De Bijbel als kapstok
waarom met een grote boog eromheen?
Over de hedendaagse praktijk dat de Bijbel niet zelf meer mag spreken maar gebruikt wordt als kapstok om er zelfbedachte thema’s en boodschappen aan op te hangen.
Gods Heilsplan
Het evangelie: geen nieuw verhaal, maar Gods vervulde belofte
Er wordt gesproken over “het Evangelie”. Maar wat betekent dat woord in de Schrift zelf? Is het simpelweg een “blijde boodschap”? Is het een religieuze uitnodiging? Of is het iets veel concreters, veel historischer, veel Bijbelser?
Het Evangelie is de boodschap dat wat God tevoren beloofd had, vervuld is in Christus
Dat is niet zomaar een detail. Het is allesbepalend.
Evangelie begint niet in het Grieks, maar al in het Oude Testament
Veel moderne uitleg vertrekt bij het Griekse woord euangelion en komt uit bij “goed nieuws”. Maar de Schrift zelf doet dat niet. Paulus schrijft in Romeinen 1:1-2:
“Paulus, een dienstknecht van Jezus Christus, een geroepen apostel, afgezonderd tot het Evangelie van God, (hetwelk Hij tevoren beloofd had door Zijn profeten, in de heilige Schriften)” (Romeinen 1:1-2 STV)
Dát is de Bijbelse definitie.
Het Evangelie is niet iets nieuws dat God plotseling bedacht heeft. Het is niet een improvisatie of plan B nadat Israël faalde. Het is de vervulling van wat in Mozes, de Psalmen en de Profeten al was aangekondigd. Tevoren beloofd.
Als het niet tevoren beloofd is, is het geen Evangelie, hoe aantrekkelijk het ook klinkt.
Bethlehem of opstanding?
Een confronterende gedachte is deze: de Messias is niet in volle zin “gekomen” bij Zijn geboorte, maar bij Zijn opstanding.
Waarom? Omdat dáár Gods beloften definitief vervuld worden. Dáár begint het nieuwe leven. Dáár wordt Hij verklaard te zijn de Zoon van God in kracht.
De doop beeldt dood en opstanding uit. Wedergeboorte betekent het afleggen van het oude en het aandoen van het nieuwe. In dat licht wordt Christus’ opstanding het beslissende moment van vervulling.
Dat schuurt met traditionele fopvattingen en formuleringen. maar het brengt wel terug bij de Schrift.
“Mijn Evangelie”…heeft Paulus dan een ander Evangelie?
Paulus spreekt over “mijn Evangelie”. Dat is voor sommigen reden om meerdere evangeliën te onderscheiden. Alsof er een evangelie van Jezus zou zijn, een van Petrus, en een ander van Paulus.
Maar Paulus bedoelt iets anders.
Wanneer hij schrijft dat hem het Evangelie is toevertrouwd, dan zegt hij niet dat het exclusief van hem is. Hij zegt dat hij er verantwoordelijk voor is. Het definieert zijn roeping. Hij is:
“afgezonderd tot het Evangelie van God” (Romeinen 1:1 STV)
Het Evangelie is hem toevertrouwd – niet om het te wijzigen, maar om het te verkondigen.
Evangelie van het Koninkrijk, van de Genade, van de Eeuwige heerlijkheid, het Eeuwig evangelie
In het Nieuwe Testament komen verschillende aanduidingen voor:
- Evangelie van het Koninkrijk
- Evangelie van de Genade Gods
- Evangelie van de eeuwige heerlijkheid
- Het eeuwig evangelie
Zijn dat dan verschillende boodschappen?
Nee. Het zijn verschillende accenten.
Genade beschrijft hoe het Koninkrijk tot stand komt.
Koninkrijk beschrijft wat de Genade uitwerkt.
Eeuwige heerlijkheid wijst op de hemelse positie en beloning.
Maar de kern blijft gelijk: Gods beloften worden vervuld in Christus.
Wie daar kunstmatig scheidingen in aanbrengt, loopt het risico het ene Evangelie van het andere los te maken – en dat is precies wat Paulus in Galaten zo scherp veroordeelt.
Handelingen: een gemiste nationale bekering?
De periode van Handelingen laat zien dat het evangelie eerst aan de Joden werd gepredikt. Er was gelegenheid tot bekering. Maar het volk als geheel verwierp de Messias.
Dat was geen verrassing. De gelijkenis van de boze wijngaardeniers (Mattheüs 21) laat het al zien:
“Dit is de erfgenaam; komt, laat ons hem doden.”
Johannes 12 verklaart dat hun ongeloof reeds voorzegd was. Het drama van Handelingen is dus geen mislukking van Gods plan, maar de vervulling van Zijn voornemen.
Gods plan ontspoort niet. Het loopt precies zoals aangekondigd.
Evangelie van Gemeentelijke heerlijkheid: meer dan alleen zalig worden
Er is een belangrijk onderscheid tussen:
- Zaligheid door geloof
- En loon en heerlijkheid in de hemelse roeping
Het evangelie spreekt niet alleen over vergeving, maar óók over roeping, kroon en positie in Christus.
De gelovige ontvangt niet slechts leven – hij wordt mede-erfgenaam. Hij krijgt deel aan een hemelse heerlijkheid. Dat is geen verdienste, maar Genade. En toch spreekt de Schrift over loon voor trouw dienstwerk.
Wie het Evangelie reduceert tot “ik ben gered”, mist de rijkwijdte van Gods plan.
Openbaring gaat niet primair over het einde van de wereld
Het Bijbelboek Openbaring beschrijft niet primair het vergaan van de wereld, maar de openbaring van Christus als Koning.
2 Petrus 3 spreekt over het vergaan van elementen, maar Openbaring toont de komst van het Koninkrijk.
Wie dat verwart, verwart oordeel met vernietiging en heerschappij met ondergang.
Wat betekent dit voor ons als gelovigen ?
Het Evangelie is niet maar een emotionele ervaring. Het is geen religieus gevoel. Het is een Goddelijke aankondiging:
Evangelie: God heeft gedaan wat Hij beloofd had
Daarom mag de gelovige weten:
- Hij is verlost uit deze tegenwoordige boze wereld.
- Hij heeft nieuw leven ontvangen.
- Hij heeft een hemelse positie.
- Hij leeft uit Genade, niet uit werken.
En daarom blijft er maar één passende reactie over:
een leven dat een wandel in aanbidding is.
Niet om iets te verdienen.
Maar omdat alles reeds vervuld is in Christus.
Openbaring 12 is geen sprookje, het is heilsgeschiedenis
Mystiek en geheimzinnig?
Er zijn Bijbelgedeelten waar men snel overheen leest.
Openbaring 12 is er zo één.
Een vrouw.
Een draak.
Een kind.
1260 dagen.
Voor velen is het mystiek, geheimzinnig, bijna apocalyptische poëzie zonder vaste grond. Maar wie het Schrift met Schrift vergelijkt, ontdekt dat hier niets nieuws wordt geïntroduceerd. Hier wordt samengebald wat al eeuwen eerder is aangekondigd.
En wie dat niet ziet, heeft Openbaring losgemaakt van Genesis.
Wie Openbaring leest zonder Daniël leest verkeerd
Men noemt het boek Openbaring geheimzinnig. Maar dat komt omdat men het los leest van het Oude Testament.
De vrouw bekleed met zon, maan en twaalf sterren?
Dat is geen nieuw beeld. Dat kennen we al uit Jozefs droom.
De draak met zeven koppen en tien horens?
Dat kennen we uit Daniël.
De 1260 dagen?
Dat staat al in Daniël.
De ijzeren roede?
Psalm 2.
Er staat in Openbaring 12 niets wat niet eerder in de Schrift is voorbereid.
Wie Openbaring wil begrijpen, moet beginnen bij Genesis 1 vers 1. De Bijbel is één geheel. Je kunt niet zomaar voorgaande bladzijden overslaan en dan denken dat je de laatste bladzijde begrijpt.
De vrouw is niet Maria en niet de Kerk
Er zijn twee populaire uitleggingen.
De roomse: de vrouw is Maria.
De protestantse: de vrouw is de Kerk.
Beide missen het fundament.
De vrouw is Israël.
Israël als het verbondsvolk. Israël als de barende vrouw. Israël als de drager van de Messiaanse lijn.
De symboliek laat geen andere conclusie toe.
Zon, maan, twaalf sterren — dat is het huis van Jakob.
Niet Rome.
Niet de Kerk.
De mannelijke zoon: meer dan men denkt
“Zij baarde een mannelijke zoon, die al de heidenen zou hoeden met een ijzeren roede.”
Dat is Psalm 2.
Dat is de Messias.
Maar hier wordt het interessant.
Wanneer het Oude Testament spreekt over de verheerlijkte Christus, dan spreekt het niet over een losstaand individu zonder Zijn lichaam. De verheerlijkte Christus is inclusief de Gemeente.
Christus is het Hoofd.
De Gemeente is Zijn Lichaam.
Daarom wordt de mannelijke zoon weggerukt tot God en Zijn troon. Dat is geen symbolische taal voor hemelvaart alleen. Dat is opname.
En precies daarna wordt de draak uit de hemel geworpen.
De volgorde is cruciaal.
Eerst de opname, dan de neerwerping
Openbaring 12 laat een duidelijke volgorde zien:
De zoon wordt weggerukt.
De draak wordt uit de hemel geworpen.
De draak vervolgt de vrouw.
Met andere woorden:
Eerst wordt de Gemeente weggenomen.
Daarna richt satan zich in volle woede op Israël.
Dat is geen willekeurige gedachtegang. Dat is consistent met Daniël en met de 70e week.
De draak en de antichrist
De draak is Satan.
Na zijn neerwerping manifesteert hij zich zichtbaar in een wereldrijk. Niet slechts als tegenstander van Christus, maar als vervanger van Christus.
“Anti” betekent niet alleen tegen, maar in plaats van.
De wereld zal niet massaal satanist worden. Ze zal massaal een alternatief messiaans systeem omarmen.
Dat is het antichristelijke rijk.
1260 dagen: geen symboliek, maar tijdrekening
De 1260 dagen zijn niet poëtisch bedoeld. Ze corresponderen met:
Drieënhalf jaar.
De tweede helft van Daniëls 70e week.
De grote verdrukking.
Israël vlucht de woestijn in.
De wereldmacht wordt geconsolideerd.
Satan regeert zichtbaar.
En dit alles is al 2600 jaar geleden aangekondigd via Daniël.
Waarom men dit niet ziet
Omdat men Openbaring isoleert.
Omdat men Israël en Gemeente vermengt.
Omdat men de profetieën vergeestelijkt.
Men leest teksten voor bruiloften, begrafenissen en Vaderdag.
Maar men leest de Schrift niet als één doorgaand heilsplan.
Openbaring 12 is geen los visioen. Het is het scharnierpunt van Gods plan met Israël en de Gemeente.
Wat dit praktisch betekent
Wij leven in een tijd van verborgenheid.
Christus regeert, maar verborgen.
De Gemeente is verbonden met een hemelse roeping.
De wereld is niet onderweg naar christelijke heerschappij.
Zij is onderweg naar openlijke rebellie.
Wie denkt dat de Kerk het Koninkrijk op aarde moet vestigen, heeft Openbaring 12 niet begrepen.
De Gemeente wordt niet geroepen om de wereld te veroveren.
Zij wordt geroepen om uit te gaan buiten de legerplaats.
Samengevat
De geschiedenis is geen toeval.
Daniël bevestigt dat God koningen afzet en bevestigt.
Openbaring bevestigt dat Satan tijdelijk wordt toegelaten.
Maar het einde staat vast.
