Ons hedendaags Nederlands bevat nog veel Bijbels taalgebruik.; er zijn tal van spreekwoorden en gezegden, die rechtstreeks uit de Statenvertaling komen, zoals:
Ontleend aan:
Johannes 8:57 De Joden dan zeiden tot Hem: Gij hebt nog geen vijftig jaren, en hebt Gij Abraham gezien?
58 Jezus zeide tot hen: Voorwaar, voorwaar zeg Ik u: Eer Abraham was, ben Ik.
Het Evangelie betekent letterlijk: goed nieuws. Maar goed nieuws veronderstelt eerst slecht nieuws. En dat slechte nieuws is dit: de mens is verloren zonder God.
Er wordt veel gesproken over geloof. Over spiritualiteit. Over kerk. Over traditie. Maar zelden wordt het Evangelie zelf nog helder en scherp uitgelegd. Zonder omwegen. Zonder religieuze mist.
Wat is het probleem van de mens?
Waarom is redding noodzakelijk?
Wat is de oorzaak van onze zondige natuur?
En waarom is het Evangelie geen religie, maar goed nieuws?
Hier volgt het Bijbelse antwoord:
De Bijbel begint niet bij menselijke waardigheid, maar bij menselijke schuld. Dat is zo confronterend, maar zo noodzakelijk.
“Want zij hebben allen gezondigd, en derven de heerlijkheid Gods.” (Romeinen 3:23 STV)
Allen. Géén uitzonderingen.
Zonde is niet slechts een verkeerde daad. Het is het missen van Gods heerlijkheid. Het niet beantwoorden aan Zijn heilige karakter. Het is opstand tegen onze Schepper, bewust of onbewust.
En de gevolgen zijn ernstig:
“Want de bezoldiging der zonde is de dood; maar de genadegift Gods is het eeuwige leven, door Jezus Christus, onze Heere.” (Romeinen 6:23 STV)
Zonde verdient loon. Dat loon is de dood — geestelijke scheiding van God.
Redding is dus geen luxe. Geen extraatje voor religieuze mensen. Het is noodzaak voor ieder mens.
Veel mensen denken: “Ik ben in wezen goed, maar maak soms fouten.”
De Bijbel zegt iets anders.
“Daarom, gelijk door één mens de zonde in de wereld ingekomen is, en door de zonde de dood; en alzo de dood tot alle mensen doorgegaan is, in welken allen gezondigd hebben.” (Romeinen 5:12 STV)
De wortel ligt bij Adam. Door zijn val kwam de zonde de wereld binnen. Sindsdien wordt ieder mens geboren met een gevallen natuur.
David wist dat ook, en zei:
“Zie, ik ben in ongerechtigheid geboren, en in zonde heeft mij mijn moeder ontvangen.” (Psalm 51:7 STV)
Wij worden niet zondaren doordat wij zondigen. Wij zondigen omdat wij zondaren zijn.
Dat verklaart waarom morele inspanning het probleem niet oplost. Opvoeding kan gedrag beïnvloeden. Religie kan uiterlijk fatsoen produceren. Maar het hart blijft onveranderd.
Het probleem zit dieper dan gedrag. Het zit in onze natuur.
Het Evangelie is dat God Zelf ingreep.
Niet omdat wij Hem zochten. Maar omdat Hij ons zocht.
“Maar God bevestigt Zijn liefde jegens ons, dat Christus voor ons gestorven is, als wij nog zondaars waren.” (Romeinen 5:8 STV)
Christus stierf niet voor verbeterde mensen. Niet voor zoekers. Niet voor rechtvaardigen.
Hij stierf voor zondaars.
“Want ook Christus heeft eenmaal voor de zonden geleden, Hij rechtvaardig voor de onrechtvaardigen, opdat Hij ons tot God zou brengen.” (1 Petrus 3:18 STV)
Dat is plaatsvervanging. Hij nam onze plaats in. Droeg onze schuld. Ontving ons oordeel.
Hoe wordt iemand gered?
Niet door werken. Niet door kerkelijkheid. Niet door wetsonderhouding, en ook niet door fatsoenlijk gedrag
“Want uit genade zijt gij zalig geworden, door het geloof; en dat niet uit u, het is Gods gave; Niet uit de werken, opdat niemand roeme.” (Efeze 2:8-9 STV)
Genade is onverdiende gunst.
Geloof is vertrouwen.
Het is het ophouden met proberen zichzelf te redden. Het is zich toevertrouwen aan Christus alleen.
“Geloof in den Heere Jezus Christus, en gij zult zalig worden.” (Handelingen 16:31 STV)
Dat is geen ingewikkeld systeem. Geen sacramentele ladder. Geen religieuze prestatie.
Het is rusten in wat Christus volbracht heeft.
Religie draait om menselijke inspanning.
Het Evangelie draait om Gods volbrachte werk.
Religie zegt: doe!
Het Evangelie zegt: het is gedaan, geloof dat!
Religie probeert God gunstig te stemmen.
Het Evangelie verkondigt dat God in Christus verzoening heeft aangebracht.
“Want de Zoon des mensen is gekomen om te zoeken en zalig te maken dat verloren was.” (Lukas 19:10 STV)
Christelijk geloof in Bijbelse zin is daarom géén religieus systeem. Het is een levende relatie met de opgestane Christus.
Wanneer iemand gelooft, gebeurt er iets wezenlijks:
“Zo dan, indien iemand in Christus is, die is een nieuw schepsel; het oude is voorbijgegaan, ziet, het is alles nieuw geworden.” (2 Korinthe 5:17 STV)
Dat is wedergeboorte. Geen uiterlijke hervorming, maar innerlijke vernieuwing.
lees ook:
Bekering – geen religieuze emotie, maar een noodzakelijke omkeer
Binnen ‘apostolische’ en NAR-kringen komen ondermeer de volgende zaken aan de orde :
Men leert dat de kerk geroepen is om invloed te nemen in zeven maatschappelijke domeinen:
Het doel is: deze “bergen” onder christelijke heerschappij brengen.
Maar de vraag is:
Dominion-denken gaat ervan uit dat:
Sommigen spreken zelfs over:
Mattheüs 28:19:
“Gaat dan henen, onderwijst al de volken…”
De opdracht is:
Er staat niet:
De focus is geestelijk, niet politiek.
Johannes 18:36:
“Mijn Koninkrijk is nu niet van deze wereld.”
Het Koninkrijk van Christus:
De vroege kerk:
Zij overwon door lijden, niet door heersen.
2 Timotheüs 3:1:
“En weet dit, dat in de laatste dagen zware tijden zullen ontstaan.” (STV)
De Schrift schildert:
Niet een wereldwijde christelijke triomf vóór Christus’ komst.
De wederkomst van Christus is de doorbraak —
niet een geleidelijke overname door de kerk.
Wanneer men leert dat:
dan verschuift de missie van:
verzoening met God
naar
maatschappelijke macht.
Dit creëert:
Christenen mogen:
✔ Zout en licht zijn
✔ Invloed uitoefenen
✔ Goed doen
✔ Rechtvaardigheid bevorderen
Maar dat is iets anders dan:
✘ De wereld transformeren vóór Christus’ komst
✘ Een theocratisch model nastreven
✘ Politieke macht koppelen aan geestelijke autoriteit
Omdat het:
Maar het Evangelie belooft geen wereldwijde overwinning vóór de Koning verschijnt.
De overwinning komt bij Zijn wederkomst.
Mattheüs 16:18:
“Ik zal Mijn Gemeente bouwen.”
Niet:
“Jullie zullen Mijn Koninkrijk vestigen.”
Christus bouwt.
Christus bepaalt en stuurt aan
Christus voltooit.
De Gemeente getuigt.
Hiermee komt een voorlopig eind aan deze blogreeks. Ik merk bij mezelf dat ik door het onderwerp niet blij word; het is bepaald géén opbeurende materie om mee bezig te zijn.
Hieronder nog de links van de vorige berichten erover. Wellicht in de toekomst nog wat aanvullingen….
Doorbraakgebed en de ‘Hemelse rechtbank’; geestelijke kracht of geestelijke misleiding?
Een fundamentele verschuiving onder de vlag van “Er is meer”
Binnen het hedendaagse charismatische landschap presenteert de ‘New Apostolic Reformation’ (NAR) zich als een herstelbeweging. Het narratief is aantrekkelijk: de Kerk heeft eeuwenlang iets essentieels gemist, maar God is bezig het apostolische en profetische fundament’ te herstellen. Er komt “meer”.
Meer kracht.
Meer zalving.
Meer wonderen.
Meer Koninkrijk.
Maar zodra men dit onderzoekt, rijst een ernstige vraag:
Gaat het hier om herstel van het fundament, of om verschuiving ervan?
Wanneer men vervolgens concrete figuren als Randy Clark betrekt, die ook in Nederland via het Evangelisch Werkverband onder het motto There Is More een platform hebben gekregen, wordt duidelijk dat het niet om randverschijnselen gaat.
Er wordt leer geïmporteerd.
En die leer heeft consequenties.
Eenmalig gelegd of herhaalbaar?
De kern van de NAR is de overtuiging dat God vandaag opnieuw apostelen aanstelt met bestuurlijk gezag over de Kerk. Deze ‘apostelen’ ontvangen richtinggevende openbaring, bouwen netwerken en claimen geestelijk territorium.
Maar de Schrift zegt:
“Gebouwd op het fundament der apostelen en profeten, waarvan Jezus Christus is de uiterste Hoeksteen.” (Efeze 2:20 STV)
Een fundament wordt niet steeds opnieuw gelegd.
De apostelen van het Nieuwe Testament hadden een unieke, heilshistorische positie. Zij waren ooggetuigen van de opstanding. Zij ontvingen directe openbaring. Zij legden het fundament van de Gemeente.
Wanneer vandaag opnieuw apostolisch fundamentleggend gezag wordt geclaimd, ontstaat impliciet een tweede fundament.
Dat is geen onschuldig accentverschil.
Dat raakt het Sola Scriptura principe.
De sluipende gezagsverschuiving
Binnen NAR-contexten wordt vaak gezegd dat de Bijbel hoogste autoriteit blijft. Maar in de praktijk functioneren ‘hedendaagse profetieën en openbaringen’ vaak als richtinggevend en bepalend.
Strategieën worden bepaald door “woorden van de Heer”.
Netwerken worden gebouwd op basis van ‘profetische visies’.
Gemeenten worden gecorrigeerd via ‘apostolische instructies’.
De Schrift zegt:
“Al de Schrift is van God ingegeven, en is nuttig tot lering, tot wederlegging, tot verbetering, tot onderwijzing, die in de rechtvaardigheid is.” (2 Timotheüs 3:16 STV)
Niet: aangevuld met ‘hedendaagse openbaring’.
Wanneer actuele woorden praktisch koersbepalend worden, verschuift het gezag van de Schrift naar de spreker.
En wie controleert de spreker?
De theologie achter de bediening
Randy Clark is internationaal bekend geworden door zijn betrokkenheid bij de Toronto Blessing en later door zijn netwerk Global Awakening. Hij wordt wereldwijd uitgenodigd om impartatie en ‘genezingsbediening’ te onderwijzen.
Ook in Nederland kreeg hij een podium via het Evangelisch Werkverband onder de vlag van There Is More.
Dat is geen neutrale keuze.
Clark’s theologie bevat duidelijke kernpunten:
Dat schreeuwt om toetsing.
Overdraagbare zalving of ‘apostolische’ uitzondering?
Clark leert expliciet dat zalving kan worden overgedragen via handoplegging. Hij verwijst onder meer naar 2 Timotheüs 1:6:
“Om welke oorzaak ik u indachtig maak, dat gij opwekt de gave Gods, die in u is door de oplegging mijner handen.” (2 Timotheüs 1:6 STV)
Maar hier spreekt een uniek aangestelde apostel tot zijn geestelijk kind.
Dit legitimeert géén reproduceerbaar systeem waarin hedendaagse leiders zalving distribueren.
Daartegenover staat:
“Maar al deze dingen werkt een en dezelfde Geest, delende aan een ieder in het bijzonder, gelijkerwijs Hij wil.” (1 Korinthe 12:11 STV)
De Geest is soeverein.
Wanneer impartatie systematisch wordt gemaakt, verschuift de functionele regie van de Geest naar de mens.
Dat is een fundamentele leerstellige spanning.
Clark onderwijst dat iedere gelovige kan leren om zieken te genezen door geloofsactivatie en training.
Maar zelfs in apostolische tijd was genezing geen mechanisch patroon.
Paulus schrijft:
“Trofimus heb ik krank te Milete achtergelaten.” (2 Timotheüs 4:20 STV)
En:
“Drink niet langer water alleen, maar gebruik een weinig wijn om uw maag en uw menigvuldige zwakheden.” (1 Timotheüs 5:23 STV)
Dit zijn opmerkelijke passages.
Zij tonen dat zelfs Paulus niet automatisch genezing toepaste.
Schuldgevoel.
Geloofscrisis.
Verborgen verwijt.
Dat is een zeer onbijbels patroon.
Meer dan wat precies?
De slogan suggereert dat de gemeente iets mist.
Meer kracht.
Meer ervaring.
Meer manifestatie.
Maar de Schrift zegt:
“En gij zijt in Hem volmaakt, Die het Hoofd is van alle overheid en macht.” (Kolossenzen 2:10 STV)
Wanneer structureel wordt gecommuniceerd dat reguliere gemeenten niet alles hebben, ontstaat een geestelijke tweedeling:
Dat creëert afhankelijkheid van conferenties en ‘gezalfde leiders’.
In samenkomsten waar impartatie centraal staat, zijn fysieke manifestaties frequent.
De vraag is niet of God krachtig kan werken.
De vraag is: worden manifestaties bewijs?
De Schrift waarschuwt:
“Geliefden, gelooft niet een iegelijken geest, maar beproeft de geesten, of zij uit God zijn.” (1 Johannes 4:1 STV)
Toetsing gaat vóór ervaring.
Wanneer ervaring criterium wordt, ontstaat groepsdynamiek en emotionele escalatie.
Historisch gezien leidt dit vaak tot overdrijving en instabiliteit.
Veel NAR-gerelateerde charismatische stromingen spreken over het innemen van maatschappelijke invloedssferen.
Maar de Schrift zegt:
“Want wij hebben hier geen blijvende stad, maar wij zoeken de toekomende.” (Hebreeën 13:14 STV)
Wanneer zij een machtsagenda ontwikkelt om ‘de wereld te transformeren’ vóór de wederkomst, vervaagt het onderscheid tussen de huidige Genade bedeling en het toekomstige geopenbaarde koninkrijk.
Binnen een dispensationalistisch kader is dat geen detail.
Dat raakt het heilsplan.
Kracht of genoeg Genade?
De beweging rond Clark en bredere NAR-structuren benadrukken escalatie van kracht.
Meer zalving.
Meer manifestatie.
Meer impact.
Terwijl Paulus schrijft:
“En Hij heeft tot mij gezegd: Mijn genade is u genoeg; want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.” (2 Korinthe 12:9 STV)
Hier ligt het contrast.
Niet escalatie.
Maar afhankelijkheid.
Niet activatie.
Maar Genade.
Niet hoger niveau.
Maar trouw.
Wanneer figuren als Randy Clark in Nederlandse kerkelijke context worden binnengehaald, wordt niet alleen enthousiasme geïmporteerd.
Er wordt een theologisch systeem geïntroduceerd dat bevat:
Dat is geen incident.
Dat is een systeem.
Heeft de Gemeente nieuwe fundamentleggers nodig?
Heeft zij ‘nieuwe openbaring’ nodig?
Heeft zij ‘conferentie-overdracht’ nodig om compleet te zijn?
lees ook (extern)
Leidersconferentie There is More – Rejoice
Verslag van twee ooggetuigen van de eerste “er is meer” conferentie
Binnen hedendaagse charismatische (NAR) bewegingen doen steeds vaker twee begrippen de ronde: doorbraakgebed en de ‘Hemelse rechtbank’
Het klinkt geestelijk. Het klinkt diep. Het klinkt krachtig.
Maar wie de Schrift opent, ontdekt iets opvallends: deze modellen komen er niet in voor.
Wat hier gebeurt, is subtiel maar ernstig: gebed wordt getransformeerd van afhankelijkheid naar techniek.
Doorbraakgebed gaat uit van de gedachte dat er een geestelijke blokkade is die zegen tegenhoudt.
De oplossing? Intens bidden. Strijden. Proclameren. Vasten. Doorzetten tot er “doorbraak” komt.
De onderliggende boodschap is vaak:
Er is iets dat tussen jou en Gods zegen staat, en jij moet het doorbreken.
Maar het Nieuwe Testament leert nergens dat ‘de gelovige een geestelijke muur moet neerhalen’ om toegang tot Gods Genade te krijgen.
Er staat wél:
“Zo is er dan nu geen verdoemenis voor degenen die in Christus Jezus zijn.” (Romeinen 8:1)
Geen blokkade.
Geen voorbehoud.
Geen wachtkamer.
De leer van de ‘Hemelse rechtbank’, populair gemaakt door Robert Henderson en verspreid binnen netwerken van de New Apostolic Reformation, gaat nog verder.
(Waarom alwéér een boek in plaats van de Bijbel, met de zoveelste opgepompte hype, overgewaaid uit Amerika? Want als je thuis bent in de Bijbel, en deze serieus neemt, kom je nooit tot zulke idiote conclusies.)
Hier wordt geleerd dat:
Met andere woorden: er zou nog een procedure lopen.
De Schrift zegt daarentegen:
“Wie zal beschuldiging inbrengen tegen de uitverkorenen Gods? God is het Die rechtvaardigt.” (Romeinen 8:33)
“Wie is het die verdoemt? Christus is het, Die gestorven is.” (Romeinen 8:34)
Dit zijn geen woorden van een open rechtszaak.
Dit is het taalgebruik van een gesloten dossier.
Doorbraakgebed zegt:
Wij moeten door een geestelijke weerstand heen breken.
De Hemelse rechtbank zegt:
Wij moeten een juridische aanklacht laten ontkrachten.
Maar beide zeggen impliciet hetzelfde:
Het werk van Christus moet nog worden aangevuld met onze geestelijke actie.
En precies dáár wordt het bloedlink.
Dit is geen detailkwestie. Dit raakt het hart van het evangelie.
Als er nog “wettelijke grond” tegen mij is die ik moet intrekken,
wat heeft Christus dan gedragen?
Als ik nog een hemels vonnis moet verkrijgen,
is mijn rechtvaardiging dan wel definitief?
Het Nieuwe Testament leert geen geactiveerde verlossing.
Het leert geen voorwaardelijke acceptatie.
“Laat ons dan met vrijmoedigheid toegaan tot de troon der genade.” (Hebreeën 4:16)
Geen rechtszaal.
Geen strijdtechniek.
Geen verborgen sleutels.
Deze modellen bieden:
Ze geven het gevoel dat je toegang hebt tot hogere geestelijke kennis.
Maar geestelijke complexiteit is geen bewijs van geestelijke waarheid.
De Schrift roept ons niet op tot ‘spirituele verfijning’, maar tot eenvoud en nuchterheid.
Niet uitgaan boven hetgeen geschreven staat.
Zich voegen naar nederige dingen.
Vasthouden aan het volbrachte werk van Christus.
Christus is het Hoofd van de gemeente.
Hij is onze Rechtvaardigheid.
Hij is onze Voorspraak.
Er is geen blokkade tussen Hem en de Zijnen.
Er is geen rechtszaak die wij nog moeten winnen.
Binnen charismatische en ‘nieuw apostolische’ kringen (NAR) wordt gesproken over:
Men zegt:
“Er hangen machten boven deze stad.”
“Wij moeten de geest over dit gebied verbreken.”
“De kerk moet heerschappij nemen in de geestelijke wereld.”
Maar hier moeten we zorgvuldig onderscheiden:
Bestaat geestelijke strijd?
Ja.
Efeze 6:12:
“Want wij hebben den strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten…” (STV)
Er is een geestelijke werkelijkheid.
Er zijn demonische machten.
Er is strijd.
Maar de vraag is niet óf er strijd is.
Efeze 6 noemt:
Opvallend:
Er staat niet:
De strijd is defensief en persoonlijk.
Niet offensief en territoriaal.
Vaak wordt Daniël 10 aangehaald.
Daar wordt gesproken over de “vorst van Perzië”.
Maar let op:
Hij bidt.
God handelt.
Het is beschrijvend, niet voorschrijvend.
Sommige bewegingen leren dat wij schuld moeten belijden voor zonden van voorouders of nationale zonden om een stad te bevrijden.
Maar in het Nieuwe Testament zien we:
Ezechiël 18 leert al:
De ziel die zondigt, zal sterven.
Nergens worden gelovigen opgeroepen om generatieschuld te verbreken over regio’s.
Mattheüs 16:19 en 18:18 worden vaak lukraak gebruikt.
Maar in context gaat het over:
Niet over:
In Handelingen zien we apostelen demonen uitdrijven —
maar altijd in directe confrontatie met individuen.
Nooit met geografische entiteiten.
De apostelen:
Zij organiseerden geen:
De methode was eenvoudig:
Evangelie → Bekering → Gemeentevorming.
Wanneer men leert dat:
dan verschuift de focus van:
de prediking van Christus
naar
een esoterisch strijdmodel.
Dit creëert:
Maar Paulus zegt in 2 Korinthe 10:4-5:
“Want de wapenen van onzen krijg zijn niet vleselijk…”
Hij noemt vervolgens geen territoriale geesten.
Hij spreekt over gedachten, redeneringen, hoogten in het denken.
De strijd is primair ideologisch,
tegen leugen.
Omdat het:
Maar het gevaar is subtiel:
Men gaat meer geloven in strategie dan in het Evangelie.
✔ Bidden
✔ Waakzaam zijn
✔ Prediken
✔ Weerstaan van de duivel (Jakobus 4:7)
✔ Standhouden in geloof
Maar:
✘ Geen territoriale demonjacht
✘ Geen gebedswandelrituelen
✘ Geen profetische decreten over steden
✘ Geen identificatie-berouw als bevrijdingsmechanisme
De grootste geestelijke doorbraak in Handelingen gebeurde niet door territoriale binding.
Maar door:
Het Koninkrijk breekt door via het Woord.
Niet via spirituele cartografie.
Geestelijke strijd is Bijbels.
Maar strategische territoriale oorlogsvoering zoals vaak geleerd wordt, mist alle Bijbelse basis.
Waar komt de bedelingenleer, het dispensationalisme, eigenlijk vandaan? Wat houdt het in? Enkele min of meer bekende namen, die ten onrechte door het slijk worden getrokken, komen aan bod.
In de video noem ik ook de “Scofield Reference Bible” die hier als pdf (versie 1917) te downloaden is.
Binnen charismatische en nieuw apostolische kringen wordt vaak geleerd:
Massasamenkomsten, genezingsdiensten en getuigenissen van spectaculaire wonderen zijn daarbij centrale elementen.
Maar hier moeten we eerlijk vragen:
Of waren wonderen verbonden aan een specifieke fase in Gods heilsplan?
Tijdens het aardse optreden van Christus zien we overvloedige genezingen.
Maar:
Het waren niet alleen daden van medelijden —
het waren ook messiaanse tekenen.
In Handelingen zien we opnieuw veel wonderen.
Maar let op:
Handelingen 2:22:
“Jezus de Nazarener, een Man van God onder u betoond door krachten en wonderen en tekenen…” (STV)
2 Korinthe 12:12:
“De tekenen van een apostel zijn onder u gewrocht… in tekenen en wonderen en krachten.” (STV)
Wonderen worden expliciet verbonden aan de toenmalige apostolische bediening.
Ze dienden ter bevestiging van het fundament.
Nee.
Paulus laat zien dat ziekte bleef bestaan:
1 Timotheüs 5:23
Timotheüs had lichamelijke klachten.2 Timotheüs 4:20
“Trofimus heb ik krank te Milete achtergelaten.” (STV)
Paulus genas niet iedereen.
Zelfs niet binnen zijn eigen kring.
2 Korinthe 12:7-9:
“En Hij heeft tot mij gezegd: Mijn genade is u genoeg…” (STV)
Paulus bad driemaal om bevrijding.
God genas hem niet.
Dit ondergraaft de stelling:
“Het is altijd Gods wil om te genezen.”
God kán uiteraard genezen.
Maar Hij is niet verplicht te genezen.
En al helemaal niet geclaimd
Vaak aangehaald:
“Het gebed des geloofs zal de zieke behouden…” (STV)
Maar:
Jakobus beschrijft een pastorale situatie, geen genezingscampagne.
In veel moderne genezingsbewegingen zien we:
Wanneer wonderen werkelijk de norm zouden zijn, zouden:
Maar dát zien we niet.
Wanneer men leert:
dan verschuift de verantwoordelijkheid van God naar de mens.
Dit creëert:
Terwijl de Schrift leert:
God is soeverein.
Lijden heeft soms een doel.
Genade is soms belangrijker dan genezing
Hebreeën 2:3-4:
“God medegetuigende door tekenen en wonderen…”
Tekenen dienden ter bevestiging van de verkondiging.
Zodra het fundament lag, veranderde de opbouwfase.
Net zoals een bouwsteiger wordt verwijderd wanneer het gebouw staat.
✔ Bidden voor zieken
✔ Vertrouwen op Gods macht
✔ Erkennen dat God kan genezen
✔ Onderwerpen aan Zijn wil
Maar:
✘ Genezing als norm
✘ Wonderen als bewijs van geestelijke superioriteit
✘ Activatie-technieken
✘ Schuldprojectie bij niet-genezing
Omdat:
Maar de kern van het evangelie is niet lichamelijke genezing.
Wonderen in het Nieuwe Testament waren:
De verwarring rond de Gemeente begint vrijwel altijd bij het vervagen van het onderscheid tussen Israël en de Gemeente. Zodra men die twee samenvoegt, ontstaan vermenging van beloften, vermenging van roeping en uiteindelijk vermenging van Wet en Genade.
Wat zegt de Schrift?
Paulus schrijft:
“En heeft alle dingen Zijn voeten onderworpen, en heeft Hem der Gemeente gegeven tot een Hoofd boven alle dingen; Welke Zijn lichaam is, en de vervulling Desgenen, Die alles in allen vervult.” (Efeze 1:22-23 STV)
De Gemeente is het Lichaam van Christus. Dat wordt nergens van Israël gezegd.
Israël wordt genoemd: knecht, wijnstok, volk, kudde, maar nooit het Lichaam van Christus.
Dat is een unieke openbaring die pas ná het kruis bekendgemaakt is.
Paulus noemt de Gemeente een verborgenheid.
“Dat Hij mij door openbaring heeft bekendgemaakt deze verborgenheid; (gelijk ik met weinige woorden tevoren geschreven heb;) Waaraan gij, dit lezende, kunt bemerken mijn wetenschap in deze verborgenheid van Christus; Welke in andere eeuwen den kinderen der mensen niet is bekendgemaakt, gelijk zij nu is geopenbaard aan Zijn heilige apostelen en profeten door den Geest.” (Efeze 3:3-5 STV)
Hier staat iets cruciaals: in andere eeuwen niet bekendgemaakt.
Dat betekent dat Mozes, Jesaja, Jeremia of Daniël de Gemeente niet voorzagen als het Lichaam van Christus. Zij zagen het Koninkrijk, zij zagen het herstel van Israël, maar niet deze hemelse eenheid van Jood en heiden in één lichaam.
Daarom kan de Gemeente geen voortzetting van Israël zijn. Een verborgenheid kan geen voortzetting zijn van iets dat al bekend was.
De Heere Jezus sprak vóór het kruis:
“En Ik zeg u ook, dat gij zijt Petrus, en op deze Petra zal Ik Mijn Gemeente bouwen, en de poorten der hel zullen dezelve niet overweldigen.” (Mattheüs 16:18 STV)
Let op: Ik zal bouwen.
Toekomende tijd. Het bestond toen nog niet.
De Gemeente begon historisch bij de uitstorting van de Heilige Geest.
“En zij werden allen vervuld met den Heiligen Geest.” (Handelingen 2:4 STV)
Vanaf dat moment worden gelovigen door één Geest tot één lichaam gedoopt:
“Want ook wij allen zijn door één Geest tot één lichaam gedoopt, hetzij Joden, hetzij Grieken, hetzij dienstknechten, hetzij vrijen; en wij zijn allen tot één Geest gedrenkt.” (1 Korinthe 12:13 STV)
Hier ontstaat iets nieuws: geen nationale eenheid, maar een geestelijke eenheid in Christus.
Israël heeft een landbelofte.
“En Ik zal u het land Kanaän geven tot een eeuwige bezitting; en Ik zal hun tot een God zijn.” (Genesis 17:8 STV)
Israël verwacht het aardse Koninkrijk onder de Messias.
De discipelen vragen na de opstanding:
“Heere, zult Gij in dezen tijd aan Israël het Koninkrijk weder oprichten?” (Handelingen 1:6 STV)
De Heere corrigeert hun verwachting niet — Hij ontkent het Koninkrijk niet — maar spreekt over het tijdstip.
Dat Koninkrijk is toekomstig en verbonden aan Israël.
Van de Gemeente lezen wij:
“Gezegend zij de God en Vader van onzen Heere Jezus Christus, Die ons gezegend heeft met alle geestelijke zegening in den hemel in Christus.” (Efeze 1:3 STV)
En:
“Want ons burgerschap is in de hemelen, waaruit wij ook den Zaligmaker verwachten, namelijk den Heere Jezus Christus.” (Filippenzen 3:20 STV)
Israël verwacht de Messias op aarde.
De Gemeente verwacht Hem uit de hemel.
Israël ontvangt aardse zegeningen in het land.
De Gemeente is gezet en gezegend in de hemel
Dat is geen nuanceverschil maar een wezenlijk onderscheid.
Israël stond onder het Sinaïtisch verbond.
Maar Paulus zegt tegen gelovigen uit Jood en heiden:
“Want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.” (Romeinen 6:14 STV)
Wie de Gemeente weer onder de Wet plaatst, maakt van het Lichaam van Christus opnieuw een Sinaïtisch volk.
Dat is precies wat de Galatenbrief bestrijdt.
Wet en Genade kunnen niet gemengd worden zonder dat beide hun kracht verliezen.
Dan wordt:
– de Gemeente het nieuwe Israël
– het Koninkrijk vergeestelijkt
– aardse beloften geestelijk gemaakt
– profetie heringevuld
– Wet en Genade vermengd
En uiteindelijk raakt men het zicht kwijt op Gods veelkleurige wijsheid.
Paulus spreekt over:
“Opdat nu door de Gemeente bekendgemaakt worde aan de overheden en de machten in den hemel de veelvuldige wijsheid Gods.” (Efeze 3:10 STV)
Juist het onderscheid laat Gods plan schitteren.
Niet vermenging, maar onderscheiden bedelingen.
De Gemeente is:
– Het Lichaam van Christus
– Een verborgenheid in het Oude Testament
– Ontstaan na kruis en opstanding
– Samengesteld uit Jood en heiden zonder onderscheid
– Gezegend met hemelse zegeningen
– Niet onder de Wet maar onder de Genade
Het is weer verkiezingstijd, want de gemeenteraadsverkiezingen komen eraan in Nederland. Wat mij dan opvalt is dat de (lokale in dit geval) politieke partijen zich weer dolgraag willen profileren, en dus ook de zogenaamd Christelijke, en dan met name met items als “de zondagsrust”.
Binnen veel kerken wordt de zondag zonder aarzeling “de dag des Heeren” genoemd en behandeld als een christelijke rustdag. Maar zodra we de Schrift opendoen, blijkt dat deze vanzelfsprekendheid helemaal niet zo vanzelfsprekend is.
De vraag is niet wat eeuwen kerkgeschiedenis hebben gedaan.
De vraag is: wat leert de Bijbel?
Het vierde gebod luidt:
“Gedenk den sabbatdag, dat gij dien heiligt. Zes dagen zult gij arbeiden en al uw werk doen; Maar de zevende dag is de sabbat des HEEREN, uws Gods; dan zult gij geen werk doen…” Exodus 20:8 – (STV)
Dit gebod werd niet aan de Gemeente gegeven. Het werd gegeven aan Israël, bij de Sinaï. En de Schrift zegt expliciet waarom:
“Dat dan de kinderen Israëls den sabbat houden, den sabbat onderhoudende in hun geslachten tot een eeuwig verbond.” Exodus 31:16 -(STV)
De sabbat was een verbondsteken tussen de HEERE en Israël.
Niet tussen de HEERE en de Gemeente.
Niet tussen de HEERE en de heidenvolken.
Dát staat er. Zwart op wit.
Wie de sabbat zonder onderscheid op de Gemeente toepast, schuift het Sinaïtische, of het Oude verbond onder het Nieuwe.
De eerste Christenen kwamen samen op de eerste dag van de week:
“En op den eersten dag der week, als de discipelen bijeengekomen waren om brood te breken…” Handelingen 20;7 – (STV)
Maar waar staat het gebod?
Waar staat het werkverbod?
Waar staat de straf bij overtreding?
Nergens!
Paulus zegt zelfs nadrukkelijk:
“Zo oordele dan niemand u in spijs of in drank, of in het stuk des feestdags, of der nieuwe maan, of der sabbatten; Welke zijn een schaduw der toekomende dingen, maar het lichaam is van Christus.” Kollossenzen 2:10 – (STV)
En:
“De één acht wel den enen dag boven den anderen dag; maar de ander acht al de dagen gelijk. Een iegelijk zij in zijn eigen gemoed ten volle verzekerd.” Romeinen 14:5 – (STV)
Dat is geen taal van een opgelegd zondagsgebod.
Dat is de taal van vrijheid onder de Genade.
In de boeken van de profeten betekent “de dag des HEEREN” een toekomstige periode van oordeel en openbaring.
“Huilt, want de dag des HEEREN is nabij; hij komt als een verwoesting van den Almachtige.” Jesaja13:6 – (STV)
“Want de dag des HEEREN is groot en zeer vreselijk; wie zal hem verdragen?” Joel 2:11 – (STV)
Ook in het Nieuwe Testament blijft die betekenis staan:
“Want gij weet zelven zeer wel, dat de dag des Heeren alzo zal komen, gelijk een dief in den nacht.” 1 Thessalonicenzen 5:2 – (STV)
Dit gaat over Gods ingrijpen in de wereldgeschiedenis.
Niet over een wekelijkse samenkomst in een kerkgebouw.
Wanneer men de zondag “de dag des Heeren” noemt, gebruikt men een Bijbelse term in een niet-Bijbelse betekenis.
Johannes schrijft:
“Ik was in den Geest op den dag des Heeren…” Openbaring 1;10 – (STV)
De context van Openbaring is vol oordelen, bazuinen en koninklijke heerschappij. Het boek beschrijft juist die toekomstige dag van openbaring.
Het is exegetisch minstens zo logisch, en veel waarschijnlijker , dat Johannes in de Geest werd verplaatst naar die toekomstige dag, dan dat hij simpelweg bedoelde dat het zondag was.
De tekst zegt het niet expliciet.
Maar traditie vult het graag in.
Historisch groeide de eerste dag van de week uit tot een samenkomstdag vanwege de opstanding. Dat is begrijpelijk.
Maar de verplichte ruststatus kwam later. Kerk en staat hebben die ingevuld. Wat begon als vrijwillige samenkomst werd een wettische norm.
Zo ontstond de gedachte van een “christelijke sabbat”.
Alleen… de Schrift kent die term niet.
Het Nieuwe Testament wijst ons op een diepere werkelijkheid:
“Want die ingegaan is in Zijn rust, die heeft ook zelf van zijn werken gerust, gelijk God van de Zijne.” (STV)
De gelovige rust niet één dag per week.
Hij rust in het volbrachte werk van Christus.
Wie terugkeert naar een wettische dagstructuur, schuift ongemerkt weer richting Sinaï.
Wij leven niet onder Sinaï.
Wij leven onder Golgotha.
Samenkomen op zondag is goed.
Een dag apart zetten voor rust en bezinning is dat ook, zeker in onze gejeesde maatschappij
Maar het opleggen van een zondagsrust als goddelijk gebod is niet Bijbels gefundeerd.
lees ook:
Op de site van Israel en de Bijbel: Openbaring en de dag des Heeren
En het Reformatorisch smaldeel fietst met een flinke theologische boog om de hete brij heen:
Begin jaren ’90 stond ik dichter bij een gesloten religieus systeem dan ik toen zelf goed besefte.
Ik schreef daarover eerder dit:
Het begon niet extreem.
Het begon gewoon met Bijbelstudie.
Met verlangen naar diepgang.
Met mensen die serieus met geloof bezig waren.
Dat is precies waarom het gevaarlijk is.
Sektarisme begint zelden met rode vlaggen. Het begint met herkenning. Met warmte. Met zekerheid in een verwarrende wereld. Met het gevoel: hier klopt iets.
Ik voelde die aantrekkingskracht ook.
Maar ik merkte tegelijkertijd iets anders.
Er kwam een punt waarop niet alles meer vrij voelde.
Niet alles was toetsbaar.
En één stem begon zwaarder te wegen dan het Woord van God.
Dat was het waarschuwingslampje.
Sektevorming ontstaat niet in één dag. Het is een verschuiving.
Eerst staat Christus centraal.
Dan komt er sterke leiding.
Dan wordt die leiding onaantastbaar.
En uiteindelijk wordt kritiek gelijkgesteld aan ongehoorzaamheid aan God.
Dáár gaat het mis.
De Schrift is glashelder:
“En Hij is het Hoofd van het lichaam, namelijk van de gemeente…” (Kolossenzen 1:18, STV)
Niet een mens.
Niet een “geliefde leraar”.
Niet een raad van oudsten die boven het geweten staat.
Wanneer een leider niet meer gecorrigeerd kan worden, wanneer zijn woord praktisch wet wordt, wanneer zijn interpretatie niet getoetst mag worden — dan is de grens overschreden.
De vrij recente berichtgeving over de groep rond Wim Griffioen laat patronen zien die pijnlijk herkenbaar zijn:
Dat zijn geen kleine kerkelijke verschillen.
Dat zijn structurele kenmerken van keiharde, totalitaire, gesloten systemen.
Wat mij vooral raakt, is hoe “geestelijke taal” wordt gebruikt om controle te rechtvaardigen.
Uitsluiting heet dan “zuivering”.
Controle heet “herderlijke zorg”.
Onderwerping heet “gehoorzaamheid aan God”.
Maar wanneer gehoorzaamheid aan een mens de plaats inneemt van gehoorzaamheid aan Christus, dan is dat geen heiliging,dat is platte overheersing.
Een veelgestelde vraag is: waarom blijven mensen in zo’n systeem?
Omdat het niet alleen duisternis is.
Er kan warmte zijn.
Er kan saamhorigheid zijn.
Er kan oprechte toewijding zijn.
Dat maakt het ingewikkeld.
Mensen blijven vaak niet uit slechtheid, maar uit overtuiging. Uit angst om alles te verliezen. Familie. Vrienden. Identiteit. Gemeenschap.
De prijs van vertrek is extreem hoog.
Wie vertrekt, wordt genegeerd alsof hij niet meer bestaat.
Wie vragen stelt, wordt verdacht.
Wie niet buigt, wordt buitengesloten.
Dat mechanisme zag ik toen al van dichtbij.
En ik voelde dat ik moest kiezen.
Niet tegen God.
Maar juist vóór God.
Het kantelpunt kwam toen ik besefte dat mijn geweten onder druk kwam te staan.
Wanneer je niet meer vrij bent om te toetsen…
Wanneer twijfel als zonde wordt bestempeld…
Wanneer loyaliteit belangrijker wordt dan waarheid…
Dan moet je afstand nemen.
De Bijbel zegt:
“Beproeft alle dingen; behoudt het goede.” (1 Thessalonicenzen 5:21, STV)
Toetsen is geen opstand.
Toetsen is Bijbels.
Een gemeenschap die bang is voor toetsing, weet dat zij iets te verliezen heeft.
Bijbels leiderschap is altijd dienend.
Het bindt mensen aan Christus.
Het maakt hen niet afhankelijk van één mens.
Wanneer een leider:
dan is er geen sprake meer van herderschap, maar van overheersing.
En overheersing hoort niet thuis in het lichaam van Christus.
Terugkijkend zie ik dat het Genade was dat ik niet verder meeging.
Ik stond zeer dichtbij.
Ik voelde nog de aantrekkingskracht.
Maar ik zag de verschuiving.
En ik ben gegaan.
Niet omdat ik geloof afwees.
Maar omdat ik mijn geloof wilde beschermen tegen menselijke toe-eigening.
Als jij dit leest en herkent:
Christus bouwt geen systemen die afhankelijk zijn van controle.
Waar de Geest van de Heere is, daar is vrijheid (2 Korinthiërs 3:17, STV).
Vrijheid om te toetsen.
Vrijheid om vragen te stellen.
Vrijheid om Christus boven mensen te plaatsen
Ik schrijf dit niet uit rancune of zo iets.
Maar uit bewogenheid.
Omdat ik dichtbij heb gestaan.
Omdat ik zie hoeveel schade gesloten systemen kunnen aanrichten.
Omdat geloof bedoeld is om mensen tot Christus te brengen — niet onder een mens te brengen.
Laat niemand jouw geweten claimen.
Laat niemand de plaats innemen die alleen Christus toekomt.
Binnen charismatische en ‘ nieuw apostolische’ kringen speelt ‘profetie’ een centrale rol.
Met uitspraken als:
Soms gaan zulke woorden over:
Maar hier moet een fundamentele vraag gesteld worden:
In veel charismatische kringen betekent profetie:
Een directe boodschap van God, ontvangen via indruk, beeld, droom of innerlijke stem.
Kenmerken:
Vaak wordt gezegd:
“Dit is geen Schrift, maar het is wel van de Heer.”
Maar is dat onderscheid wel houdbaar?
In het Oude Testament was een profeet:
Deuteronomium 18:20:
“Maar de profeet die vermetel zal spreken in Mijn Naam, dat woord zal niet geschieden… die profeet zal sterven.” (STV)
Een profetie die niet uitkomt, is geen kleine fout.
Het is een ernstige zaak.
Efeze 2:20:
“Gebouwd op het fundament der apostelen en profeten…” (STV)
Profeten behoren tot het fundament.
Een fundament wordt niet voortdurend opnieuw gelegd.
Daarnaast zien we:
1 Korinthe 13:8:
“hetzij profetieën, zij zullen te niet gedaan worden…”
Profetie behoort tot de fase van gedeeltelijke openbaring.
Hier wordt vaak naar verwezen.
Inderdaad wordt daar profetie genoemd als opbouwend.
Maar:
We moeten onderscheid zien tussen:
Fundament fase
en
Gestabiliseerde gemeente onder voltooid Woord.
In veel hedendaagse kringen:
Soms wordt gezegd:
“Het was gedeeltelijk juist.”
“Ik hoorde het niet helemaal goed.”
“De timing was verkeerd.”
Maar de Bijbelse norm was niet 30 of 70% accuraat.
Het was 100%.
Als iemand vandaag zegt:
“De Heer zegt…”
dan moet dat ofwel:
Maar als het feilbaar is, is het géén werkelijke openbaring van God!
God spreekt niet gedeeltelijk fout.
Wanneer moderne profetie feilbaar is, is het dus geen Bijbelse profetie, maar voortgekomen uit een of andere dikke duim.
Wanneer persoonlijke profetieën:
dan ontstaat afhankelijkheid van woorden buiten de Schrift.
Dit ondermijnt:
2 Timotheüs 3:16-17:
“Opdat de mens Gods volmaakt zij, tot alle goed werk volmaakt toegerust.” (STV)
Niet Schrift plus actuele profetische updates.
Wat is wél bijbels?
✔ Verkondiging van het Woord
✔ Toepassing van de Schrift
✔ Geestelijke onderscheiding
✔ Wijsheid in raadgeving
Maar:
✘ Geen ‘nieuwe openbaring’
✘ Geen richtinggevende “woorden” buiten de Schrift
✘ Geen politiek-profetische decreten
✘ Geen feilbare openbaringscultuur
Omdat het:
Maar alleen uit het voltooide Woord.
Bijbelse profetie was:
Moderne profetie is meestal:
De vraag lijkt eenvoudig, maar raakt het hart van het Evangelie.
Is Golgotha een vervolg op de Sinaï?
Is Genade slechts een mildere vorm van de Wet?
Of staan deze twee tegenover elkaar als twee totaal verschillende beginselen?
Wie de Schrift zorgvuldig leest, ontdekt dat het hier niet gaat om nuance, maar om fundament.
Paulus spreekt ondubbelzinnig:
“Want de zonde zal over u niet heersen; want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.” (Romeinen 6:14 STV)
Let op het woord maar.
Niet onder beide.
Niet deels Wet en deels Genade.
Óf onder de Wet.
Óf onder de Genade.
En nog scherper:
“Maar indien het door genade is, zo is het niet meer uit de werken; anders is de genade geen genade meer; en indien het uit de werken is, zo is het geen genade meer; anders is het werk geen werk meer.” (Romeinen 11:6 STV)
Hier sluit de apostel Paulus elke vermenging principieel uit.
Zodra werken als grond worden toegevoegd, houdt Genade op Genade te zijn.
Het is dus niet: “een beetje van jezelf, en een beetje van Maggi”
Wet en Genade zijn niet twee ingrediënten die samen een rijker geheel vormen.
Zij zijn twee verschillende rechtsgronden.
De Wet is heilig.
“Alzo is dan de wet heilig, en het gebod is heilig en rechtvaardig en goed.” (Romeinen 7:12 STV)
Maar haar functie was nooit om leven te geven.
“Daarom zal uit de werken der wet geen vlees gerechtvaardigd worden voor Hem; want door de wet is de kennis der zonde.” (Romeinen 3:20 STV)
De Wet openbaart zonde.
Zij stelt de norm.
Zij spreekt het oordeel uit.
Maar zij schenkt geen kracht om haar te volbrengen.
Daarom zegt Paulus:
“Want de wet werkt toorn; want waar geen wet is, daar is ook geen overtreding.” (Romeinen 4:15 STV)
De vrucht van de Wet in het vlees is schuld en veroordeling.
Golgotha is niet de verlenging van Sinaï.
Het is Gods antwoord op Sinaï.
Waar de Wet de vloek uitsprak, dróeg Christus die vloek.
“Christus heeft ons verlost van de vloek der wet, een vloek geworden zijnde voor ons; want er is geschreven: Vervloekt is een ieder die aan het hout hangt.” (Galaten 3:13 STV)
Waar de Wet eiste, daar vervulde Hij.
Waar de Wet veroordeelde, daar rechtvaardigt Hij.
“Zo is er dan nu geen verdoemenis voor degenen die in Christus Jezus zijn.” (Romeinen 8:1 STV)
Dat is geen verzachting van de Wet.
Dat is een geheel nieuwe positie.
De Galatenbrief laat zien wat er gebeurt wanneer men Genade vermengt met Wet.
Men begon in de Geest, maar wilde zichzelf vervolmaken door het vlees. De apostel Paulus trekt alle registers open:
“Zijt gij zo uitzinnig? Daar gij met den Geest begonnen zijt, voleindigt gij nu met het vlees?” (Galaten 3:3 STV)
En nog ernstiger:
“Gij zijt van Christus vervreemd, gij die door de wet gerechtvaardigd wilt worden; gij zijt van de genade vervallen.” (Galaten 5:4 STV)
Dat is géén klein misverstand.
Dat is een principiële verschuiving van vertrouwen.
Wanneer men Wet en Genade mengt, verschuift het fundament van Christus naar menselijke prestatie.
Nee!
Genade brengt geen wetteloosheid voort, maar een nieuw leven in Christus.
“Zo dan, mijn broeders, gij zijt ook der wet gedood door het lichaam van Christus, opdat gij zoudt worden van een Ander, namelijk van Hem Die uit de doden opgewekt is, opdat wij Gode vruchten dragen zouden.” (Romeinen 7:4 STV)
Vrucht dragen gebeurt niet door terug te keren naar Sinaï,
maar door verbondenheid met de Opgestane.
De gelovige leeft niet onder het Sinaïtisch verbond,
maar in ‘nieuwheid des Geestes.’
Wet en Genade sluiten elkaar uit als rechtsgrond.
De Wet zegt: doe en leef.
Genade zegt: geloof en leef.
Binnen veel charismatische en NAR-kringen gebruikt men de uitdrukking: covering.
Men zegt:
Maar waar komt dit idee vandaan?
En belangrijker: leert het Nieuwe Testament dit ?
Met ‘apostolische covering’ bedoelt men meestal:
Een ‘geestelijke beschermingslaag’ die ontstaat wanneer iemand zich onderwerpt aan een ‘apostel’ of ‘geestelijk leider’.
Kenmerken van deze leer:
Het klinkt veilig. Het klinkt geestelijk.
Maar het roept fundamentele vragen op.
Want:
Opvallend genoeg: het woord “covering” in deze betekenis komt nergens voor..
Er wordt vaak verwezen naar:
Maar nergens wordt geleerd dat een gelovige onder een ‘apostolische beschermingslaag’ moet staan om geestelijk veilig te zijn.
Het Nieuwe Testament kent:
Handelingen 14:23
In elke gemeente werden oudsten aangesteld — meervoudig leiderschap, lokaal verankerd.
1 Petrus 5:2-3:
“Hoedt de kudde Gods… niet heerschappij voerende over het erfdeel des Heeren, maar als voorbeelden der kudde.” (STV)
Let op wat hier níet staat:
Leiderschap is dienend, nooit dominerend.
Efeze 2:20 zegt:
“Gebouwd op het fundament der apostelen en profeten…” (STV)
Een fundament wordt één keer gelegd.
De apostelen:
Hun gezag was uniek en niet overdraagbaar.
Er is geen Bijbelse aanwijzing dat er een blijvende, reproduceerbare ‘apostolische hiërarchie’ moest ontstaan, en daar gaat het maar om
In veel ‘apostolische netwerken zie je:
Soms wordt zelfs gezegd:
“Wie onder covering blijft, blijft onder zegen.”
Maar waar staat dat in de Schrift? Nergens!
De zegen van God is verbonden aan geloof en gehoorzaamheid aan Christus, niet aan loyaliteit aan een ‘netwerk.’
“Zijt uw voorgangers gehoorzaam, en zijt hun onderdanig…” (STV)
Dit vers vers gaat over mensen die je zijn voorgegaan in geloof, niet in dwang of manipulatie
Niet over:
Bovendien staat er niet:
“Zijt hen blind gehoorzaam.”
De Bereeërs werden geprezen omdat zij onderzochten (Handelingen 17:11).
Bijbels gezag sluit toetsing nooit uit.
Maar de Schrift leert:
Christus is het Hoofd.
De gelovige heeft directe toegang tot de Vader.
De Heilige Geest woont in iedere gelovige.
Er is geen ‘geestelijke beschermingslaag’ nodig via een ‘apostel.
Dat idee lijkt eerder op middeleeuwse slavernij dan op nieuwtestamentische vrijheid.
Geestelijke bescherming volgens de Bijbel
Efeze 6 noemt:
Niet:
Onze bescherming is Christus zelf.
Wanneer covering wordt gekoppeld aan:
ontstaat afhankelijkheid.
En afhankelijkheid creëert controle.
Controle verstikt geestelijke volwassenheid.
✔ Gemeenschap
✔ Verantwoording
✔ Plaatselijk leiderschap
✔ Mentorschap
✔ Onderlinge aansporing
Maar:
✘ Geen ‘spirituele piramides
✘ Geen ‘beschermingsstructuren’ buiten Christus
✘ Geen ‘absolute menselijke autoriteit’
De leer van ‘apostolische covering’ is zwaar onbijbels onderwijs.
Ze gaat verder dan wat het Nieuwe Testament leert over leiderschap.
Een korte blogserie, ontstaan uit één eenvoudige vraag:
Wat in mijn geval begon met een artikel over de leer over impartatie, bleek onderdeel van een groter systeem: ‘geestelijke vaders’, ‘apostolische covering’, ‘profetische openbaring’, ‘strategische oorlogsvoering’ en ‘dominion-denken’. Steeds weer verschijnt dezelfde verschuiving:
Van Christus naar door mensen verzonnen structuur.
Van Schrift naar ervaring.
Van eenvoud naar onbijbelse hiërarchie.
Ik geloof dat Christus, ook vandaag al, het Hoofd is van Zijn Gemeente.
Niet een vermeend ‘apostel’
Niet een netwerk.
Niet een beweging.
En ik geloof dat Hij straks zichtbaar Koning zal zijn, en regeren over de hele schepping.
Niet omdat de kerk de wereld overneemt,”
maar omdat Hij komt en Zelf zal regeren
Tot die dag is onze roeping geen machtsuitoefening, maar trouw.
Geen geestelijke overspannenheid, kunstjes of spierballentaal,maar nuchterheid, nederigheid en waakzaamheid.
Geen nieuwe openbaringen maar gehoorzaamheid aan wat geschreven staat.
“Zijt nuchter.”
“Voegt u tot de nederige dingen.”
“Niet uitgaan boven hetgeen geschreven staat.”
Deze serie wil niet aanvallen, maar toetsen.
Niet polariseren, maar terugbrengen en wijzen naar het fundament.
