De erfenis van de gelovige volgens de Bijbel
De Bijbel spreekt op meerdere plaatsen over een erfenis die voor de gelovige is weggelegd. Die erfenis valt echter niet samen met het behoud zelf. Studie maakt duidelijk dat de gelovige wel behouden is, maar dat de erfenis in de toekomst ligt. Het huidige geloofsleven staat in het teken van verwachting, voorbereiding en vooruitgrijpen op wat beloofd is, en nog komen zal.
Het onderpand
Paulus schrijft in Efeze dat gelovigen, nadat zij tot geloof gekomen zijn,
“verzegeld zijn geworden met den Heiligen Geest der belofte, Die het onderpand is van onze erfenis, tot de verkregene verlossing” (Efeze 1:13–14).
Met deze woorden maakt de apostel duidelijk dat de Heilige Geest niet de erfenis zelf is, maar het onderpand ervan. Een onderpand is een voorschot, een garantie dat het volledige bezit nog zal volgen. Alles wat de gelovige nu ontvangt aan geestelijk leven, leiding en kracht, is daarom afgeleid van een erfenis die nog niet in bezit genomen is.
De Erfenis
De erfenis wordt in de Schrift verbonden met de toekomst, en in het bijzonder met de verlossing van het lichaam. Hoewel de gelovige nu al verlost is door het bloed van Christus, is die verlossing nog niet voltooid. Paulus spreekt hierover wanneer hij zegt dat wij zuchten in dit lichaam, verlangend naar de overkleding met het nieuwe, hemelse lichaam, en voegt daaraan toe dat God ons
“het onderpand des Geestes gegeven heeft” (2 Korinthe 5:5).
De erfenis wordt dus pas volledig ontvangen bij de verheerlijking.
Meer dan eeuwig leven
De Bijbel benadrukt dat de erfenis meer omvat dan alleen eeuwig leven. Eeuwig leven is noodzakelijk om te kunnen erven, maar is niet de erfenis zelf. De Schrift spreekt over het erven van het Koninkrijk Gods, over heerlijkheid en over mede-erfgenaamschap met Christus. Paulus schrijft:
“En indien wij kinderen zijn, zo zijn wij ook erfgenamen; erfgenamen van God en mede-erfgenamen van Christus; zo wij anders met Hem lijden, opdat wij ook met Hem verheerlijkt worden” (Romeinen 8:17).
Erven als vast gegeven
Hier wordt het erfgenaamschap als vast gegeven gepresenteerd, terwijl de verheerlijking verbonden wordt aan de geloofsweg.
Daarmee maakt de Schrift een duidelijk onderscheid tussen behoudenis en erven. Behoudenis is uit genade en staat vast voor iedere gelovige, zoals Paulus schrijft:
“Want uit genade zijt gij zalig geworden, door het geloof; en dat niet uit u, het is Gods gave” (Efeze 2:8).
Erven daarentegen is verbonden aan volharding en trouw. Daarom kan Paulus tot gelovigen zeggen:
“Werkt uw zelfs zaligheid met vreze en beven” (Filippenzen 2:12).
Voltooiing
Deze oproep heeft geen betrekking op behouden worden, maar op de uitwerking en voltooiing van het geloofsleven.
De Bijbel laat bovendien zien dat een gelovige zijn erfenis kan mislopen zonder zijn kind schap te verliezen. Israël werd verlost uit Egypte, maar een hele generatie ging Kanaän niet binnen. Ezau bleef zoon van Izak, maar
“om één spijze gaf hij het recht van zijn eerstgeboorte weg” (Hebreeën 12:16).
Deze voorbeelden laten zien dat erven niet vanzelfsprekend is, ook niet voor wie tot het huis behoort.
Doel
Daarom wordt het leven van de gelovige in de Bijbel ook beschreven als een weg van voorbereiding. Men is uit de wereld getrokken met als doel om te groeien tot geestelijke volwassenheid en geschikt te worden om de erfenis te dragen. Het lijden van de gelovige is daarbij niet zinloos, maar erfgericht.
