Geschapen naar Gods beeld en de laatste Adam

De grote lijn van de Bijbel

Wanneer de Bijbel over de mens spreekt, begint hij met een indrukwekkende uitspraak: de mens is geschapen naar Gods beeld. Maar de Schrift stopt daar niet. Zij laat ook zien hoe dat beeld door de zonde werd aangetast en hoe het uiteindelijk wordt hersteld in Christus, de laatste Adam.

Wie deze lijn begrijpt, ziet hoe de hele Bijbel één groot verhaal vertelt: schepping, val en herstel.

De mens geschapen naar Gods beeld

De eerste hoofdstukken van Genesis beschrijven de unieke plaats van de mens in de schepping.

“En God zeide: Laat Ons mensen maken naar Ons beeld, naar Onze gelijkenis; en dat zij heerschappij hebben over de vissen der zee, en over het gevogelte des hemels, en over het vee, en over de gehele aarde, en over al het kruipend gedierte dat op de aarde kruipt.”
— Genesis 1:26 (STV)

“En God schiep den mens naar Zijn beeld; naar het beeld van God schiep Hij hem; man en vrouw schiep Hij hen.”
— Genesis 1:27 (STV)

Hier zien we twee belangrijke waarheden.

De mens is geschapen naar Gods beeld, en hij ontvangt heerschappij over de aarde.

Het beeld van God betekent dat de mens als het ware God vertegenwoordigt in de schepping. Hij heeft verstand, bewustzijn, moreel besef en verantwoordelijkheid. De mens staat daardoor in een unieke positie binnen de schepping.

God gaf hem ook een opdracht.

“En God zegende hen, en God zeide tot hen: Weest vruchtbaar, en vermenigvuldigt, en vervult de aarde, en onderwerpt haar; en hebt heerschappij over de vissen der zee, en over het gevogelte des hemels, en over al het gedierte dat op de aarde kruipt.”
— Genesis 1:28 (STV)

De mens was bedoeld als rentmeester van Gods schepping.

De val van de eerste Adam

Maar het verhaal van Genesis neemt een dramatische wending. De eerste mens, Adam, komt in opstand tegen God. Daardoor komt de zonde in de wereld.

Paulus beschrijft de gevolgen later zo:

“Daarom, gelijk door één mens de zonde in de wereld ingekomen is, en door de zonde de dood; en alzo de dood tot alle mensen doorgegaan is, in welken allen gezondigd hebben.”
— Romeinen 5:12 (STV)

Adam wordt zo het hoofd van een gevallen mensheid.

De mens draagt nog steeds Gods beeld, maar het is diep beschadigd. Toch blijft de waardigheid van het menselijk leven bestaan. Zelfs na de zondvloed zegt God:

“Wie des mensen bloed vergiet, diens bloed zal door den mens vergoten worden; want God heeft den mens naar Zijn beeld gemaakt.”
— Genesis 9:6 (STV)

De mens blijft dus drager van Gods beeld, maar leeft nu onder de macht van zonde en dood.

Christus als de laatste Adam

Het Nieuwe Testament openbaart vervolgens een indrukwekkend contrast. Paulus zet Adam en Christus tegenover elkaar.

“Alzo is er ook geschreven: De eerste mens Adam is geworden tot een levende ziel; de laatste Adam tot een levendmakenden Geest.”
— 1 Korinthe 15:45 (STV)

Adam ontving leven.
Christus geeft leven.

Daarom noemt Paulus Christus ook:

“De eerste mens is uit de aarde, aards; de tweede Mens is de Heere uit den hemel.”
— 1 Korinthe 15:47 (STV)

Hier verschijnen twee mensheden.

De mensheid in Adam
aards
sterfelijk
onder de zonde

De mensheid in Christus
hemels
nieuw leven
bestemd voor opstanding

Iedere mens staat uiteindelijk onder één van deze twee hoofden.

Waarom Christus de laatste Adam wordt genoemd

Paulus gebruikt bewust de term laatste Adam.

Dat betekent dat Christus het definitieve begin is van een nieuwe mensheid. Er komt geen nieuw hoofd meer na Hem.

In Adam begon de oude schepping.
In Christus begint de nieuwe.

Daarom zegt Paulus:

“Want gelijk zij allen in Adam sterven, alzo zullen zij ook in Christus allen levend gemaakt worden.”
— 1 Korinthe 15:22 (STV)

Christus is het begin van een nieuwe werkelijkheid.

Christus, de laatste Adam, als het volmaakte beeld van God

De Bijbel gaat nog verder. Christus is niet alleen de laatste Adam, maar ook het volmaakte beeld van God.

“Dewelke het Beeld is des onzienlijken Gods, de Eerstgeborene aller creaturen.”
— Kolossenzen 1:15 (STV)

Waar Adam faalde, verschijnt Christus als de ware Mens zoals God de mens bedoeld had.

Daarom wordt in Christus zichtbaar wat het betekent om werkelijk naar Gods beeld te leven.

Vernieuwing naar dat beeld

Voor gelovigen betekent dit dat zij deel krijgen aan dat nieuwe leven.

“En aangedaan hebt den nieuwen mens, die vernieuwd wordt tot kennis, naar het evenbeeld Desgenen, Die hem geschapen heeft.”
— Kolossenzen 3:10 (STV)

En Paulus zegt ook:

“Maar wij allen, met ongedekten aangezichte de heerlijkheid des Heeren als in een spiegel aanschouwende, worden naar hetzelfde beeld in gedaante veranderd van heerlijkheid tot heerlijkheid, als van des Heeren Geest.”
— 2 Korinthe 3:18 (STV)

Het doel van Gods werk is dus dat de mens opnieuw wordt gevormd naar het beeld van Christus.

De grote lijn van de Schrift

Door de hele Bijbel loopt één grote lijn.

De mens wordt geschapen naar Gods beeld.
Door Adam komt de zonde in de wereld.
Christus verschijnt als de laatste Adam.
In Hem begint een nieuwe mensheid.
En uiteindelijk zullen gelovigen volledig het beeld van Christus dragen.

Paulus vat dat samen met een indrukwekkende uitspraak:

“En gelijkerwijs wij het beeld des aardsen gedragen hebben, alzo zullen wij ook het beeld des Hemelsen dragen.”
— 1 Korinthe 15:49 (STV)

De moderne wereld probeert de mens te definiëren zonder God. De Bijbel doet precies het tegenovergestelde.

De Schrift zegt dat de mens alleen begrepen kan worden in het licht van twee personen:

Adam
en Christus.

De eerste bracht zonde en dood.
De tweede brengt leven en een nieuwe schepping.

 

De beslissende vraag is daarom niet: wie ben ik?

Maar:

Onder welk hoofd leef ik, Adam of Christus?

Want alleen in Christus wordt zichtbaar wat God bedoelde toen Hij de mens schiep naar Zijn beeld.

Profeten zonder toetsing

Waarom moderne ‘apostelen en profeten’ onvermijdelijk ontsporen

In mijn vorige blog besprak ik eerder het probleem van zogenaamde hedendaagse profeten. In dit blog wil ik daar nog wat verder op inzoomen.

Het probleem zit in het model

Binnen delen van de charismatische wereld is een structuur ontstaan die vaak wordt verbonden met de New Apostolic Reformation. In dit model functioneren moderne ‘apostelen’bals geestelijke leiders over netwerken van gemeenten, terwijl ”profeten’ nieuwe openbaringen” van God ontvangen.

Het klinkt indrukwekkend, maar het creëert een gevaarlijk mechanisme.

Wanneer iemand eenmaal als profeet wordt erkend door invloedrijke leiders, ontstaat een kring van wederzijdse legitimatie. Apostelen bevestigen profeten. Profeten bevestigen apostelen. Kritiek wordt vervolgens gezien als rebellie tegen geestelijk gezag.

Zo ontstaat een gesloten systeem.

En precies dáár begint de ellende.

De Schrift kent geen feilbare profeten

De Bijbel spreekt uiterst serieus over profeten. Een profeet spreekt niet zijn eigen gedachten, maar het Woord van God. Daarom was de toets eenvoudig en streng.

“Maar de profeet, die zal vermeten spreken een woord in Mijn Naam, dat Ik hem niet geboden heb te spreken, of die spreken zal in den naam van andere goden, die profeet zal sterven.”
— Deuteronomium 18:20 (STV)

De Schrift kent dus geen categorie van “een profeet die soms fout zit”.

Wanneer iemand namens God spreekt en het blijkt onwaar te zijn, dan is dat geen kleine fout. Het is het misbruiken van Gods Naam.

Wanneer profetie informatiemisbruik wordt

Een van de beschuldigingen rond Shawn Bolz is dat zogenaamde woorden van kennis gebaseerd waren op informatie die vooraf online werd verzameld.

Met andere woorden:

  • sociale media
  • internetinformatie
  • publieke gegevens

werden gebruikt om vervolgens een “profetie” te presenteren.

Wanneer zulke informatie wordt voorgesteld als bovennatuurlijke openbaring van God, dan is dat niet slechts een misverstand. Het is geestelijke manipulatie.

Het is precies de reden waarom de Schrift gelovigen oproept tot toetsing.

“Geliefden, gelooft niet een iegelijken geest, maar beproeft de geesten, of zij uit God zijn; want vele valse profeten zijn uitgegaan in de wereld.”
— 1 Johannes 4:1 (STV)

Het probleem van geestelijke hiërarchie

De moderne apostolische netwerken functioneren vaak volgens een piramide:

  • apostelen bovenaan
  • profeten daaronder
  • pastors en gemeenten daaronder.

In zo’n structuur ontstaat vanzelf een cultuur waarin leiders elkaar beschermen. Wanneer een profeet ontspoort, wordt het probleem vaak intern gehouden. De reputatie van het netwerk staat immers op het spel.

Maar de Bijbel kent geen oncontroleerbare geestelijke elite.

Integendeel.

“Die zondigen, bestraf die in tegenwoordigheid van allen, opdat ook de anderen vrees mogen hebben.”
— 1 Timotheüs 5:20 (STV)

Openbare misleiding vraagt openbare correctie.

Niet om iemand te vernederen, maar om de gemeente te beschermen.

Het echte probleem: ervaring boven Schrift

Wat deze hele kwestie blootlegt, is een verschuiving die al langer gaande is.

In veel kerken is de nadruk verschoven van:

  • Schrift naar ervaring
  • waarheid naar manifestatie
  • toetsing naar autoriteit.

Wanneer ervaring de norm wordt, verdwijnt de vraag of iets werkelijk bijbels is. Mensen vragen dan:

  • Was het krachtig?
  • Was het bovennatuurlijk?
  • Voelde je de Geest?

Maar zelden nog:

Is het waar volgens de Schrift?

En juist dáár begint geestelijke misleiding om nog niet te spreken van machtsmoisbruik

De gemeente is gebouwd op een voltooid fundament

De kerk van Christus is niet gebouwd op moderne apostelen of hedendaagse profeten. Het fundament ligt al vast.

“Gebouwd op het fundament der apostelen en profeten, waarvan Jezus Christus is de uiterste Hoeksteen.”
— Efeze 2:20 (STV)

De apostelen en profeten van de Schrift hebben het fundament gelegd. De gemeente bouwt daarop. Zij voegt geen ‘nieuwe openbaringen’ toe.

Wanneer kerken opnieuw een systeem bouwen waarin apostelen en profeten nieuwe openbaringen brengen, verlaten zij feitelijk het fundament dat God al gelegd heeft.

Waarom zulke systemen uiteindelijk ontsporen

Geschiedenis laat een patroon zien. Iedere beweging die:

  • nieuwe openbaringen introduceert
  • leiders boven toetsing plaatst
  • kritiek demoniseert

zal uiteindelijk ontsporen.

Niet omdat mensen per se slechter zijn dan vroeger, maar omdat het systeem zelf onbijbels is. Wanneer iemand autoriteit krijgt zonder duidelijke Bijbelse grenzen, wordt misbruik bijna onvermijdelijk.

Terug naar het Woord

De oplossing is niet cynisme. De oplossing is ook niet het demoniseren van individuele leiders.

De oplossing is eenvoudiger en tegelijk nog radicaler.

Terug naar het Woord van God.

De gemeente heeft geen nieuwe apostelen nodig.
Geen moderne profeten.
Geen verborgen openbaringen.

Zij heeft al alles wat nodig is.

“Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht voor mijn pad.”
— Psalm 119:105 (STV)

Waar de Schrift centraal staat, kan de gemeente onderscheiden.
Waar ervaring boven de Schrift komt te staan, wordt misleiding onvermijdelijk.

En daarom blijft de vraag voor iedere kerk dezelfde:

Staat het Woord centraal,  of zijn we een systeem aan het bouwen waarin mensen namens God spreken zonder dat God werkelijk gesproken heeft?

Het evangelie: geen nieuw verhaal, maar Gods vervulde belofte

Er wordt gesproken over “het Evangelie”. Maar wat betekent dat woord in de Schrift zelf? Is het simpelweg een “blijde boodschap”? Is het een religieuze uitnodiging? Of is het iets veel concreters, veel historischer, veel Bijbelser?

Het Evangelie is de boodschap dat wat God tevoren beloofd had, vervuld is in Christus

Dat is niet zomaar een detail. Het is allesbepalend.

Evangelie begint niet in het Grieks, maar al in het Oude Testament

Veel moderne uitleg vertrekt bij het Griekse woord euangelion en komt uit bij “goed nieuws”. Maar de Schrift zelf doet dat niet. Paulus schrijft in Romeinen 1:1-2:

“Paulus, een dienstknecht van Jezus Christus, een geroepen apostel, afgezonderd tot het Evangelie van God, (hetwelk Hij tevoren beloofd had door Zijn profeten, in de heilige Schriften)” (Romeinen 1:1-2 STV)

Dát is de Bijbelse definitie.

Het Evangelie is niet iets nieuws dat God plotseling bedacht heeft. Het is niet een improvisatie of plan B nadat Israël faalde. Het is de vervulling van wat in Mozes, de Psalmen en de Profeten al was aangekondigd. Tevoren beloofd.

Als het niet tevoren beloofd is, is het geen Evangelie, hoe aantrekkelijk het ook klinkt.

Bethlehem of opstanding?

Een confronterende gedachte is deze: de Messias is niet in volle zin “gekomen” bij Zijn geboorte, maar bij Zijn opstanding.

Waarom? Omdat dáár Gods beloften definitief vervuld worden. Dáár begint het nieuwe leven. Dáár wordt Hij verklaard te zijn de Zoon van God in kracht.

De doop beeldt dood en opstanding uit. Wedergeboorte betekent het afleggen van het oude en het aandoen van het nieuwe. In dat licht wordt Christus’ opstanding het beslissende moment van vervulling.

Dat schuurt met traditionele fopvattingen en formuleringen. maar het brengt wel terug bij  de Schrift.

“Mijn Evangelie”…heeft Paulus dan een ander Evangelie?

Paulus spreekt over “mijn Evangelie”. Dat is voor sommigen reden om meerdere evangeliën te onderscheiden. Alsof er een evangelie van Jezus zou zijn, een van Petrus, en een ander van Paulus.

Maar Paulus bedoelt iets anders.

Wanneer hij schrijft dat hem het Evangelie is toevertrouwd, dan zegt hij niet dat het exclusief van hem is. Hij zegt dat hij er verantwoordelijk voor is. Het definieert zijn roeping. Hij is:

“afgezonderd tot het Evangelie van God” (Romeinen 1:1 STV)

Het Evangelie is hem toevertrouwd – niet om het te wijzigen, maar om het te verkondigen.

Evangelie van het Koninkrijk, van de Genade, van de Eeuwige heerlijkheid, het Eeuwig evangelie

In het Nieuwe Testament komen verschillende aanduidingen voor:

  • Evangelie van het Koninkrijk
  • Evangelie van de Genade Gods
  • Evangelie van de eeuwige heerlijkheid
  • Het eeuwig evangelie

Zijn dat  dan verschillende boodschappen?

Nee. Het zijn verschillende accenten.

Genade beschrijft hoe het Koninkrijk tot stand komt.
Koninkrijk beschrijft wat de Genade uitwerkt.
Eeuwige heerlijkheid wijst op de hemelse positie en beloning.

Maar de kern blijft gelijk: Gods beloften worden vervuld in Christus.

Wie daar kunstmatig scheidingen in aanbrengt, loopt het risico het ene Evangelie van het andere los te maken – en dat is precies wat Paulus in Galaten zo scherp veroordeelt.

Handelingen: een gemiste nationale bekering?

De periode van Handelingen laat zien dat het evangelie eerst aan de Joden werd gepredikt. Er was gelegenheid tot bekering. Maar het volk als geheel verwierp de Messias.

Dat was geen verrassing. De gelijkenis van de boze wijngaardeniers (Mattheüs 21) laat het al zien:

“Dit is de erfgenaam; komt, laat ons hem doden.”

Johannes 12 verklaart dat hun ongeloof reeds voorzegd was. Het drama van Handelingen is dus geen mislukking van Gods plan, maar de vervulling van Zijn voornemen.

Gods plan ontspoort niet. Het loopt precies zoals aangekondigd.

Evangelie van Gemeentelijke heerlijkheid: meer dan alleen zalig worden

Er is een belangrijk onderscheid tussen:

  • Zaligheid door geloof
  • En loon en heerlijkheid in de hemelse roeping

Het evangelie spreekt niet alleen over vergeving, maar óók over roeping, kroon en positie in Christus.

De gelovige ontvangt niet slechts leven – hij wordt mede-erfgenaam. Hij krijgt deel aan een hemelse heerlijkheid. Dat is geen verdienste, maar Genade. En toch spreekt de Schrift over loon voor trouw dienstwerk.

Wie het Evangelie reduceert tot “ik ben gered”, mist de rijkwijdte van Gods plan.

Openbaring gaat niet primair over het einde van de wereld

Het Bijbelboek Openbaring beschrijft niet primair het vergaan van de wereld, maar de openbaring van Christus als Koning.

2 Petrus 3 spreekt over het vergaan van elementen, maar Openbaring toont de komst van het Koninkrijk.

Wie dat verwart, verwart oordeel met vernietiging en heerschappij met ondergang.

Wat betekent dit voor ons als gelovigen ?

Het Evangelie is niet maar een emotionele ervaring. Het is geen religieus gevoel. Het is een Goddelijke aankondiging:

Evangelie: God heeft gedaan wat Hij beloofd had

Daarom mag de gelovige weten:

  • Hij is verlost uit deze tegenwoordige boze wereld.
  • Hij heeft nieuw leven ontvangen.
  • Hij heeft een hemelse positie.
  • Hij leeft uit Genade, niet uit werken.

En daarom blijft er maar één passende reactie over:
een leven dat een wandel in aanbidding is.

Niet om iets te verdienen.
Maar omdat alles reeds vervuld is in Christus.

 

Geverifieerd door MonsterInsights