In deze video onderzoek ik een fundamentele vraag: wat zegt de Koran zelf over de Thora, het Evangelie en de kruisiging van Jezus Christus, en hoe verhouden die claims zich tot de historische feiten?
De Koran ontkent in Soera 4:157 dat Jezus werd gekruisigd. Tegelijkertijd zegt de Koran dat Allah de Thora en het Evangelie heeft gegeven, dat daarin ‘leiding en licht’ zijn en dat de Koran de eerdere openbaring bevestigt. In Soera 5:47 worden de mensen van het Evangelie zelfs opgeroepen te oordelen naar hetgeen Allah daarin heeft geopenbaard. En in Soera 10:94 wordt Mohammed, in het geval hij zou twijfelen, verwezen naar degenen die de Schrift vóór hem lazen.
Dat roept belangrijke vragen op. Als het Evangelie vóór Mohammed al vervalst was, waarom verwijst de Koran er dan naar als gezaghebbende openbaring? Naar welk Evangelie moesten de christenen in de zevende eeuw volgens Soera 5:47 oordelen? En als Jezus niet werd gekruisigd, hoe verklaren we dan dat Zijn kruisiging, dood en opstanding al vanaf de vroegste christelijke verkondiging centraal stonden, eeuwen vóór het ontstaan van de islam? In deze video leg ik de claims naast elkaar en laat de teksten zelf spreken.
Doch wij prediken Christus, den Gekruisigde (1 Korinthe 1:23, STV)
DISCLAIMER:Deze video is allerminst bedoeld om moslims te bespotten of aan te vallen. Integendeel: omdat waarheid ertoe doet, moeten religieuze claims onderzocht mogen worden. Lees de Koran. Lees het Evangelie. Onderzoek de historische gegevens. En stel vervolgens jezelf de vraag: welke boodschap over Jezus vinden we daadwerkelijk in de bronnen die eeuwen vóór Mohammed bestonden?
“Maar het zij verre van mij, dat ik zou roemen, anders dan in het kruis van onzen Heere Jezus Christus; door Welken de wereld mij gekruisigd is, en ik der wereld.” — Galaten 6:14 (STV)
Er zijn Bijbelteksten die nauwelijks ruimte laten voor religieuze zelfverheerlijking. Galaten 6:14 is er één van.
Paulus zegt niet dat hij een beetje minder wil roemen in zichzelf. Hij zegt niet dat menselijke prestaties best waardevol zijn, zolang Christus er maar bij genoemd wordt. Hij trekt een veel radicalere grens:
er blijft voor hem maar één grond van roem over: het kruis van de Here Jezus Christus.
Dat staat haaks op veel van wat tegenwoordig als christelijk succes wordt gepresenteerd.
Groei. Invloed. Bereik. Aantallen. Zichtbaarheid. Een groter podium. Een grotere gemeente. Een grotere bediening. Meer impact.
Maar waar in dit alles staat het kruis?
Want Paulus zegt niet:
Zie eens wat wij voor Christus bereikt hebben.
Hij zegt:
zie wat Christus heeft volbracht.
Galaten 6 vers 14
De context maakt Galaten 6:14 nog scherper
Galaten 6:14 staat niet los in de brief. Paulus bestrijdt in Galaten een religie waarin aan het volbrachte werk van Christus alsnog iets van de mens werd toegevoegd.
De besnijdenis speelde daarin een belangrijke rol.
Paulus schrijft vlak vóór onze tekst:
“Want ook zij zelven, die besneden worden, houden de wet niet; maar zij willen, dat gij besneden wordt, opdat zij in uw vlees roemen zouden.” — Galaten 6:13 (STV)
Daar staat het probleem.
Roemen in uw vlees.
Het ging om iets zichtbaars. Iets waarmee men kon aantonen dat men resultaat had geboekt. Er kon als het ware worden gezegd: kijk eens hoeveel mensen wij zover hebben gekregen.
En dan komt Paulus:
“Maar het zij verre van mij, dat ik zou roemen, anders dan in het kruis van onzen Heere Jezus Christus…” — Galaten 6:14 (STV)
Dat is geen vrome aanvulling.
Dat is een regelrechte afwijzing van religieuze roem.
Het kruis laat niets van de menselijke grootheid heel
Waarom is het kruis zo vernietigend voor menselijke trots?
Omdat het kruis verklaart dat de mens zichzelf niet kan redden.
Als opvoeding voldoende was geweest, was het kruis niet nodig.
Als religie voldoende was geweest, was het kruis niet nodig.
Als de wet de mens had kunnen rechtvaardigen, was het kruis niet nodig.
Als menselijke verbetering voldoende was geweest, was het kruis niet nodig.
Paulus had dit eerder in dezelfde brief al vlijmscherp gezegd:
“Ik doe de genade Gods niet teniet; want indien de rechtvaardigheid door de wet is, zo is dan Christus tevergeefs gestorven.” — Galaten 2:21 (STV)
Daarom kan wet en genade niet eenvoudig worden samengevoegd tot één christelijk systeem waarin Christus het grootste deel doet en de mens vervolgens het ontbrekende stuk aanvult.
Het kruis zegt niet dat de mens een zetje nodig had.
Het kruis zegt dat Christus alles moest doen.
Het christendom heeft opnieuw leren roemen in het vlees
De vorm is veranderd.
We eisen misschien niet meer dat christenen besneden worden. Maar het beginsel waartegen Paulus strijdt, is bepaald niet verdwenen.
Ook vandaag kan het vlees religieus worden.
Sterker nog: het vlees kan zeer christelijk klinken.
“We hebben zoveel mensen bereikt.”
“Onze gemeente groeit enorm.”
“God gaat ons groot maken.”
“Wij gaan deze stad innemen.”
“Onze invloed zal verdubbelen.”
“God brengt ons naar een hoger niveau.”
“Wij bouwen iets geweldigs voor God.”
Het klinkt indrukwekkend.
Maar Galaten 6 stelt een ongemakkelijke vraag:
waarin wordt hier eigenlijk geroemd?
In Christus?
Of in het zichtbare resultaat van menselijke activiteit?
Dat onderscheid is essentieel.
Een grote gemeente is niet automatisch een verkeerde gemeente. Veel bereik hebben is geen zonde. Groei kan een zegen zijn.
Maar groei is geen Bijbelse maatstaf voor waarheid.
Succes is geen bewijs van Gods goedkeuring.
Aantallen bewijzen geen Bijbelgetrouwheid.
Zichtbaarheid bewijst geen geestelijke vrucht.
En invloed is nergens het fundament waarop de gelovige geroepen wordt te roemen.
Paulus had genoeg om menselijk in te roemen
Het opmerkelijke is dat Paulus naar menselijke maatstaven juist indrukwekkende geloofsbrieven bezat.
Hij kende de Schrift. Hij was opgevoed binnen het Jodendom. Hij had een indrukwekkende religieuze achtergrond. Hij was ijverig. Hij had aanzien kunnen verwerven.
Maar toen hij Christus leerde kennen, veranderde zijn rekensom.
Wat voorheen winst was, verloor zijn waarde als grond van roem.
Het kruis maakte niet alleen een einde aan zijn vertrouwen in slechte werken.
Het maakte ook een einde aan zijn vertrouwen in goede religieuze werken als grond van gerechtigheid.
Dat is veel confronterender.
Want de zondaar wil soms best erkennen dat zijn zonden verkeerd zijn.
Veel moeilijker is het te erkennen dat zelfs zijn beste religieuze prestaties hem geen millimeter dichter bij God brengen.
“De wereld mij gekruisigd”
Paulus gaat in Galaten 6:14 nog verder:
“…door Welken de wereld mij gekruisigd is, en ik der wereld.” — Galaten 6:14 (STV)
Het kruis heeft dus niet alleen betrekking op onze schuld.
Het heeft ook betrekking op onze verhouding tot de wereld.
En daarmee bedoelen we niet simpelweg dat een christen niets meer met ongelovigen te maken mag hebben.
Paulus spreekt over een veel funamentelere breuk.
De wereld heeft haar systeem van waardering.
Wie is belangrijk?
Wie is succesvol?
Wie heeft macht?
Wie heeft aanzien?
Wie wordt gezien?
Wie heeft invloed?
Wie krijgt applaus?
Wie heeft het grootste bereik?
Dat systeem dringt gemakkelijk de christelijke wereld binnen.
En voor je het weet spreken gemeenten dezelfde taal als ondernemingen, influencers en marketingbureaus — alleen zetten we het woord “God” ervoor.
Maar Paulus zegt:
die wereld is voor mij gekruisigd.
De waardeschaal waarop de wereld mensen meet, mag niet de waardeschaal worden waarop het Lichaam van Christus zichzelf beoordeelt.
Ook ik ben der wereld gekruisigd
Er staat nog iets:
“…en ik der wereld.” — Galaten 6:14 (STV)
Dat is minstens net zo ingrijpend.
Paulus zegt niet alleen dat hij de wereld heeft afgeschreven.
De wereld heeft in zekere zin ook hem afgeschreven.
Een gekruisigde was niet indrukwekkend.
Een gekruisigde was geen winnaar.
Een gekruisigde had geen status.
Een gekruisigde werd niet bewonderd.
En juist dat beeld gebruikt Paulus voor zijn positie tegenover deze wereld.
Dat botst frontaal met christendom dat voortdurend probeert indrukwekkend, relevant, invloedrijk en maatschappelijk onweerstaanbaar te zijn.
De roeping van de Gemeente is niet om de wereld ervan te overtuigen hoe indrukwekkend zij is.
Zij is geroepen om Christus bekend te maken.
Dat kan in grote samenkomsten.
Dat kan ook door één onbekende gelovige die trouw het Woord doorgeeft aan één ander mens.
De hemel rekent kennelijk anders dan onze statistieken.
Het kruis betekent niet passiviteit
Hier ontstaat makkelijk een misverstand.
Wie zegt dat wij niet in menselijke prestaties mogen roemen, zegt daarmee niet dat de gelovige niets hoort te doen.
Paulus was bepaald geen passieve man.
Hij reisde, predikte, onderwees, schreef, leed en arbeidde.
Maar dat is nu juist het verschil:
hij werkte niet om iets te worden; hij werkte vanuit wat hij in Christus ontvangen had.
Dát is de richting van genade.
Niet:
werken om aanvaard te worden.
Maar:
werken omdat wij aanvaard zijn in Christus.
Niet:
presteren om identiteit te verwerven.
Maar:
wandelen vanuit de identiteit die God gegeven heeft.
Niet:
vrucht voortbrengen om leven te verkrijgen.
Maar:
vrucht dragen omdat er nieuw leven is.
Dat onderscheid is fundamenteel.
“Ik ben met Christus gekruist”
De gedachte van Galaten 6:14 is al eerder in de brief gegeven:
“Ik ben met Christus gekruist; en ik leef, doch niet meer ik, maar Christus leeft in mij…” — Galaten 2:20 (STV)
Dat is het christelijke leven in één zin.
Niet de oude mens religieuzer maken.
Niet Adam christelijk oppoetsen.
Niet het vlees leren zich netter te gedragen zodat het vervolgens trots kan zijn op zijn geestelijke vooruitgang.
Maar:
Christus leeft in mij.
Het christelijke leven is niet de verbetering van het oude Adamitische leven door hogere idealen, maar het ontvangen van nieuw leven in Christus.
Daarom volgt onmiddellijk na Galaten 6:14:
“Want in Christus Jezus heeft noch besnijdenis enige kracht, noch voorhuid, maar een nieuw schepsel.” — Galaten 6:15 (STV)
Daar ligt de sleutel.
Een nieuw schepsel.
Niet een verbeterde religieuze versie van Adam.
Het kruis is Gods oordeel over religieuze zelfverheffing
Dat maakt Galaten 6:14 zo ongemakkelijk actueel.
Wij kunnen met de mond zeggen dat wij roemen in Christus en ondertussen complete christelijke culturen bouwen rondom menselijke reputatie.
De succesvolle voorganger.
De charismatische leider.
De grote bediening.
Het indrukwekkende gebouw.
De duizenden bezoekers.
De internationale invloed.
De vele volgers.
De enorme conferentie.
De “beweging” die iets gaat veranderen.
Maar het kruis stelt steeds dezelfde vraag:
waarom moet de mens hier zo groot worden?
Johannes de Doper zei:
“Hij moet wassen, maar ik minder worden.” — Johannes 3:30 (STV)
Het christelijke leven draait niet om de vergroting van mijn geestelijke reputatie.
Het draait om Christus.
Wanneer het kruis centraal staat, verdwijnt de christelijke borstklopperij
Dat betekent niet dat wij niet dankbaar mogen zijn voor wat God doet.
Natuurlijk wel.
Maar dankbaarheid en roem in eigen resultaat zijn twee verschillende dingen.
Dankbaarheid zegt:
God heeft het gedaan.
Religieuze trots zegt:
kijk wat wij hebben bereikt.
Dankbaarheid wijst omhoog.
Trots wijst naar het podium.
Dankbaarheid maakt Christus groot.
Trots gebruikt Christus om de eigen bediening groter te maken.
Daarom blijft Galaten 6:14 een noodzakelijke correctie voor iedere generatie christenen.
Alleen het kruis blijft over
Aan het einde blijft er voor Paulus geen indrukwekkend christelijk cv over waarop hij zich voor God beroept.
Geen wet.
Geen besnijdenis.
Geen afkomst.
Geen reputatie.
Geen religieuze prestatie.
Geen aantallen.
Geen invloed.
Geen menselijke grootheid.
Alleen Christus.
En Christus gekruisigd.
Daarom is Galaten 6:14 geen lieflijk wandtekstje voor aan de muur. Het is een frontale aanval op de religieuze mens die ondanks al zijn spreken over genade tóch graag iets van zichzelf wil overhouden om in te roemen.
Het kruis neemt hem dat af.
En precies daarin ligt zijn bevrijding.
“Maar het zij verre van mij, dat ik zou roemen, anders dan in het kruis van onzen Heere Jezus Christus; door Welken de wereld mij gekruisigd is, en ik der wereld.” — Galaten 6:14 (STV)
Dát is christelijk roemen: niet groot worden voor Christus, maar Christus grootmaken. Niet wijzen op onze prestaties, maar op Zijn volbrachte werk. Niet leven voor het applaus van de wereld, maar vanuit het nieuwe leven dat alleen in Hem gevonden wordt.
Die vraag is belangrijker dan veel christenen beseffen. Want het Evangelie eindigt niet bij het kruis. Christus is gestorven, ja. Maar wat meer is, Hij is ook opgewekt. Hij is verheerlijkt. Hij zit aan de rechterhand van God. Hij leeft. En omdat Hij leeft, werkt Hij vandaag aan Zijn gemeente.
Veel christenen weten goed te zeggen wat Christus heeft gedaan. Hij stierf voor onze zonden. Hij gaf Zijn bloed. Hij droeg het oordeel. Dat is het fundament.
Zonder dat fundament is er geen Evangelie.
Maar het kruis is niet het eindpunt.
Christus hangt niet meer aan het kruis. Hij ligt niet meer in het graf. Hij is de levende Hogepriester van het Nieuwe Verbond. Hij bidt voor de Zijnen, reinigt Zijn gemeente door het Woord, heiligt haar en maakt gelovigen bekwaam om de levende God te dienen.
Dat is niet zomaar een bonus aanvulling op het Evangelie. Dat is de ademruimte van Genade.
wat doet Christus vandaag?
Het kruis is het fundament, niet het eindpunt
Het kruis van Christus laat zien dat de oude mens voor God geen toekomst heeft. Het kruis is niet Gods poging om de oude mens wat op te knappen. Het kruis is Gods oordeel over de oude mens.
Paulus schrijft:
“Want de liefde van Christus dringt ons; als die dit oordelen, dat, indien Eén voor allen gestorven is, zij dan allen gestorven zijn.” — 2 Korinthe 5:14 (STV)
Dat is helder. Als Eén voor allen gestorven is, dan zijn allen gestorven.
Daarmee wordt het christelijk leven geen verbeterproject van het vlees. Het is niet: probeer van je oude mens een vrome, religieuze en acceptabele versie te maken. Het is niet: poets jezelf op totdat God tevreden met je kan zijn.
Nee. De oude mens wordt niet geheiligd. De oude mens wordt afgelegd.
“Dat gij zoudt afleggen, aangaande de vorige wandeling, den ouden mens, die verdorven wordt door de begeerlijkheden der verleiding.” — Efeze 4:22 (STV)
Daar gaat het vaak mis. Veel prediking draait om de mens. Wat wij moeten doen. Hoe wij ons leven moeten verbeteren. Hoe wij geestelijk sterker moeten worden. Hoe wij onze oude natuur onder controle moeten krijgen.
Maar de Bijbel zegt niet dat de oude mens verbeterd moet worden. De Bijbel zegt dat hij afgelegd moet worden.
Het evangelie is niet: God helpt u om uw oude leven wat netter te maken.
Het evangelie is: God heeft u in Christus nieuw leven gegeven.
Christus leeft om voor ons te bidden
Wat doet Christus vandaag?
De Hebreeënbrief geeft een helder antwoord:
“Waarom Hij ook volkomenlijk kan zalig maken degenen, die door Hem tot God gaan, alzo Hij altijd leeft om voor hen te bidden.” — Hebreeën 7:25 (STV)
Let op dat ene woord: leeft.
Christus leeft om voor de Zijnen te bidden. Hij is niet passief. Hij is niet afwezig. Hij is niet slechts een Persoon uit het verleden over Wie wij herinneringen ophalen. Hij is de levende Heere in de hemel.
Hij is Hogepriester.
Hij vertegenwoordigt Zijn volk bij God.
Hij bidt voor hen.
Hij reinigt hen.
Hij bewaart hen.
Hij maakt hen bekwaam om God te dienen.
Zijn priesterschap rust niet op sterfelijkheid, maar op onvergankelijk leven:
“Die dit niet naar de wet des vleselijken gebods is geworden, maar naar de kracht des onvergankelijken levens.” — Hebreeën 7:16 (STV)
Dát geeft rust. Onze zaligheid hangt niet aan onze wisselende gevoelens, onze geestelijke prestaties of onze mate van zelfbeheersing.
Zij rust op Christus. En Hij leeft.
Christus als Hogepriester van het Nieuwe Verbond
Het tegenwoordige werk van Christus wordt vooral zichtbaar in Zijn priesterschap. Hij is de Hogepriester van het Nieuwe Verbond. Niet naar de ordening van Aäron, maar naar de ordening van Melchizedek. Niet op grond van een tijdelijk en sterfelijk priesterschap, maar naar de kracht van onvergankelijk leven.
Dat betekent dat Christus’ werk niet ophield bij Zijn sterven. Zijn dood was noodzakelijk. Zijn bloed is de grond. Maar Zijn opstanding, verhoging en voortdurende priesterlijke dienst horen wezenlijk bij het evangelie.
Romeinen 8 zegt het zo:
“Wie zal beschuldiging inbrengen tegen de uitverkorenen Gods? God is het, Die rechtvaardig maakt. Wie is het, die verdoemt? Christus is het, Die gestorven is; ja, wat meer is, Die ook opgewekt is, Die ook ter rechterhand Gods is, Die ook voor ons bidt.” — Romeinen 8:33-34 (STV)
“Ja, wat meer is.”
Daar zit veel in. Christus is gestorven. Maar wat meer is: Hij is ook opgewekt. Hij is aan Gods rechterhand. Hij bidt voor ons.
Wie alleen spreekt over het kruis, maar nauwelijks over de opgestane en verhoogde Christus, mist een wezenlijk deel van het christelijk leven. De gelovige leeft niet uit herinnering alleen. Hij leeft uit gemeenschap met de levende Christus.
Christus reinigt Zijn gemeente door het Woord
Een van de rijkste beschrijvingen van Christus’ huidige werk staat in Efeze 5:
“Gij mannen, hebt uw eigen vrouwen lief, gelijk ook Christus de Gemeente liefgehad heeft, en Zichzelven voor haar heeft overgegeven; opdat Hij haar heiligen zou, haar gereinigd hebbende met het bad des waters door het Woord.” — Efeze 5:25-26 (STV)
Hier staat niet dat de gemeente zichzelf reinigt om Christus waardig te worden. Hier staat dat Christus de gemeente reinigt.
Dat is een wereld van verschil.
Religie zegt: maak uzelf schoon, dan mag u komen.
Genade zegt: kom tot Christus, Hij reinigt.
Religie zegt: zorg dat u gereed bent.
Genade zegt: Christus maakt gereed.
Religie zegt: werk aan uzelf.
Genade zegt: stel u onder het Woord waardoor Christus Zijn werk doet.
Christus reinigt Zijn gemeente “door het Woord”. Niet door geestelijke druk. Niet door menselijke manipulatie. Niet door voortdurende beschuldiging. Niet door een religieuze zweep over het geweten.
Hij reinigt door Zijn Woord.
Daarom is het zo belangrijk waar wij naar luisteren, wat wij horen, welke prediking wij toelaten en waar onze aandacht naartoe gaat. Het Woord van God richt het hart op Christus. Mensgerichte prediking werpt de mens terug op zichzelf. En wie steeds naar zichzelf kijkt, vindt geen rust.
De voetwassing als beeld van Christus’ tegenwoordige werk
Johannes 13 geeft een indringend beeld. De discipelen zijn met de Heere aan tafel. Dan staat Hij op, legt Zijn klederen af, omgordt Zich met een linnen doek en begint hun voeten te wassen.
Petrus wil dat eerst niet. Maar de Heere zegt:
“Indien Ik u niet was, gij hebt geen deel met Mij.” — Johannes 13:8 (STV)
Daarna wil Petrus helemaal gewassen worden. Dan antwoordt de Heere:
“Die gewassen is, heeft niet van node, dan de voeten te wassen, maar is geheel rein.” — Johannes 13:10 (STV)
Dat is een belangrijk onderscheid.
Wie van Christus is, is geheel rein. De gelovige staat in Christus voor God. Maar zolang hij door deze wereld wandelt, krijgt hij vuile voeten. Hij leeft nog in een wereld van zonde, leugen, verwarring, verzoeking en dood.
Daarom wast Christus de voeten.
Niet omdat het fundament telkens opnieuw gelegd moet worden. Niet omdat de gelovige steeds opnieuw van nul af aan moet beginnen. Maar omdat Christus Zijn Woord toepast op onze wandel, ons denken, ons hart en ons geweten.
Hij reinigt Zijn gemeente door het Woord.
Het geweten gereinigd om God te dienen
Christus is niet bezig om de buitenkant van de oude mens religieus op te poetsen. Hij reinigt dieper. Hij reinigt het geweten.
Hebreeën 9 zegt:
“Hoeveel te meer zal het bloed van Christus, Die door den eeuwigen Geest Zichzelven Gode onstraffelijk opgeofferd heeft, uw geweten reinigen van dode werken, om den levenden God te dienen?” — Hebreeën 9:14 (STV)
Dat is bevrijdend.
Veel gelovigen hoeven niet steeds opnieuw te horen dat zij tekortschieten. Dat weten zij al. Zij kennen hun zwakheid. Zij kennen hun falen. Zij weten hoe snel zij afdwalen, struikelen of innerlijk verward raken.
Maar de Bijbel werpt hen niet eindeloos terug op hun tekort. De Bijbel richt hen op Christus.
Het bloed van Christus reinigt het geweten van dode werken. Waarom? Niet zodat wij geestelijk in een hoekje blijven zitten met ons hoofd omlaag. Maar “om den levenden God te dienen”.
Een gereinigd geweten maakt vrijmoedig. Niet oppervlakkig. Niet wetteloos. Niet onverschillig. Maar vrijmoedig in Christus.
Niet zelfverbetering, maar leven uit Genade
Het christelijk leven is geen cursus zelfverbetering met een Bijbeltekst erboven.
Natuurlijk verandert Gods genade een mens. Natuurlijk leert de gelovige anders wandelen. Natuurlijk zijn goede werken belangrijk. Maar de volgorde is alles.
Titus 2 zegt:
“Die Zichzelven voor ons gegeven heeft, opdat Hij ons zou verlossen van alle ongerechtigheid, en Zichzelven een eigen volk zou reinigen, ijverig in goede werken.” — Titus 2:14 (STV)
Christus reinigt Zichzelf een eigen volk. En dat volk wordt ijverig in goede werken.
Goede werken zijn dus niet de wortel van onze aanvaarding. Ze zijn de vrucht van Christus’ werk.
Onder wet werk je om aanvaard te worden.
Onder genade dien je omdat je aanvaard bent in Christus.
Onder wet kijk je steeds naar jezelf.
Onder genade zie je op Christus.
Onder wet blijft het geweten onrustig.
Onder genade wordt het geweten gereinigd om God te dienen.
Dat is geen goedkoop gemak. Leven uit genade is juist vernederend voor het vlees. Want genade zegt dat de mens zichzelf niet kan redden, niet kan reinigen en niet kan opwerken tot God.
De mens komt met lege handen. Niet als een geslaagde heilige. Niet als een opgepoetst geestelijk project. Niet als iemand die eindelijk alles onder controle heeft.
Hij komt tot Christus.
En Christus reinigt.
God verzamelt nu een volk voor Zijn Naam
Wat doet God in deze tegenwoordige tijd?
Het Nieuwe Testament geeft daar een duidelijke lijn in. God verzamelt een volk voor Zijn Naam.
In Handelingen 15 lezen we:
“Simeon heeft verhaald hoe God eerst de heidenen heeft bezocht, om uit hen een volk aan te nemen door Zijn Naam.” — Handelingen 15:14 (STV)
Daarna wordt gesproken over het herstel van de vervallen hut van David. Die volgorde is belangrijk. Eerst verzamelt God een volk uit de heidenen. Daarna komt het herstel van Israël en het Davidische koningshuis.
Dat betekent dat Gods huidige werk niet in de eerste plaats bestaat uit wereldverbetering, politieke macht, cultureel herstel of het oprichten van een zichtbaar koninkrijk op aarde. Zijn huidige werk is gericht op de gemeente.
De gemeente is een hemels volk. Zij is verbonden met Christus in de hemel. Zij deelt in Zijn positie, Zijn leven, Zijn toekomst en Zijn erfenis.
“En heeft ons mede opgewekt, en heeft ons mede gezet in den hemel in Christus Jezus.” — Efeze 2:6 (STV)
De gelovige leeft nog op aarde, maar zijn positie is in Christus.
Daarom is het zo schadelijk wanneer christenen hun roeping verwarren met wereldverbetering. Natuurlijk doen wij goed waar wij kunnen. Natuurlijk zorgen wij voor onze naaste. Natuurlijk dragen wij verantwoordelijkheid in het gewone leven.
Maar de gemeente is geen religieuze actiegroep voor het oplappen van deze tegenwoordige eeuw. Zij is een volk dat door Christus uit deze eeuw getrokken wordt.
Uit de tegenwoordige boze wereld getrokken
Galaten 1 zegt:
“Die Zichzelven gegeven heeft voor onze zonden, opdat Hij ons trekken zou uit deze tegenwoordige boze wereld, naar den wil van onzen God en Vader.” — Galaten 1:4 (STV)
Dat staat haaks op christelijk activisme.
Wij willen vaak juist iets bereiken ín deze wereld. Erkenning. Invloed. Positie. Herstel van christelijke normen. Een steviger christelijk geluid. Een cultuur die weer naar ons luistert.
Maar Christus heeft Zich gegeven om ons te trekken uit deze tegenwoordige boze wereld.
Dat betekent niet dat wij onverschillig worden. Het betekent dat wij nuchter worden. Deze wereld wordt niet uiteindelijk hersteld door menselijke inzet. God maakt een nieuwe schepping. En vandaag verzamelt Hij een volk dat bij Christus hoort.
Veel prediking klinkt praktisch, maar is in wezen mensgericht. Ze draait om onze problemen, onze gevoelens, onze keuzes, onze relaties, onze groei, onze houding, onze prestaties en onze geestelijke temperatuur.
Natuurlijk raakt het Woord van God ons leven. Maar wanneer Christus uit het centrum verdwijnt, blijft er vooral religieuze psychologie over. Dan wordt de Bijbel een kapstok voor menselijke thema’s. Dan is de mens het onderwerp en Christus hooguit de helper.
Bijbelse prediking begint anders.
opent het Woord.
toont Christus.
verkondigt Zijn werk.
plaatst de gelovige in Hem.
bevrijdt het geweten door Genade.
roept op tot dienst vanuit rust, niet vanuit kramp.
Waar de mens centraal staat, groeit onrust.
Waar Christus centraal staat, komt geloofsadem.
Leven vanuit Christus’ tegenwoordige werk
De vraag is dus niet allereerst: hoe krijg ik mijn leven onder controle?
De betere vraag is: leef ik uit Christus’ tegenwoordige werk?
Stel ik mij onder Zijn Woord?
Laat ik Hem mijn geweten reinigen?
Rust ik in Zijn priesterschap?
Geloof ik dat Hij voor mij bidt?
Zie ik mijzelf in Christus, of blijf ik gevangen in mijzelf?
De gelovige hoeft niet te leven onder de voortdurende dreiging van beschuldiging. Romeinen 8 zegt immers dat God rechtvaardigt en Christus bidt.
Daarom mag de gelovige vrijmoedig leven. Niet omdat hij in zichzelf sterk is. Niet omdat zijn oude mens verbeterd is. Niet omdat hij nooit struikelt. Maar omdat Christus leeft.
De troost van de levende Christus
Wat doet Christus vandaag?
Hij leeft.
Hij bidt.
Hij reinigt.
Hij heiligt.
Hij verzamelt een volk voor Zijn Naam.
Hij maakt gelovigen bekwaam om dienaren te zijn van het Nieuwe Verbond.
Dat is de troost.
De gelovige leeft nog met lek en gebrek. Dat hoeft niet vroom weggepoetst te worden. Wij schieten tekort. Wij falen. Wij dragen de zwakheid van de oude mens nog mee.
Maar God ziet de gelovige in Christus. En Christus is niet klaar met Zijn werk.
Hij reinigt door het Woord.
Hij bewaart door Zijn kracht.
Hij bidt aan Gods rechterhand.
Hij maakt bekwaam om de levende God te dienen.
Daarom hoeft de gelovige niet gevangen te blijven in religieuze kramp. Hij hoeft niet eindeloos naar zichzelf te staren. Hij hoeft niet te leven onder de zweep van beschuldiging.
Hij mag zien op Christus.
Niet alleen op Christus aan het kruis, maar ook op Christus in de hemel. De levende Hogepriester. De Verheerlijkte. Degene Die Zijn gemeente liefheeft, haar reinigt door het Woord en haar eenmaal zonder vlek of rimpel voor Zich zal stellen.
Wat doet Christus vandaag?
Hij werkt aan Zijn gemeente.
Christus hangt niet meer aan het kruis en ligt niet meer in het graf. Hij leeft, bidt, reinigt en werkt vandaag aan Zijn gemeente.
En dat is precies waarom het christelijk leven geen leven onder angst is, maar een leven uit Genade.
