Bedelingenleer toegelicht
De bedelingen in de Bijbel en de reden waarom Paulus er letterlijk over spreekt
Bijbel en geloof
“Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht”
“Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht”
Er zijn teksten die dwars ingaan tegen ons natuurlijke denken.
Eén daarvan is wat de Here zegt in 2 Korinthe 12:9:
“En Hij heeft tot mij gezegd: Mijn genade is u genoeg; want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht. Zo zal ik dan veel liever roemen in mijn zwakheden, opdat de kracht van Christus in mij wone.”
Deze woorden werden gesproken tot de apostel Paulus. En ze raken het hart van het leven uit Genade. Je kan je zelf verbeelden dat je heel wat voorstelt, totdat er wat gebeurt waardoor je stilgezet wordt, wat mij is overkomen. Door een ongeluk, bijna 3 maanden geleden , ben ik behoorlijk op mijn nummer gezet. En heb ondervonden hóe waar het is, wat de apostel Paulus in de tweede Korinthebrief zegt. Ik heb me letterlijk nooit zo zwak gevoeld als nu, terwijl ik ook nooit zo sterk was als nu. Menselijkerwijs gesproken klinkt dat als een vette tegenstelling, bijna schizofreen. maar het is realiteit.
De doorn in het vlees
In hetzelfde hoofdstuk lezen we dat Paulus last had van een “doorn in het vlees” (2 Korinthe 12:7). Wát die doorn precies was, wordt niet uitgelegd. Sommigen denken aan een lichamelijke kwaal, anderen aan tegenstand of geestelijke druk.
Wat het ook was, het was pijnlijk en vernederend.
Paulus bad er driemaal om. Hij vroeg of de Heere het wilde wegnemen.
Maar het antwoord was geen genezing.
Het antwoord was Genade.
“Mijn genade is u genoeg”
Dit is geen kille harde afwijzing. Het is een diep geestelijk principe.
God zegt niet:
“Ik haal je probleem weg.”
Hij zegt:
“Ik ben genoeg in je probleem.”
Genade betekent hier:
de voortdurende, dragende kracht van God Zelf.
Niet incidenteel.
Niet tijdelijk.
Maar genoeg, en volledig toereikend.
Wat betekent “Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht”?
Het woord “volbracht” betekent: tot volle werking gebracht, tot voltooiing gebracht.
Gods kracht wordt niet sterker dóór onze zwakheid, maar zij wordt juist zichtbaar wanneer onze eigen kracht ontbreekt.
Zolang wij sterk zijn:
vertrouwen wij op ons inzicht
steunen wij op ons vermogen
bouwen wij op onze ervaring
Maar wanneer wij zwak zijn:
vallen onze zekerheden weg
wordt eigen roem uitgesloten
leren wij afhankelijkheid
En dáár openbaart zich Gods kracht.
Het omgekeerde verhaal
De wereld zegt:
Wees sterk. Bewijs jezelf. Overwin.
God zegt:
Word nederig. Wees afhankelijk. Vertrouw.
Dit patroon zien we door de hele Schrift:
Gideon met 300 man
David als jonge herder tegenover Goliath
Het kruis van Christus, uiterlijke zwakheid, maar Goddelijke overwinning
Wat zwak lijkt, vertegenwoordigt Gods kracht.
Paulus’ reactie
Paulus verzet zich niet meer tegen zijn zwakheid. Hij leert het doel ervan kennen.
Hij schrijft:
“Zo heb ik dan een welbehagen in zwakheden, in smaadheden, in noden, in vervolgingen, in benauwdheden, om Christus’ wil; want wanneer ik zwak ben, dan ben ik machtig.” (2 Korinthe 12:10)
Dat is geen masochisme.
Dat is geestelijk inzicht.
Wanneer hij zwak is, is hij niet afhankelijk van zichzelf.
En wie niet op zichzelf steunt, steunt op, en staat overeind in Christus.
Wat betekent dit voor jou en mij vandaag?
Dit woord is troost voor:
wie leeft met lichamelijke beperking
wie teleurstelling ervaart
wie worstelt met falen
wie zich onbekwaam voelt
God zegt niet dat zwakheid aangenaam is.
Maar Hij zegt dat Zijn kracht er niet door wordt tegengehouden.
Sterker nog, vaak komt zij juist daar tot volle uitdrukking.
Leven uit Genade
Dit sluit naadloos aan bij het leven onder de Genade.
Wij leven niet:
uit eigen gerechtigheid
uit eigen kracht
uit eigen heiligheid
Maar uit Zijn volbrachte werk.
Zoals ook elders geschreven staat:
“Want uit Genade zijt gij zalig geworden, door het geloof; en dat niet uit u, het is Gods gave.” (Efeze 2:8)
Genade begon bij de zaligheid.
En genade draagt het verdere leven.
“Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht” is geen troostzin voor zwakken.
Het is een fundament voor het leven van iedere gelovige.
God zoekt geen sterke mensen.
Hij zoekt afhankelijke harten.
Zwakheid is geen mislukking in Gods plan.
Het is vaak de plaats waar Christus zichtbaar wordt.
Wanneer wij niets meer hebben om op te roemen,
blijft alleen Zijn Genade over.
En die, zegt Hij, is genoeg.
Waarom het Sola Scriptura niet werkelijk beleden wordt
Waarom het Sola Scriptura niet werkelijk beleden wordt
Binnen het protestantisme wordt vaak met overtuiging gezegd: wij geloven in Sola Scriptura. Het klinkt krachtig, reformatorisch en Bijbels. We kijken hier naar de vraag wordt het ook werkelijk beleden in de praktijk?
Sola Scriptura betekent niet maar dat de Bijbel belangrijk is. Het betekent dat de Schrift de enige hoogste, beslissende autoriteit is voor geloof en leven. Geen traditie, geen kerkelijke structuur, geen concilie, geen leerstuk, geen formulier geen systeem mag daarboven staan.
En toch… in veel gevallen blijkt dit principe eerder een leus dan een levende overtuiging.
Wat de reformatoren bedoelden
Tijdens de Reformatie keerden mannen als Maarten Luther zich tegen het gezag van de Rooms-Katholieke Kerk, waar Schrift en traditie samen als bron van openbaring functioneerden.
Luther stelde dat de Schrift zichzelf uitlegt en boven kerkelijk gezag staat.
Dat uitgangspunt rust op duidelijke Bijbelse grond:
“Heel de Schrift is van God ingegeven en is nuttig tot lering, tot wederlegging, tot verbetering, tot onderwijzing in de rechtvaardigheid.”
2 Timotheüs 3:16 (STV)“Maar al ware het ook dat wij, of een engel uit de hemel, u een ander evangelie verkondigden, buiten hetgeen wij u verkondigd hebben, die zij vervloekt.”
Galaten 1:8 (STV)
De norm is dus: wat staat er geschreven?
Waar gaat het mis?
Traditie blijft onaantastbaar
Hoewel men zegt: “De Bijbel alleen”, blijkt in de praktijk vaak dat kerkelijke traditie niet ter discussie mag worden gesteld.
Wanneer bijvoorbeeld leerstukken als:
- verbondstheologie
- kerkstructuren
- bepaalde sacramentopvattingen
bevraagd worden op grond van Schrift, blijkt dikwijls dat het systeem leidend is en niet de tekst.
De Bijbel wordt dan gelezen door de bril van het reeds vaststaande dogma.
Dat is feitelijk geen Sola Scriptura, maar Sola Traditio.
Systematiek boven tekst
In veel theologische benaderingen begint men bij een leerstelsel. Vervolgens worden Bijbelteksten gezocht om dit te ondersteunen. Tegenteksten worden:
- vergeestelijkt
- gerelativeerd
- in een ander kader geplaatst
Maar werkelijk Sola Scriptura vraagt het omgekeerde:
de Schrift moet het systeem vormen — niet het systeem de Schrift.
Het Woord niet recht snijden
De apostel Paulus schrijft:
“Benaarstig u om uzelf Gode beproefd voor te stellen, een arbeider die niet beschaamd wordt, die het woord der waarheid recht snijdt.”
2 Timotheüs 2:15 (STV)
Dat “recht snijden” impliceert onderscheid maken.
Wanneer men:
- Koninkrijksteksten rechtstreeks toepast op de Gemeente
- Wet en Genade vermengt
- tekenen en wonderen als de norm maakt voor vandaag
zonder rekening te houden met context en doelgroep, dan wordt de Schrift niet recht gesneden.
Paulus wordt niet consequent gevolgd
Opmerkelijk is dat juist Paulus spreekt over:
“de bedeling der genade Gods” — Efeze 3:2
“de bedeling van de verborgenheid” — Efeze 3:9
Hij noemt zichzelf:
“Want ik spreek tot u, heidenen; voor zoveel ik der heidenen apostel ben…”
Romeinen 11:13 (SV)
Maar in de praktijk worden zijn uitspraken vaak ondergeschikt gemaakt aan koninkrijksprediking of vermengd met andere bedelingen.
Als men werkelijk Sola Scriptura toepast, dan moet men ook erkennen dat de Schrift zelf onderscheid maakt.
Ervaring boven openbaring
In moderne evangelische kringen is het gevaar anders:
- “God sprak tot mij…”
- “Ik voel dat de Geest dit zegt…”
Maar de toetssteen is niet gevoel of ervaring — het is de Schrift.
Sola Scriptura betekent dat alles getoetst wordt aan wat geschreven staat.
De werkelijke toets
De vraag is niet: belijden wij Sola Scriptura?
De vraag is: mag de Schrift ons corrigeren, ook wanneer dat onze traditie raakt?
- Mag de tekst het systeem doorbreken?
- Mag Paulus letterlijk zeggen wat hij zegt?
- Mogen Israël en Gemeente onderscheiden blijven als de Schrift dat doet?
- Mag Gods Genade werkelijk Genade zijn — zonder vermenging met Wet?
Daar wordt het spannend.
Sola Scriptura is geen dode slogan uit de 16e eeuw.
Het is een geesteshouding van onderwerping.
Het betekent:
De Schrift alleen is norm.
De Schrift verklaart zichzelf.
Geen traditie boven het Woord.
Geen dogma boven de tekst.
Geen ervaring boven openbaring.
Waar dat ontbreekt, wordt Sola Scriptura niet werkelijk beleden, hoe Reformatorisch óf Evangelisch men zich ook noemt.
De eerlijke vraag blijft daarom:
Durven wij de Schrift echt alleen te laten spreken?
lees ook:
De bedelingen in de Bijbel en de reden waarom Paulus er letterlijk over spreekt
