Zoonstelling – Meer dan wedergeboorte alleen

Zoonstelling – Meer dan wedergeboorte alleen

Wat bedoelt de Bijbel met “aanneming tot kinderen”?

Veel gelovigen lezen over de aanneming tot kinderen zonder zich af te vragen wat er werkelijk staat. Het klinkt alsof het simpelweg betekent dat wij “kinderen van God worden”. Maar dat is niet de volle lading.

Het woord dat Paulus gebruikt betekent letterlijk: Zoon-plaatsing of Zoonstelling.

En dat is iets groters dan alleen wedergeboorte.

De Bijbelse teksten

Het Griekse woord huiothesia komt onder andere voor in:

Romeinen 8:15

“Want gij hebt niet ontvangen de geest der dienstbaarheid wederom tot vreze; maar gij hebt ontvangen de Geest der aanneming tot kinderen, door Welken wij roepen: Abba, Vader!”

Galaten 4:5

“Opdat Hij degenen, die onder de wet waren, verlossen zou, en opdat wij de aanneming tot kinderen verkrijgen zouden.”

Efeze 1:5

“Die ons te voren verordineerd heeft tot aanneming tot kinderen, door Jezus Christus, in Zichzelven, naar het welbehagen van Zijn wil.”

Romeinen 8:23

“En niet alleen dit, maar ook wij zelven

, die de eerstelingen des Geestes hebben, wij zuchten ook in onszelven, verwachtende de aanneming tot kinderen, namelijk de verlossing van ons lichaam.”

Wat betekent zoonstelling?

In de Romeinse cultuur was adoptie geen tweede-keus-oplossing. Het was een juridische handeling waarbij iemand officieel werd geplaatst als erfgenaam met volledige rechten.

Het ging om:

  • Officiële erkenning
  • Volwassen status
  • Erfrecht
  • Autoriteit
  • Naam en positie

Dat beeld gebruikt Paulus.

Het verschil tussen wedergeboorte en zoonstelling

Veel christenen halen deze twee door elkaar, maar ze zijn niet identiek.

Wedergeboorte

Zoonstelling

Nieuw leven ontvangen Officiële positie ontvangen
Geestelijk geboren worden Juridisch geplaatst worden
Kind zijn Als volwassen zoon erkend worden
Innerlijke verandering Positie en erfenis

Wedergeboorte gaat over leven.
Zoonstelling gaat over positie.

Twee dimensies van zoonstelling

1.Huidige realiteit

Wij hebben nú al de Geest ontvangen en mogen “Abba, Vader” roepen.
Wij zijn erfgenamen.

Dat betekent:

  • Geen slavernij
  • Geen angst
  • Geen afstand
  • Maar toegang en vrijheid
2.Toekomstige vervulling

Toch zegt Paulus in Romeinen 8:23 dat wij de zoonstelling nog verwachten:

“namelijk de verlossing van ons lichaam.”

Daar spreekt hij over:

  • De opstanding
  • De verheerlijking
  • De volledige openbaring als zonen Gods

De positie is al gegeven.
De openbaring komt nog.

Israël en zoonstelling

In Romeinen 9:4 schrijft Paulus over Israël:

“Welker is de aanneming tot kinderen…”

Dat laat zien dat zoonstelling ook een nationale, heilshistorische betekenis kan hebben. Israël werd als volk geplaatst in een bijzondere positie onder God.

Dat helpt ons onderscheiden tussen:

  • Israëls aardse roeping
  • De hemelse roeping van de Gemeente

Waarom is dit zo belangrijk?

Zoonstelling beschermt tegen twee dwalingen:

  1. Slavendenken – alsof wij onder voortdurende dreiging staan.
  2. Onzekerheid – alsof wij geen vaste positie hebben.

Zoonstelling zegt:

  • U bent geplaatst.
  • U bent erkend.
  • U bent erfgenaam.
  • U behoort tot Christus.

Zoals staat in Romeinen 8:17:

“En indien wij kinderen zijn, zo zijn wij ook erfgenamen, erfgenamen van God, en mede-erfgenamen van Christus.”

Wat betekent dit praktisch?

Het betekent:

  • Leven vanuit identiteit, niet vanuit angst.
  • Wandelen in waardigheid.
  • Weten dat het lijden van nu niet opweegt tegen de heerlijkheid die geopenbaard zal worden.

Zoonstelling wijst vooruit.
Naar heerlijkheid.
Naar openbaring.
Naar volheid.

Zoonstelling is niet slechts “kind van God worden”.
Het is geplaatst worden in de positie van volwassen erfgenaam in Christus.

Niet een gevoel.
Niet een emotie.
Maar een door God vastgestelde positie.

En wat God vaststelt, stáát vast.

lees ook:

Aanneming tot kinderen? 

De erfenis van de gelovige volgens de Bijbel

De erfenis van de gelovige volgens de Bijbel

De Bijbel spreekt op meerdere plaatsen over een erfenis die voor de gelovige is weggelegd. Die erfenis valt echter niet samen met het behoud zelf. Studie maakt duidelijk dat de gelovige wel behouden is, maar dat de erfenis in de toekomst ligt. Het huidige geloofsleven staat in het teken van verwachting, voorbereiding en vooruitgrijpen op wat beloofd is, en nog komen zal.

Het onderpand

Paulus schrijft in Efeze dat gelovigen, nadat zij tot geloof gekomen zijn,

“verzegeld zijn geworden met den Heiligen Geest der belofte, Die het onderpand is van onze erfenis, tot de verkregene verlossing” (Efeze 1:13–14).

Met deze woorden maakt de apostel duidelijk dat de Heilige Geest niet de erfenis zelf is, maar het onderpand ervan. Een onderpand is een voorschot, een garantie dat het volledige bezit nog zal volgen. Alles wat de gelovige nu ontvangt aan geestelijk leven, leiding en kracht, is daarom afgeleid van een erfenis die nog niet in bezit genomen is.

De Erfenis

De erfenis wordt in de Schrift verbonden met de toekomst, en in het bijzonder met de verlossing van het lichaam. Hoewel de gelovige nu al verlost is door het bloed van Christus, is die verlossing nog niet voltooid. Paulus spreekt hierover wanneer hij zegt dat wij zuchten in dit lichaam, verlangend naar de overkleding met het nieuwe, hemelse lichaam, en voegt daaraan toe dat God ons

 “het onderpand des Geestes gegeven heeft” (2 Korinthe 5:5).

De erfenis wordt dus pas volledig ontvangen bij de verheerlijking.

Meer dan eeuwig leven

De Bijbel benadrukt dat de erfenis meer omvat dan alleen eeuwig leven. Eeuwig leven is noodzakelijk om te kunnen erven, maar is niet de erfenis zelf. De Schrift spreekt over het erven van het Koninkrijk Gods, over heerlijkheid en over mede-erfgenaamschap met Christus. Paulus schrijft:

 “En indien wij kinderen zijn, zo zijn wij ook erfgenamen; erfgenamen van God en mede-erfgenamen van Christus; zo wij anders met Hem lijden, opdat wij ook met Hem verheerlijkt worden” (Romeinen 8:17).

Erven als vast gegeven

Hier wordt het erfgenaamschap als vast gegeven gepresenteerd, terwijl de verheerlijking verbonden wordt aan de geloofsweg.

Daarmee maakt de Schrift een duidelijk onderscheid tussen behoudenis en erven. Behoudenis is uit genade en staat vast voor iedere gelovige, zoals Paulus schrijft:

“Want uit genade zijt gij zalig geworden, door het geloof; en dat niet uit u, het is Gods gave” (Efeze 2:8).

Erven daarentegen is verbonden aan volharding en trouw. Daarom kan Paulus tot gelovigen zeggen:

“Werkt uw zelfs zaligheid met vreze en beven” (Filippenzen 2:12).

Voltooiing

Deze oproep heeft geen betrekking op behouden worden, maar op de uitwerking en voltooiing van het geloofsleven.

De Bijbel laat bovendien zien dat een gelovige zijn erfenis kan mislopen zonder zijn kind schap te verliezen. Israël werd verlost uit Egypte, maar een hele generatie ging Kanaän niet binnen. Ezau bleef zoon van Izak, maar

“om één spijze gaf hij het recht van zijn eerstgeboorte weg” (Hebreeën 12:16).

Deze voorbeelden laten zien dat erven niet vanzelfsprekend is, ook niet voor wie tot het huis behoort.

Doel

Daarom wordt het leven van de gelovige in de Bijbel ook beschreven als een weg van voorbereiding. Men is uit de wereld getrokken met als doel om te groeien tot geestelijke volwassenheid en geschikt te worden om de erfenis te dragen. Het lijden van de gelovige is daarbij niet zinloos, maar erfgericht.

Wie met Christus lijdt, zal ook met Hem verheerlijkt worden.

Geverifieerd door MonsterInsights