De verborgenheid van de Gemeente

Waarom dit onderscheid vaak niet meer wordt gezien

Wie de brieven van Paulus zorgvuldig leest, ontdekt dat de Gemeente een verborgenheid (geheimenis) wordt genoemd. Dat betekent niet dat zij geheimzinnig of mystiek is, maar dat zij vroeger verborgen was en later door God geopenbaard werd.

Dit punt is beslissend voor het begrijpen van Gods heilsplan. Veel verwarring in het christendom ontstaat doordat men deze verborgenheid niet meer onderscheidt van Gods plan met Israël.

In dit artikel zet ik de belangrijkste lijnen uit de Schrift overzichtelijk naast elkaar.

Wat betekent “verborgenheid” in de Bijbel?

In het Nieuwe Testament betekent een verborgenheid een waarheid die voorheen niet geopenbaard was, maar nu bekendgemaakt wordt.

Paulus schrijft:

“Indien gij maar gehoord hebt van de bedeling der genade Gods, die mij gegeven is aan u; Dat Hij mij door openbaring heeft bekend gemaakt deze verborgenheid.”
— Efeze 3:2-3 (STV)

En verder:

“…de bedeling der verborgenheid, die van alle eeuwen verborgen is geweest in God.”
— Efeze 3:9 (STV)

Het gaat dus om een onderdeel van Gods plan dat niet zichtbaar was in de oudtestamentische profetieën.

Wat de profeten wél zagen

De oudtestamentische profeten zagen vooral twee grote gebeurtenissen:

  • het lijden van de Messias
  • de heerlijkheid van Zijn Koninkrijk

Petrus beschrijft dit:

“Onderzoekende op welken of hoedanigen tijd de Geest van Christus, Die in hen was, beduidde en tevoren getuigde het lijden dat op Christus komen zou, en de heerlijkheid daarna.”
— 1 Petrus 1:11 (STV)

Wat zij niet zagen, was de periode tussen deze twee gebeurtenissen.

Dáár ligt de verborgenheid.

De verborgen tussenperiode

Tussen het lijden van Christus en de openbaring van Zijn Koninkrijk ligt een periode waarin God iets nieuws doet.

Jakobus zegt hierover:

“Simeon heeft verhaald hoe God eerst de heidenen heeft bezocht, om uit hen een volk aan te nemen voor Zijn Naam.”
— Handelingen 15:14 (STV)

God verzamelt dus nu een volk uit alle volken. Dat volk is de Gemeente.

De verborgenheid van de Gemeente

De kern van deze verborgenheid is dat Joden en heidenen samen één lichaam vormen in Christus.

Paulus schrijft:

“Dat de heidenen mede-erfgenamen zijn, en van hetzelfde lichaam, en mededeelgenoten Zijner belofte in Christus, door het Evangelie.”
— Efeze 3:6 (STV)

Dit was nieuw.

In het Oude Testament waren de heidenen buiten het verbond, maar nu worden zij gelijkgesteld met gelovigen uit Israël.

Christus woont in de gelovigen

Een tweede component van deze verborgenheid is de inwonende Christus.

“De verborgenheid, die verborgen is geweest van alle eeuwen en van alle geslachten, maar nu geopenbaard is aan Zijn heiligen; Aan welke God heeft willen bekendmaken welke zij de rijkdom der heerlijkheid dezer verborgenheid onder de heidenen, welke is Christus in u, de hoop der heerlijkheid.”
— Kolossenzen 1:26-27 (STV)

Dit betekent dat Christus niet alleen voor ons gestorven is, maar ook in ons leeft.

De Gemeente als lichaam van Christus

Paulus gebruikt voor de Gemeente vooral één beeld: een lichaam.

“En heeft alle dingen Zijn voeten onderworpen, en heeft Hem der Gemeente gegeven tot een Hoofd boven alle dingen; Welke Zijn lichaam is.”
— Efeze 1:22-23 (STV)

En:

“Want wij zijn leden Zijns lichaams, van Zijn vlees en van Zijn benen.”
— Efeze 5:30 (STV)

Dit beeld benadrukt een levende eenheid tussen Christus en de gelovigen.

Christus is het Hoofd, de gelovigen vormen Zijn lichaam.

De Here Jezus predikte tijdens Zijn aardse bediening nog niet de Gemeente

Tijdens Zijn aardse bediening richtte Jezus zich in de eerste plaats tot Israël.

Hij zegt:

“Ik ben niet gezonden, dan tot de verloren schapen van het huis Israëls.”
— Mattheüs 15:24 (STV)

Toen Hij de twaalf uitzond gaf Hij dezelfde opdracht:

“Gaat veelmeer heen tot de verloren schapen van het huis Israëls.”
— Mattheüs 10:6 (STV)

Hun boodschap was:

“Het Koninkrijk der hemelen is nabijgekomen.”
— Mattheüs 10:7 (STV)

De Gemeente werd pas later geopenbaard.

De Gemeente zou nog gebouwd worden

Jezus zegt:

“En Ik zeg u ook, dat gij zijt Petrus, en op deze petra zal Ik Mijn Gemeente bouwen.”
— Mattheüs 16:18 (STV)

Let op het woord zal.

De Gemeente bestond toen nog niet. Zij zou pas ontstaan na kruis, opstanding en Pinksteren.

De verborgenheden van het Nieuwe Testament

Het Nieuwe Testament noemt meerdere verborgenheden:

  • de verborgen vorm van het Koninkrijk
  • de tijdelijke verharding van Israël
  • de Gemeente als lichaam van Christus
  • Christus in de gelovigen
  • de opname van de Gemeente
  • de verborgen werking van de ongerechtigheid
  • Gods plan om alles onder Christus samen te brengen

Deze verborgenheden beschrijven samen de huidige bedeling van Gods genade.

Israël en de Gemeente zijn niet hetzelfde

De Schrift maakt onderscheid tussen beide.

Israël:

  • een volk
  • aardse beloften
  • land en koninkrijk
  • herstel in de toekomst

De Gemeente:

  • lichaam van Christus
  • hemelse roeping
  • samengesteld uit alle volken
  • verbonden met Christus in de hemel

De kwestie van de bruid

In sommige christelijke tradities wordt de Gemeente, min of meer vanzelfsprekend, de bruid van Christus genoemd. Toch is dit niet het hoofdbeeld dat de apostelen gebruiken.

Paulus spreekt steeds over:

  • het lichaam van Christus
  • Christus als Hoofd

Daarnaast beschrijft het Oude Testament Israël juist vaak als de vrouw van de HEERE.

Bijvoorbeeld:

“Want uw Maker is uw Man, HEERE der heirscharen is Zijn Naam.”
— Jesaja 54:5 (STV)

In Openbaring wordt de bruid verbonden met het nieuwe Jeruzalem.

“Kom herwaarts, ik zal u tonen de bruid, de vrouw des Lams.”
— Openbaring 21:9 (STV)

“En hij toonde mij de grote stad, het heilige Jeruzalem.”
— Openbaring 21:10 (STV)

Daarom is het belangrijk om beelden uit de Schrift niet door elkaar te halen.

De kern van de verborgenheid

De verborgenheid van de Gemeente betekent dat God in deze tijd:

  • een volk verzamelt uit alle volken
  • dat volk verenigt met Christus
  • en hen een hemelse roeping geeft

Paulus noemt deze tijd daarom:

“de bedeling der genade Gods.”
— Efeze 3:2 (STV)

De Gemeente is géén voortzetting van Israël en ook géén vervanging van Israël. Zij is een verborgen werk van God, geopenbaard na de komst van Christus.

Wanneer dit onderscheid wordt losgelaten, ontstaan vrijwel automatisch verwarringen:

  • profetieën worden verkeerd toegepast
  • Israël en de Gemeente worden vermengd
  • het koninkrijk wordt vergeestelijkt

Maar wanneer het onderscheid wél wordt gezien, ontstaat een helder overzicht van Gods plan:

eerst
de komst van de Messias

nu
de verborgen periode van de Gemeente

en straks
de openbaring van Christus en het herstel van Israël.

Dát is de verborgenheid die Paulus mocht bekendmaken.

Klanktaal als “full-color geloof”?

Een Bijbelse weerlegging van de moderne tongentaal/klanktaal ervaring

In charismatische kringen wordt tongentaal voorgesteld als een persoonlijke gebedstaal. Mensen vertellen hoe hun geloof vroeger “zwart-wit” was, maar dat het door de gaven van de Geest veranderde in een levendige ervaring. Het spreken in klanken zou het geloof verdiepen, emoties losmaken en een intieme verbinding met God geven.

Het klinkt indrukwekkend. Maar de vraag is niet hoe indrukwekkend een ervaring voelt. De vraag is:

Komt dit overeen met de Schrift?

Wanneer we de Bijbel zorgvuldig lezen, blijkt dat de moderne praktijk van klanktaal nauwelijks overeenkomt met wat de Schrift over tongentaal zegt.

Tongentaal in de Bijbel: echte talen

Op de Pinksterdag gebeurde iets concreets en controleerbaars.

“En zij werden allen vervuld met den Heiligen Geest, en begonnen te spreken met andere talen, gelijk de Geest hun gaf uit te spreken.”
— Handelingen 2:4 (STV)

Het gevolg was direct zichtbaar:

“En een iegelijk hoorde hen in zijn eigen taal spreken.”
— Handelingen 2:6 (STV)

De talen waren dus:

  • echte talen
  • herkenbaar voor de hoorders
  • verstaanbaar voor de aanwezige volken

Het verschijnsel had niets te maken met willekeurige klanken of extatische spraak.

Het doel van tongentaal

De apostel Paulus legt uit waarom deze gave bestond:

“Zo dan, de talen zijn tot een teken, niet dengenen die geloven, maar den ongelovigen.”
— 1 Korinthe 14:22 (STV)

Tongentaal was dus géén persoonlijke geestelijke ervaring.

Het was een teken voor ongelovigen, verbonden met Gods handelen in de eerste periode van de verkondiging van het Evangelie.

De charismatische praktijk draait dit precies om. De klanktaal wordt juist gebruikt voor persoonlijke beleving, innerlijke opbouw en emotionele intensiteit.

Maar dat is niet het doel dat Paulus noemt.

Paulus stelt strikte grenzen

Wanneer Paulus het spreken in talen bespreekt, stelt hij opvallend strenge voorwaarden.

“En indien iemand een vreemde taal spreekt, dat het door twee, of ten hoogste drie geschiede, en dat bij beurten; en dat één het uitlegge.”
— 1 Korinthe 14:27 (STV)

En als er geen uitlegger aanwezig is, zegt Paulus:

“Maar indien er geen uitlegger is, dat hij zwijge in de gemeente.”
— 1 Korinthe 14:28 (STV)

Deze regels laten zien dat het verschijnsel controleerbaar moest blijven. Het ging niet om extatische uitingen of spontane klankstromen.

De praktijk in veel moderne bijeenkomsten – waar tientallen mensen tegelijk onverstaanbare klanken spreken – staat daar haaks op.

Het probleem van “persoonlijke gebedstaal”

Vaak wordt gezegd dat tongentaal een persoonlijke gebedstaal is waarmee iemand rechtstreeks tot God spreekt. Daarbij wordt soms verwezen naar 1 Korinthe 14:2.

Maar Paulus schrijft die woorden in een kritische context. Zijn hele betoog in dat hoofdstuk is juist dat onverstaanbare taal de gemeente niet opbouwt.

Daarom zegt hij:

“Doch in de gemeente wil ik liever vijf woorden spreken met mijn verstand, opdat ik ook anderen moge onderwijzen, dan tienduizend woorden in een vreemde taal.”
— 1 Korinthe 14:19 (STV)

Paulus plaatst verstaanbaar onderwijs dus ver boven extatische taal.

Het probleem van ervaring als norm

De aantrekkingskracht van klanktaal ligt vooral in de ervaring. Mensen beschrijven het als:

  • bevrijdend
  • emotioneel
  • intens
  • een diep gevoel van nabijheid van God

Maar ervaring is geen betrouwbaar criterium voor waarheid.

Veel religies kennen vergelijkbare verschijnselen. Extatische spraak komt voor in verschillende spirituele tradities, zelfs buiten het christendom.

Het bestaan van een ervaring bewijst dus niet dat die ervaring van God komt.

De Schrift geeft een ander fundament:

“Zo is dan het geloof uit het gehoor, en het gehoor door het Woord Gods.”
— Romeinen 10:17 (STV)

De Geest werkt door het Woord

In het Nieuwe Testament staat het werk van de Heilige Geest nooit los van het Woord van God.

De Heere Jezus zegt:

“Die zal Mij verheerlijken; want Hij zal het uit het Mijne nemen, en zal het u verkondigen.”
— Johannes 16:14 (STV)

De Geest richt de aandacht niet op spectaculaire manifestaties of persoonlijke ervaringen, maar op Christus en Zijn Woord.

Wanneer het geestelijke leven steeds meer afhankelijk wordt van bijzondere ervaringen, ontstaat een geloof dat voortdurend nieuwe prikkels nodig heeft.

Dat is precies het tegenovergestelde van het rustige vertrouwen dat de Schrift beschrijft.

Het gevaar van een geestelijke egotrip

In de praktijk kan de moderne tongentaalcultuur leiden tot subtiele vormen van geestelijke competitie.

Wie in tongen spreekt, wordt gezien als iemand die een diepere geestelijke ervaring heeft. Wie dat niet heeft, kan zich gemakkelijk tweederangs voelen.

Het gevolg is dat mensen gaan zoeken naar een ervaring die hen bevestigt. De focus verschuift van Christus naar de eigen beleving.

Maar de apostel Paulus waarschuwt juist tegen geestelijke zelfverheffing.

“Niemand roeme in mensen.”
— 1 Korinthe 3:21 (STV)

En het evangelie zelf richt de mens niet op zichzelf, maar op Christus.

Wanneer het spectaculaire verdwijnt

Paulus maakt ook duidelijk dat de spectaculaire gaven tijdelijk waren.

“De profetieën zullen te niet gedaan worden, en de talen zullen ophouden.”
— 1 Korinthe 13:8 (STV)

De nadruk van het christelijke leven ligt daarom niet op spectaculaire manifestaties, maar op blijvende dingen zoals geloof, hoop en liefde.

Het christelijk geloof is geen zoektocht naar steeds nieuwe ervaringen.

Het is een leven dat rust op het volbrachte werk van Christus.

De ‘moderne klanktaal  die in veel kringen wordt gepresenteerd als een persoonlijke gebedstaal staat ver af van het Bijbelse verschijnsel van tongentaal.

In de Schrift zien we:

  • echte talen
  • een teken voor ongelovigen
  • strikte regels voor gebruik
  • een duidelijke plaats in Gods heilsplan

Wat we vandaag vaak zien is iets anders: een ervaringsgerichte praktijk waarin emotie en beleving centraal staan.

Maar het christelijk geloof wordt niet gedragen door ervaringen.

Het wordt gedragen door het Woord van God.

Dat Woord is niet “zwart-wit”.

Het is levend en krachtig — zonder dat wij er een geestelijke “full-color egotrip” van hoeven te maken.

lees ook:

Jesaja 28:11, andere tongen en de Naam van Jezus

Genezingscampagne of het Evangelie?

Over een genezingscampagne, verkeerde verwachtingen en het gevaar van opgeklopt spektakel

Opnieuw verschijnt er een aankondiging van een zogenaamde genezingscampagne, dit keer in Rotterdam. Met als optredend artiest ene Andrew Ebenezar.

Er wordt gesproken over wonderen, tekenen en genezingen. Mensen worden uitgenodigd om te komen “met verwachting”, omdat God daar bijzondere dingen zou gaan doen.

Voor sommige christenen klinkt dat hoopvol. Wie verlangt er niet naar genezing, naar doorbraken, naar zichtbare wonderen?

Maar een belangrijke vraag moet gesteld worden:

Is dit het patroon dat we in de Bijbel zien?

 

God kán genezen

Laat dat eerst duidelijk zijn. De Bijbel leert nergens dat God vandaag niet meer zou kunnen genezen.

“Jezus Christus is gisteren en heden Dezelfde en in der eeuwigheid.” (Hebreeën 13:8 STV)

God is niet veranderd. Hij kan ingrijpen. Hij kan ziekte wegnemen. Hij kan onverwacht herstel geven.

Ook lezen we:

“Is iemand krank onder u? Dat hij tot zich roepe de ouderlingen der gemeente, en dat zij over hem bidden, hem zalvende met olie in den Naam des Heeren.” (Jakobus 5:14 STV)

Gebed voor zieken is dus volkomen Bijbels.

Maar dat is iets heel anders dan genezingscampagnes organiseren.

De eerste Christenen organiseerden geen genezingsdiensten

Wie het Nieuwe Testament eerlijk leest, ontdekt iets opvallends.

De apostelen reisden rond om het evangelie te prediken. Wonderen gebeurden soms, maar ze werden nooit als evenement aangekondigd.

Er staat nergens:

“Kom morgen naar Jeruzalem, want er zullen wonderen en genezingen plaatsvinden.”

Wonderen waren in de Schrift geen programma.

Ze waren:

  • een soevereine daad van God
  • een bevestiging van het apostolische getuigenis
  • geen religieuze bijeenkomst die mensen konden plannen

De Schrift zegt:

“En zij gingen uit en predikten overal, en de Heere werkte mede, en bevestigde het Woord door tekenen die daarop volgden.” (Markus 16:20 STV)

Let op de volgorde.

Eerst het Woord.
Daarna bevestiging.

Niet andersom.

Het probleem van moderne genezingscampagnes

Bij moderne campagnes verschuift de nadruk vaak ongemerkt.

Niet het evangelie staat centraal, maar:

  • wonderen
  • genezingen
  • manifestaties
  • spectaculaire getuigenissen

Het christelijk geloof wordt zo langzaam veranderd in een zoektocht naar ervaringen.

Maar Paulus zegt juist:

“Want ik heb niet voorgenomen iets te weten onder u, dan Jezus Christus, en Dien gekruisigd.” (1 Korinthe 2:2 STV)

De apostelen predikten geen wonder-evangelie.

Zij predikten Christus en het kruis.

De Bijbel leert ook dat ziekte kan blijven

Dat wordt in genezingscampagnes zelden gezegd.

Paulus had zelf een blijvende lichamelijke zwakheid.

“En opdat ik mij door de uitnemendheid der openbaringen niet zou verheffen, zo is mij gegeven een doorn in het vlees…” (2 Korinthe 12:7 STV)

Hij bad drie keer om genezing.

Maar de Heer nam het niet weg.

Dat betekent iets belangrijks: genezing is géén universele belofte voor dit leven.

Ook Timotheüs werd niet naar een genezingsdienst gestuurd.

Paulus schreef:

“Drink niet langer water alleen, maar gebruik een weinig wijn om uw maag en uw menigvuldige zwakheden.” (1 Timotheüs 5:23 STV)

Dat klinkt opmerkelijk nuchter.

Wanneer het evangelie naar de achtergrond verdwijnt

Veel genezingscampagnes hebben een herkenbaar patroon.

Er wordt gesproken over:

  • doorbraak
  • kracht
  • wonderen
  • manifestaties

Maar zelden over:

  • zonde
  • bekering
  • verzoening
  • het kruis

Toch is dat precies waar het evangelie over gaat.

De Here Jezus zei:

“Want wat baat het een mens, zo hij de gehele wereld gewint, en lijdt schade zijner ziel?” (Markus 8:36 STV)

De grootste nood van een mens is niet ziekte.

Het is verlorenheid.

De vraag die we moeten stellen

Het Evangelie stelt een andere vraag dan veel moderne campagnes.

Niet:

“Wil je een wonder meemaken?”

Maar:

“Wie is Jezus Christus voor jou?”

Is Hij:

  • de Zoon van God
  • de gekruisigde Verlosser
  • de opgestane Heer

Of slechts een wonderdoener van wie wij verwachten dat Hij onze problemen oplost?

Terug naar de eenvoud van het Evangelie

De kerk heeft geen wondercampagnes nodig.

Wat zij nodig heeft is:

  • prediking van het Woord
  • onderwijs in de Schrift
  • bekering en geloof
  • een leven dat gericht is op Christus

Wonderen kunnen eventueel gebeuren.
Maar zij zijn nooit het centrum.

Het centrum is altijd:

Jezus Christus en Dien gekruisigd.

Geverifieerd door MonsterInsights