In evangelische en charismatische kringen hoor je het regelmatig:
“De kerk functioneert pas goed als de vijfvoudige bediening hersteld is.”
Daarmee doelt men dan op Efeze 4:11:
“En Hij heeft sommigen gegeven tot apostelen, en sommigen tot profeten, en sommigen tot evangelisten, en sommigen tot herders en leraars;” (Efeze 4:11 STV)
Op basis van deze tekst wordt een compleet leiderschapsmodel gebouwd. Apostelen. Profeten. Evangelisten. Herders. Leraars.
Maar is dat wat Paulus hier leert?
Of wordt hier iets ingelegd wat de tekst zelf niet zegt?
Wat staat er werkelijk?
Paulus zegt niet dat Christus titels gaf.
Hij zegt dat Christus mensen gaf.
En waarom?
“Tot de volmaking der heiligen, tot het werk der bediening, tot opbouwing van het lichaam van Christus;” (Efeze 4:12 STV)
Het doel is toerusting. Opbouw. Geestelijke volwassenheid.
Niet hiërarchie.
Niet een machtsstructuur.
Niet een apostolische rangorde.
Een fundament wordt niet opnieuw gelegd
Wie Efeze 4 leest zonder Efeze 2 te lezen, leest half.
“Gebouwd op het fundament der apostelen en profeten, waarvan Jezus Christus is de uiterste Hoeksteen;” (Efeze 2:20 STV)
Een fundament leg je één keer.
Apostelen en profeten worden hier niet gepresenteerd als een doorlopend bestuursmodel, maar als fundament.
Fundamenten worden niet periodiek geüpdatet.
Ze worden gelegd, en daarna bouw je erop verder.
Zuiver Bijbels gezien is dit cruciaal. De Gemeente had een funderende beginfase waarin apostolisch gezag en openbaring functioneerden. Die fase was uniek. Onherhaalbaar. Canonvormend.
Wanneer dat fundament gelegd is, ga je niet opnieuw fundamenten uitgraven om ze opnieuw te leggen.
Alles op zijn kop
Binnen de New Apostolic Reformation wordt Efeze 4 anders gelezen.
Daar wordt geleerd:
- dat er vandaag opnieuw apostelen moeten zijn
- dat profeten richting geven aan gemeenten
- dat de kerk pas volwassen wordt onder apostolische dekking
- dat herders eigenlijk onder apostolisch gezag functioneren
Maar daarmee gebeurt iets wat bloedlink is
De tekst over opbouw wordt een model voor machtsstructuur.
De gave wordt een rang.
De bediening wordt een positie.
En het fundament wordt een permanent bestuursorgaan.
Wat gebeurt er met het Schriftgezag?
Men zegt :
“Wij voegen niets toe aan de Bijbel.”
Maar als ‘profeten’ richtinggevende woorden spreken, als ‘apostelen’ strategische openbaringen ontvangen, als er gesproken wordt over ‘nieuwe bewegingen van de Geest’ die de kerk moet volgen, dan ontstaat er in feite een tweede gezagslaag.
Daartegenover zegt Judas:
“…dat gij strijdt voor het geloof, dat eenmaal den heiligen overgeleverd is.” (Judas 1:3 STV)
Éénmaal.
Niet generatie na generatie aangevuld.
Niet periodiek vernieuwd.
Niet via ‘hedendaagse openbaringsdragers’.
Herders en leraars: de vergeten ruggengraat
Opmerkelijk genoeg worden in veel van deze kringen herders en leraars de “verzorgers”, terwijl apostelen de visionairs worden.
Maar in het Nieuwe Testament zien we dat juist onderwijs de gemeente beschermt tegen dwaling.
Efeze 4 spreekt over ‘niet meer als kinderen heen en weer geslingerd worden door wind van leer.’
Wanneer onderwijs ondergeschikt wordt gemaakt aan profetische dynamiek, gebeurt precies het tegenovergestelde.
Dan wordt de gemeente afhankelijk van het ‘nieuwste woord.’
Bijbelse helderheid
Als we Schrift met Schrift vergelijken, ontstaat een heldere lijn:
Apostelen en profeten – funderend.
Evangelisten – verkondigend.
Herders en leraars – opbouwend en bewakend.
Het fundament is gelegd.
De openbaring is gegeven.
De canon is compleet.
Wat blijft is verkondiging en onderwijs op basis van dat fundament.
Niet herstel van titels.
Niet herintroductie van gezagsambten.
Niet een nieuw apostolisch tijdperk.
De echte vraag
Waarom is er toch zo’n aantrekkingskracht naar ‘apostolisch leiderschap’?
Omdat titels kracht suggereren.
Omdat macht en structuur zekerheid geeft.
Omdat ‘nieuwe woorden’ spannender klinken dan oude Schrift.
