Een chronisch tekort?
Die vraag kwam in me op toen ik de website van de charismatische beweging ‘There is More’ bekeek. Wat leert de Bijbel eigenlijk over deze voortdurende zoektocht naar meer geestelijke kracht en zalving?
Daar wordt nogal wat beweerd en verondersteld.
‘There is More ‘wil de kracht, gaven en werkingen van de Heilige Geest meer ruimte geven binnen de kerk. De beweging richt zich vooral op christenen en leiders die verlangen naar meer geestelijke kracht, zalving en doorbraken.
There is More: wat is de boodschap van deze beweging?
Concreet ligt dan de nadruk op:
- Genezing en bevrijding: zieken genezen en mensen bevrijden van demonische invloeden.
- Impartatie: het overdragen van geestelijke zalving door gebed en handoplegging.
- Profetische toerusting: leren Gods stem te verstaan en profetisch te functioneren.
- Geestelijke activatie: gelovigen toerusten om dezelfde werken te doen als Jezus en Zijn discipelen.
- Vernieuwing van gemeenten: meer ruimte creëren voor charismatische bedieningen en bovennatuurlijke ervaringen.
Op de website wordt zelfs gesproken over ’het verlangen om de gaven en kracht van de Heilige Geest terug te brengen’. Is de Heilige Geest weggeweest dan, vraag ik me af.
There is More wil ‘de Gemeente geestelijk vernieuwen door gelovigen meer bovennatuurlijke kracht, zalving en geestelijke ervaringen te laten ontvangen, zodat zij kunnen functioneren zoals Jezus en de apostelen.’
Was dat de bedoeling van de Bijbelschrijver, en waar kan ik dat terugvinden? Heeft Christus Zijn lichaam al die eeuwen onvoldoende toegerust?
Daarmee veronderstelt de boodschap op zijn minst dat er in de huidige Gemeente iets essentieels ontbreekt dat opnieuw ontvangen, geactiveerd of hersteld zou moeten worden.
En daar botst de gedachte frontaal met 2 Petrus 1:3, waarin staat dat Gods Goddelijke kracht ons alles wat tot het leven en de godzaligheid behoort, geschonken heeft.
Een Bijbelgedeelte dat de hele gedachte achter het charismatische There is More-mantra behoorlijk op zijn kop zet.
Petrus schrijft:
“Genade en vrede zij u vermenigvuldigd door de kennis van God, en van Jezus, onzen Heere; Gelijk ons Zijn Goddelijke kracht alles, wat tot het leven en de godzaligheid behoort, geschonken heeft, door de kennis Desgenen, Die ons geroepen heeft tot heerlijkheid en deugd; Door welke ons de grootste en dierbare beloften geschonken zijn, opdat gij door dezelve der Goddelijke natuur deelachtig zoudt worden, nadat gij ontvloden zijt het verderf, dat in de wereld is door de begeerlijkheid.” (2 Petrus 1:2–4, STV)
Petrus begint met een opmerkelijke uitspraak:
“Genade en vrede zij u vermenigvuldigd door de kennis van God, en van Jezus, onzen Heere;” (2 Petrus 1:2, STV)
Genade en vrede mogen vermenigvuldigd worden.
Er is dus inderdaad sprake van méér!
Maar waardoor?
Niet door het ontvangen van een bijzondere zalving. Niet door een profetische activatie. Niet door een handoplegging van een internationaal bekende spreker. Niet door een conferentie waarop geestelijke kracht zou worden overgedragen.
Door de kennis van God en van Jezus Christus.
Het woord dat Petrus hier gebruikt, epignosis, duidt op kennis of erkenning die verder gaat dan het oppervlakkig bekend zijn met iemand. Het gaat om het leren kennen van God en van de Here Jezus Christus zoals Hij Zich heeft geopenbaard.
Petrus wijst de gelovige dus niet naar een bijzondere ervaring, maar naar een Persoon.
En die Persoon leren wij kennen door Zijn Woord.
Dat betekent niet dat het christelijke leven zonder beleving is. Maar de ervaring is niet de bron van de waarheid. Gods openbaring is dat.
Een gelovige hoeft niet voortdurend iets nieuws te ontvangen om dichter bij Christus te komen. Hij mag groeien in de kennis van Degene Die hij al kent.
De charismatische slogan zegt: er is meer te ontvangen. Petrus zegt: er is meer te kennen.
2 Petrus 1:3: God heeft ons alles geschonken
Dan volgt vers 3.
En hier wordt het echt ongemakkelijk voor de gedachte dat de gelovige nog allerlei geestelijke aanvullingen nodig heeft.
“Gelijk ons Zijn Goddelijke kracht alles, wat tot het leven en de godzaligheid behoort, geschonken heeft, door de kennis Desgenen, Die ons geroepen heeft tot heerlijkheid en deugd;” (2 Petrus 1:3, STV)
Petrus gebruikt een woord dat weinig ruimte laat voor misverstanden.
Alles.
Niet veel.
Niet het meeste.
Niet voldoende om een begin te maken, waarna de gelovige voor de rest afhankelijk wordt van bijzondere bedieningen.
Alles wat tot het leven en de godzaligheid behoort.
En let ook op de tijd waarin Petrus spreekt.
Gods Goddelijke kracht heeft geschonken.
Petrus spreekt over een gave die al gegeven is.
Het fundament voor het geestelijke leven moet niet nog gelegd worden. God heeft voorzien in wat daarvoor nodig is.
Hier wordt niet gezegd dat een gelovige alles al weet, alles al begrijpt of nooit meer tekortschiet. Evenmin betekent het dat iedere geestelijke gave aan iedere gelovige gegeven is.
Maar het betekent wel dat de gelovige niet als een geestelijk incompleet mens hoeft te leven, in afwachting van een bijzondere overdracht van kracht die hem eindelijk geschikt maakt voor het christelijke leven.
De apostel zegt dat Gods kracht hem alles geschonken heeft wat daarvoor nodig is.
Hoezo ‘meer’?
Wat is dan precies dat ontbrekende?
En waar staat in de Schrift dat bepaalde mensen bevoegd zijn om het ontbrekende door een bijzondere zalving aan te vullen?
Die vragen verdienen een antwoord.
Niet een getuigenis over een indrukwekkende ervaring.
Niet een verwijzing naar een wonderlijke gebeurtenis.
Maar een antwoord vanuit de Bijbel.
Petrus gaat verder:
“Door welke ons de grootste en dierbare beloften geschonken zijn, opdat gij door dezelve der Goddelijke natuur deelachtig zoudt worden, nadat gij ontvloden zijt het verderf, dat in de wereld is door de begeerlijkheid.” (2 Petrus 1:4, STV)
Ook hier staat weer dat God iets geschonken heeft.
Zijn grootste en dierbare beloften.
En vervolgens zegt Petrus dat de gelovigen door deze beloften deel krijgen aan de Goddelijke natuur.
Niet doordat een bijzondere bedienaar zijn zalving overdraagt.
Niet doordat iemand een nieuwe geestelijke dimensie binnengaat.
Niet doordat een gelovige op een conferentie een bovennatuurlijke aanraking ervaart.
Maar door Gods beloften.
Dat ‘deelhebben aan de Goddelijke natuur’ betekent niet dat de mens God wordt. Het gaat om het nieuwe leven dat God schenkt en dat zich openbaart in een leven dat niet langer beheerst wordt door het verderf van deze wereld.
En hoe leert de gelovige die beloften kennen?
Door Gods Woord.
Daar ligt een bijzonder belangrijk verschil.
In de Schrift wordt de gelovige steeds weer gewezen op de betrouwbaarheid van wat God heeft gezegd.
Binnen een ervaringsgerichte geloofspraktijk verschuift de aandacht gemakkelijk naar wat iemand heeft gevoeld, gezien, gehoord of ontvangen.
Maar gevoelens kunnen bedriegen.
Ervaringen kunnen verkeerd geïnterpreteerd worden.
En mensen kunnen zich vergissen, ook wanneer zij ervan overtuigd zijn dat God rechtstreeks tot hen gesproken heeft.
Gods Woord daarentegen blijft staan.
Waarom zou een gelovige achter een nieuwe geestelijke ervaring aan moeten lopen, terwijl God hem eenvoudig oproept te vertrouwen op Zijn grootste en dierbare beloften?
Geestelijke groei of voortdurend geestelijk tekort?
Hier wordt de gedachte achter ‘There is More’ niet alleen leerstellig problematisch, maar ook behoorlijk banaal.
Want de boodschap veronderstelt telkens opnieuw een tekort.
Je hebt Christus, maar er is meer.
Je hebt de Heilige Geest ontvangen, maar er is meer.
Je hebt Gods Woord, maar er is meer.
Je bent gezegend met alle geestelijke zegeningen in Christus, maar blijkbaar is er toch nog iets wat je mist.
En dat méér wordt vervolgens verbonden aan bijzondere bijeenkomsten, bedieningen, gebeden en overdrachten van zalving.
(De gelovige dreigt zo van zijn zekerheid in Christus afgeleid te worden.Naar het verlangen naar een volgende (de zoveelste?) ervaring.
Dat hoeft niet per se de bedoeling van iedere spreker of organisator te zijn. Maar het is wel een gevaarlijke uitwerking van deze manier van denken.
Want wie voortdurend hoort dat er meer beschikbaar is, gaat zich vanzelf afvragen wat hij blijkbaar nog niet heeft.
En zo ontstaat een geestelijk tekort dat de apostel Petrus helemaal niet aanwijst.
Sterker nog: Petrus zegt het tegenovergestelde.
Alles geschonken.
De grootste en dierbare beloften geschonken.
Genade en vrede vermenigvuldigd door de kennis van Christus.
Wat de Bijbel presenteert als een geschonken rijkdom, als een voldongen feit, dreigt in de moderne charismatische praktijk te veranderen in iets waar de gelovige telkens opnieuw naar moet zoeken.
En daar wringt de schoen.
De vraag is niet of de Gemeente tot volwassenheid moet komen.
De vraag is waarom die wasdom afhankelijk zou zijn van ‘aanvullende zalving, bijzondere bedieningen en bovennatuurlijke ervaringen’, terwijl Petrus groei rechtstreeks verbindt aan de kennis van Christus en Gods beloften.
Zie ook
