Twee uitersten bij elkaar in één video. Een beknopt overzicht. Wat zegt de Bijbel over de toekomstige beloften gedaan aan Israel? Vergeestelijken of in hun context lezen en begrijpen wat de Schrift zegt. De profetieen van Jeremia en Daniel spreken over Israel, en ga dat niet vergeestelijken.
(De videokwaliteit laat nog te wensen over, Daar wordt aan gewerkt)
Er waait al decennialang een sterke wind door evangelisch Nederland. Een wind die roept om méér. Meer kracht. Meer wonderen. Meer genezingen. Meer profetieën. Meer manifestaties van de Geest.
De vraag is: waar komt dat streven eigenlijk vandaan? En belangrijker nog: is het Bijbels gefundeerd, of is het deels gevoed door iets anders?
Dit artikel mag schuren. Want hier raken we een blootliggende zenuw.
De Schrift is duidelijk over de menselijke natuur.
“Want de Joden begeren een teken, en de Grieken zoeken wijsheid.”
1 Korinthe 1:22 (STV)
Een teken willen is geen moderne afwijking. Het zit in ons. Wij willen bewijs. Tastbaarheid. Iets dat onze zintuigen bevestigt dat God er echt is.
Maar het christelijk geloof is fundamenteel anders ingericht.
“Want wij wandelen door geloof en niet door aanschouwen.”
2 Korinthe 5:7 (STV)
Dáár wringt het. Geloof zonder zichtbare bevestiging vraagt overgave. Het vraagt vertrouwen. Het vraagt rusten in wat God gezegd heeft,niet in wat wij ervaren.
Wanneer men tekenen gaat zoeken als noodzakelijke bevestiging van Gods aanwezigheid, verschuift het fundament subtiel van het Woord naar de ervaring.
Het centrum van het evangelie is niet kracht, maar een kruis.
“Want ik heb niet voorgenomen iets te weten onder u dan Jezus Christus, en Dien gekruisigd.”
1 Korinthe 2:2 (STV)
Een gekruisigde Messias is geen triomfverhaal. Het is vernedering. Zwakheid. Lijden.
En toch is dát de kern.
Maar in veel hedendaagse prediking lijkt het zwaartepunt te liggen op overwinning, doorbraak en bovennatuurlijke kracht. Zwakheid wordt geminimaliseerd. Lijden wordt gezien als een gebrek aan geloof. Genezing wordt gepresenteerd als norm.
Paulus zelf zegt:
“En Hij heeft tot mij gezegd: Mijn genade is u genoeg; want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.”
2 Korinthe 12:9 (STV)
Niet in succes. Niet in constante overwinning. Maar in zwakheid.
Dat staat haaks op een cultuur die voortdurend kracht wil demonstreren.
Het Nieuwe Testament leert dat tekenen een specifieke rol hadden.
“Hoe zullen wij ontvlieden, indien wij op zo grote zaligheid geen acht nemen; welke, begonnen zijnde verkondigd te worden door de Heere, aan ons bevestigd is geworden van degenen die Hem gehoord hebben; God bovendien medegetuigende door tekenen en wonderen en menigerlei krachten en uitdelingen des Heiligen Geestes, naar Zijn wil.”
Hebreeën 2:3-4 (STV)
Tekenen bevestigden de verkondiging in de beginfase. Ze waren geen permanent middel om geloof te genereren of een religieuze cultuur van manifestaties in stand te houden.
Wanneer tekenen doel in plaats van bevestiging worden, ontstaat een verschuiving. Dan wordt ervaring belangrijker dan waarheid.
Er zit nog een laag onder.
In omgevingen waar tekenen en geestesgaven centraal staan, ontstaat vaak een subtiele rangorde. Wie geneest, wie profeteert, wie bijzondere openbaringen claimt, krijgt invloed.
Maar Paulus ondergraaft dat mechanisme radicaal:
“En al ware het dat ik de gave der profetie had, en wist al de verborgenheden en al de kennis; en al ware het dat ik al het geloof had, zodat ik bergen verzette, en de liefde niet had, zo ware ik niets.”
1 Korinthe 13:2 (STV)
Niets.
Dat is vernietigend voor elke geestelijke elitevorming.
De toetssteen van geestelijkheid is niet manifestatie, maar liefde en heiliging.
“Maar de vrucht van de Geest is liefde, blijdschap, vrede, lankmoedigheid, goedertierenheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid, matigheid.”
Galaten 5:22 (STV)
Geen vuurwerk. Geen sensatie. Maar karakter.
Misschien is dit wel het meest confronterende punt.
Veel streven naar wonderen komt voort uit onvrede met het gewone, stille, volhardende christelijke leven. Dagelijks gebed. Schriftlezing. Trouw in kleine dingen. Lijden dragen zonder applaus.
Dat voelt soms te gewoontjes.
Maar het Koninkrijk van God groeit niet primair via spektakel, maar via zaad dat in stilte ontkiemt.
Wanneer men voortdurend “meer” zoekt, kan dat een signaal zijn dat Christus en Zijn volbrachte werk niet als voldoende worden ervaren.
Dat is een ernstige zaak.
God kan wonderen doen. Hij is soeverein. Hij geneest naar Zijn wil. Hij werkt zoals Hem behaagt.
Maar een cultuur die systematisch jaagt op manifestaties loopt het gevaar het zwaartepunt te verleggen.
Van Woord naar ervaring.
Van heiliging naar krachtbeleving.
Van kruisdragen naar triomfalisme.
De vraag is uiteindelijk niet hoeveel wonderen je hebt gezien.
De vraag is of je rust in het volbrachte werk van Christus.
Ware geestelijke volwassenheid herken je niet aan spektakel, maar aan stabiliteit. Niet aan extase, maar aan volharding. Niet aan claims, maar aan vrucht.
De kernvraag is niet: welk systeem voelt logischer?
De kernvraag is: wat zegt de Schrift zelf?
Gaat Gods openbaring uit van één doorlopende verbondsstructuur waarin Israël en de Gemeente samenvallen?
Of openbaart de Schrift onderscheiden heilsbedelingen waarin Israël en de Gemeente niet hetzelfde zijn?
Paulus maakt een onderscheid dat in geen enkel theologisch systeem mag verdwijnen.
“Geeft geen aanstoot, noch den Joden, noch den Grieken, noch der Gemeente Gods.”
— 1 Korinthe 10:32 (STV)
Hier noemt Paulus drie onderscheiden groepen:
Als de Gemeente “geestelijk Israël” zou zijn, zou deze driedeling onmogelijk zijn.
Verder schrijft Paulus:
“Want ik wil niet, broeders, dat u dit geheimenis onbekend zij (opdat gij niet wijs zijt bij uzelven), dat er voor een deel verharding over Israël gekomen is, totdat de volheid der heidenen zal ingegaan zijn.”
— Romeinen 11:25 (STV)
Israël is niet vervangen.
Israël is tijdelijk verhard.
En die verharding duurt “totdat”.
Dat impliceert toekomstig herstel.
“Ziet, de dagen komen, spreekt de HEERE, dat Ik met het huis van Israël en met het huis van Juda een nieuw verbond zal maken.”
— Jeremia 31:31 (STV)
Er staat niet: met de Gemeente.
Er staat: met Israël en Juda.
De Gemeente deelt geestelijk in het Nieuwe Verbond, maar de nationale vervulling — inclusief landbelofte en herstel — betreft Israël.
Als deze beloften vergeestelijkt worden, verandert de betekenis van Gods eigen woorden.
Daniël schrijft:
“Zeventig weken zijn bestemd over uw volk, en over uw heilige stad, om de overtreding te sluiten, en om de zonden te verzegelen, en om de ongerechtigheid te verzoenen, en om een eeuwige gerechtigheid aan te brengen…”
— Daniël 9:24 (STV)
“Uw volk” is het volk van Daniël: Israël.
Jeremia bevestigt dit:
“O wee! want die dag is zo groot, dat zijns gelijke niet geweest is; en het is een tijd van benauwdheid voor Jakob; nog zal hij daaruit verlost worden.”
— Jeremia 30:7 (STV)
Het is een tijd van benauwdheid voor Jakob.
Niet voor de Gemeente.
Paulus schrijft:
“Want God heeft ons niet gesteld tot toorn, maar tot verkrijging der zaligheid, door onzen Heere Jezus Christus.”
— 1 Thessalonicenzen 5:9 (STV)
De oordelen in Openbaring worden expliciet beschreven als Gods toorn.
Indien de Gemeente niet tot toorn is gesteld, dan is haar positie principieel verschillend van die periode van gerichten.
Het argument van “oneerlijkheid” veronderstelt dat Israël en de Gemeente dezelfde roeping hebben.
Maar zij hebben verschillende roepingen.
De Gemeente heeft een hemelse positie:
“Gezegend zij de God en Vader van onzen Heere Jezus Christus, Die ons gezegend heeft met alle geestelijke zegening in den hemel in Christus.”
— Efeze 1:3 (STV)
Israël heeft een aardse koninklijke bestemming binnen het messiaanse rijk.
De verdrukking is geen willekeurige straf, maar de voltooiing van Daniëls profetische programma over Israël.
God werkt naar herstel.
Dispensationalisme:
Paulus schrijft:
“Dat mij door openbaring is bekendgemaakt dit geheimenis, gelijk ik met weinige woorden tevoren geschreven heb.”
— Efeze 3:3 (STV)
En verder:
“Hetwelk in andere eeuwen den kinderen der mensen niet is bekendgemaakt, gelijk het nu is geopenbaard aan Zijn heilige apostelen en profeten door den Geest.”
— Efeze 3:5 (STV)
Als de Gemeente reeds in het Oude Testament volledig geopenbaard was als voortzetting van Israël, kan zij geen verborgenheid zijn.
Dát is de kern.
Wanneer de Schrift haar eigen onderscheid mag behouden:
lees ook:
extern:
In deze les geeft mijn wederhelft vijf sleutels die je kunt gebruiken om de Bijbel te lezen en te begrijpen. Christus staat centraal in de Bijbel en is de belangrijkste sleutel om de Schrift te verstaan. Daarnaast bespreekt ze nog vier andere sleutels die je zullen helpen in het Bijbellezen Besproken worden ook de methodes die de Bijbelschrijver zelf gebruikt heeft: een chiasme en een inclusie bijvoorbeeld. Veel plezier en een leerzaam moment toegewenst! Bij de lezing was ook een powerpoint , en de bijhorende dia’s daarvan vindt u in het pdf bestand wat via deze link te downloaden is. Dit betreft een eigen opname. De stream kwam niet online helaas. https://pdfhost.io/v/TGQRJqPYwt_SleutelstotdeBijbel
Er worden ons vandaag meerdere ‘evangeliën’ gepresenteerd als ‘verborgen kennis’, ‘wijsheid’ of ‘oorspronkelijke vormen’ van het Christendom. Zoals het ‘Evangelie; van Thomas, het ‘Evangelie’ van Barnabas, of bijvoorbeeld het romantische verhaal van een ‘mystieke Weg’ die later door Rome zou zijn vervormd.
De beslissende vraag is niet of zulke verhalen aantrekkelijk klinken, maar: komen zij overeen met het evangelie zoals de Schrift het definieert?
Hieronder toets ik dit aan de Bijbel.
Paulus definieert het evangelie helder:
“Want ik heb ulieden ten eerste overgegeven, hetgeen ik ook ontvangen heb, dat Christus gestorven is voor onze zonden, naar de Schriften;
En dat Hij is begraven, en dat Hij is opgewekt ten derden dage, naar de Schriften.”
(1 Korinthe 15:3–4, STV)
Dit is geen mystiek inzicht.
Dit is een historische heilsdaad.
Daarnaast verklaart Paulus:
“Want ik schaam mij des Evangelies van Christus niet; want het is een kracht Gods tot zaligheid een iegelijk die gelooft, eerst den Jood, en ook den Griek.”
(Romeinen 1:16, STV)
Het evangelie is dus:
Gospel of Thomas bevat 114 uitspraken, maar:
Daarmee ontbreekt precies wat Paulus als “ten eerste” noemt (1 Korinthe 15:3).
De Schrift leert bovendien:
“Zonder bloedstorting geschiedt geen vergeving.”
(Hebreeën 9:22b, STV)
En:
“In Welken wij hebben de verlossing door Zijn bloed, namelijk de vergeving der misdaden, naar den rijkdom Zijner genade.”
(Efeze 1:7, STV)
Een ‘evangelie’ zonder bloed, zonder verzoening, zonder opstanding is eenvoudig géén Evangelie naar Bijbelse maatstaf.
‘Thomas’ verschuift de nadruk naar innerlijke kennis.
De Schrift legt het fundament in het kruis.
Ontkent:
Maar de Schrift zegt:
“En terstond kwam er water en bloed uit.”
(Johannes 19:34b, STV)
En:
“En Jezus, wederom met een grote stem roepende, gaf den geest.”
(Mattheüs 27:50, STV)
Wat betreft Zijn Persoon:
“In den beginne was het Woord, en het Woord was bij God, en het Woord was God.”
(Johannes 1:1, STV)“En het Woord is vlees geworden, en heeft onder ons gewoond.”
(Johannes 1:14a, STV)
Een geschrift dat de kruisiging en de goddelijke identiteit van Christus ontkent, verkondigt niet het evangelie van de apostelen.
Paulus waarschuwt expliciet:
“Ik verwonder mij dat gij zo haast wijkende van Dengene Die u in de genade van Christus geroepen heeft, overgebracht wordt tot een ander evangelie;
Daar er geen ander is; maar er zijn sommigen die u ontroeren en het Evangelie van Christus willen verkeren(=verdraaien). Maar al ware het ook dat wij, of een engel uit den hemel, u een Evangelie verkondigde, buiten hetgeen wij u verkondigd hebben, die zij vervloekt.”
(Galaten 1:6-8, STV)
Dát criterium is beslissend.
Het narratief beweert dat God niet buiten de mens woont, maar in ieder mens die rechtvaardig handelt.
De Schrift leert echter:
“Er is niemand rechtvaardig, ook niet één.”
(Romeinen 3:10, STV)
En:
“Want allen hebben gezondigd, en derven de heerlijkheid Gods.”
(Romeinen 3:23, STV)
Gods Geest woont niet vanzelf in ieder mens:
“Maar gijlieden zijt niet in het vlees, maar in den Geest, zo anders de Geest Gods in u woont; maar zo iemand den Geest van Christus niet heeft, die komt Hem niet toe.”
(Romeinen 8:9, STV)
De inwoning van de Geest is verbonden aan wedergeboorte, niet aan algemene menselijke moraliteit.
De apostolische prediking draaide om één centraal feit:
“Zo wete dan zekerlijk het ganse huis Israëls, dat God Hem tot een Heere en Christus gemaakt heeft, namelijk dezen Jezus, Dien gij gekruist hebt.”
(Handelingen 2:36, STV)
En:
“Welken God opgewekt heeft, de smarten des doods ontbonden hebbende.”
(Handelingen 2:24a, STV)
Zonder kruis geen verzoening.
Zonder opstanding geen overwinning.
Paulus zegt onomwonden:
“En indien Christus niet opgewekt is, zo is uw geloof tevergeefs, zo zijt gij nog in uw zonden.”
(1 Korinthe 15:17, STV)
Dat maakt de zaak eenvoudig.
Een ‘evangelie’ zonder opstanding laat de mens in zijn zonden
Het zogenaamde:
wijken fundamenteel af van het Evangelie zoals de Schrift het definieert.
Het Bijbels Evangelie is:
“Want uit genade zijt gij zalig geworden door het geloof; en dat niet uit u, het is Gods gave.”
(Efeze 2:8, STV)
Het Evangelie betekent letterlijk: goed nieuws. Maar goed nieuws veronderstelt eerst slecht nieuws. En dat slechte nieuws is dit: de mens is verloren zonder God.
Er wordt veel gesproken over geloof. Over spiritualiteit. Over kerk. Over traditie. Maar zelden wordt het Evangelie zelf nog helder en scherp uitgelegd. Zonder omwegen. Zonder religieuze mist.
Wat is het probleem van de mens?
Waarom is redding noodzakelijk?
Wat is de oorzaak van onze zondige natuur?
En waarom is het Evangelie geen religie, maar goed nieuws?
Hier volgt het Bijbelse antwoord:
De Bijbel begint niet bij menselijke waardigheid, maar bij menselijke schuld. Dat is zo confronterend, maar zo noodzakelijk.
“Want zij hebben allen gezondigd, en derven de heerlijkheid Gods.” (Romeinen 3:23 STV)
Allen. Géén uitzonderingen.
Zonde is niet slechts een verkeerde daad. Het is het missen van Gods heerlijkheid. Het niet beantwoorden aan Zijn heilige karakter. Het is opstand tegen onze Schepper, bewust of onbewust.
En de gevolgen zijn ernstig:
“Want de bezoldiging der zonde is de dood; maar de genadegift Gods is het eeuwige leven, door Jezus Christus, onze Heere.” (Romeinen 6:23 STV)
Zonde verdient loon. Dat loon is de dood — geestelijke scheiding van God.
Redding is dus geen luxe. Geen extraatje voor religieuze mensen. Het is noodzaak voor ieder mens.
Veel mensen denken: “Ik ben in wezen goed, maar maak soms fouten.”
De Bijbel zegt iets anders.
“Daarom, gelijk door één mens de zonde in de wereld ingekomen is, en door de zonde de dood; en alzo de dood tot alle mensen doorgegaan is, in welken allen gezondigd hebben.” (Romeinen 5:12 STV)
De wortel ligt bij Adam. Door zijn val kwam de zonde de wereld binnen. Sindsdien wordt ieder mens geboren met een gevallen natuur.
David wist dat ook, en zei:
“Zie, ik ben in ongerechtigheid geboren, en in zonde heeft mij mijn moeder ontvangen.” (Psalm 51:7 STV)
Wij worden niet zondaren doordat wij zondigen. Wij zondigen omdat wij zondaren zijn.
Dat verklaart waarom morele inspanning het probleem niet oplost. Opvoeding kan gedrag beïnvloeden. Religie kan uiterlijk fatsoen produceren. Maar het hart blijft onveranderd.
Het probleem zit dieper dan gedrag. Het zit in onze natuur.
Het Evangelie is dat God Zelf ingreep.
Niet omdat wij Hem zochten. Maar omdat Hij ons zocht.
“Maar God bevestigt Zijn liefde jegens ons, dat Christus voor ons gestorven is, als wij nog zondaars waren.” (Romeinen 5:8 STV)
Christus stierf niet voor verbeterde mensen. Niet voor zoekers. Niet voor rechtvaardigen.
Hij stierf voor zondaars.
“Want ook Christus heeft eenmaal voor de zonden geleden, Hij rechtvaardig voor de onrechtvaardigen, opdat Hij ons tot God zou brengen.” (1 Petrus 3:18 STV)
Dat is plaatsvervanging. Hij nam onze plaats in. Droeg onze schuld. Ontving ons oordeel.
Hoe wordt iemand gered?
Niet door werken. Niet door kerkelijkheid. Niet door wetsonderhouding, en ook niet door fatsoenlijk gedrag
“Want uit genade zijt gij zalig geworden, door het geloof; en dat niet uit u, het is Gods gave; Niet uit de werken, opdat niemand roeme.” (Efeze 2:8-9 STV)
Genade is onverdiende gunst.
Geloof is vertrouwen.
Het is het ophouden met proberen zichzelf te redden. Het is zich toevertrouwen aan Christus alleen.
“Geloof in den Heere Jezus Christus, en gij zult zalig worden.” (Handelingen 16:31 STV)
Dat is geen ingewikkeld systeem. Geen sacramentele ladder. Geen religieuze prestatie.
Het is rusten in wat Christus volbracht heeft.
Religie draait om menselijke inspanning.
Het Evangelie draait om Gods volbrachte werk.
Religie zegt: doe!
Het Evangelie zegt: het is gedaan, geloof dat!
Religie probeert God gunstig te stemmen.
Het Evangelie verkondigt dat God in Christus verzoening heeft aangebracht.
“Want de Zoon des mensen is gekomen om te zoeken en zalig te maken dat verloren was.” (Lukas 19:10 STV)
Christelijk geloof in Bijbelse zin is daarom géén religieus systeem. Het is een levende relatie met de opgestane Christus.
Wanneer iemand gelooft, gebeurt er iets wezenlijks:
“Zo dan, indien iemand in Christus is, die is een nieuw schepsel; het oude is voorbijgegaan, ziet, het is alles nieuw geworden.” (2 Korinthe 5:17 STV)
Dat is wedergeboorte. Geen uiterlijke hervorming, maar innerlijke vernieuwing.
lees ook:
Bekering – geen religieuze emotie, maar een noodzakelijke omkeer
De verwarring rond de Gemeente begint vrijwel altijd bij het vervagen van het onderscheid tussen Israël en de Gemeente. Zodra men die twee samenvoegt, ontstaan vermenging van beloften, vermenging van roeping en uiteindelijk vermenging van Wet en Genade.
Wat zegt de Schrift?
Paulus schrijft:
“En heeft alle dingen Zijn voeten onderworpen, en heeft Hem der Gemeente gegeven tot een Hoofd boven alle dingen; Welke Zijn lichaam is, en de vervulling Desgenen, Die alles in allen vervult.” (Efeze 1:22-23 STV)
De Gemeente is het Lichaam van Christus. Dat wordt nergens van Israël gezegd.
Israël wordt genoemd: knecht, wijnstok, volk, kudde, maar nooit het Lichaam van Christus.
Dat is een unieke openbaring die pas ná het kruis bekendgemaakt is.
Paulus noemt de Gemeente een verborgenheid.
“Dat Hij mij door openbaring heeft bekendgemaakt deze verborgenheid; (gelijk ik met weinige woorden tevoren geschreven heb;) Waaraan gij, dit lezende, kunt bemerken mijn wetenschap in deze verborgenheid van Christus; Welke in andere eeuwen den kinderen der mensen niet is bekendgemaakt, gelijk zij nu is geopenbaard aan Zijn heilige apostelen en profeten door den Geest.” (Efeze 3:3-5 STV)
Hier staat iets cruciaals: in andere eeuwen niet bekendgemaakt.
Dat betekent dat Mozes, Jesaja, Jeremia of Daniël de Gemeente niet voorzagen als het Lichaam van Christus. Zij zagen het Koninkrijk, zij zagen het herstel van Israël, maar niet deze hemelse eenheid van Jood en heiden in één lichaam.
Daarom kan de Gemeente geen voortzetting van Israël zijn. Een verborgenheid kan geen voortzetting zijn van iets dat al bekend was.
De Heere Jezus sprak vóór het kruis:
“En Ik zeg u ook, dat gij zijt Petrus, en op deze Petra zal Ik Mijn Gemeente bouwen, en de poorten der hel zullen dezelve niet overweldigen.” (Mattheüs 16:18 STV)
Let op: Ik zal bouwen.
Toekomende tijd. Het bestond toen nog niet.
De Gemeente begon historisch bij de uitstorting van de Heilige Geest.
“En zij werden allen vervuld met den Heiligen Geest.” (Handelingen 2:4 STV)
Vanaf dat moment worden gelovigen door één Geest tot één lichaam gedoopt:
“Want ook wij allen zijn door één Geest tot één lichaam gedoopt, hetzij Joden, hetzij Grieken, hetzij dienstknechten, hetzij vrijen; en wij zijn allen tot één Geest gedrenkt.” (1 Korinthe 12:13 STV)
Hier ontstaat iets nieuws: geen nationale eenheid, maar een geestelijke eenheid in Christus.
Israël heeft een landbelofte.
“En Ik zal u het land Kanaän geven tot een eeuwige bezitting; en Ik zal hun tot een God zijn.” (Genesis 17:8 STV)
Israël verwacht het aardse Koninkrijk onder de Messias.
De discipelen vragen na de opstanding:
“Heere, zult Gij in dezen tijd aan Israël het Koninkrijk weder oprichten?” (Handelingen 1:6 STV)
De Heere corrigeert hun verwachting niet — Hij ontkent het Koninkrijk niet — maar spreekt over het tijdstip.
Dat Koninkrijk is toekomstig en verbonden aan Israël.
Van de Gemeente lezen wij:
“Gezegend zij de God en Vader van onzen Heere Jezus Christus, Die ons gezegend heeft met alle geestelijke zegening in den hemel in Christus.” (Efeze 1:3 STV)
En:
“Want ons burgerschap is in de hemelen, waaruit wij ook den Zaligmaker verwachten, namelijk den Heere Jezus Christus.” (Filippenzen 3:20 STV)
Israël verwacht de Messias op aarde.
De Gemeente verwacht Hem uit de hemel.
Israël ontvangt aardse zegeningen in het land.
De Gemeente is gezet en gezegend in de hemel
Dat is geen nuanceverschil maar een wezenlijk onderscheid.
Israël stond onder het Sinaïtisch verbond.
Maar Paulus zegt tegen gelovigen uit Jood en heiden:
“Want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.” (Romeinen 6:14 STV)
Wie de Gemeente weer onder de Wet plaatst, maakt van het Lichaam van Christus opnieuw een Sinaïtisch volk.
Dat is precies wat de Galatenbrief bestrijdt.
Wet en Genade kunnen niet gemengd worden zonder dat beide hun kracht verliezen.
Dan wordt:
– de Gemeente het nieuwe Israël
– het Koninkrijk vergeestelijkt
– aardse beloften geestelijk gemaakt
– profetie heringevuld
– Wet en Genade vermengd
En uiteindelijk raakt men het zicht kwijt op Gods veelkleurige wijsheid.
Paulus spreekt over:
“Opdat nu door de Gemeente bekendgemaakt worde aan de overheden en de machten in den hemel de veelvuldige wijsheid Gods.” (Efeze 3:10 STV)
Juist het onderscheid laat Gods plan schitteren.
Niet vermenging, maar onderscheiden bedelingen.
De Gemeente is:
– Het Lichaam van Christus
– Een verborgenheid in het Oude Testament
– Ontstaan na kruis en opstanding
– Samengesteld uit Jood en heiden zonder onderscheid
– Gezegend met hemelse zegeningen
– Niet onder de Wet maar onder de Genade
Binnen charismatische en ‘ nieuw apostolische’ kringen speelt ‘profetie’ een centrale rol.
Met uitspraken als:
Soms gaan zulke woorden over:
Maar hier moet een fundamentele vraag gesteld worden:
In veel charismatische kringen betekent profetie:
Een directe boodschap van God, ontvangen via indruk, beeld, droom of innerlijke stem.
Kenmerken:
Vaak wordt gezegd:
“Dit is geen Schrift, maar het is wel van de Heer.”
Maar is dat onderscheid wel houdbaar?
In het Oude Testament was een profeet:
Deuteronomium 18:20:
“Maar de profeet die vermetel zal spreken in Mijn Naam, dat woord zal niet geschieden… die profeet zal sterven.” (STV)
Een profetie die niet uitkomt, is geen kleine fout.
Het is een ernstige zaak.
Efeze 2:20:
“Gebouwd op het fundament der apostelen en profeten…” (STV)
Profeten behoren tot het fundament.
Een fundament wordt niet voortdurend opnieuw gelegd.
Daarnaast zien we:
1 Korinthe 13:8:
“hetzij profetieën, zij zullen te niet gedaan worden…”
Profetie behoort tot de fase van gedeeltelijke openbaring.
Hier wordt vaak naar verwezen.
Inderdaad wordt daar profetie genoemd als opbouwend.
Maar:
We moeten onderscheid zien tussen:
Fundament fase
en
Gestabiliseerde gemeente onder voltooid Woord.
In veel hedendaagse kringen:
Soms wordt gezegd:
“Het was gedeeltelijk juist.”
“Ik hoorde het niet helemaal goed.”
“De timing was verkeerd.”
Maar de Bijbelse norm was niet 30 of 70% accuraat.
Het was 100%.
Als iemand vandaag zegt:
“De Heer zegt…”
dan moet dat ofwel:
Maar als het feilbaar is, is het géén werkelijke openbaring van God!
God spreekt niet gedeeltelijk fout.
Wanneer moderne profetie feilbaar is, is het dus geen Bijbelse profetie, maar voortgekomen uit een of andere dikke duim.
Wanneer persoonlijke profetieën:
dan ontstaat afhankelijkheid van woorden buiten de Schrift.
Dit ondermijnt:
2 Timotheüs 3:16-17:
“Opdat de mens Gods volmaakt zij, tot alle goed werk volmaakt toegerust.” (STV)
Niet Schrift plus actuele profetische updates.
Wat is wél bijbels?
✔ Verkondiging van het Woord
✔ Toepassing van de Schrift
✔ Geestelijke onderscheiding
✔ Wijsheid in raadgeving
Maar:
✘ Geen ‘nieuwe openbaring’
✘ Geen richtinggevende “woorden” buiten de Schrift
✘ Geen politiek-profetische decreten
✘ Geen feilbare openbaringscultuur
Omdat het:
Maar alleen uit het voltooide Woord.
Bijbelse profetie was:
Moderne profetie is meestal:
De vraag lijkt eenvoudig, maar raakt het hart van het Evangelie.
Is Golgotha een vervolg op de Sinaï?
Is Genade slechts een mildere vorm van de Wet?
Of staan deze twee tegenover elkaar als twee totaal verschillende beginselen?
Wie de Schrift zorgvuldig leest, ontdekt dat het hier niet gaat om nuance, maar om fundament.
Paulus spreekt ondubbelzinnig:
“Want de zonde zal over u niet heersen; want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.” (Romeinen 6:14 STV)
Let op het woord maar.
Niet onder beide.
Niet deels Wet en deels Genade.
Óf onder de Wet.
Óf onder de Genade.
En nog scherper:
“Maar indien het door genade is, zo is het niet meer uit de werken; anders is de genade geen genade meer; en indien het uit de werken is, zo is het geen genade meer; anders is het werk geen werk meer.” (Romeinen 11:6 STV)
Hier sluit de apostel Paulus elke vermenging principieel uit.
Zodra werken als grond worden toegevoegd, houdt Genade op Genade te zijn.
Het is dus niet: “een beetje van jezelf, en een beetje van Maggi”
Wet en Genade zijn niet twee ingrediënten die samen een rijker geheel vormen.
Zij zijn twee verschillende rechtsgronden.
De Wet is heilig.
“Alzo is dan de wet heilig, en het gebod is heilig en rechtvaardig en goed.” (Romeinen 7:12 STV)
Maar haar functie was nooit om leven te geven.
“Daarom zal uit de werken der wet geen vlees gerechtvaardigd worden voor Hem; want door de wet is de kennis der zonde.” (Romeinen 3:20 STV)
De Wet openbaart zonde.
Zij stelt de norm.
Zij spreekt het oordeel uit.
Maar zij schenkt geen kracht om haar te volbrengen.
Daarom zegt Paulus:
“Want de wet werkt toorn; want waar geen wet is, daar is ook geen overtreding.” (Romeinen 4:15 STV)
De vrucht van de Wet in het vlees is schuld en veroordeling.
Golgotha is niet de verlenging van Sinaï.
Het is Gods antwoord op Sinaï.
Waar de Wet de vloek uitsprak, dróeg Christus die vloek.
“Christus heeft ons verlost van de vloek der wet, een vloek geworden zijnde voor ons; want er is geschreven: Vervloekt is een ieder die aan het hout hangt.” (Galaten 3:13 STV)
Waar de Wet eiste, daar vervulde Hij.
Waar de Wet veroordeelde, daar rechtvaardigt Hij.
“Zo is er dan nu geen verdoemenis voor degenen die in Christus Jezus zijn.” (Romeinen 8:1 STV)
Dat is geen verzachting van de Wet.
Dat is een geheel nieuwe positie.
De Galatenbrief laat zien wat er gebeurt wanneer men Genade vermengt met Wet.
Men begon in de Geest, maar wilde zichzelf vervolmaken door het vlees. De apostel Paulus trekt alle registers open:
“Zijt gij zo uitzinnig? Daar gij met den Geest begonnen zijt, voleindigt gij nu met het vlees?” (Galaten 3:3 STV)
En nog ernstiger:
“Gij zijt van Christus vervreemd, gij die door de wet gerechtvaardigd wilt worden; gij zijt van de genade vervallen.” (Galaten 5:4 STV)
Dat is géén klein misverstand.
Dat is een principiële verschuiving van vertrouwen.
Wanneer men Wet en Genade mengt, verschuift het fundament van Christus naar menselijke prestatie.
Nee!
Genade brengt geen wetteloosheid voort, maar een nieuw leven in Christus.
“Zo dan, mijn broeders, gij zijt ook der wet gedood door het lichaam van Christus, opdat gij zoudt worden van een Ander, namelijk van Hem Die uit de doden opgewekt is, opdat wij Gode vruchten dragen zouden.” (Romeinen 7:4 STV)
Vrucht dragen gebeurt niet door terug te keren naar Sinaï,
maar door verbondenheid met de Opgestane.
De gelovige leeft niet onder het Sinaïtisch verbond,
maar in ‘nieuwheid des Geestes.’
Wet en Genade sluiten elkaar uit als rechtsgrond.
De Wet zegt: doe en leef.
Genade zegt: geloof en leef.
Dat is een vraag die je vaak hoort.
Als je zegt dat de gelovige niet onder de Wet is, maar onder de Genade, dan reageren sommigen direct:
“Dan wordt het geloof wel erg gemakkelijk.”
Maar is dat werkelijk zo?
Paulus schrijft in Romeinen 6 vers 14:
“Want de zonde zal over u niet heersen; want gij zijt niet onder de wet, maar onder de Genade.”
Let goed op wat daar staat. Hij zegt niet: u hebt geen norm meer.
Hij zegt: u bent niet onder de Wet.
Dat is een positieaanduiding.
Onder de Wet betekent: staan onder een systeem van eis en vergelding.
De Wet zegt: doe dit en gij zult leven.
Maar de Wet geeft geen kracht om te doen wat zij eist.
Romeinen 3 vers 20 zegt:
“Want door de wet is de kennis der zonde.”
En Romeinen 7 vers 7:
“Want ik wist de zonde niet dan door de wet.”
De wet openbaart Gods heiligheid.
De wet openbaart óók onze onmacht.
Het probleem lag niet in de wet.
Paulus zegt in Romeinen 8 vers 3:
“Want hetgeen der wet onmogelijk was, dewijl zij door het vlees krachteloos was…”
De wet was goed.
Het vlees was zwak.
Dus wie onder de Wet leeft, leeft onder een voortdurende eis, zonder innerlijke kracht om die eis te vervullen. Dat is geen gemak. Dat is een last.
Romeinen 6 vers 4 zegt:
“Zo dan, wij zijn met Hem begraven door den doop in den dood, opdat, gelijkerwijs Christus uit de doden opgewekt is tot de heerlijkheid des Vaders, alzo ook wij in nieuwigheid des levens wandelen zouden.”
Genade betekent:
rechtvaardiging zonder werken.
een nieuwe positie in Christus.
mede gekruisigd met Hem.
opgewekt tot een nieuw leven.
En dan komt direct het misverstand.
Paulus stelt het zelf aan de orde in Romeinen 6 vers 15:
“Wat dan? Zullen wij zondigen, omdat wij niet zijn onder de wet, maar onder de genade? Dat zij verre.”
Genade is géén vrijbrief voor zonde.
Integendeel zelfs
Onder de Wet wordt de zonde veroordeeld, maar niet weggedaan.
Onder de Genade wordt de heerschappij van de zonde verbroken.
“Want de zonde zal over u niet heersen.”
Dát is bevrijding.
In zekere zin is het lichter, want er is geen veroordeling meer.
Maar in een andere zin is het dieper, want het raakt het hart.
Onder de Wet kun je je nog verschuilen achter uiterlijke naleving.
Onder Genade krijgt de door de Wet veroordeelde zondaar verlossing in Christus.
Galaten 2 vers 20 zegt:
“Ik ben met Christus gekruist; en ik leef, doch niet meer ik, maar Christus leeft in mij…”
Dat is geen gemak.
Dat is zelfverloochening.
Onder Genade dien je niet uit angst, maar uit liefde.
Je gehoorzaamt niet om aangenomen te worden, maar omdat je aangenomen bent.
Je leeft niet uit eigen kracht, maar in afhankelijkheid van Christus.
De norm wordt niet verlaagd.
Maar wordt verdiept.
De wet werkt van buiten naar binnen.
Genade werkt van binnen naar buiten.
Er zijn teksten die dwars ingaan tegen ons natuurlijke denken.
Eén daarvan is wat de Here zegt in 2 Korinthe 12:9:
“En Hij heeft tot mij gezegd: Mijn genade is u genoeg; want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht. Zo zal ik dan veel liever roemen in mijn zwakheden, opdat de kracht van Christus in mij wone.”
Deze woorden werden gesproken tot de apostel Paulus. En ze raken het hart van het leven uit Genade. Je kan je zelf verbeelden dat je heel wat voorstelt, totdat er wat gebeurt waardoor je stilgezet wordt, wat mij is overkomen. Door een ongeluk, bijna 3 maanden geleden , ben ik behoorlijk op mijn nummer gezet. En heb ondervonden hóe waar het is, wat de apostel Paulus in de tweede Korinthebrief zegt. Ik heb me letterlijk nooit zo zwak gevoeld als nu, terwijl ik ook nooit zo sterk was als nu. Menselijkerwijs gesproken klinkt dat als een vette tegenstelling, bijna schizofreen. maar het is realiteit.
In hetzelfde hoofdstuk lezen we dat Paulus last had van een “doorn in het vlees” (2 Korinthe 12:7). Wát die doorn precies was, wordt niet uitgelegd. Sommigen denken aan een lichamelijke kwaal, anderen aan tegenstand of geestelijke druk.
Wat het ook was, het was pijnlijk en vernederend.
Paulus bad er driemaal om. Hij vroeg of de Heere het wilde wegnemen.
Maar het antwoord was geen genezing.
Het antwoord was Genade.
Dit is geen kille harde afwijzing. Het is een diep geestelijk principe.
God zegt niet:
“Ik haal je probleem weg.”
Hij zegt:
“Ik ben genoeg in je probleem.”
Genade betekent hier:
de voortdurende, dragende kracht van God Zelf.
Niet incidenteel.
Niet tijdelijk.
Maar genoeg, en volledig toereikend.
Het woord “volbracht” betekent: tot volle werking gebracht, tot voltooiing gebracht.
Gods kracht wordt niet sterker dóór onze zwakheid, maar zij wordt juist zichtbaar wanneer onze eigen kracht ontbreekt.
Zolang wij sterk zijn:
vertrouwen wij op ons inzicht
steunen wij op ons vermogen
bouwen wij op onze ervaring
Maar wanneer wij zwak zijn:
vallen onze zekerheden weg
wordt eigen roem uitgesloten
leren wij afhankelijkheid
En dáár openbaart zich Gods kracht.
De wereld zegt:
Wees sterk. Bewijs jezelf. Overwin.
God zegt:
Word nederig. Wees afhankelijk. Vertrouw.
Dit patroon zien we door de hele Schrift:
Gideon met 300 man
David als jonge herder tegenover Goliath
Het kruis van Christus, uiterlijke zwakheid, maar Goddelijke overwinning
Wat zwak lijkt, vertegenwoordigt Gods kracht.
Paulus verzet zich niet meer tegen zijn zwakheid. Hij leert het doel ervan kennen.
Hij schrijft:
“Zo heb ik dan een welbehagen in zwakheden, in smaadheden, in noden, in vervolgingen, in benauwdheden, om Christus’ wil; want wanneer ik zwak ben, dan ben ik machtig.” (2 Korinthe 12:10)
Dat is geen masochisme.
Dat is geestelijk inzicht.
Wanneer hij zwak is, is hij niet afhankelijk van zichzelf.
En wie niet op zichzelf steunt, steunt op, en staat overeind in Christus.
Dit woord is troost voor:
wie leeft met lichamelijke beperking
wie teleurstelling ervaart
wie worstelt met falen
wie zich onbekwaam voelt
God zegt niet dat zwakheid aangenaam is.
Maar Hij zegt dat Zijn kracht er niet door wordt tegengehouden.
Sterker nog, vaak komt zij juist daar tot volle uitdrukking.
Dit sluit naadloos aan bij het leven onder de Genade.
Wij leven niet:
uit eigen gerechtigheid
uit eigen kracht
uit eigen heiligheid
Zoals ook elders geschreven staat:
“Want uit Genade zijt gij zalig geworden, door het geloof; en dat niet uit u, het is Gods gave.” (Efeze 2:8)
Genade begon bij de zaligheid.
En genade draagt het verdere leven.
“Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht” is geen troostzin voor zwakken.
Het is een fundament voor het leven van iedere gelovige.
De uitdrukking “de veelkleurige wijsheid van God” komt uit de brief van de apostel Paulus:
Efeze 3:10 (STV)
“Opdat nu door de Gemeente bekendgemaakt worde aan de overheden en de machten in de hemel de veelvuldige wijsheid Gods.”
In het Grieks staat hier het bijzondere woord polupoikilos — etterlijk: veelkleurig, bolnt geschakeerd, rijk gevarieerd. Paulus zegt dus dat Gods wijsheid niet eentonig of enkelvoudig is, maar rijk geschakeerd, gelaagd en veelzijdig.
Het beeld is dat van een diamant met vele facetten, of van wit licht dat door een prisma uiteenvalt in een spectrum van kleuren.
Gods wijsheid:
Elke fase toont een andere “kleur” van hetzelfde goddelijke plan.
In Efeze 3 spreekt Paulus over een verborgenheid (vers 3–9) die in vorige tijden niet bekendgemaakt was, namelijk:
Dat de heidenen mede-erfgenamen zijn en van hetzelfde lichaam, en mededeelgenoten van Zijn belofte in Christus.
Dit was niet geopenbaard in het Oude Testament zoals het nu bekend is. Hier zien we een nieuwe “kleur” van Gods wijsheid:
Jood en heiden samen in één lichaam,de Gemeente.
Niet Israël boven de volken.
Niet heidenen onder Israël.
Maar samen één nieuw mens in Christus (Efeze 2:15).
Dat is goddelijke wijsheid die geen mens had kunnen bedenken.
Opmerkelijk is dat Paulus zegt dat deze wijsheid bekendgemaakt wordt aan overheden en machten in de hemel.
Met andere woorden:
De Gemeente is niet alleen een zegen voor mensen.
Zij is een getuigenis in de geestelijke wereld.
Engelen zien in Gods handelen met de Gemeente:
De Gemeente is als het ware Gods “tentoonstelling” van Zijn wijsheid in het universum.
Paulus schrijft elders:
1 Korinthe 1:24 (STV)
“Maar hun die geroepen zijn, beiden Joden en Grieken, prediken wij Christus, de kracht Gods en de wijsheid Gods.”
Wat voor de wereld dwaasheid leek, een gekruisigde Messias,bbleek juist de diepste wijsheid van God.
Aan het kruis kwamen samen:
Wanneer je de Schrift recht snijdt (2 Timotheüs 2:15), zie je dat God in verschillende tijden op verschillende wijze handelt, zonder Zichzelf tegen te spreken.
Wet.
Genade.
Koninkrijk.
Gemeente.
Geen verwarring, maar voortgaande openbaring.
Elke fase toont een nieuwe dimensie van Gods wijsheid.
De veelkleurige wijsheid van God betekent dat:
Romeinen 11:33 vat het samen:
“O diepte des rijkdoms, beide der wijsheid en der kennis Gods! Hoe ondoorzoekelijk zijn Zijn oordelen, en onnaspeurlijk Zijn wegen!”
Wanneer Paulus zegt dat hij niets anders wil weten dan Christus en Die gekruisigd, bedoelt hij niet dat hij alleen over Golgotha sprak.
In dezelfde brief (1 Korinthe) behandelt hij:
“Christus en Dien gekruisigd” is geen beperking, maar een fundament.
Alles wat Paulus onderwijst, vloeit voort uit het volbrachte werk.
Zonder kruis:
Het kruis blijft het hart van het evangelie.
Paulus vat het evangelie samen:
“Dat Christus gestorven is voor onze zonden… en dat Hij is opgewekt…”
(1 Korinthe 15:3–4)
Romeinen 4:25 zegt:
“Die overgeleverd is om onze zonden, en opgewekt om onze rechtvaardigmaking.”
Het kruis is leeg — het werk is volbracht.
Het graf is leeg — Hij leeft.
De gemeente verkondigt geen dode Messias, maar een levende Heer.
Het evangelie is:
Kruis én opstanding horen bij elkaar.
Romeinen 6 laat zien dat wij niet alleen gered zijn dóór Zijn dood, maar ook verbonden zijn mét Zijn leven.
Wij zijn:
met Hem gekruisigd
met Hem gestorven
met Hem begraven
met Hem opgewekt
met Hem in de hemel gezet
“En heeft ons medeopgewekt, en heeft ons medegezet in den hemel in Christus Jezus” (Efeze 2:6)
“Opdat… wij in nieuwigheid des levens wandelen zouden.” (Romeinen 6:4)
Nieuw leven is geen opgeknapte oude mens.
Het is leven vanuit een nieuwe positie in Christus.
Zoals Paulus zegt:
“Ik ben met Christus gekruist; en ik leef, doch niet meer ik, maar Christus leeft in mij.”
(Galaten 2:20)
Dat is volwassenheid.
In Hebreeën 6:1–3 staat:
“Daarom nalatende het beginsel der leer van Christus, laat ons voortvaren tot de volmaaktheid…”
Dit betekent niet:
laat Christus achter.
Het betekent:
blijf niet hangen in elementair onderwijs.
Er wordt gesproken over:
Dat zijn fundamenten.
Maar je bouwt een huis niet door telkens de fundering te leggen.
Je bouwt erop verder.
Het fundament blijft liggen, je bouwt erop.
En je groeit naar volwassenheid.
“Maar de waarheid betrachtende in liefde, alleszins zouden opwassen in Hem Die het Hoofd is, namelijk Christus;” (Efeze 4:15)
Nee.
1 Korinthe 2:2 zegt:
Christus en Zijn kruis blijven centraal.
Hebreeën 6 zegt:
blijf niet geestelijk onvolwassen.
Dat zijn geen tegenstellingen.
Het eerste bewaakt het fundament.
Het tweede roept op tot groei.
Geestelijke groei is niet:
Maar:
De gemeente groeit niet van het kruis af.
Zij groeit in het volle besef van kruis én opstanding.
Het kruis is het fundament.
De opstanding is de levensbron.
Hebreeën 6 roept op tot volwassenheid.
Paulus houdt Christus gekruisigd centraal.
Er is geen tegenstelling.
Wie werkelijk groeit in het geloof, leert steeds dieper:
2 Timotheüs 2:15 (STV)
“Benaarstig u, om uzelven Gode beproefd voor te stellen, een arbeider, die niet beschaamd wordt, die het Woord der waarheid recht snijdt.”
Deze woorden schreef Paulus aan Timotheüs.
Het is de enige plaats in de Schrift waar expliciet wordt gezegd dat het Woord “recht gesneden” moet worden.
Dat betekent: er is blijkbaar ook een manier waarop deze níet recht gesneden wordt.
En dáár begint het probleem in veel uitleg….
Het Griekse woord orthotomeō betekent letterlijk:
Het beeld is dat van een vakman die nauwkeurig werkt. Geen slordige sneden. Geen vermenging.
Geestelijk betekent het:
Het Woord van God juist indelen, onderscheiden en toepassen.
Niet alles wat in de Bijbel staat, is rechtstreeks tot ons gesproken — hoewel alles voor ons geschreven is (Romeinen 15:4).
Omdat God niet altijd op dezelfde manier met mensen heeft gehandeld.
Denk aan:
God verandert niet.
Maar Zijn openbaring en bestuur kennen wel voortgang.
Dat noemt Paulus:
“de bedeling der genade Gods” (Efeze 3:2)
Het woord bedeling betekent: huishouding of beheer.
Hier ligt het hart van het recht snijden.
Israël:
De Gemeente:
Paulus schrijft:
“Dat Hij door openbaring heeft bekendgemaakt deze verborgenheid…” (Efeze 3:3)
Deze Gemeente was niet geopenbaard in de profeten.
Zij is geen voortzetting van Israël.
Wanneer men dit onderscheid niet maakt:
De Schrift kent twee lijnen:
Koninkrijk, Messias, herstel van Israël.
De Gemeente als Lichaam van Christus.
Paulus noemt dit:
Recht snijden betekent die twee lijnen niet vermengen.
Men leest Mattheüs 5–7 alsof dat rechtstreeks voor de Gemeente geschreven is.
Maar de context is het Koninkrijk voor Israël.
Men eist vandaag tongen, genezingen en wonderen als bewijs van geloof.
Maar Paulus zegt later:
“Want wij wandelen door geloof en niet door aanschouwen.” (2 Korinthe 5:7)
In zijn latere brieven verdwijnen de tekenen.
Men predikt genade, maar legt tegelijk wetseisen op.
Paulus zegt echter:
“Gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.” (Romeinen 6:14)
Absoluut niet!
Recht snijden:
Hyper- of ultradispensationalisme:
Recht snijden is niet schrappen.
Het is onderscheiden.
Opmerkelijk: nergens zegt Petrus dat we de Schrift moeten recht snijden.
Het is Paulus die dit schrijft.
Waarom?
Omdat hij de apostel is van:
Wanneer je Paulus niet op zijn eigen plaats laat staan, vervaagt het onderscheid.
En dat gebeurt vaak.
Zonder recht snijden:
Met recht snijden:
✔️ Blijft genade puur
✔️ Blijft Israël onderscheiden
✔️ Blijft de Gemeente hemels
✔️ Blijft het evangelie helder
Recht snijden betekent bij elke tekst vragen:
Dat is geen kunstmatige constructie.
Dat is gehoorzaamheid aan 2 Timotheüs 2:15.
lees ook:
De bedelingen in de Bijbel en de reden waarom Paulus er letterlijk over spreekt
Het verschil tussen de tijd van het Koninkrijk en de tijd van de Gemeente
