Ons geloof zou niet gebaseerd moeten zijn op ervaring, maar op het Woord van God.
Ook niet op jargon of opgeklopte verwachtingen door wie dan ook geuit.
Ervaring kan echt zijn. Ervaring kan indrukwekkend zijn. Ervaring kan emotioneel diep gaan. Maar ervaring is geen fundament. Ervaring moet getoetst worden aan het Woord, niet andersom.
Geloofsbasis
Paulus zegt het heel helder:
“Zo is dan het geloof uit het gehoor, en het gehoor door het Woord Gods.” Romeinen 10:17 (STV)
Dat is de volgorde. Niet: geloof uit gevoel. Niet: geloof uit bijzondere ervaringen. Niet: geloof uit tekenen, indrukken, innerlijke stemmen of geestelijke sensaties.
Maar: geloof uit het gehoor van het Woord van God.
Ook Paulus zegt:
“Opdat uw geloof niet zou zijn in wijsheid der mensen, maar in de kracht Gods.” 1 Korinthe 2:5 (STV)
Dus geloof rust niet op menselijke overtuigingskracht, religieuze retoriek, indrukwekkende verhalen of groepsdruk. Het rust op wat God heeft gesproken en op wat Hij in Christus heeft gedaan.
Ervaring heeft wel een plaats, maar een ondergeschikte plaats. De gelovige kan Gods trouw ervaren, gebedsverhoring meemaken, vertroosting ontvangen, strijd kennen, vrede ervaren. Maar dat alles bevestigt hooguit wat God gezegd heeft; het vervangt Gods Woord nooit.
Daarom schrijft Paulus:
“Want wij wandelen door geloof en niet door aanschouwen.” 2 Korinthe 5:7 (STV)
Dat is het punt. Aanschouwen, voelen, meemaken en ervaren zijn niet de vaste grond onder onze voeten. Het geloof leeft uit Gods belofte, ook wanneer de ervaring tegenvalt, wanneer het gevoel weggeebt is, wanneer omstandigheden donker geworden zijn.
Ook Thomas moest dat leren. De Here Jezus zei tegen hem:
“Omdat gij Mij gezien hebt, Thomas, zo hebt gij geloofd; zalig zijn zij die niet zullen gezien hebben en nochtans zullen geloofd hebben.” Johannes 20:29 (STV)
Dat betekent niet dat geloof blind of irrationeel is. Het betekent dat geloof niet afhankelijk is van voortdurend zien, voelen of bewijzen eisen op onze voorwaarden. Geloof rust op Gods betrouwbare getuigenis.
Scherp gezegd:
Ervaring zonder het Woord wordt drijfzand.
Het Woord zonder spectaculaire ervaring blijft vaste rotsgrond.
Daarom moet elke ervaring, elke indruk, elke claim van “God zei tegen mij”, elke profetie, elke geestelijke manifestatie en elke religieuze beleving onder het gezag van de Schrift worden gebracht.
Dominion-denken en Kingdom Now-theologie verwachten een kerk die de wereld steeds meer beïnvloedt en transformeert. Bijbelse eschatologie verwacht Christus Die Zijn Gemeente tot Zich neemt en Zijn Koninkrijk op Gods tijd openbaar maakt. Deze twee toekomstverwachtingen zijn niet verenigbaar.
Dominion-denken en Bijbelse eschatologie: twee tegengestelde toekomstverwachtingen
Er zijn vandaag onder gelovigen grofweg twee toekomstverwachtingen in omloop die vaak naast elkaar worden gebruikt, maar leerstellig niet bij elkaar passen.
De ene verwachting kijkt naar een kerk die steeds meer invloed krijgt, de samenleving transformeert en de aarde voorbereidt op een zichtbare doorbraak van het Koninkrijk.
De andere verwachting kijkt naar Christus Die Zijn Gemeente tot Zich neemt, waarna God Zijn profetisch handelen met Israël, de volkeren en het openbaar worden van het Koninkrijk voortzet.
Dat zijn geen twee accenten binnen dezelfde leer. Het zijn twee haaks op elkaar staande richtingen.
Dominion denken vs Bijbelse eschatologie
De ene verwachting kijkt naar beneden, de andere naar boven
Dominion-denken richt de hoop op aarde. De aandacht gaat naar maatschappelijke invloed, culturele verandering, herstel van instituties, geestelijke doorbraak in steden en landen, en het innemen van terreinen die onder de heerschappij van Christus zouden moeten komen.
Bijbelse eschatologie richt de hoop van de Gemeente op de Heere uit de hemel.
“Want onze wandel is in de hemelen, waaruit wij ook den Zaligmaker verwachten, namelijk den Heere Jezus Christus.” Filippenzen 3:20 (STV)
Dat is een totaal andere blikrichting.
Dominion-denken verwacht een opgaande lijn van kerkelijke invloed in de wereld. De Bijbelse verwachting van de Gemeente is Christus Zelf. Niet de verchristelijking van de wereld als einddoel van deze bedeling, maar de komst van de Heere.
De ene verwachting rekent op transformatie, de andere op bewaring
Dominion-denken verwacht dat de kerk een steeds grotere rol krijgt in de wereldgeschiedenis. De kerk moet sterker worden, zichtbaarder worden, invloedrijker worden, en uiteindelijk een sleutelrol spelen in het herstel van de aarde.
De opname van de Gemeente leert iets anders.
“Daarna wij, die levend overgebleven zijn, zullen tezamen met hen opgenomen worden in de wolken, den Heere tegemoet, in de lucht; en alzo zullen wij altijd met den Heere wezen.” 1 Thessalonicenzen 4:17 (STV)
Hier is de beweging niet van de kerk naar de wereld toe, maar van de Gemeente naar Christus toe.
Dat is een groot contrast.
Dominion verwacht: de kerk blijft en neemt toe in aardse invloed.
De opname leert: Christus neemt Zijn Gemeente tot Zich.
Dominion verwacht: de wereld wordt gaandeweg voorbereid.
De opname leert: de Gemeente wordt weggenomen tot de Heere.
Dominion verwacht: zichtbare doorbraak op aarde.
De opname leert: ontmoeting met de Heere in de lucht.
Die twee toekomstbeelden schuren niet alleen. Ze botsen frontaal.
De ene verwachting ziet de laatste dagen als opmars, de andere als afval en verwarring
Dominion-denken ademt optimisme over de loop van deze bedeling. Niet zomaar persoonlijke hoop, maar een systeemverwachting: de kerk zal groeien in invloed, gebieden innemen, structuren veranderen en de aarde steeds meer onder Koninkrijksinvloed brengen.
Maar de Schrift tekent de laatste dagen niet als een triomftocht van de kerk door de instituties van de wereld.
“Doch de Geest zegt duidelijk, dat in de laatste tijden sommigen zullen afvallen van het geloof, zich begevende tot verleidende geesten, en leringen der duivelen.” 1 Timotheüs 4:1 (STV)
“En weet dit, dat in de laatste dagen ontstaan zullen zware tijden.” 2 Timotheüs 3:1 (STV)
Dat is geen pessimisme. Dat is nuchtere Schriftverwachting.
God werkt in deze tijd. Hij redt, roept, heiligt, bewaart en gebruikt Zijn Gemeente als getuigenis. Maar deze bedeling wordt in de apostolische brieven niet getekend als een wereldwijde christelijke machtsovername. Integendeel: afval, verleiding, verwarring, zware tijden en geestelijke misleiding nemen toe.
Dominion-denken leest de toekomst door een opmarsbril. De Schrift leert ons waakzaam te zijn in een bedeling die uitloopt op verleiding en oordeel.
De ene verwachting maakt de kerk tot hoofdrolspeler, de andere Christus
In Dominion-denken verschuift het zwaartepunt gemakkelijk naar de kerk: haar mandaat, haar autoriteit, haar profetische roeping, haar invloed, haar overwinning, haar positie in de samenleving.
Bijbelse eschatologie houdt Christus centraal.
Hij komt.
Hij neemt tot Zich.
Hij oordeelt.
Hij openbaart.
Hij herstelt.
Hij regeert.
“Die deze dingen getuigt, zegt: Ja, Ik kom haastiglijk. Amen. Ja, kom, Heere Jezus.” Openbaring 22:20 (STV)
De laatste roep van de Schrift is niet: “Kerk, neem uw positie in.”
De laatste roep is: “Kom, Heere Jezus.”
Dat verschil is beslissend.
Dominion-denken eindigt praktisch vaak bij de kerk in actie. Bijbelse eschatologie eindigt bij Christus in heerlijkheid.
De ene verwachting verzwakt het vreemdelingschap, de andere bewaart het
Als de kerk geroepen zou zijn om maatschappelijke heerschappij te nemen, dan wordt vreemdelingschap al snel verdacht. Dan klinkt wachten als passiviteit. Dan klinkt verwachting als vluchtgedrag. Dan klinkt het verlangen naar de opname als escapisme.
Maar de Gemeente is juist een hemels volk in een wereld die voorbijgaat.
“Want gij zijt gestorven, en uw leven is met Christus verborgen in God.” Kolossenzen 3:3 (STV)
Een verborgen leven met Christus past slecht bij een triomfalistisch programma van zichtbare wereldinvloed. Niet omdat christenen niets doen, maar omdat hun diepste identiteit niet in deze wereld ligt.
De Bijbelse Gemeente is geen vluchtclub, maar ook geen machtsbeweging. Zij is een getuigend, dienend, lijdend en verwachtend volk.
Dominion-denken trekt haar naar aardse zichtbaarheid. Bijbelse eschatologie bewaart haar hemelse roeping.
De ene verwachting vervaagt Israël, de andere laat Gods volgorde staan
Dominion-denken heeft vaak moeite met een blijvende, profetische plaats voor Israël. Want als de kerk nu de zichtbare Koninkrijksheerschappij moet realiseren, dan worden beloften aan Israël, David, Jeruzalem en de volkeren gemakkelijk vergeestelijkt of naar de kerk overgeheveld.
Maar de Schrift laat een andere volgorde zien.
“Simeon heeft verhaald hoe God eerst de heidenen heeft bezocht, om uit hen een volk aan te nemen door Zijn Naam.” Handelingen 15:14 (STV)
Daarna volgt:
“Na dezen zal Ik wederkeren, en weder opbouwen de tabernakel van David, die vervallen is, en hetgeen daarvan verbroken is, weder opbouwen, en Ik zal denzelven weder oprichten.” Handelingen 15:16 (STV)
Let vooral op de volgorde: eerst een volk uit de heidenen voor Zijn Naam, daarna het herstel van Davids vervallen hut.
Dominion-denken trekt toekomst naar nu. Bijbelse eschatologie laat Gods volgorde intact.
De Gemeente neemt Israëls toekomst niet over. Zij heeft haar eigen hemelse roeping. Israël heeft zijn eigen profetische toekomst. En Christus is het middelpunt van beide.
De ene verwachting wil nu zichtbare heerschappij, de andere verwacht toekomstige openbaring
Het Koninkrijk van Christus bestaat nu werkelijk. Christus is verhoogd. Hij is Koning. Maar Zijn Koninkrijk is in deze bedeling nog verborgen. Het wordt niet door een opmars van de kerk openbaar, maar door de openbaring van Christus Zelf.
“Wanneer nu Christus zal geopenbaard zijn, Die ons leven is, dan zult ook gij met Hem geopenbaard worden in heerlijkheid.” Kolossenzen 3:4 (STV)
Dat is de Bijbelse spanning: Christus is Koning, maar Zijn heerlijkheid is nog niet zichtbaar openbaar op aarde zoals zij straks zal zijn.
Dominion-denken heeft moeite met die spanning. Het wil het toekomstige nu zichtbaar maken. Het wil openbaar maken wat God nog verborgen houdt tot de verschijning van Christus.
Daarmee wordt de eschatologie ongeduldig. Men wil de heerlijkheid vóór de tijd. De kroon zonder de wachtkamer. De openbaring zonder de komst van de Koning.
De scherpe tegenstelling
Het contrast kan zo worden samengevat:
Dominion-denken verwacht een kerk die de wereld steeds meer beïnvloedt en transformeert.
Bijbelse eschatologie verwacht Christus Die Zijn Gemeente tot Zich neemt.
Dominion-denken ziet de toekomst als kerkelijke opmars.
Bijbelse eschatologie ziet de laatste dagen als een tijd van getuigenis, afval, misleiding, volharding en verwachting.
Dominion-denken trekt Koninkrijksbeloften naar het heden.
Bijbelse eschatologie onderscheidt de verborgen tegenwoordige werkelijkheid van het Koninkrijk en de toekomstige openbare heerschappij van Christus.
Dominion-denken verplaatst het zwaartepunt naar de kerk.
Bijbelse eschatologie houdt het zwaartepunt bij Christus.
Dominion-denken maakt de aarde tot horizon.
Bijbelse eschatologie richt de ogen op de Heere uit de hemel.
Waarom dit zo verwarrend is
De verwarring ontstaat omdat beide richtingen Bijbelse woorden gebruiken.
Maar dezelfde woorden worden in een ander schema geplaatst. En daardoor krijgen ze een andere lading.
Dat is waarom veel charismatische gelovigen de spanning niet voelen. Zij horen vurige taal en herkennen Bijbelse woorden. Maar ze toetsen niet altijd het toekomstbeeld dat eronder ligt.
De vraag is niet alleen: gebruikt iemand Bijbelse termen?
De vraag is: in welk eschatologisch verhaal worden die termen gezet?
Wordt de Gemeente getekend als hemels geroepen volk dat Christus verwacht?
Of als aardse machtsfactor die de wereld moet transformeren?
Daar zit de scheidslijn.
Dominion-denken en verantwoorde Bijbelse eschatologie zijn niet verenigbaar, omdat ze twee tegengestelde verwachtingen hebben.
Dominion verwacht opmars, invloed en transformatie vóór de komst van Christus.
De Schrift leert de Gemeente om te dienen, te getuigen, te volharden en haar Heere uit de hemel te verwachten.
Dominion kijkt naar de aarde en vraagt: hoeveel invloed hebben wij al?
Bijbelse eschatologie kijkt naar boven en bidt:
“Die deze dingen getuigt, zegt: Ja, Ik kom haastiglijk. Amen. Ja, kom, Heere Jezus.” Openbaring 22:20 (STV)
Christus bouwt Zijn Gemeente, niet wij Zijn Koninkrijk
Het Koninkrijk van Christus bestaat nu, maar is in onze tijd nog verborgen. De gemeente bouwt dat Koninkrijk niet; Christus bouwt Zijn Gemeente. De taak van de gelovige is niet om het Koninkrijk zichtbaar te maken, of uit te bouwen maar om Christus te verkondigen, de gemeente op te bouwen en de Heer uit de hemel te verwachten. Op Gods tijd zal het Koninkrijk openbaar worden bij de komst en heerschappij van de Koning.
“Laten we samen bouwen aan Gods Koninkrijk.”
Het klinkt activerend, enthousiasmerend, gemeentelijk. Ik las het deze week weer eens in een oproep tot eensgezindheid
Iedereen doet mee, iedereen draagt zijn steentje bij, iedereen bouwt aan iets groots. Is waarschijnlijk de onderliggende gedachte.
En toch moet ook nu weer de Bijbel open. Want niet alles wat mooi klinkt, is Bijbels verantwoord..
De vraag is hier niet of mensen het goed bedoelen. Dat zal vaak best zo zijn.
De vraag is: wie bouwt volgens de Schrift het Koninkrijk?
En daar wordt het spannend. Want de Bijbel zegt nergens dat de gemeente het Koninkrijk bouwt. De Bijbel zegt dat Christus Zijn Gemeente bouwt.
“En Ik zeg u ook, dat gij zijt Petrus, en op deze petra zal Ik Mijn Gemeente bouwen, en de poorten der hel zullen dezelve niet overweldigen.” Matthéüs 16:18 (STV)
Dat is geen detail. Dat is een leerstellig anker.
Christus zegt niet:
“Jullie zullen Mijn Koninkrijk bouwen.”
Hij zegt:
“Ik zal Mijn Gemeente bouwen.”
Daar zit het onderscheid.
God bouwt Zijn Koninkrijk
Het Koninkrijk is er al
Sommigen reageren op kritiek op “bouwen aan Gods Koninkrijk” alsof je daarmee zou ontkennen dat Christus nu Koning is. Maar dat is niet het geval. Integendeel.
Christus is opgestaan. Christus is verhoogd. Christus zit aan de rechterhand Gods. Hij heeft alle macht ontvangen. Zijn Koninkrijk is geen toekomstfantasie alsof er nu nog niets bestaat.
Het Koninkrijk van Christus bestaat. Alleen: het is in onze tijd nog niet openbaar op aarde in de vorm waarin de profeten daarover spreken.
Dat onderscheid is wezenlijk.
Het Koninkrijk van Christus is officieel aangevangen bij de opstanding en verhoging van Christus, maar in onze tegenwoordige tijd, de bedeling der genade is het Koninkrijk verborgen; in de bedeling van de volheid der tijden wordt het geopenbaard; en in de bedeling van het Koninkrijk is het openbaar.
Daar ligt de sleutel.
Niet: er is nu geen Koninkrijk.
Ook niet: wij bouwen het nu, maken het zichtbaar op aarde.
Maar: het Koninkrijk bestaat nu, verborgen in Christus, en zal op Gods tijd openbaar worden.
Christus zal Koning zijn, maar Zijn Koninkrijk is nu verborgen
Toen Pilatus aan de Heere Jezus vroeg of Hij een Koning was, ontkende Christus Zijn koningschap niet. Maar Hij plaatste het in het juiste kader.
“Jezus antwoordde: Mijn Koninkrijk is niet van deze wereld.” Johannes 18:36 (STV)
Let op: Hij zegt niet: “Ik heb geen Koninkrijk.”
Hij zegt: “Mijn Koninkrijk is niet van deze wereld.”
Daar zit een wereld van verschil tussen.
Christus heeft een Koninkrijk. Maar het heeft nu niet zijn oorsprong, karakter en openbaring uit deze wereldorde. Het is niet afhankelijk van menselijke macht, kerkelijke invloed, politieke dominantie, culturele herovering of religieuze strategie.
Het is verborgen omdat de Koning Zelf verborgen is in de hemel.
“Indien gij dan met Christus opgewekt zijt, zo zoekt de dingen die boven zijn, waar Christus is, zittende aan de rechterhand Gods.” Kolossenzen 3:1 (STV)
De Koning is niet afwezig in macht. Maar Hij is wel verborgen voor het oog van de wereld. En daarom is ook Zijn Koninkrijk in deze tijd verborgen.
De gemeente bouwt niet het Koninkrijk
De gemeente heeft een heerlijke roeping. Maar juist daarom moeten we haar geen taak geven die de Schrift haar niet geeft.
De gemeente getuigt.
De gemeente verkondigt het Evangelie.
De gemeente wandelt waardiglijk de roeping waarmee zij geroepen is.
De gemeente schijnt als licht in een donkere wereld.
De gemeente verwacht Christus.
Maar de gemeente bouwt niet het Koninkrijk.
Dat klinkt misschien bijna passief in een tijd die verslaafd is aan maakbaarheid. Maar het is juist bevrijdend. Want het haalt de last van onze schouders en legt de eer terug waar deze hoort: bij Christus.
Hij bouwt Zijn Gemeente.
Niet onze programma’s.
Niet onze visiedocumenten.
Niet onze kerkelijke groeimodellen.
Niet onze maatschappelijke invloed.
Niet onze “impact”.
Christus bouwt.
En wat doet God ondertussen? Hij verzamelt uit de heidenen een volk voor Zijn Naam.
“Simeon heeft verhaald hoe God eerst de heidenen heeft bezocht, om uit hen een volk aan te nemen door Zijn Naam.” Handelingen 15:14 (STV)
Dat is het kemerk van deze tijd. Niet de wereld ‘christelijk’maken. Niet het Koninkrijk zichtbaar maken. Niet de aarde stap voor stap onder kerkelijke heerschappij brengen. Maar God roept een volk uit voor Zijn Naam.
Dat volk is de Gemeente.
Het herstel van het Koninkrijk is Gods werk
Wanneer de Schrift spreekt over het herstel van de vervallen hut van David, wordt dat niet als opdracht aan de gemeente gegeven. Het is Gods eigen handelen.
“Na dezen zal Ik wederkeren, en weder opbouwen de tabernakel van David, die vervallen is, en hetgeen daarvan verbroken is, weder opbouwen, en Ik zal denzelven weder oprichten.” Handelingen 15:16 (STV)
Let op die woorden: “Ik zal.”
Niet: “de gemeente zal.”
Niet: “de kerk zal.”
Niet: “apostelen en profeten van de eindtijd zullen.”
Niet: “wij bouwen samen.”
God zegt:
“Ik zal weder opbouwen.”
Dat is een frontale botsing met veel modern kerkjargon. Vooral met taal die leunt op Kingdom Now, dominion-denken, NAR-retoriek en de gedachte dat de kerk ‘het Koninkrijk zichtbaar moet maken op aarde’.
Het klinkt allemaal geestelijk krachtig, maar het schuift ongemerkt op van verwachting naar maakbaarheid. Van Christus’ werk naar mensenwerk. Van de komende openbaring naar een religieus bouwproject.
“Bouwen aan Gods Koninkrijk” klinkt mooier dan het is
Natuurlijk bedoelen veel christenen met die zin eenvoudig: samen dienen, getuigen, liefde bewijzen, trouw zijn in de gemeente. In die alledaagse, losse betekenis hoeft niemand meteen als ketter te worden weggezet.
Maar taal vormt en stuurt denken.
Wanneer een gemeente voortdurend zegt dat wij “bouwen aan Gods Koninkrijk”, dan sluipt er gemakkelijk een verkeerde gedachte binnen: alsof Gods Koninkrijk afhankelijk is van onze inzet. Alsof wij de bouwers zijn. Alsof Christus wacht tot wij genoeg stenen hebben aangedragen.
Dat is nadrukkelijk niet de taal van het Nieuwe Testament.
Het Nieuwe Testament zegt dat wij medearbeiders zijn in de dienst, maar niet dat wij het Koninkrijk als project bouwen. Paulus spreekt over arbeid, prediking, planting, watering, stichting van de gemeente. Maar de groei is van God.
“Ik heb geplant, Apollos heeft nat gemaakt; maar God heeft den wasdom gegeven.” 1 Korinthe 3:6 (STV)
Dat is de goede verhouding.
Wij zijn dienaren.
God geeft de wasdom.
Christus bouwt Zijn Gemeente.
God openbaart Zijn Koninkrijk.
Het Koninkrijk wordt openbaar op Gods tijd
Het verborgen karakter van het Koninkrijk betekent niet dat het altijd verborgen blijft. Integendeel. De Schrift wijst vooruit naar de dag waarop Christus’ heerschappij openbaar zal worden.
“En de HEERE zal tot Koning over de ganse aarde zijn; te dien dage zal de HEERE één zijn, en Zijn Naam één.” Zacharia 14:9 (STV)
Dat is geen vaag geestelijk beeld voor kerkelijke invloed. Dat is de toekomstige openbaring van de Koning en Zijn heerschappij.
Ook het boek Openbaring spreekt over het moment waarop het Koninkrijk zichtbaar en publiek aan Christus wordt toegeschreven:
“En de zevende engel heeft gebazuind, en er geschiedden grote stemmen in den hemel, zeggende: De koninkrijken der wereld zijn geworden onzes Heeren en van Zijn Christus, en Hij zal als Koning heersen in alle eeuwigheid.” Openbaring 11:15 (STV)
Daar ligt de hoop. Niet in menselijke opbouw van onderaf, maar in Goddelijke openbaring van bovenaf.
Het Koninkrijk komt niet doordat de kerk de wereld verovert. Het Koninkrijk wordt openbaar wanneer de Koning komt.
Het gevaar van Kingdom Now-denken
Het moderne christendom heeft een sterke neiging om alles naar het hier en nu te trekken. De beloften aan Israël worden op de kerk geplakt. De profetieën over het komende Koninkrijk worden vergeestelijkt. De toekomst wordt ingeruild voor activisme. En de verwachting van Christus’ komst wordt vervangen door de opdracht om de wereld te transformeren.
Dan krijg je zinnen als:
“Wij brengen het Koninkrijk.”
“Wij bouwen het Koninkrijk.”
“Wij maken het Koninkrijk zichtbaar.”
“Wij vestigen Gods heerschappij op aarde.”
“Wij nemen de zeven bergen van de samenleving in.”
Dat klinkt strijdbaar. Maar het is leerstellig gevaarlijk.
Want de gemeente wordt dan niet meer gezien als een hemels volk dat haar Heere verwacht, maar als een religieuze bouwploeg die op aarde moet realiseren wat God pas bij de openbaring van Christus zal doen.
Dat is geen Bijbelse hoop. Dat is maakbaarheid met een Bijbels vernislaagje.
De gemeente verwacht het Hoofd
De Bijbelse houding van de gemeente is niet: wij bouwen het Koninkrijk totdat of zodat Christus kan terugkomen.
De Bijbelse houding is: wij dienen, getuigen en verwachten Hem Die komt.
“Want onze wandel is in de hemelen, waaruit wij ook den Zaligmaker verwachten, namelijk den Heere Jezus Christus.” Filippenzen 3:20 (STV)
Dat is de positie van de gelovige. Niet geworteld in aardse koninkrijksbouw, maar gericht op de hemel, waar Christus is.
En juist dat maakt de gemeente niet passief, maar zuiver. Zij hoeft geen koninkrijk te bouwen. Zij mag Christus verkondigen. Zij hoeft de wereld niet te veroveren. Zij mag het Woord bewaren. Zij hoeft geen heerschappij te grijpen. Zij mag lijden, dienen, volharden en uitzien.
Dat is veel minder indrukwekkend voor religieuze reclametaal. Maar het is Bijbels.
Wat dan wel?
In plaats van “wij bouwen aan Gods Koninkrijk” kunnen we beter Bijbels spreken.
We dienen de Heer.
We bouwen elkaar op in het geloof.
We verkondigen het Evangelie.
We arbeiden in de gemeente.
We getuigen van Christus.
We verwachten Zijn komst.
We leven tot eer van God.
Dat is rijk genoeg. Daar hoeft geen ophitsende koninkrijksretoriek overheen.
Want zodra wij zeggen dat wij het Koninkrijk bouwen, pakken we woorden die de Schrift veel nauwkeuriger gebruikt.
Christus bouwt Zijn Gemeente.
God vergadert een volk voor Zijn Naam.
De Koning bezit het Koninkrijk.
Het Koninkrijk is nu verborgen.
Op Gods tijd wordt het openbaar.
De gemeente is niet geroepen om het Koninkrijk te bouwen, maar om Christus te belijden, het Evangelie te verkondigen en de Heer uit de hemel te verwachten.
Het Koninkrijk bestaat nu werkelijk, want Christus is opgestaan en uitermate verhoogd. Maar het is vooralsnog verborgen, omdat de Koning Zelf verborgen is in de hemel. Straks zal God het openbaar maken, niet als resultaat van menselijke bouwdrift, maar door de verschijning van de Koning Zelf.
Dus nee: wij bouwen Gods Koninkrijk niet.
Christus bouwt Zijn Gemeente.
En God zal Zijn Koninkrijk openbaar maken op Zijntijd.
