De gebeurtenissen rond de Grote Verdrukking #1 de Opname van de Gemeente

maart 11, 2026 door Jaap

De opname van de Gemeente komt eerst: waarom de wereld de Grote Verdrukking niet ziet aankomen

De gebeurtenis vóór de Grote Verdrukking

Wanneer Christenen spreken over de eindtijd verplaatst de focus vaak meteen naar de Grote Verdrukking. Films, boeken en preken schilderen een periode van wereldwijde chaos, oorlog en oordeel.

Maar volgens de Schrift gaat aan deze periode een andere gebeurtenis vooraf die vaak vergeten wordt of verkeerd wordt begrepen: de opname van de Gemeente.

Om de profetieën over de eindtijd goed te begrijpen moeten we daarom eerst kijken naar deze gebeurtenis.

Wat de opname van de Gemeente is

De opname wordt duidelijk beschreven door de apostel Paulus.

“Daarna wij, die levend overgebleven zijn, zullen te zamen met hen opgenomen worden in de wolken, den Heere tegemoet in de lucht; en alzo zullen wij altijd met den Heere wezen.”
(1 Thessalonicenzen 4:17, STV)

Paulus beschrijft hier een moment waarop gelovigen plotseling worden opgenomen om Christus te ontmoeten in de lucht.

Dit gebeurt wanneer:

de doden in Christus eerst opstaan
levende gelovigen worden veranderd
de Gemeente Christus tegemoet gaat

Het gaat dus om een plotselinge wegneming van de Gemeente.

Een verborgenheid die Paulus openbaart

Paulus noemt deze gebeurtenis een verborgenheid.

“Ziet, ik zeg u een verborgenheid: wij zullen wel niet allen ontslapen, maar wij zullen allen veranderd worden.”
(1 Korinthe 15:51, STV)

Hij beschrijft vervolgens hoe snel dit gebeurt.

“In een punt des tijds, in een ogenblik, met de laatste bazuin.”
(1 Korinthe 15:52, STV)

De opname gebeurt dus plotseling en onverwacht., in een ‘ondeelbaar ogenblik’

Waarom vóór de Grote Verdrukking

Dit gegeven is voor veel mensen niet duidelijk; de reden waarom.

De Bijbel zegt dat de Gemeente niet bestemd is voor de komende oordelen.

Paulus schrijft:

“En Zijn Zoon uit de hemelen te verwachten, Dien Hij uit de doden opgewekt heeft, namelijk Jezus, Die ons verlost van den toekomenden toorn.”
(1 Thessalonicenzen 1:10, STV)

En:

“Want God heeft ons niet gesteld tot toorn, maar tot verkrijging der zaligheid door onzen Heere Jezus Christus.”
(1 Thessalonicenzen 5:9, STV)

De oordelen van de eindtijd worden in Openbaring juist beschreven als de toorn van God.

“Verberg ons voor het aangezicht Desgenen, Die op den troon zit, en voor den toorn des Lams.”
(Openbaring 6:16, STV)

Daarom leert de Schrift dat Christus Zijn Gemeente wegneemt voordat deze periode begint.

Een belangrijk onderscheid

Veel verwarring ontstaat doordat men de opname van de Gemeente verwart met de wederkomst van Christus.

Bij de opname:

ontmoeten gelovigen Christus in de lucht
Christus komt niet op aarde
het vde Gemeente wordt tot Hem opgenomen

Bij de wederkomst:

“En zij zullen den Zoon des mensen zien komen op de wolken des hemels met grote kracht en heerlijkheid.”
(Mattheüs 24:30, STV)

Dan komt Christus zichtbaar naar de aarde.

HUIDIGE TIJD
De Gemeente op aarde
│
│
▼
OPNAME VAN DE GEMEENTE
(1 Thessalonicenzen 4:17)

Gelovigen worden opgenomen
om Christus in de lucht te ontmoeten

│
│
▼
BEGIN LAATSTE JAARWEEK VAN DANIEL
(Daniël 9:27)

Eerste periode – 3,5 jaar

• politieke stabiliteit
• schijnvrede
• opkomst wereldleider
• eerste oordelen

│
│
▼
GRUWEL DER VERWOESTING
(Mattheüs 24:15)

Keerpunt in de profetie

│
│
▼
GROTE VERDRUKKING – 3,5 JAAR
(Mattheüs 24:21)

• wereldwijde vervolging
• oordelen van God
• macht van het beest
• tijd der benauwdheid voor Jakob

│
│
▼
WEDERKOMST VAN CHRISTUS
(Mattheüs 24:30)

Christus verschijnt zichtbaar
en vestigt Zijn Koninkrijk

Misverstanden over de opname

Er bestaan verschillende misverstanden.

Sommigen zeggen dat het idee van de opname een moderne uitvinding is. Toch staat de beschrijving letterlijk in de brieven van Paulus.

Anderen denken dat de Gemeente door de Grote Verdrukking moet gaan. Maar het Nieuwe Testament benadrukt juist dat gelovigen niet gesteld zijn tot toorn.

De opname vormt daarom de overgang tussen het huidige tijdperk van de Gemeente en het verdere profetische programma van God met Israël.

In het volgende blog zullen we de eerstvolgende periode bespreken: de Grote Verdrukking

Identiteit boven de Schrift: hoe moderne theologie ontspoort

maart 10, 2026 door Jaap

Wanneer theologie losraakt van God

Hoe moderne theologie zich aanpast aan cultuur in plaats van aan de Schrift

De laatste jaren verschijnen steeds meer publicaties waarin geprobeerd wordt om moderne identiteiten — zoals queer-identiteit — te integreren in christelijke theologie. Theologische opleidingen, kerkelijke projecten en academische publicaties presenteren dit vaak als een noodzakelijke stap om kerk en samenleving met elkaar in gesprek te brengen.

Maar achter deze ontwikkeling gaat een veel fundamenteler probleem schuil.

Het gaat uiteindelijk niet om seksualiteit.
Het gaat om gezag.

De vraag is eenvoudig: wie bepaalt er eigenlijk wat waarheid is?

De Schrift, of de cultuur?

Queer theologen?

Wanneer de mens het uitgangspunt wordt

Veel hedendaagse theologische projecten beginnen niet meer bij de openbaring van God, maar bij menselijke ervaring.

De redenering verloopt ongeveer zo:

Eerst is er een identiteit.
Daarna moet de theologie worden aangepast om die identiteit een plaats te geven.

De Bijbel wordt dan niet meer gelezen als norm, maar als materiaal dat opnieuw geïnterpreteerd moet worden.

Dat is niet zomaar opschuiven.

Dat is een complete omkering van het christelijk denken.

De Schrift leert namelijk het tegenovergestelde: niet God past Zich aan de mens aan, maar de mens wordt geroepen zich te onderwerpen aan Gods openbaring.

De scheppingsorde wordt niet door cultuur bepaald

De Bijbel begint met een duidelijke scheppingsstructuur.

“En God schiep den mens naar Zijn beeld; naar het beeld Gods schiep Hij hem; man en vrouw schiep Hij hen.”
(Genesis 1:27, STV)

Deze tekst is geen cultureel detail uit een oud wereldbeeld.

Het is de fundamentele ordening van de schepping.

Menselijke identiteit wordt hier niet gedefinieerd door gevoel, cultuur of sociale constructie, maar door Gods scheppingsdaad.

Wanneer de Here Jezus spreekt over huwelijk en menselijke identiteit, introduceert Hij geen nieuwe theorieën.

Hij verwijst simpelweg terug naar Genesis.

“Hebt gij niet gelezen, dat Hij, Die van den beginne den mens gemaakt heeft, die heeft hen gemaakt man en vrouw?”
(Mattheüs 19:4, STV)

Christus corrigeert de cultuur niet door de norm te verruimen, maar door terug te gaan naar het begin.

Dat alleen al maakt duidelijk hoe ver veel moderne theologische discussies zich inmiddels van het Bijbelse uitgangspunt verwijderd hebben.

Paulus noemt de geestelijke wortel van de verwarring

Het Nieuwe Testament beschrijft ook waarom menselijke culturen steeds opnieuw afwijken van Gods orde.

Paulus legt de kern bloot.

“Omdat zij, God kennende, Hem als God niet hebben verheerlijkt of gedankt; maar zijn verijdeld geworden in hun overleggingen, en hun onverstandig hart is verduisterd geworden.”
(Romeinen 1:21, STV)

Wanneer de mens God niet meer erkent als hoogste autoriteit, ontstaat er verwarring over alles: waarheid, moraal en zelfs over wat het betekent mens te zijn.

De huidige discussies over identiteit staan niet los van die geestelijke werkelijkheid.

Theologie zonder Schrift is religieuze filosofie

Zodra de Bijbel niet langer normatief is, verandert theologie in iets anders.

Dan blijft er een religieus gesprek over.

Maar het is niet langer spreken namens God.

Paulus waarschuwde dat deze ontwikkeling zou komen.

“Want er zal een tijd zijn, wanneer zij de gezonde leer niet zullen verdragen; maar kittelachtig zijnde van gehoor, zullen zij zichzelven leraars opgaderen, naar hun eigen begeerlijkheden.”
(2 Timotheüs 4:3, STV)

Wanneer cultuur het uitgangspunt wordt, zal de Schrift uiteindelijk altijd moeten wijken.

Het Evangelie bevestigt zonde niet

Het evangelie is geen boodschap die menselijke verlangens legitimeert.

Het is een boodschap die mensen vernieuwt.

Paulus schrijft:

“En sommigen van u zijn dit geweest; maar gij zijt afgewassen, maar gij zijt geheiligd, maar gij zijt gerechtvaardigd in den Naam van den Heere Jezus, en door den Geest onzes Gods.”
(1 Korinthe 6:11, STV)

Het evangelie zegt niet:
blijf wie je bent.

Het zegt:
je kunt vernieuwd worden.

Dat geldt voor iedere zondaar, ongeacht welke zonde het betreft.

De kerk staat altijd onder druk van de cultuur

Dit spanningsveld is niet nieuw.

Door de hele kerkgeschiedenis heen heeft de cultuur geprobeerd de kerk te vormen naar haar eigen beeld.

Maar de kerk heeft maar één opdracht: trouw blijven aan het Woord van God.

Niet aanpassen.
Niet herinterpreteren om het acceptabel te maken.

Maar eenvoudig blijven zeggen wat God heeft gesproken.

Wanneer theologie begint bij menselijke identiteit in plaats van bij Gods openbaring, raakt zij los van God.

Dan blijft er wellicht nog religieuze taal over.

Maar het fundament is verdwenen.

De kerk heeft daarom geen nieuwe theologie nodig die zich aanpast aan de cultuur.

De kerk heeft iets anders nodig:

een terugkeer naar de Schrift.

Waarom Christenen zich beter verre kunnen houden van politiek

maart 15, 2026maart 10, 2026 door Jaap

Wanneer ‘de kerk’ naar macht grijpt

Onder Christenen heerst soms de overtuiging dat ze maatschappelijke en politieke invloed moeten zoeken. Men spreekt over het “heroveren van cultuur”, over christelijke politiek, of zelfs over het “regeren van de zeven bergen” van de samenleving: politiek, media, onderwijs, economie, kunst, religie en gezin.

Het klinkt aantrekkelijk. Als christenen meer macht krijgen, ‘kan de samenleving misschien rechtvaardiger worden.’

Maar het Nieuwe Testament laat een heel ander beeld zien.

De apostelen riepen de gemeente nergens op om de wereld te regeren. Integendeel: zij waarschuwen juist voor het vermengen van het Koninkrijk van God met de structuren van deze wereld.

Het Koninkrijk van Christus is niet politiek

Jezus zelf maakte dit onderscheid volkomen duidelijk toen Hij voor Pilatus stond.

“Jezus antwoordde: Mijn Koninkrijk is niet van deze wereld; indien Mijn Koninkrijk van deze wereld ware, zo zouden Mijn dienaars gestreden hebben, opdat Ik den Joden niet ware overgeleverd; maar nu is Mijn Koninkrijk niet van hier.”
(Johannes 18:36, STV)

Deze woorden zijn radicaal.

Christus is wel degelijk Koning. Maar Zijn Koninkrijk wordt niet gevestigd via politieke macht, maatschappelijke dominantie of menselijke structuren.

Het groeit door bekering.

Niet door partijprogramma’s
Niet door verkiezingen.
Niet door parlementen
Niet door politieke strategie.

De eerste christenen hadden geen politieke macht

De eerste christenen leefden onder het Romeinse rijk. Zij hadden geen politieke vertegenwoordiging, geen invloed op wetten en geen maatschappelijke macht.

Toch veranderde het evangelie de wereld.

Niet omdat christenen de macht veroverden, maar omdat het evangelie mensen veranderde.

“Die ons getrokken heeft uit de macht der duisternis, en overgezet heeft in het Koninkrijk van den Zoon Zijner liefde.”
(Kolossenzen 1:13, STV)

De Bijbel leert dat echte verandering begint bij het hart, niet bij het systeem.

Politiek kan wetten veranderen.
Het evangelie verandert mensen.

De gemeente is een volk van vreemdelingen

Het Nieuwe Testament beschrijft christenen niet als bouwers van een christelijke samenleving, maar als pelgrims in een wereld die God niet kent.

“Geliefden, ik vermaan u als inwoners en vreemdelingen, dat gij u onthoudt van de vleselijke begeerlijkheden, welke krijg voeren tegen de ziel.”
(1 Petrus 2:11, STV)

Een vreemdeling probeert het land waarin hij tijdelijk verblijft niet te regeren of te veranderen. Hij weet dat zijn echte thuis ergens anders ligt.

Voor de gelovige ligt dat thuis in het Koninkrijk van God.

De geschiedenis laat zien wat macht met de kerk doet

Wanneer de kerk politieke macht krijgt, gebeurt er bijna altijd hetzelfde.

Het evangelie wordt vermengd met politieke belangen.
Het geloof wordt een cultureel systeem.
De boodschap van genade wordt vervangen door macht en controle.

Vanaf het moment dat het christendom staatsgodsdienst werd in het Romeinse rijk, begon de kerk langzaam te veranderen van een getuigend volk in een machtsinstituut.

En telkens wanneer dat gebeurt, verliest het evangelie zijn scherpte.

Dominion-denken staat haaks op het Nieuwe Testament

In sommige hedendaagse bewegingen wordt geleerd dat christenen de samenleving moeten domineren en regeren.

Maar het Nieuwe Testament verwacht helemaal geen christelijke wereldorde vóór de wederkomst van Christus.

Paulus schrijft juist het tegenovergestelde.

“Doch de boze mensen en bedriegers zullen tot erger voortgaan, verleidende en wordende verleid.”
(2 Timotheüs 3:13, STV)

Volgens de Schrift zal de wereld niet steeds christelijker worden, maar juist geestelijk donkerder.

Dat betekent dat politieke overwinning nooit de missie van de kerk kan zijn.

De roeping van de kerk is getuigen

De opdracht die Christus gaf aan Zijn gemeente is helder.

“Gaat dan heen, onderwijst al de volken, dezelve dopende in den Naam des Vaders en des Zoons en des Heiligen Geestes.”
(Mattheüs 28:19, STV)

Niet: verover de politiek.
Niet: bouw een christelijke samenleving.
Niet: neem de macht.

Maar: verkondig het evangelie.

De kerk verandert de wereld niet door macht, maar door waarheid.

Wanneer Christus komt zal Hij regeren

De Bijbel leert dat er een dag komt waarop de wereld werkelijk rechtvaardig zal worden bestuurd.

Maar dat zal niet gebeuren door menselijke pogingen om een christelijke maatschappij te bouwen.

Dat gebeurt wanneer Christus Zelf terugkomt.

Dan zal Hij regeren.

Tot die dag leeft de gemeente als een getuigend volk in een wereld die haar Koning nog niet kent.

Christenen zijn geroepen om een licht te zijn in de wereld, maar niet om de wereld te beheersen.