Waar komt de bedelingenleer, het dispensationalisme, eigenlijk vandaan? Wat houdt het in? Enkele min of meer bekende namen, die ten onrechte door het slijk worden getrokken, komen aan bod.
In de video noem ik ook de “Scofield Reference Bible” die hier als pdf (versie 1917) te downloaden is.
“De bedelingenleer is een uitvinding van Scofield.”
Het klinkt overtuigend. Het wordt vaak herhaald. Maar wie de geschiedenis eerlijk onderzoekt, ontdekt dat deze uitspraak geen stand houdt.
In dit artikel kijk ik nuchter naar de feiten, de Bijbelse grondslag en de werkelijke reden waarom deze beschuldiging zo hardnekkig blijft terugkomen.
C.I. Scofield (1843–1921) was een Amerikaanse bijbelleraar. Hij werd vooral bekend door de Scofield Reference Bible, gepubliceerd in 1909.
Deze studiebijbel bevatte uitgebreide kanttekeningen waarin de Schrift werd uitgelegd vanuit een Dispensationalistisch perspectief. Door de enorme verspreiding van deze Bijbel, vooral in evangelische kringen, werd Scofield hét gezicht van de bedelingenleer.
Maar gezicht zijn is iets anders dan bedenker zijn.
Lang vóór Scofield was er al een systematische uitwerking van de bedelingenleer.
De belangrijkste naam hier is John Nelson Darby (1800–1882). Hij werkte in de 19e eeuw een duidelijk onderscheid uit tussen verschillende bedelingen in Gods handelen met de mensheid.
Darby leefde en schreef tientallen jaren vóór Scofield zijn studiebijbel publiceerde. Scofield nam veel van Darby’s inzichten over en maakte ze toegankelijk voor een breder publiek.
De bedelingenleer werd dus niet door Scofield uitgevonden, hij verspreidde haar.
Het gesprek hierover wordt vaak historisch gevoerd, maar eigenlijk moet ze Bijbels gevoerd worden.
Het woord “bedeling” staat letterlijk in de Schrift.
Paulus gebruikt het Griekse woord oikonomia, wat betekent: huishouding, beheer, rentmeesterschap.
In de Statenvertaling lezen we ondermeer:
Efeze 1:10
“Tot de bedeling van de volheid der tijden…”Efeze 3:2
“Indien gij maar gehoord hebt van de bedeling der genade Gods, die mij gegeven is aan u.”Kolossenzen 1:25
“…naar de bedeling van God, die mij gegeven is aan u, om te vervullen het Woord Gods.”
Paulus spreekt dus zelf over de bedeling der genade. Dat is geen 19e-eeuwse term, maar apostolische taal.
De vraag is niet óf er bedelingen zijn. De vraag is hoe wij ze begrijpen.
De controverse draait niet om Scofield. Zij draait om de manier waarop men de Schrift uitlegt.
De klassieke bedelingenleer maakt een duidelijk onderscheid tussen:
Binnen de verbondstheologie wordt dit onderschei afgewezen. Men ziet één doorgaand volk van God. “De kerk der eeuwen”
Hier ligt een fundamenteel verschil in schriftuitleg.
Dispensationalisten nemen beloften aan Israël letterlijk. Profetieën over land, koninkrijk en herstel worden verwacht als daadwerkelijk vervuld aan Israël.
Andere systemen passen deze beloften geestelijk toe op de Kerk.
De kernvraag is dus:
Lees je profetie letterlijk of vergeestelijkt?
Paulus schrijft:
“Want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.” (Romeinen 6:14)
De bedelingenleer benadrukt dit onderscheid sterk. Zij stelt dat de gelovige vandaag leeft in de bedeling der Genade, niet onder het Mozaïsche Wetsstelsel.
Voor sommigen klinkt dat als een bedreiging van bestaande kerkelijke structuren.
Maar opnieuw: de taal komt van Paulus.
We kennen ook hyper- of ultra-dispensationalisme dat leert onder andere dat de Gemeente pas in Handelingen 28 begon en dat bepaalde inzettingen vandaag niet meer gelden.
Dit is nadrukkelijk niet wat Darby of Scofield leerden.
Toch wordt vaak alles rucksichtslos op een hoop geveegd. Dat maakt het gemakkelijk om het als “verzinsel” af te severen.
Omdat het eenvoudiger is een leer te koppelen aan een persoon dan haar bijbels te weerleggen.
“Dat is van Scofield” klinkt overtuigend. Maar het zegt niets over de Bijbelse juistheid.
Elke theologische stroming heeft een naam die ermee verbonden is:
Dat betekent niet dat zij de waarheid hebben uitgevonden. Zij hebben haar verwoord en verdedigd.
Zo ook bij Scofield.
De bedelingenleer is:
“Benaarstig u, om uzelven Gode beproefd voor te stellen, een arbeider die niet beschaamd wordt, die het Woord der waarheid recht snijdt.”
zie ook:
De bedelingen in de Bijbel en de reden waarom Paulus er letterlijk over spreekt
Het begrip bedelingen is geen leerstellig systeem dat later is bedacht.
Het woord staat letterlijk in de Bijbel.
Edit: Ik hoor allerlei geluiden dat dit “duivels” zou zijn, en zonder enige nauwkeurige kennis is het altijd comfortabel blaten.
Opvallend: het is met name de apostel Paulus, de apostel der heidenen, die deze term gebruikt in zijn zendbrieven.
Dat is geen detail. Dat is fundamenteel.
Paulus had een unieke bediening.
Romeinen 11:13
“Want ik spreek tot u heidenen; voor zoveel ik der heidenen apostel ben, maak ik mijn bediening heerlijk.”
Hij ontving openbaring die tevoren niet bekend was.
Galaten 1:11-12
“Maar ik maak u bekend, broeders, dat het Evangelie, dat van mij verkondigd is, niet is naar den mens.
Want ik heb hetzelve ook niet van een mens ontvangen, noch geleerd, maar door de openbaring van Jezus Christus.”
Dit is essentieel om het begrip bedelingen te verstaan.
Het Griekse woord oikonomia betekent ‘huishouding’ of ‘beheer’. 
Efeze 3:2′
“Indien gij maar gehoord hebt van de bedeling der genade Gods, die mij gegeven is aan u.”
Hier noemt Paulus niet alleen een bedeling ,
hij zegt dat deze hem gegeven is voor de heidenen.
Ook schrijft hij:
Kolossenzen 1:25
“Waarvan ik een dienaar geworden ben, naar de bedeling Gods, die mij gegeven is aan u, om te vervullen het Woord Gods.”
En:
1 Korinthe 9:17
“Want doe ik dat gewillig, zo heb ik loon; maar doe ik het onwillig, de bedeling is mij evenwel toebetrouwd.”
Dit zijn zendbrieven aan gemeenten in de heidenwereld.
Het is dus geen toevallige term.
Paulus verbindt zijn bediening rechtstreeks met een specifieke bedeling.
Paulus spreekt over een bestuurswisseling.
Romeinen 6:14
“Want de zonde zal over u niet heersen; want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.”
Dat is een duidelijke scheidslijn.
Onder Mozes stond Israël onder de Wet.
Nu is er een bedeling van Genade.
Johannes 1:17
“Want de wet is door Mozes gegeven, de genade en de waarheid is door Jezus Christus geworden.”
Paulus ontvouwde wat deze Genade inhoudt voor Jood én heiden in één lichaam.
De Gemeente, het Lichaam van Christus, wordt door Paulus een verborgenheid genoemd.
Efeze 3:5-6
“Welke in andere eeuwen den kinderen der mensen niet is bekend gemaakt, gelijk zij nu is geopenbaard aan Zijn heilige apostelen en profeten door den Geest;
Namelijk dat de heidenen zijn mede-erfgenamen, en van hetzelfde lichaam, en mededeelgenoten Zijner belofte in Christus, door het Evangelie.”
Dat was niet geopenbaard in de profetieën van het Oude Testament.
Daarom is bedelingenonderwijs geen ontkenning van het Oude Testament —
het erkent dat God progressief openbaart.
Maar hier ontstaat een linke boel.
Sommigen zeggen:
Dat is hyper- of ultra-dispensationalisme.
Omdat Paulus al vroeg spreekt over het Lichaam van Christus.
1 Korinthe 12:13
“Want ook wij allen zijn door één Geest tot één lichaam gedoopt, hetzij Joden, hetzij Grieken, hetzij dienstknechten, hetzij vrijen; en wij zijn allen tot één Geest gedrenkt.”
Dat was jaren vóór Handelingen 28.
Ook onderwijst hij het avondmaal:
1 Korinthe 11:26
“Want zo dikwijls als gij dit brood zult eten, en dezen drinkbeker zult drinken, zo verkondigt den dood des Heeren, totdat Hij komt.”
De Gemeente bestond dus al vóór het einde van Handelingen.
Hyper-dispensationalisme snijdt rigoureus in het onderwijs van het nieuwe Testament
Een gezond begrip van bedelingen:
✔ Erkent dat Paulus de term letterlijk gebruikt
✔ Erkent zijn unieke bediening onder de heidenen
✔ Maakt onderscheid tussen Israël en Gemeente
✔ Maakt onderscheid tussen Wet en Genade
✔ Maar behoudt de eenheid van het Lichaam
En boven alles:
2 Timotheüs 3:16
“Al de Schrift is van God ingegeven, en is nuttig tot lering, tot wederlegging, tot verbetering, tot onderwijzing, die in de rechtvaardigheid is.”
Alle Schrift is nuttig.
Maar niet alle Schrift is rechtstreeks aan de Gemeente gericht.
Dat is niet in stukken scheuren.
dat is Schriftuurlijke nauwkeurigheid.
lees ook:
