Waar komt de bedelingenleer, het dispensationalisme, eigenlijk vandaan? Wat houdt het in? Enkele min of meer bekende namen, die ten onrechte door het slijk worden getrokken, komen aan bod.
In de video noem ik ook de “Scofield Reference Bible” die hier als pdf (versie 1917) te downloaden is.
Binnen charismatische en nieuw apostolische kringen wordt vaak geleerd:
Massasamenkomsten, genezingsdiensten en getuigenissen van spectaculaire wonderen zijn daarbij centrale elementen.
Maar hier moeten we eerlijk vragen:
Of waren wonderen verbonden aan een specifieke fase in Gods heilsplan?
Tijdens het aardse optreden van Christus zien we overvloedige genezingen.
Maar:
Het waren niet alleen daden van medelijden —
het waren ook messiaanse tekenen.
In Handelingen zien we opnieuw veel wonderen.
Maar let op:
Handelingen 2:22:
“Jezus de Nazarener, een Man van God onder u betoond door krachten en wonderen en tekenen…” (STV)
2 Korinthe 12:12:
“De tekenen van een apostel zijn onder u gewrocht… in tekenen en wonderen en krachten.” (STV)
Wonderen worden expliciet verbonden aan de toenmalige apostolische bediening.
Ze dienden ter bevestiging van het fundament.
Nee.
Paulus laat zien dat ziekte bleef bestaan:
1 Timotheüs 5:23
Timotheüs had lichamelijke klachten.2 Timotheüs 4:20
“Trofimus heb ik krank te Milete achtergelaten.” (STV)
Paulus genas niet iedereen.
Zelfs niet binnen zijn eigen kring.
2 Korinthe 12:7-9:
“En Hij heeft tot mij gezegd: Mijn genade is u genoeg…” (STV)
Paulus bad driemaal om bevrijding.
God genas hem niet.
Dit ondergraaft de stelling:
“Het is altijd Gods wil om te genezen.”
God kán uiteraard genezen.
Maar Hij is niet verplicht te genezen.
En al helemaal niet geclaimd
Vaak aangehaald:
“Het gebed des geloofs zal de zieke behouden…” (STV)
Maar:
Jakobus beschrijft een pastorale situatie, geen genezingscampagne.
In veel moderne genezingsbewegingen zien we:
Wanneer wonderen werkelijk de norm zouden zijn, zouden:
Maar dát zien we niet.
Wanneer men leert:
dan verschuift de verantwoordelijkheid van God naar de mens.
Dit creëert:
Terwijl de Schrift leert:
God is soeverein.
Lijden heeft soms een doel.
Genade is soms belangrijker dan genezing
Hebreeën 2:3-4:
“God medegetuigende door tekenen en wonderen…”
Tekenen dienden ter bevestiging van de verkondiging.
Zodra het fundament lag, veranderde de opbouwfase.
Net zoals een bouwsteiger wordt verwijderd wanneer het gebouw staat.
✔ Bidden voor zieken
✔ Vertrouwen op Gods macht
✔ Erkennen dat God kan genezen
✔ Onderwerpen aan Zijn wil
Maar:
✘ Genezing als norm
✘ Wonderen als bewijs van geestelijke superioriteit
✘ Activatie-technieken
✘ Schuldprojectie bij niet-genezing
Omdat:
Maar de kern van het evangelie is niet lichamelijke genezing.
Wonderen in het Nieuwe Testament waren:
De verwarring rond de Gemeente begint vrijwel altijd bij het vervagen van het onderscheid tussen Israël en de Gemeente. Zodra men die twee samenvoegt, ontstaan vermenging van beloften, vermenging van roeping en uiteindelijk vermenging van Wet en Genade.
Wat zegt de Schrift?
Paulus schrijft:
“En heeft alle dingen Zijn voeten onderworpen, en heeft Hem der Gemeente gegeven tot een Hoofd boven alle dingen; Welke Zijn lichaam is, en de vervulling Desgenen, Die alles in allen vervult.” (Efeze 1:22-23 STV)
De Gemeente is het Lichaam van Christus. Dat wordt nergens van Israël gezegd.
Israël wordt genoemd: knecht, wijnstok, volk, kudde, maar nooit het Lichaam van Christus.
Dat is een unieke openbaring die pas ná het kruis bekendgemaakt is.
Paulus noemt de Gemeente een verborgenheid.
“Dat Hij mij door openbaring heeft bekendgemaakt deze verborgenheid; (gelijk ik met weinige woorden tevoren geschreven heb;) Waaraan gij, dit lezende, kunt bemerken mijn wetenschap in deze verborgenheid van Christus; Welke in andere eeuwen den kinderen der mensen niet is bekendgemaakt, gelijk zij nu is geopenbaard aan Zijn heilige apostelen en profeten door den Geest.” (Efeze 3:3-5 STV)
Hier staat iets cruciaals: in andere eeuwen niet bekendgemaakt.
Dat betekent dat Mozes, Jesaja, Jeremia of Daniël de Gemeente niet voorzagen als het Lichaam van Christus. Zij zagen het Koninkrijk, zij zagen het herstel van Israël, maar niet deze hemelse eenheid van Jood en heiden in één lichaam.
Daarom kan de Gemeente geen voortzetting van Israël zijn. Een verborgenheid kan geen voortzetting zijn van iets dat al bekend was.
De Heere Jezus sprak vóór het kruis:
“En Ik zeg u ook, dat gij zijt Petrus, en op deze Petra zal Ik Mijn Gemeente bouwen, en de poorten der hel zullen dezelve niet overweldigen.” (Mattheüs 16:18 STV)
Let op: Ik zal bouwen.
Toekomende tijd. Het bestond toen nog niet.
De Gemeente begon historisch bij de uitstorting van de Heilige Geest.
“En zij werden allen vervuld met den Heiligen Geest.” (Handelingen 2:4 STV)
Vanaf dat moment worden gelovigen door één Geest tot één lichaam gedoopt:
“Want ook wij allen zijn door één Geest tot één lichaam gedoopt, hetzij Joden, hetzij Grieken, hetzij dienstknechten, hetzij vrijen; en wij zijn allen tot één Geest gedrenkt.” (1 Korinthe 12:13 STV)
Hier ontstaat iets nieuws: geen nationale eenheid, maar een geestelijke eenheid in Christus.
Israël heeft een landbelofte.
“En Ik zal u het land Kanaän geven tot een eeuwige bezitting; en Ik zal hun tot een God zijn.” (Genesis 17:8 STV)
Israël verwacht het aardse Koninkrijk onder de Messias.
De discipelen vragen na de opstanding:
“Heere, zult Gij in dezen tijd aan Israël het Koninkrijk weder oprichten?” (Handelingen 1:6 STV)
De Heere corrigeert hun verwachting niet — Hij ontkent het Koninkrijk niet — maar spreekt over het tijdstip.
Dat Koninkrijk is toekomstig en verbonden aan Israël.
Van de Gemeente lezen wij:
“Gezegend zij de God en Vader van onzen Heere Jezus Christus, Die ons gezegend heeft met alle geestelijke zegening in den hemel in Christus.” (Efeze 1:3 STV)
En:
“Want ons burgerschap is in de hemelen, waaruit wij ook den Zaligmaker verwachten, namelijk den Heere Jezus Christus.” (Filippenzen 3:20 STV)
Israël verwacht de Messias op aarde.
De Gemeente verwacht Hem uit de hemel.
Israël ontvangt aardse zegeningen in het land.
De Gemeente is gezet en gezegend in de hemel
Dat is geen nuanceverschil maar een wezenlijk onderscheid.
Israël stond onder het Sinaïtisch verbond.
Maar Paulus zegt tegen gelovigen uit Jood en heiden:
“Want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.” (Romeinen 6:14 STV)
Wie de Gemeente weer onder de Wet plaatst, maakt van het Lichaam van Christus opnieuw een Sinaïtisch volk.
Dat is precies wat de Galatenbrief bestrijdt.
Wet en Genade kunnen niet gemengd worden zonder dat beide hun kracht verliezen.
Dan wordt:
– de Gemeente het nieuwe Israël
– het Koninkrijk vergeestelijkt
– aardse beloften geestelijk gemaakt
– profetie heringevuld
– Wet en Genade vermengd
En uiteindelijk raakt men het zicht kwijt op Gods veelkleurige wijsheid.
Paulus spreekt over:
“Opdat nu door de Gemeente bekendgemaakt worde aan de overheden en de machten in den hemel de veelvuldige wijsheid Gods.” (Efeze 3:10 STV)
Juist het onderscheid laat Gods plan schitteren.
Niet vermenging, maar onderscheiden bedelingen.
De Gemeente is:
– Het Lichaam van Christus
– Een verborgenheid in het Oude Testament
– Ontstaan na kruis en opstanding
– Samengesteld uit Jood en heiden zonder onderscheid
– Gezegend met hemelse zegeningen
– Niet onder de Wet maar onder de Genade
Het is weer verkiezingstijd, want de gemeenteraadsverkiezingen komen eraan in Nederland. Wat mij dan opvalt is dat de (lokale in dit geval) politieke partijen zich weer dolgraag willen profileren, en dus ook de zogenaamd Christelijke, en dan met name met items als “de zondagsrust”.
Binnen veel kerken wordt de zondag zonder aarzeling “de dag des Heeren” genoemd en behandeld als een christelijke rustdag. Maar zodra we de Schrift opendoen, blijkt dat deze vanzelfsprekendheid helemaal niet zo vanzelfsprekend is.
De vraag is niet wat eeuwen kerkgeschiedenis hebben gedaan.
De vraag is: wat leert de Bijbel?
Het vierde gebod luidt:
“Gedenk den sabbatdag, dat gij dien heiligt. Zes dagen zult gij arbeiden en al uw werk doen; Maar de zevende dag is de sabbat des HEEREN, uws Gods; dan zult gij geen werk doen…” Exodus 20:8 – (STV)
Dit gebod werd niet aan de Gemeente gegeven. Het werd gegeven aan Israël, bij de Sinaï. En de Schrift zegt expliciet waarom:
“Dat dan de kinderen Israëls den sabbat houden, den sabbat onderhoudende in hun geslachten tot een eeuwig verbond.” Exodus 31:16 -(STV)
De sabbat was een verbondsteken tussen de HEERE en Israël.
Niet tussen de HEERE en de Gemeente.
Niet tussen de HEERE en de heidenvolken.
Dát staat er. Zwart op wit.
Wie de sabbat zonder onderscheid op de Gemeente toepast, schuift het Sinaïtische, of het Oude verbond onder het Nieuwe.
De eerste Christenen kwamen samen op de eerste dag van de week:
“En op den eersten dag der week, als de discipelen bijeengekomen waren om brood te breken…” Handelingen 20;7 – (STV)
Maar waar staat het gebod?
Waar staat het werkverbod?
Waar staat de straf bij overtreding?
Nergens!
Paulus zegt zelfs nadrukkelijk:
“Zo oordele dan niemand u in spijs of in drank, of in het stuk des feestdags, of der nieuwe maan, of der sabbatten; Welke zijn een schaduw der toekomende dingen, maar het lichaam is van Christus.” Kollossenzen 2:10 – (STV)
En:
“De één acht wel den enen dag boven den anderen dag; maar de ander acht al de dagen gelijk. Een iegelijk zij in zijn eigen gemoed ten volle verzekerd.” Romeinen 14:5 – (STV)
Dat is geen taal van een opgelegd zondagsgebod.
Dat is de taal van vrijheid onder de Genade.
In de boeken van de profeten betekent “de dag des HEEREN” een toekomstige periode van oordeel en openbaring.
“Huilt, want de dag des HEEREN is nabij; hij komt als een verwoesting van den Almachtige.” Jesaja13:6 – (STV)
“Want de dag des HEEREN is groot en zeer vreselijk; wie zal hem verdragen?” Joel 2:11 – (STV)
Ook in het Nieuwe Testament blijft die betekenis staan:
“Want gij weet zelven zeer wel, dat de dag des Heeren alzo zal komen, gelijk een dief in den nacht.” 1 Thessalonicenzen 5:2 – (STV)
Dit gaat over Gods ingrijpen in de wereldgeschiedenis.
Niet over een wekelijkse samenkomst in een kerkgebouw.
Wanneer men de zondag “de dag des Heeren” noemt, gebruikt men een Bijbelse term in een niet-Bijbelse betekenis.
Johannes schrijft:
“Ik was in den Geest op den dag des Heeren…” Openbaring 1;10 – (STV)
De context van Openbaring is vol oordelen, bazuinen en koninklijke heerschappij. Het boek beschrijft juist die toekomstige dag van openbaring.
Het is exegetisch minstens zo logisch, en veel waarschijnlijker , dat Johannes in de Geest werd verplaatst naar die toekomstige dag, dan dat hij simpelweg bedoelde dat het zondag was.
De tekst zegt het niet expliciet.
Maar traditie vult het graag in.
Historisch groeide de eerste dag van de week uit tot een samenkomstdag vanwege de opstanding. Dat is begrijpelijk.
Maar de verplichte ruststatus kwam later. Kerk en staat hebben die ingevuld. Wat begon als vrijwillige samenkomst werd een wettische norm.
Zo ontstond de gedachte van een “christelijke sabbat”.
Alleen… de Schrift kent die term niet.
Het Nieuwe Testament wijst ons op een diepere werkelijkheid:
“Want die ingegaan is in Zijn rust, die heeft ook zelf van zijn werken gerust, gelijk God van de Zijne.” (STV)
De gelovige rust niet één dag per week.
Hij rust in het volbrachte werk van Christus.
Wie terugkeert naar een wettische dagstructuur, schuift ongemerkt weer richting Sinaï.
Wij leven niet onder Sinaï.
Wij leven onder Golgotha.
Samenkomen op zondag is goed.
Een dag apart zetten voor rust en bezinning is dat ook, zeker in onze gejeesde maatschappij
Maar het opleggen van een zondagsrust als goddelijk gebod is niet Bijbels gefundeerd.
lees ook:
Op de site van Israel en de Bijbel: Openbaring en de dag des Heeren
En het Reformatorisch smaldeel fietst met een flinke theologische boog om de hete brij heen:
