orde,
  • met specifieke verantwoordelijkheden voor de mens,
  • gericht op een bepaalde groep mensen,
  • en met een eigen plaats in de heilsgeschiedenis.

Belangrijk is dat bedelingen elkaar kunnen overlappen. Ze volgen elkaar niet simpelweg lineair op, zoals vaak in populaire schema’s wordt voorgesteld. God kan meerdere lijnen tegelijk laten lopen.

Dispensationalisme versus verbondstheologie

Binnen de protestantse theologie bestaan grofweg twee allesomvattende systemen:

  1. Verbondstheologie
  2. Dispensationalisme

De verbondstheologie beschouwt de Bijbel als één doorgaande, uniforme geschiedenis van verlossing. Israël en de Gemeente worden daarbij in wezen gelijkgesteld. Profetieën over Israël worden vaak geestelijk toegepast op de Kerk, en toekomstverwachtingen worden teruggebracht tot “de jongste dag”.

Het dispensationalisme kiest een andere benadering: lees de Schrift zoals zij geschreven is. Dat betekent:

  • beloften aan Israël blijven beloften aan Israël;
  • de Gemeente is niet het “nieuwe Israël”;
  • profetieën worden niet vergeestelijkt, maar letterlijk genomen;
  • Wet en genade worden niet vermengd.

Volgens deze benadering verdwijnen veel tegenstrijdigheden vanzelf wanneer men erkent dat God in verschillende bedelingen op verschillende manieren werkt.

Israël en de Gemeente: twee onderscheiden lijnen

Een kernpunt in de leer van de bedelingen is het strikte onderscheid tussen Israël en de Gemeente.

Israël

  • is een aards volk;
  • met aardse beloften;
  • heeft een concreet beloofd land: Kanaän;
  • zal in de toekomst hersteld worden als volk.

De Gemeente

  • is een hemels volk;
  • heeft geen aardse landbelofte;
  • is gezegend met alle geestelijke zegeningen in Christus;
  • leeft in een verborgen positie.

De Gemeente vervangt Israël niet en staat er ook niet tijdelijk voor in de plaats. Het zijn twee verschillende huishoudingen binnen één groot heilsplan.

Waarom zeven bedelingen?

De Bijbel laat zien dat Gods weg met een gevallen schepping een duidelijke structuur heeft. Die structuur wordt gekenmerkt door het getal zeven:

  • zeven scheppingsdagen,
  • zeven fasen in de heilsgeschiedenis,
  • zeven bedelingen.

De periode vóór de zondeval (vaak “de bedeling van de onschuld” genoemd) wordt niet meegeteld, omdat de zeven bedelingen juist Gods weg na de val beschrijven: de weg van herstel, via oordeel en genade, naar een nieuwe schepping.

Overzicht van de zeven bedelingen

  1. De bedeling van het geweten

Deze bedeling begint bij de uitdrijving uit de hof van Eden en geldt voor alle mensen.
De norm is het geweten: de innerlijke kennis van goed en kwaad. God heeft Zijn wet in het hart van de mens gelegd. Profetie en geweten functioneren als licht in een gevallen wereld.

Deze bedeling loopt tot het moment waarop er geen stervende mensen meer zijn.

  1. De bedeling van het menselijk bestuur

Na de zondvloed begint God de mensheid te ordenen in volkeren. Overheden worden ingesteld en volkeren krijgen verantwoordelijkheid.
God regeert de wereld indirect, via machten en gezagsstructuren.

Deze bedeling zal in de toekomst worden afgesloten door een oordeel over de volkeren.

  1. De bedeling van de belofte

Met Abraham begint een nieuwe lijn. God geeft onvoorwaardelijke beloften:

  • een volk,
  • een land,
  • een toekomst.

Deze beloften worden niet ingetrokken en zijn nog steeds toekomstig. Abraham ontving ze niet in zijn leven, maar zag ze van verre.

  1. De bedeling van de wet

De wet wordt gegeven aan Israël, niet aan de volken.
De functie van de wet is niet behouden, maar openbaren: zij maakt zonde zichtbaar en toont de noodzaak van verlossing.

Deze bedeling eindigt bij het kruis. Sinds de opstanding van Christus leven gelovigen niet meer onder de wet.

  1. De bedeling van de Genade (of: de verborgenheid)

Dit is de huidige bedeling, toevertrouwd aan de apostel Paulus.
Kenmerken:

  • Genade regeert;
  • Christus is verborgen;
  • het Koninkrijk is verborgen;
  • de Gemeente is verborgen.

Deze bedeling was in eerdere eeuwen niet geopenbaard. Zij vormt geen voortzetting van Israël, maar een geheel nieuwe huishouding.

  1. De bedeling van de volheid der tijden

In deze toekomstige bedeling zal God alles wat in de hemel en op de aarde is, onder één hoofd bijeenbrengen: Christus.
Deze periode omvat:

  • de grote verdrukking,
  • het oordeel over de volkeren,
  • het herstel van Israël.

Het is de afsluiting van de heerschappij van de volkeren.

  1. De bedeling van het Koninkrijk

Dit is het duizendjarig rijk, waarin Christus zichtbaar regeert op aarde.
Kenmerken:

  • vrede;
  • gerechtigheid;
  • vervulling van aardse beloften;
  • Israël in zijn bestemming hersteld.

Na deze bedeling volgt de nieuwe hemel en de nieuwe aarde: de achtste dag, een totaal nieuw begin.

Waarom dit alles ertoe doet

Zonder onderscheid tussen bedelingen:

  • worden teksten op verkeerde mensen toegepast;
  • ontstaat verwarring over Wet en genade;
  • verdwijnt de toekomstverwachting;
  • raken Israël en de Gemeente vermengd.

Met dit onderscheid:

  • blijft de Schrift consistent;
  • krijgt profetie haar plaats;
  • wordt Gods plan zichtbaar in zijn samenhang;
  • krijgt Genade haar volle betekenis.

Samengevat

De leer van de bedelingen is geen kunstmatig systeem dat men de Bijbel oplegt. Zij ontstaat juist door zorgvuldig, eerlijk en consequent lezen van de Schrift.
Niet alles geldt voor iedereen, altijd. God handelt doelgericht, ordelijk en wijs – en Zijn Woord vraagt dat wij die orde respecteren.

Wie dat doet, ontdekt niet een verdeelde Bijbel, maar een rijk, veelkleurig en samenhangend heilsplan, dat uitloopt op één groot doel:
alles onder Christus bijeen te brengen, tot eer van God.

lees ook:

Waarom “verbondstheologie” tekort schiet

De vloek van de wet

Geverifieerd door MonsterInsights