Here Jezus Christus

Jesaja 28:11, andere tongen en de Naam van Jezus

door

Jesaja 28:11, andere tongen en de Naam van Jezus

Profetie, taal en leerstellige consequenties

Een vraag die zelden expliciet wordt gesteld, maar des te meer gewicht draagt, is deze:

Waarom is het Nieuwe Testament niet in het Hebreeuws geschreven, maar in het koine Grieks?

Het gebruikelijke antwoord luidt: “omdat Grieks de wereldtaal was.” Dat is historisch correct — maar leerstellig onvoldoende. Wie Schrift met Schrift vergelijkt, stuit onvermijdelijk op Jesaja 28:11, een tekst die door de apostel Paulus zelf wordt aangehaald en toegepast. Die tekst blijkt niet slechts een losse waarschuwing, maar een profetisch principe dat diep ingrijpt in de overgang van het Oude naar het Nieuwe Testament.

De profetie van Jesaja 28:11

“Want door belachelijke lippen en door een andere tong zal Hij tot dit volk spreken.” (STV)

De context van Jesaja 28 is scherp en confronterend. Israël, met name de leiders,  weigert te luisteren naar Gods duidelijke, herhaalde onderwijzing. Zij bespotten het Woord als kinderachtig en simplistisch.

Gods antwoord is indringend: als jullie Mijn verstaanbare taal verwerpen, dan zal Ik tot jullie spreken in een taal die jullie níét verstaan.

Historisch wijst dit op buitenlandse overheersers, maar leerstellig wordt hier een principe vastgelegd:

Het spreken van God in een andere taal is een teken van oordeel over ongeloof

Paulus bevestigt de profetische lijn

Paulus haalt deze tekst expliciet aan in 1 Korinthe 14:21 en noemt haar zelfs “de wet”. Zijn conclusie is helder: vreemde talen zijn een teken voor ongelovigen, in de eerste plaats voor Israël.

Hiermee maakt Paulus duidelijk dat taal in de heilsgeschiedenis geen neutraal gegeven is. Het hoe van Gods spreken draagt betekenis, niet alleen het wat.

Van Hebreeuws naar andere tongen

In het Oude Testament spreekt God primair:

  • via Hebreeuwse profeten
  • tot één verbondsvolk
  • binnen een nationale bedding

In het Nieuwe Testament verandert dit zichtbaar:

  • Pinksteren gaat gepaard met meerdere talen
  • de prediking richt zich op de volken
  • de Schrift wordt vastgelegd in koine Grieks

Dit is geen toeval, maar een uitwerking van Jesaja 28. God spreekt nog steeds, maar niet langer uitsluitend Hebreeuws.

De Septuaginta als schakel

Eeuwen vóór Christus bestond al de Griekse vertaling van het Oude Testament: de Septuaginta. Feitelijk betekent dit:

  • Gods Woord functioneerde al buiten het Hebreeuws
  • de apostelen citeren het Oude Testament meestal in Griekse vorm
  • Grieks was al een drager van openbaring

God had Zijn Woord dus al losgemaakt van één exclusieve taal, nog vóór het Nieuwe Testament werd geschreven.

Oordeel én Genade in één beweging

Wat in Jesaja 28 oordeel is voor een ongehoorzaam Israël, wordt in het Nieuwe Testament tegelijk genade voor de volken. Dezelfde ‘andere tongen’ die oordeel aankondigen, openen nu het heil wereldwijd.

Paulus verwoordt dit scherp in Romeinen 11: door Israëls val is het heil naar de heidenen gekomen. Het Grieks van het Nieuwe Testament belichaamt deze verschuiving.

De Naam van Jezus en de kwestie ‘Yeshua’

In dit licht is ook de hedendaagse neiging om consequent over “Yeshua” te spreken leerstellig en historisch problematisch.

Het Nieuwe Testament is geschreven in het Grieks en gebruikt consequent de naam Ἰησοῦς (Iēsous). Dat is geen hellenisering uit onwetendheid, maar een bewuste en geïnspireerde keuze. De apostelen — Joden — hadden geen enkele moeite om de Messias met zijn Griekse naamvorm aan te duiden.

De redenering dat alleen “Yeshua” authentiek zou zijn, miskent:

  • dat God Zelf ervoor koos Zijn Zoon in een Griekstalig corpus te laten verkondigen
  • dat de naam Iēsous rechtstreeks is afgeleid van de Hebreeuwse naam, maar aangepast aan de ontvangende taal
  • dat taalverandering geen geestelijk verlies impliceert

Sterker nog: het vasthouden aan een exclusief Hebreeuwse naam/taal staat haaks op het principe van Jesaja 28. God spreekt juist in andere tongen — ook als het om de Naam gaat.

De Nederlandse naam Jezus (via Latijn Iesus) is daarom geen verbastering, maar een legitieme voortzetting van dezelfde beweging: verstaanbaarheid voor de hoorders.

Geen ‘heilige taal’, maar een heilig Woord

De Schrift leert nergens dat één taal heiliger zou zijn dan een andere. Integendeel:

  • gehoorzaamheid gaat boven taalvorm
  • verstaanbaarheid is een goddelijk principe
  • God past Zijn spreken aan aan Zijn doel

Het Nieuwe Testament in het Grieks — inclusief de Naam Iēsous — is geen concessie aan de cultuur, maar een leerstellig signaal: God spreekt nu tot de wereld.

Conclusie

Jesaja 28:11 vormt een profetische sleutel tot:

  • Pinksteren
  • de heidenzending
  • het Grieks van het Nieuwe Testament
  • én de naamgeving van Jezus

Dat het Nieuwe Testament niet in het Hebreeuws is geschreven, en dat de Messias daarin Iēsous heet, is allesbehalve toeval. Het is oordeel over ongeloof, genade voor de volken en een bevestiging dat God niet gebonden is aan één taal — ook niet aan één naamvorm.

Zoals Jesaja voorzegde: God zou spreken door andere tongen.

Johannes 10 vers 5

door

Johannes 10 vers 5

De context van dit vers lezen we in Johannes 10

1 VOORWAAR, voorwaar zeg Ik ulieden: Die niet ingaat door de deur in den stal der schapen, maar van elders inklimt, die is een dief en moordenaar.
2 Maar die door de deur ingaat, is een herder der schapen.
3 Dezen doet de deurwachter open, en de schapen horen zijn stem; en hij roept zijn schapen bij name, en leidt ze uit.
4 En wanneer hij zijn schapen uitgedreven heeft, zo gaat hij voor hen heen; en de schapen volgen hem, overmits zij zijn stem kennen.
5 Maar een vreemde zullen zij geenszins volgen, maar zullen van hem vlieden, overmits zij de stem der vreemden niet kennen.
6 Deze gelijkenis zeide Jezus tot hen; maar zij verstonden niet wat het was, dat Hij tot hen sprak.

De reden dat de schapen zullen weglopen voor een vreemde, is dat zij de stem van hun herder kennen, (in vers 4) en naar een vreemde niet zullen luisteren.

Overdrachtelijk gesproken is het zo dat gelovigen met een getraind oor niet zullen luisteren naar vreemde leraars, die met een ‘andere stem’ spreken. Zorg er dus voor dat je ‘de stem’ van Jezus kent.

 

Waarom “Verbondstheologie” tekort schiet

door

Waarom “Verbondstheologie” tekort schiet

Gebrek aan expliciete Bijbelse grondslag

Een fundamenteel probleem van de verbondstheologie (pdf) is dat deze steunt op een theologisch geconstrueerd raamwerk dat niet expliciet zo in de Schrift wordt aangereikt. Centrale pijlers zoals het “Werkverbond” en het “Genadeverbond” worden nergens systematisch benoemd of uitgewerkt in de Bijbel zelf.

Ze zijn het resultaat van latere theologische reflectie, niet van directe uitleg.

Dat betekent dat definities en structuren vaak van buitenaf aan de tekst worden opgelegd. De theologie fungeert dan als bril waardoor de Schrift gelezen moet worden, in plaats van dat de Schrift zelf de leer voortbrengt. Dit staat in scherp contrast met begrippen als bedeling (oikonomia), die wél expliciet en herhaaldelijk in het Nieuwe Testament voorkomen, vooral in de brieven van Paulus.

Veronachtzaming van heilshistorische verschillen

De verbondstheologie benadert de Bijbel als één uniforme geschiedenis waarin wezenlijk niets verandert. Adam, Abraham, Mozes en de Christen worden gezien als deelnemers aan hetzelfde verbond, met hooguit andere uiterlijke vormen.

Hierdoor vervagen de duidelijke verschillen die de Schrift zelf maakt tussen tijdperken, verantwoordelijkheden en openbaring. De voortgang in Gods handelen wordt afgevlakt. Uitspraken als dat Adam “bij de Kerk hoorde” of dat Abraham op exact dezelfde wijze wedergeboren zou zijn als een gelovige vandaag, zijn daar het gevolg van. Zulke conclusies doen geen recht aan het feit dat Gods openbaring toeneemt, verdiept en verandert in vorm door de geschiedenis heen.

Onvermogen om Wet en Genade te onderscheiden

Hoewel de verbondstheologie belijdt dat de mens door genade behouden wordt, blijft de Wet, als leefregel, in de praktijk een blijvende norm binnen het christelijk leven. De Wet wordt niet werkelijk losgelaten, maar krijgt een andere functie.

Dit leidt tot een voortdurende vermenging van Sinaï en Golgotha. Begrippen als rechtvaardiging en heiliging, positie en wandel, worden onvoldoende onderscheiden. Paulus’ scherpe uitspraken dat de gelovige “niet onder de wet” is, of dat wie door de wet gerechtvaardigd wil worden “van de Genade vervallen” is, passen moeilijk binnen dit kader en worden daarom vaak afgezwakt of hervertaald.

Het gevolg is een geloofsbeleving waarin Genade wel wordt beleden, maar niet volledig wordt beleefd.

Israël ten opzichte van de Gemeente

Een cruciaal probleem is dat Israël en de Gemeente worden gezien als één en hetzelfde volk, slechts in verschillende fasen van hetzelfde verbond. Daarmee verdwijnt het onderscheid dat de Schrift zelf consequent maakt.

Concrete beloften aan Israël – zoals land, herstel, nationale bekering en toekomstig koningschap – worden vergeestelijkt en toegepast op de Kerk. Dit maakt grote delen van de profetieën hun oorspronkelijke betekenis kwijt. Met name de hoofdstukken Romeinen 9–11 worden binnen dit systeem lastig te duiden, omdat daar nadrukkelijk gesproken wordt over een toekomstig herstel van Israël als volk.

Wanneer Israël zijn eigen plaats verliest, verliest ook Gods trouw aan Zijn beloften haar zichtbare gestalte.

Neutralisering van toekomstige profetie

Veel verbondstheologische benaderingen kennen uiteindelijk slechts één toekomstmoment: de jongste dag. Alles daartussen verdwijnt. Profetieën worden geestelijk geïnterpreteerd, symbolisch gemaakt of geacht reeds vervuld te zijn.

Hierdoor verliezen profetische gedeelten hun tijdstructuur en concrete verwachting. Het duizendjarig rijk wordt ontkend of herleid tot een geestelijke realiteit in het heden. Openbaring wordt omgevormd tot een beschrijving van kerkgeschiedenis of morele strijd, in plaats van een profetisch boek met toekomstperspectief.

Dit staat op gespannen voet met de duidelijke tijdsaanduidingen en verwachtingen die de Schrift zelf aanreikt.

Willekeurige toepassing van Schriftgedeelten

Doordat alles in principe voor hetzelfde verbond en hetzelfde volk zou gelden, ontbreekt een helder antwoord op de vraag: voor wie is deze tekst bedoeld?

Het gevolg is een selectieve omgang met de Schrift. Sommige teksten worden rechtstreeks toegepast op de gelovige vandaag, terwijl andere teksten worden genegeerd, vergeestelijkt of naar de achtergrond geschoven. Er is geen consistente uitleg. Dat leidt tot innerlijke tegenstrijdigheden en pastorale verwarring.

Onderschatting van Paulus’ unieke bediening

De openbaring die aan Paulus is toevertrouwd wordt binnen de verbondstheologie meestal gezien als een verdere uitleg van bestaande waarheden, niet als de introductie van een nieuwe huishouding.

Daarmee verdwijnt het gewicht van Paulus’ uitspraken over een verborgenheid die in eerdere eeuwen niet bekendgemaakt was. De Gemeente wordt alsnog ingepast in Israëls profetische lijn, terwijl Paulus juist benadrukt dat hier iets totaal nieuws is geopenbaard. De radicaliteit van zijn evangelie wordt zo afgezwakt.

Theologische geslotenheid

De verbondstheologie functioneert in de praktijk vaak als een gesloten systeem. Wanneer Schriftgedeelten niet goed passen, wordt niet het systeem herzien, maar de uitleg aangepast.

Dat maakt het moeilijk om werkelijk open te blijven voor wat de tekst zegt. Schriftgegevens die spanning oproepen worden gladgestreken, en alternatieve benaderingen worden snel als gevaarlijk of onschriftuurlijk bestempeld. Zo wordt de leer zelf uitgangspunt, in plaats van de Schrift.

Pastorale gevolgen

De vermenging van bedelingen heeft niet alleen leerstellige, maar ook pastorale gevolgen. Veel gelovigen blijven leven onder druk, onzekerheid en prestatiedenken. De rust van de volbrachte verlossing komt zo onvoldoende tot haar recht.

Waar Paulus spreekt over zekerheid, vrede en vrijheid in Christus, ontstaat in de praktijk vaak een geloofsleven dat draait om toetsing, zelfonderzoek en morele spanning. Dat is geen klein bijverschijnsel, maar een direct gevolg van het ontbreken van helder onderscheid.

Samenvattend

De kern van de kritiek is niet dat de verbondstheologie niets goeds voortbrengt, maar dat zij te weinig onderscheid maakt. Juist dat onderscheid is nodig om de Schrift recht te doen, Gods heilsplan in zijn samenhang te zien en werkelijk te leven uit Genade.

Wie de verschillen negeert, loopt vast in verwarring.
Wie ze erkent, ontdekt orde, rust en diepte in het Woord.

zie ook:

De vloek van de wet

Bedelingen….

Welke taal Jezus sprak

door

Welke taal Jezus sprak

Sprak Jezus Grieks? Een vraag die meer beantwoordt dan je denkt

“Sprak Jezus eigenlijk wel Grieks?”
Het is zo’n vraag die vaak opduikt in reacties onder Bijbelvideo’s of artikelen. Meestal wordt deze gesteld met een zekere achterdocht: als Jezus Aramees sprak en de evangeliën Grieks zijn, hoeveel van Zijn woorden zijn dan nog betrouwbaar?

Achter die vraag zit meer dan taalkunde. Ze raakt aan vertrouwen in de tekst van het Nieuwe Testament zelf.

De profeet Jesaja sprak honderden jaren voordien al;

“Daarom zal Hij door belachelijke lippen en door een andere tong tot dit volk spreken,” (Jesaja 28:11 STV)

De verleiding van een ‘Aramese ontsnapping’

Het idee is bekend: Jezus sprak Aramees, de evangelisten schreven Grieks, en dus zouden veel fijne betekenisnuances – werkwoordstijden, woordkeuze, zelfs theologische accenten – eigenlijk niet van Jezus zelf zijn. Soms wordt dit gebruikt om lastige uitspraken te relativeren.
“Zo zal Hij het wel niet letterlijk bedoeld hebben.”

Maar hier wringt iets. We bezitten geen Aramese brontekst van de evangeliën. Wat we wél hebben, is de Griekse tekst zoals die is overgeleverd en ontvangen door de kerk. De vraag is dus niet: wat zou Jezus misschien in het Aramees gezegd hebben?
De echte vraag is: kunnen we vertrouwen op het Grieks dat we hebben?

Stanley Porter en een verrassend antwoord

Juist op dat punt is het onderzoek van Stanley E. Porter verhelderend. In zijn invloedrijke artikel Did Jesus Ever Teach in Greek? (pdf 1993) komt hij tot een duidelijke conclusie:

Ja – Jezus sprak zeer waarschijnlijk bij verschillende gelegenheden Grieks.

Niet als academische uitzondering, maar als realistische optie binnen zijn dagelijkse bediening.

Galilea was geen taaleiland

Vaak wordt Galilea voorgesteld als een afgelegen, Arameessprekende uithoek. In werkelijkheid was Beneden-Galilea sterk beïnvloed door de Grieks-hellenistische cultuur:

  • het lag tussen handelsroutes;
  • het was omringd door Griekstalige steden;
  • Grieks functioneerde als handelstaal en omgangstaal.

Vissers, tollenaars en handelaars konden zich eenvoudigweg niet permitteren om géén Grieks te spreken. Dat geldt dus ook voor meerdere discipelen van Jezus.

De Bijbel zelf hint al richting Grieks

Ook het Nieuwe Testament zelf geeft subtiele maar belangrijke aanwijzingen:

  • In Handelingen 6 wordt onderscheid gemaakt tussen Hellenisten en Hebreeën – een duidelijk taalkundig onderscheid.
  • De zeven mannen die worden aangesteld om de Griekssprekende gemeente te dienen, hebben allemaal Griekse namen.
  • Galilea wordt genoemd als “Galilea der heidenen” – geen toeval, maar context.

Dit wijst op een samenleving waarin meertaligheid normaal was.

Archeologie spreekt mee

Buitenbijbelse gegevens versterken dit beeld aanzienlijk:

  • Papyrusvondsten uit Palestina (contracten, huwelijksakten, schuldbekentenissen) zijn vaak in het Grieks.
  • Joodse religieuze literatuur werd niet zelden in het Grieks geschreven of bewaard.
  • Ongeveer zeventig procent van alle bekende Joodse inscripties uit het Middellandse Zeegebied is Grieks.

Dat is geen randverschijnsel meer.

Jezus’ eigen gesprekken

Twee evangeliepassages zijn bijzonder veelzeggend.

Jezus en Pilatus

Het verhoor van Jezus door Pilatus verloopt snel, zonder tolk. Pilatus sprak vrijwel zeker geen Aramees. Grieks is hier veruit de meest waarschijnlijke voertaal.

De Syro-Fenicische vrouw

In Marcus 7 wordt deze vrouw expliciet Grieks genoemd. De woordkeuze in het gesprek – inclusief een betekenisvol verkleinwoord – werkt alleen goed als Jezus hier daadwerkelijk Grieks sprak.

Wat betekent dit?

Niet dat Jezus altijd Grieks sprak. Aramees was zonder twijfel zijn moedertaal. Maar het idee dat Hij uitsluitend Aramees sprak, houdt geen stand.

En dat heeft gevolgen:

  • De Griekse tekst van het Nieuwe Testament hoeft niet constant verdedigd te worden tegen een hypothetisch Aramees origineel.
  • Taalkundige nuances in het Grieks mogen serieus genomen worden.
  • Jezus’ woorden komen dichterbij, niet verderaf.

Géén heilige taal

Misschien is dit wel de diepste les. God heeft geen “heilige voorkeurstaal”.
De Bijbel zelf ademt meertaligheid. En Jezus, midden in een cultureel kruispunt, sprak de talen van de mensen die Hij ontmoette.

Niet om theologisch veilig te blijven –
maar eenvoudig om verstaan en begrepen te worden.

Bekering – geen religieuze emotie, maar een noodzakelijke omkeer

door

Bekering – geen religieuze emotie, maar een noodzakelijke omkeer

Het woord bekering roept bij veel mensen weerstand op.
Het klinkt als morele druk, emotie of religieuze manipulatie.
Maar in de Bijbel is bekering geen gevoel en geen prestatie —
het is een logische en noodzakelijke reactie op waarheid.

Wie het Evangelie serieus neemt, kan bekering niet overslaan.

Wat bekering níét is

Om misverstanden meteen weg te nemen.

Bekering is niet:

  • een plotseling religieus gevoel
  • huilen of schuld ervaren op zichzelf
  • een beter of netter mens worden
  • je leven “op orde brengen” voor God

Al deze dingen kunnen voorkomen,
maar ze zijn niet de essentie.

Wat bekering wél is

Bijbelse bekering begint niet bij gedrag,
maar bij denken – en dieper nog: stoppen met zelfrechtvaardiging.

De mens heeft van nature de neiging zichzelf te verdedigen:

  • “Ik ben toch geen slecht mens”
  • “Ik doe mijn best”
  • “God zal dat wel begrijpen”

De Bijbel noemt dat geen nederigheid, maar verzet.

“Want zij, de rechtvaardigheid Gods niet kennende, en hun eigen gerechtigheid zoekende op te richten, zijn der rechtvaardigheid Gods niet onderworpen.”
(Romeinen 10:3, Statenvertaling)

Bekering is daarom dit:
stoppen met jezelf rechtvaardigen en God gelijk geven.

Bekering en geloof horen altijd samen

In de Bijbel zijn bekering en geloof geen losse stappen,
maar twee kanten van één beweging.

“Betert u, en gelooft het Evangelie.”
(Markus 1:15)

Bekering: je afkeren van je eigendunk
Geloof: je toevertrouwen aan Christus

Wie zegt te geloven maar vasthoudt aan eigen gelijk, gelooft niet werkelijk.
Wie zegt zich te bekeren maar niet vertrouwt op Christus, blijft in zichzelf steken.

Bekering is geen voorwaarde om genade te verdienen

Een belangrijk punt.

De Bijbel leert niet:

“Bekeer je, dan zal God misschien genadig zijn.”

Maar:

God is genadig — daarom is bekering noodzakelijk.

“Of veracht gij den rijkdom Zijner goedertierenheid… niet wetende dat de goedertierenheid Gods u tot bekering leidt?”
(Romeinen 2:4)

Bekering verdient niets.
Maar zonder bekering blijft de mens zich verzetten tegen genade.

Waarom bekering onvermijdelijk is

Zonder bekering blijft het Evangelie iets abstracts:
interessant wellicht maar niet persoonlijk.

Met bekering wordt het beslissend.

“God dan verkondigt nu aan alle mensen alom, dat zij zich bekeren.”
(Handelingen 17:30)

Niet als religieuze dwang,
maar als antwoord op de werkelijkheid: God is heilig, de mens schuldig, Christus de Redder.

Samengevat

Bekering is stoppen met jezelf te verdedigen en buigen voor Gods oordeel,
om je volledig toe te vertrouwen aan Jezus Christus.

Geen emotionele truc.
Geen moreel project.
Maar een noodzakelijke omkeer wanneer waarheid je confronteert.

Ik verlang ernaar jou aan “de andere kant” te ontmoeten.

Maar God verlangt dat oneindig veel meer dan ik, en je bent van harte welkom!

Lees ook;

Het Evangelie in lekentaal – geen mening, maar goed nieuws

 

 

Het Evangelie in lekentaal – geen mening, maar goed nieuws

door

Het Evangelie in lekentaal – geen mening, maar goed nieuws

Misschien zie je het christelijk geloof als iets persoonlijks: “werkt voor jou, maar niet voor mij.”
Toch presenteert de Bijbel het Evangelie niet als een gevoel of levensstijl, maar als nieuws over de werkelijkheid.
En nieuws is óf waar, óf niet.
Dit artikel legt dat Evangelie nuchter uit, zodat je het kunt beoordelen op inhoud, niet op emotie.

Het probleem: verantwoordelijkheid tegenover God

De Bijbel begint met één uitgangspunt: God is Schepper en Rechter.
Dat betekent dat de mens niet neutraal is, maar verantwoordelijk.

“Er is niemand rechtvaardig, ook niet één.”
(Romeinen 3:10, STV)

Zonde is niet alleen zware misdaad, maar ook leven zonder God, alsof Hij er niet toe doet.
De conclusie is helder:

“Want het loon der zonde is de dood.”
(Romeinen 6:23a)

Geen dreiging maar gevolg.

Waarom ‘goed leven’ het niet oplost

Goede daden zijn waardevol, maar lossen schuld niet op.
De maatstaf is niet vergelijking met anderen, maar Gods heiligheid.

“Want wie de gehele wet zal houden, en in één zal struikelen, die is schuldig geworden aan alle.”
(Jakobus 2:10)

Zoals in een rechtbank: goed gedrag wist schuld niet uit.

Het Evangelie: God grijpt Zelf in

Hier begint het Evangelie.

“Maar God bevestigt Zijn liefde jegens ons, dat Christus voor ons gestorven is, als wij nog zondaars waren.”
(Romeinen 5:8)

Jezus Christus stierf niet als voorbeeld, maar als plaatsvervanger.

“Die geen zonde gekend heeft, heeft Hij zonde voor ons gemaakt; opdat wij zouden worden rechtvaardigheid Gods in Hem.”
(2 Korinthe 5:21)

Schuld wordt gedragen, gerechtigheid daarentegen wordt ontvangen.

Hoe iemand hier deel aan krijgt

Niet door religie of prestaties, maar door geloof — God op Zijn woord vertrouwen.

“Want uit genade zijt gij zalig geworden door het geloof; en dat niet uit u, het is Gods gave; niet uit de werken.”
(Efeze 2:8–9)

Een eerlijke conclusie

Dit Evangelie kan worden afgewezen, waarvan ik met heel mijn hart hoop dat je dat niet zult doen.
Maar kan niet afgewimpeld worden, of afgedaan als “jouw mening” zonder positie te kiezen.

Als God heilig is,
als de mens werkelijk schuldig is,
en als Christus werkelijk gestorven en opgestaan is 

dan is het Evangelie geen optie,
maar ontzettend goed nieuws met gevolgen.

“Want ik schaam mij het Evangelie van Christus niet; want het is een kracht Gods tot zaligheid voor een ieder die gelooft.”
(Romeinen 1:16)

lees ook:

Bekering – geen religieuze emotie, maar een noodzakelijke omkeer

Israël in de Bijbel is niet hetzelfde als de moderne Joodse staat

door

Israël in de Bijbel is niet hetzelfde als de moderne Joodse staat

Christenzionisme: waarom het botst met Romeinen 9-11

Binnen sommige kerkelijke, evangelische en charismatische kringen wordt de moderne staat Israël vaak voorgesteld als een directe vervulling van Bijbelse profetie. Kritiek daarop geldt al snel als “onbijbels” of zelfs “antisemitisme”. Toch is deze aanname moeilijk te verenigen met de duidelijke lijn van de Schrift — met name met Romeinen 9–11.

Wat Christenzionisme beweert

Christenzionisme gaat, expliciet of impliciet, uit van de volgende aannames:

  • de moderne staat Israël is een rechtstreekse voortzetting van het Bijbelse volk Israël
  • politieke gebeurtenissen sinds 1948 zijn profetische vervullingen
  • onvoorwaardelijke steun aan de Israëlische staat is een geestelijke plicht
  • kritiek op de staat Israël is verzet tegen Gods heilsplan

Deze aannames klinken vroom, maar zijn exegetisch zwak en Bijbels onhoudbaar.

Paulus spreekt niet over staten, maar over heil

Wanneer Paulus in Romeinen 9–11 over Israël spreekt, gaat het nergens over:

  • grenzen
  • regeringen
  • militaire macht
  • nationale soevereiniteit

Het gaat over:

  • verkiezing
  • verharding
  • genade
  • geloof en ongeloof

“Want zij zijn niet allen Israël, die uit Israël zijn.”
(Romeinen 9:6, STV)

Christelijk zionisme maakt van Israël primair een politiek subject, terwijl Paulus Israël behandelt als een heilshistorisch volk onder Gods hand.

 De olijfboom

Romeinen 11 is voor christelijk zionisme lastig. Paulus leert daar:

  • Israël is de natuurlijke tak
  • heidenen zijn wilde takken
  • ongelovige takken zijn afgebroken
  • gelovigen worden ingeënt

Nergens suggereert Paulus:

  • een apart heilsprogramma voor een seculiere staat
  • een automatische zegen op grond van etniciteit
  • een profetische status van ongelovige meerderheid

Integendeel:

“Zie dan de goedertierenheid en de strengheid Gods; de strengheid wel over degenen die gevallen zijn, maar de goedertierenheid over u…..”
(Romeinen 11:22, STV)

Christenzionisme verandert Genade in geopolitiek

Beloften zonder geloof bestaan niet

Een cruciale denkfout van Christenzionisme is dat het beloften loskoppelt van geloof.
Maar de Bijbel in het algemeen, en hier in het bijzonder de apostel Paulus, doet dat nergens.

“Zo zijt gij dan niet meer vreemdelingen en bijwoners, maar medeburgers der heiligen.”
(Efeze 2:19, STV)

Heidenen delen in de zegen in Christus, niet door steun aan een staat. Welke dan ook.
Evenzo deelt Israël alleen in herstel door bekering, niet door afstamming of seculiere staatvorming.

“De roeping Gods is onberouwelijk”

Romeinen 11:29 wordt vaak aangehaald alsof het betekent:

“Wat Israël ook doet, God staat erachter.”

Maar Paulus’ punt is anders:

  • God laat Zijn volk niet vallen
  • maar Hij keurt ongeloof af
  • behoud komt langs dezelfde weg als altijd: geloof

“En ook zij, indien zij niet blijven in het ongeloof, zullen ingeënt worden.”
(Romeinen 11:23, STV)

Christelijk zionisme belooft herstel zonder bekering.
Dát is niet het Evangelie!

Een andere Jezus, een ander Koninkrijk

Waar christenzionisme focust op:

  • aardse macht
  • nationale grootheid
  • territoriale heerschappij

verkondigt het Nieuwe Testament:

  • een verworpen Messias
  • een geestelijk Koninkrijk
  • een kruis vóór de kroon

“Mijn Koninkrijk is nu niet van deze wereld.”
(Johannes 18:36, STV)

Wie Zijn Koninkrijk verwart met een moderne staat, mist de aard en reikwijdte van Christus’ heerschappij.

Samengevat

Christenzionisme is geen onschuldig detail. Want het:

  • vermengt Bijbel met politiek
  • vervangt Schriftuitleg door actualiteit
  • verschuift de hoop van de toekomst van Christus naar een staat

Het is geen Bijbelse Israël-visie, maar een moderne ideologie met een Christelijke verpakking.

Wie Paulus serieus neemt, kan Israël liefhebben zonder een staat te verereren
en kan in Gods beloften geloven zonder ze politiek te maken.

Zie ook:

“Koning Jezus”

“Koning Jezus” (vervolg)

De toekomstige en zekere bekering van Israël, – geen automatisme

 

Heeft een voorganger bijzonder gezag over een gelovige?

door

Heeft een voorganger bijzonder gezag over een gelovige?

In kerken wordt – soms openlijk, soms subtiel – de indruk gewekt dat een voorganger, dominee of geestelijk leider bijzonder gezag zou hebben over, het geloof of de keuzes van een gelovige. In een preek die ik onlangs hoorde werd zoiets verondersteld met een voorbeeld.

Wie daar vragen bij stelt, krijgt al snel te horen dat hij “ongehoorzaam” is, “onder gezag moet leren staan” of “tegen God ingaat”.

Maar is dat wel Bijbels?

Het enige absolute gezag in de gemeente

Het Nieuwe Testament is hier opvallend eenduidig over
Christus alleen is het Hoofd van de gemeente.

“En Hij is het Hoofd des lichaams, namelijk der gemeente,.”
(Kolossenzen 1:18 STV)

Er is geen tweede hoofd, geen plaatsvervanger en geen aardse autoriteit die tussen Christus en de gelovige instaat.

Jezus Zelf zegt zelfs expliciet:

“Een is uw Meester, en gij zijt allen broeders.”
(Mattheüs 23:8 STV)

Dat zet meteen een dikke streep door elke geestelijke hiërarchie waarin de één boven de ander staat

Wat is een voorganger dan wél?

Opvallend genoeg gebruikt het Nieuwe Testament het woord voorganger niet als ambtstitel. In plaats daarvan lezen we over:

  • oudsten
  • herders
  • opzieners
  • leraars

Hun taak is niet heersen, maar dienen:

“Weidt de kudde Gods die onder u is, hebbende opzicht daarover, niet uit bedwang, maar gewilliglijk, noch om vuil gewin, maar met een volvaardig gemoed; Noch als heerschappij voerende over het erfdeel des Heeren, maar als voorbeelden der kudde geworden zijnde.”
(1 Petrus 5:2–3 STV)

Een Bijbelse leider:

  • dwingt niet
  • beheerst geen gewetens
  • claimt geen exclusieve toegang tot Gods wil

Hij wijst, hij onderwijst, hij dient.

Gehoorzaamheid

Een vaak geciteerd vers is:

“Weest uw voorgangers gehoorzaam, en zijt hun onderdanig…”
(Hebreeën 13:17 STV)

Maar dit vers kan nooit los gelezen worden van de rest van de Schrift. Dezelfde Bijbel zegt namelijk ook:

“Beproeft alle dingen; behoudt het goede.”
(1 Thessalonicenzen 5:21 STV)

En zelfs Paulus werd getoetst:

“Zij onderzochten dagelijks de Schriften of deze dingen alzo waren.”
(Handelingen 17:11 STV)

Gehoorzaamheid in de gemeente is geen blind volgen, maar een vrijwillige erkenning van geestelijk leiderschap zolang dat leiderschap onder het Woord blijft.

De gelovige staat rechtstreeks voor en onder God

Een kernwaarheid bij Paulus is persoonlijke verantwoordelijkheid:

“Zo dan, een iegelijk van ons zal voor zichzelf rekenschap geven aan God.”
(Romeinen 14:12 STV)

Niet via:

  • een kerk
  • een voorganger
  • een geestelijke structuur

Ook is er maar één Middelaar:

“Want er is één Middelaar tussen God en de mensen, de mens Christus Jezus.”
(1 Timotheüs 2:5 STV)

Wie geestelijk gezag zo uitlegt dat een voorganger als tussenpersoon fungeert, gaat tegen deze waarheid in.

Wanneer wordt gezag misbruik?

Gezag wordt onbijbels wanneer een voorganger:

  • spreekt alsof hij Gods stem is
  • persoonlijke beslissingen dicteert
  • kritiek gelijkstelt aan opstand
  • vrijheid in Christus verdacht maakt

Paulus zegt daarover:

“Niet dat wij heerschappij voeren over uw geloof, maar wij zijn medewerkers uwer blijdschap; want gij staat door het geloof..”
(2 Korinthe 1:24 STV)

Dit ene vers alleen al ontmantelt elke vorm van geestelijke machtsuitoefening.

Samengevat

De Bijbel leert geen geestelijke hiërarchie waarin voorgangers bijzondere macht hebben over gelovigen. Zij hebben:

  • geen gezag over het geweten
  • geen heerschappij over het geloof
  • geen plaats tussen Christus en de gelovige

Wel hebben zij een roeping om te dienen, te onderwijzen en voor te leven.

Christus is het Hoofd, de gelovige is vrij.
Leiderschap is dienstbaarheid.

zie ook:

Apostelen vandaag?

Hebreeën 10:25, welke samenkomst?

door

Hebreeën 10:25, welke samenkomst?

“En laat ons onze onderlinge bijeenkomst niet nalaten, gelijk sommigen de gewoonte hebben, maar elkander vermanen; en dat zoveel te meer, als gij ziet dat de dag nadert”..                                              (Hebreeën 10:25 STV)

Hebreeën 10:25 wordt vaak aangehaald als bewijs dat een christen verplicht zou zijn om naar de plaatselijke samenkomst of kerk te gaan.. Zeer recent nog hoorde ik deze tekst als zodanig aangehaald worden.
Voor veel mensen is dit zondermeer een uitgemaakte zaak. Toch blijkt bij nadere bestudering dat dit vers over iets anders gaat.

Het gevaar van een losse tekst

Het probleem begint wanneer Hebreeën 10:25 los wordt geciteerd, zonder rekening te houden met de directe context. Wie eerlijk doorleest, komt onmiddellijk bij de verzen 26 tot en met 29. Daar wordt gesproken over willens en wetens zondigen nadat men de kennis van de waarheid heeft ontvangen, over het ontbreken van een offer voor de zonde, over een schrikkelijke verwachting van oordeel en over het vertreden van de Zoon van God en het onrein achten van het bloed van het verbond.

De vraag dringt zich vanzelf op: kan dit werkelijk slaan op iemand die niet naar een kerkelijke bijeenkomst gaat? Het antwoord is overduidelijk. Dat zou leerstellig onhoudbaar en innerlijk tegenstrijdig zijn.

De hoofdgedachte van de Hebreeënbrief

De Hebreeënbrief heeft één grote lijn. De schrijver richt zich tot gelovigen met een Joodse achtergrond en waarschuwt hen ernstig om niet terug te keren naar het oude verbond. Christus wordt gepresenteerd als de volmaakte Hogepriester, Zijn offer als eenmalig en volkomen voldoende. Er bestaat geen ander offer meer en er is geen andere weg tot God dan door Hem.

Alles in deze brief draait om het blijven ingaan tot Christus, om het vasthouden aan Hem en aan het nieuwe Verbond dat in Zijn bloed is opgericht.

Wat betekent “onderlinge bijeenkomst”?

In Hebreeën 10:25 wordt het Griekse woord episynagōgē gebruikt. Dat woord komt in het Nieuwe Testament slechts twee keer voor. De andere keer is in 2 Thessalonicenzen 2:1, waar het wordt vertaald met “toevergadering tot Hem”.

In die tekst kan het onmogelijk over een plaatselijke samenkomst gaan. Het gaat daar over het bijeenvergaderd worden tot Christus Zelf. Hetzelfde woord, in dezelfde betekenis, wordt gebruikt in Hebreeën 10. De vertaling “onderlinge bijeenkomst” wekt daarom gemakkelijk een verkeerde indruk. Het gaat niet primair om een fysieke bijeenkomst, maar om het blijven toevergaderd zijn tot Christus.

De werkelijke oproep van Hebreeën 10:25

De oproep van de schrijver is ernstig en indringend. Hij waarschuwt zijn lezers om het niet los te laten om tot Christus te blijven gaan. Om niet af te haken, niet terug te keren naar een systeem dat geen leven meer biedt, maar vast te houden aan de belijdenis van de hoop. Dat verklaart ook waarom de waarschuwing in de verzen daarna zo scherp is. Het gaat niet om het missen van een samenkomst, maar om het loslaten van Christus Zelf.

Samenkomen als gelovigen?

Dat samenkomen als gelovigen nuttig, goed en waardevol is, staat buiten kijf. De Schrift geeft daarvan ook tal van voorbeelden. Maar nergens wordt dit afgedwongen met dreiging van oordeel. Het Nieuwe Testament kent geen kerkelijke aanwezigheidsplicht op straffe van geestelijk verderf.

Hebreeën 10:25 gebruiken om kerkbezoek verplicht te stellen, doet daarom geen recht aan de tekst, niet aan de context en niet aan de boodschap van het evangelie.

Resumerend

Hebreeën 10:25 gaat niet over verplicht kerkbezoek. Het gaat over het blijvend toevergaderd zijn tot Christus. Over volharden in het nieuwe verbond en niet terugvallen in wat geen leven kan geven.

Wie dit ziet, leest dit vers niet langer als een stok achter de deur, maar als een ernstige en tegelijk liefdevolle oproep om vast te houden aan Hem die de enige Hogepriester is, het enige Offer en het enige Leven.

Zijn de geestesgaven opgehouden?

door

Zijn de geestesgaven opgehouden?

Waarom strak cessationisme tekortschiet volgens Efeze 4

Inleiding: twee uitersten, één vals dilemma

In de studie over de geestesgaven lijkt men vaak maar twee smaken te kennen. Of men omarmt vrijwel elke geestelijke ervaring als werk van de Heilige Geest, of men stelt dat bepaalde of eigenlijk vrijwel alle gaven definitief zijn opgehouden met het einde van de apostolische tijd. Dat laatste standpunt, het strakke cessationisme, presenteert zich graag als nuchter en Schriftgetrouw. Maar wie Efeze 4 serieus leest, merkt al snel dat dit schema niet uit de tekst zelf voortkomt, maar er van buitenaf op wordt gelegd.

De oorsprong van de geestesgaven: Christus, niet de gemeente

Paulus begint niet met een tijdsbepaling, maar met een uitgangspunt dat ongemakkelijk is voor elk systeem dat Christus wil vastzetten.

“Maar aan een iegelijk van ons is de genade gegeven, naar de maat der gave van Christus” (Efeze 4:7, STV).

De gaven zijn van Christus. Niet van de gemeente, niet van de traditie en niet van de theologie. Wie beweert dat Christus deze gaven definitief niet meer geeft, zal dat expliciet uit de Schrift moeten aantonen. Dat bewijs ontbreekt.

Geestesgaven en Christus’ heerschappij

Paulus verbindt de gaven bovendien niet aan een tijdelijke noodsituatie, maar aan Christus’ heerschappij.

“Daarom zegt Hij: Als Hij opgevaren is in de hoogte, heeft Hij de gevangenis gevangen genomen, en heeft den mensen gaven gegeven” (Efeze 4:8, STV).

Dit is geen beschrijving van een startfase die inmiddels is afgerond, maar van een Hoofd, Die uitdeelt wat nodig is voor Zijn lichaam, de gemeente, zolang zij op aarde is.

Apostelen en profeten: geen herhaling van het fundament

Apostelen in de strikte Nieuwtestamentische zin bestaan vandaag niet meer. Zij waren ooggetuigen van de opgestane Christus, rechtstreeks door Hem geroepen en dragers van uniek leergezag. Paulus schrijft dat de gemeente is

“gebouwd op het fundament der apostelen en profeten” (Efeze 2:20, STV).

Een fundament leg je één keer. Om bij het Bijbelse beeld te blijven van een bouwwerk, zoals de gemeente ook wel wordt afgebeeld.; wie vandaag apostelen (fundamentleggers) claimt met vergelijkbaar gezag, tast dat fundament aan en schuift op richting ”nieuwe openbaring”.

Hetzelfde geldt voor profeten in absolute zin. Profeten die met onfeilbaar gezag spraken en openbaring toevoegden aan Gods Woord behoren tot het fundament en deze bediening ais votooid met de voltooiing van de Schrift.

Maar wie daaruit concludeert dat elke vorm van profetisch spreken verdwenen is, zegt meer dan de Schrift zegt.

Profetie vandaag: toetsbaar en ondergeschikt aan de Schrift

Paulus zegt niet dat profetie genegeerd moet worden, maar:

“Veracht de profetieën niet; maar beproeft alle dingen” (1 Thessalonicenzen 5:20–21, STV).

Dat is veelzeggend. Toetsing veronderstelt shriftgezag, en geen toevoeging aan de Schrift. Profetisch spreken kan alleen bestaan in volledige ondergeschiktheid aan het Woord, lokaal, corrigeerbaar en gericht op opbouw. Zodra iemand spreekt met absoluut gezag of zich beroept op directe woorden van God die niet getoetst mogen worden, is de grens overschreden.

Het doel van de geestesgaven: opbouw van de gemeente

Paulus laat geen twijfel bestaan over het doel van de gaven.

“Tot volmaking der heiligen, tot het werk der bediening, tot opbouwing van het lichaam van Christus” (Efeze 4:12, STV).

Dat doel is vandaag niet minder actueel dan in de eerste eeuw. De gemeente is niet af, en bovendien niet vrij van dwaling. Toch beweert strak cessationisme dat Christus Zijn middelen heeft ingetrokken terwijl Zijn doel nog openligt.

Het beslissende woord: “totdat”

Het kernvers volgt direct daarna.

“Totdat wij allen zullen komen tot de enigheid des geloofs en der kennis van den Zoon Gods, tot een volkomen man, tot de mate der grootte der volheid van Christus” (Efeze 4:13, STV).

Dat woord “totdat” is doorslaggevend. Paulus koppelt de gaven niet aan de canon, niet aan het sterven van de apostelen, maar aan een toekomstig eindpunt. Wie beweert dat dit “totdat” al achter ons ligt, zal moeten uitleggen waarom de gemeente nog steeds, ook zichtbaar, onvolwassen is.

Bescherming tegen dwaling: actueler dan ooit

Paulus noemt ook het gevaar waarvoor deze gaven nodig zijn.

“Opdat wij niet meer kinderen zouden zijn, heen en weder bewogen en omgevoerd met allen wind der leer” (Efeze 4:14, STV).

Dat is niet zomaar een  historische voetnoot, maar eerder een scherpe diagnose van de gemeente vandaag. Juist in een tijd van leerstellige modes en geestelijke verwarring zou Christus geen middelen meer geven om Zijn gemeente te beschermen? Dat is niet vol te houden.

Geen charismatische willekeur, geen theologische kramp

Dit betoog is allesbehalve een pleidooi voor ongeremde charismatische praktijken. De Schrift roept op tot orde, onderscheiding en toetsing. Maar toetsing veronderstelt aanwezigheid. Je beproeft geen gaven die per definitie niet meer zouden bestaan. De Bijbel zegt niet: verwerp profetie omdat zij is opgehouden, maar: beproef, toets, aan het Woord.

Wat nu? Christus begrenzen of Christus gehoorzamen?

Paulus sluit af met het echte doel

“Maar de waarheid betrachtende in liefde, in alles zouden opwassen in Hem, Die het Hoofd is, namelijk Christus” (Efeze 4:15, STV).Geen spektakel, gevoelsuitingen, of “bovennatuurlijke” zaken, maar groei.  Geen gezagsclaims, maar opbouw.

Strak cessationisme wil veiligheid bieden, maar doet dat door meer te zeggen dan de Schrift zegt. Het sluit de deur die de Bijbel openlaat en beperkt Christus om de gemeente te verzorgen.

Efeze 4 laat geen ruimte voor nieuwe apostelen met absoluut gezag. Maar het laat ook geen ruimte voor een allesblokkerend veto.Het laat wél ruimte voor nuchterheid, onderscheiding en gehoorzaamheid aan het Woord.

En dat is iets anders dan het op voorhand dichtmetselen van wat de Schrift zelf openlaat.

Wat moet een mens doen om gered te worden?

door

Wat moet een mens doen om gered te worden?

Het is een vraag die door de eeuwen heen steeds opnieuw gesteld wordt: wat kan en moet een mens doen om gered te worden? De Bijbel geeft op deze vraag een antwoord dat tegelijk eenvoudig, helder en diepgaand is. Niet ingewikkeld, niet omgeven door voorwaarden, maar rechtstreeks en zonder omwegen.

De Schrift maakt duidelijk dat redding niet begint bij wat de mens doet, maar bij wat God heeft gedaan. In de dood en opstanding van Jezus Christus heeft God alles volbracht wat nodig was voor de verzoening van de mens met Zichzelf. De mens wordt niet geroepen om dat werk aan te vullen, maar om het te geloven.

De apostel Paulus verwoordt dit kernachtig wanneer hij schrijft:

“Geloof in den Heere Jezus Christus, en gij zult zalig worden.” (Handelingen 16:31)

Dit antwoord sluit nauw aan bij de prediking van Petrus op de pinksterdag. Wanneer de toehoorders, geraakt in hun hart, vragen wat zij moeten doen, luidt het antwoord:

“Bekeert u.” (Handelingen 2:38)

Bekering betekent hier niet het verrichten van religieuze werken of morele zelfverbetering, maar een omkeer in denken. Het is het loslaten van eigen overleggingen en het vertrouwen op wat God gesproken heeft. Bekering is het einde van vertrouwen op zichzelf en het begin van vertrouwen op God.

Redding wordt ontvangen door geloof. Dat geloof is geen vaag hopen of innerlijk gevoel, maar het aannemen van het Woord van God. De Schrift gebruikt deze woorden bewust door elkaar. Over Christus staat geschreven:

“Maar zovelen Hem aangenomen hebben, dien heeft Hij macht gegeven kinderen Gods te worden, namelijk die in Zijn Naam geloven.” (Johannes 1:12)

Aannemen en geloven zijn hier geen twee verschillende zaken, maar twee kanten van dezelfde werkelijkheid. Geloven is aannemen wat God zegt; aannemen is geloven dat Zijn Woord waar is.

Daarom klinkt in de Bijbel ook niet de oproep om God te vragen of Hij ons wil redden, maar juist de oproep van God aan de mens:

“Laat u met God verzoenen.” (2 Korinthe 5:20)

God heeft in Christus de wereld met Zichzelf verzoend. Wat God kon doen, heeft Hij gedaan. De vraag is niet of God bereid is te redden, maar of de mens bereid is die redding te aanvaarden.

Wie tot geloof komt, ontvangt nieuw leven. De Bijbel noemt dat wedergeboorte. Dat nieuwe leven is het leven van Christus Zelf, geschonken door God. Paulus zegt:

“Zo dan, indien iemand in Christus is, die is een nieuw schepsel; het oude is voorbijgegaan, ziet, het is alles nieuw geworden.” (2 Korinthe 5:17)

Goede werken, verandering van leven en geestelijke groei volgen daaruit vanzelf voort. Zij zijn niet de voorwaarde voor redding, maar het gevolg ervan. Redding is uit genade, door geloof, en niet uit werken, opdat niemand zou roemen.

Het antwoord op de vraag wat een mens moet doen om gered te worden, is daarom eenvoudig en radicaal tegelijk.

Een mens wordt gered door te geloven, door het Evangelie aan te nemen en door zich toe te vertrouwen aan Jezus Christus. Niet door menselijke inspanning, niet door religie, maar door geloof alleen. Dat is de blijvende en bevrijdende boodschap van de Schrift.

 

Er is maar één Naam gegeven

door

Over het zwijgen waar de Schrift spreekt, en over een term die de Bijbel niet gebruikt

“En de zaligheid is in geen ander; want er is onder de hemel geen andere Naam, die onder de mensen gegeven is, waardoor wij moeten zalig worden.”
(Handelingen 4:12)

In onze tijd heeft zich een opmerkelijk taalgebruik genesteld in religieuze kringen, met name aangeduid als “Messiasbelijdende Joden”. Die term klinkt vroom, zorgvuldig en verbindend. Maar deze is buitenbijbels. De Schrift kent hem niet. Deze spreekt niet over Messiasbelijdenden, maar over gelovigen, discipelen en — voor het eerst in Antiochië, dat is gelegen in het tegenwoordige Turkije— Christenen.

Dat is geen detail. Taal openbaart leer

Wanneer Lukas schrijft:

“En het geschiedde, dat de discipelen eerst te Antiochië christenen genoemd werden.”

(Handelingen 11:26)

Dan introduceert hij geen eigentijdse veilige ‘safespace’ naam, maar noteert hij een feitelijke identiteit. Zij werden niet “Messiasbelijdend” genoemd, maar Christenen — mensen die onlosmakelijk verbonden waren met Christus, dat wil zeggen: Jezus, Die DE Christus is.

De term ”Messiasbelijdend’ lijkt voorzichtig en eerzaam, maar is leerstellig vaag. Zij belijdt een titel, niet expliciet een Naam. En precies dáár wringt de schoen.

Wanneer Petrus op de Pinksterdag het Evangelie verkondigt, spreekt hij niet in eufemistische of omtrekkende bewegingen. De Schrift zegt uitdrukkelijk dat hij vrijuit sprak. De bedekking is voorbij. Geen voorafschaduwing meer, geen reserve, geen diplomatie. Hij zegt:

“Zo wete dan zekerlijk het ganse huis Israëls, dat God Hem tot een Heere en Christus gemaakt heeft, namelijk dezen Jezus, Dien gij gekruist hebt.”
(Handelingen 2:36)

Let op de volgorde:
niet eerst Christus, maar dezen Jezus;
niet een concept, maar een Persoon;
niet een titel zonder adres, maar een Naam die confronteert.

Het is precies die Naam die het hart vol treft, want onmiddellijk daarop volgt:

“En als zij dit hoorden, werden zij verslagen in het hart.”

Aanstoot

De aanstoot zit niet in het woord Messias. Die verwachting bestond al eeuwen. De aanstoot zit in de identificatie: Jezus van Nazareth is de Christus. Dáár breekt het.

Dat blijkt opnieuw wanneer Petrus en Johannes voor het Sanhedrin verschijnen. De vraag luidt niet of zij in God geloven, niet of zij de Messias verwachten, maar:

“Door welke naam hebt gij dit gedaan?”

En het antwoord is onverminderd scherp:

“Door de Naam van Jezus Christus, de Nazarener.”

Daar begint de vervolging. Niet door Rome, maar door religie. Niet vanwege een ethiek, maar vanwege een Naam. En juist daar spreekt Petrus de woorden die elk Naam-vermijdend spreken ontmaskeren:

“En de zaligheid is in geen ander.”

De Schrift laat geen ruimte voor een tussencategorie. Geen veilige zone tussen joods en christelijk. Geen derde identiteit. De Bijbel kent geen Messiasbelijdende beweging als aparte categorie. Zij kent gelovigen in Jezus Christus.

Dat wordt volstrekt helder wanneer Johannes schrijft:

“Maar zovelen Hem aangenomen hebben, dien heeft Hij macht gegeven kinderen Gods te worden, namelijk die in Zijn Naam geloven.”
(Johannes 1:12)

Aannemen is hier geen culturele positionering en geen identiteitsconstructie. Aannemen is geloven in Zijn Naam. Niet in een titel, niet in een rol, niet in een functie — maar in de Naam van Hem Die vlees geworden is.

Bekering

Daarom kan bekering nooit losgemaakt worden van die Naam:

“Bekeert u, en een ieder van u worde gedoopt in de Naam van Jezus Christus.”
(Handelingen 2:38)

De Schrift kent geen bekering tot “de Messias” zonder Jezus. Geen verzoening met God buiten de Zoon. Geen geloof dat zich verschuilt achter termen die de aanstoot neutraliseren.

Juist daarom waarschuwt Paulus met grote ernst:

“Indien iemand een anderen Jezus predikt, dien wij niet gepredikt hebben…”
(2 Korinthe 11:4)

Een andere Jezus hoeft geen openlijke ontkenning te zijn. Het kan ook een Jezus zijn die vervangen wordt door een titel, verdund tot een abstracte Messiasfiguur, losgemaakt van Zijn Naam, Zijn kruis en Zijn verwerping.

De Schrift noemt dat geen gevoeligheid, maar misleiding.

Christus Zelf zegt:

“Ik ben de Weg, en de Waarheid, en het Leven.”

En die Christus wordt in de Schrift altijd bij Name genoemd. Wie de Naam ontwijkt, ontwijkt niet slechts een woord, maar de Waarheid Zelf. Niet de titel, maar de persoon

Daarom is het niet onschuldig wanneer men zich liever Messiasbelijdend noemt dan Christen. Het is geen nuance, maar een verschuiving. De Bijbel kent geen geloof dat zichzelf definieert buiten de Naam van Jezus Christus.

Eerbied die zwijgt waar God spreekt, is geen eerbied.
Identiteit die de Naam vermijdt, is geen bijbelse identiteit.

Er is maar één Naam gegeven.

Niet om omzichtig te hanteren,
maar om te geloven, te belijden
en — indien nodig — omwille van die Naam verworpen te worden.

Want zo zijn zij genoemd:
Christenen.

zie ook:

Die Ene Naam – Bijbelse basis

Is er een kroon voor de gelovige?

door

Is er een kroon voor de gelovige?

De Schrift spreekt niet alleen over het ontvangen van eeuwig leven, maar ook over een kroon die voor de gelovige is weggelegd. Deze twee worden vaak op één lijn gezet, maar het Nieuwe Testament maakt daar zelf een duidelijk onderscheid in. Eeuwig leven is een gave van genade, terwijl de kroon behoort tot het loon dat in de toekomst geopenbaard zal worden.

Eeuwig leven wordt ontvangen op grond van het volbrachte werk van Christus. Dat is niet afhankelijk van menselijke inzet, volharding of trouw, maar uitsluitend van genade. Paulus verwoordt dat helder wanneer hij schrijft:

“Want uit genade zijt gij zalig geworden, door het geloof; en dat niet uit u, het is Gods gave” (Efeze 2:8)

Het behoud is daarmee vast en zeker voor iedere gelovige.

Toekomst

Wanneer de Schrift echter spreekt over een kroon, verschuift de aandacht naar de toekomst. Het gebruikte beeld is niet dat van een koningskroon, maar van een overwinningskrans. Paulus gebruikt dat beeld wanneer hij schrijft:

“En een iegelijk, die om prijs strijdt, onthoudt zich in alles; deze dan om een verderfelijke kroon te ontvangen, maar wij een onverderfelijke” (1 Korinthe 9:25).

De kroon wordt hier verbonden aan de loopbaan, niet aan het begin ervan.

Dat de kroon toekomstig is, blijkt ook uit Paulus’ persoonlijke getuigenis aan het einde van zijn leven. Hij schrijft:

“Voorts is mij weggelegd de kroon der rechtvaardigheid, welke mij de Heere, de rechtvaardige Rechter, geven zal in dien dag; en niet alleen mij, maar ook allen, die Zijn verschijning liefgehad hebben” (2 Timotheüs 4:8).

De kroon is dus niet iets wat de gelovige nu reeds bezit, maar iets wat bewaard wordt tot de dag van Christus.

In Romeinen verbindt Paulus deze toekomstige verheerlijking aan het lijden met Christus. Hij schrijft:

“En indien wij kinderen zijn, zo zijn wij ook erfgenamen; erfgenamen van God en mede-erfgenamen van Christus; zo wij anders met Hem lijden, opdat wij ook met Hem verheerlijkt worden” (Romeinen 8:17).

Het kindschap en het erfgenaamschap staan vast, maar de verheerlijking wordt hier verbonden aan trouw en volharding.

Dat verklaart ook waarom Paulus tot gelovigen kan zeggen:

“Werkt uw zelfs zaligheid met vreze en beven” (Filippenzen 2:12).

Uitwerking

Deze woorden kunnen niet betekenen dat men zichzelf zou moeten behouden, want Paulus schrijft dit aan mensen die al zalig zijn. Het gaat hier om de uitwerking en voltooiing van het geloofsleven, niet om het verkrijgen van eeuwig leven, maar om het verkrijgen van loon.

De Schrift laat bovendien zien dat een gelovige loon kan missen. In Openbaring klinkt de ernstige waarschuwing:

“Houd dat gij hebt, opdat niemand uw kroon neme” (Openbaring 3:11).

Dat zegt ons dat de kroon ontvangen wordt, ook al is men een gelovige.

Het bekende voorbeeld van Ezau bevestigt dit principe. Van hem wordt gezegd dat hij

“om één spijze het recht van zijn eerstgeboorte weggaf” (Hebreeën 12:16).

Ezau bleef zoon, maar verloor zijn eerstgeboorterecht. Zo kan ook een gelovige behouden zijn en toch een deel van de erfenis missen.

De kroon behoort daarom niet tot het fundament van het geloof, maar tot de volheid van de erfenis. Het fundament is Christus alleen. Alles wat daarbovenuit ontvangen wordt, is verbonden aan trouw, volharding en het wandelen met Hem. De Heilige Geest, Die de gelovige nu reeds ontvangen heeft, is het onderpand van wat nog komt en wijst vooruit naar de toekomstige verheerlijking.

Zo laat de Schrift zien dat de kroon geen beloning is voor uitzonderlijke prestaties, maar het gevolg van een voleindigde loopbaan. Niet tot eer van de mens

Is de Here Jezus JHWH?

door

Is de Here Jezus JHWH?

Een vraag onder Christenen is of de Here Jezus dezelfde is als Yahweh (ook wel Jehovah of JHWH), de God die Zich in het Oude Testament openbaart.

Dit raakt direct aan wat de Bijbel zegt over Wie de Here Jezus Christus eigenlijk is.

“IK BEN”

In Exodus 3 ontmoet Mozes God bij de brandende braamstruik. Wanneer Mozes vraagt naar Gods naam, antwoordt Hij:

“IK BEN DIE IK BEN.”
(Exodus 3:14)

Deze aanduiding hangt samen met de Hebreeuwse naam JHWH, vaak weergegeven als HEER, Yahweh of Jehovah. Deze naam benadrukt Gods zelfbestaan: Hij is niet afhankelijk van iets of iemand anders, maar bestaat in Zichzelf.

Eén God

De Bijbel is overduidelijk over het feit dat er maar één God is:

“Hoor, Israël: de HEER, onze God, de HEER is één.”
(Deuteronomium 6:4)

Christenen kennen dus geen veelgodendom. Tegelijkertijd leert het Nieuwe Testament dat de Here Jezus God is, aangeduid als de Zoon, Erfgenaam van alles (Hebreeën 1:2) die de Naam boven alle naam ontvangen heeft. (Filippenzen 2:9)

Door Jesaja ook lang tevoren aangekondigd als  Vader van de eeuwigheid (Jesaja 9:6)

De Here Jezus en de naam “IK BEN”

In het Nieuwe Testament gebruikt Jezus taal die rechtstreeks verwijst naar Gods openbaring in Exodus. Een bekend voorbeeld is Johannes 8:58, waar Jezus zegt:

“Voor Abraham was, ben Ik.”

Voor zijn Joodse toehoorders was dit een duidelijke verwijzing naar de naam van God. De reactie – zij wilden Hem stenigen – laat zien dat zij deze uitspraak verstonden als een claim op goddelijkheid.

De Here Jezus en Gods eigenschappen

Eigenschappen en titels die in het Oude Testament exclusief aan JHWH worden toegeschreven, worden in het Nieuwe Testament ook op Jezus toegepast. Hij wordt beschreven als Herder, Rots, Heiland Rechter en Redder. Daarnaast doet de Here Jezus dingen die volgens de Schrift alleen God kan doen:

  • Hij vergeeft zonden
  • Hij accepteert aanbidding
  • Hij spreekt met goddelijk gezag (“Ik zeg u…”)
  • Hij claimt eeuwig bestaan vóór de schepping

Het Nieuwe Testament

De schrijvers van het Nieuwe Testament noemen de here Jezus expliciet God op meerdere plaatsen, onder andere in:

  • Johannes 1:1
  • Johannes 20:28
  • Romeinen 9:5
  • Hebreeën 1:8
  • Openbaring 1:8 en 22:13

Deze uitspraken staan niet op zichzelf, maar vormen een consistent getuigenis.

Samengevat

Volgens de Bijbel is de Here Jezus Christus niet slechts een profeet of moreel voorbeeld. Hij wordt gepresenteerd als JHWH Zelf — de “IK BEN” die in het Oude Testament sprak, en die in het Nieuwe Testament Zijn God-zijn aflegde en volledig mens werd om te kunnen sterven.

De God dus, die Zich openbaart, niet alleen in woorden, maar uitdrukkelijk in de Persoon van de Here Jezus Christus.

 

Die Ene Naam

door

Die Ene Naam

Dit overzicht trof ik jaren geleden aan in een brochure bestemd om te getuigen tegen de dwaalleer van de “Jehovah’s Getuigen’. Er zijn er echter meer, die om welke reden ook, behendig om deze Naam heen fietsen.

Welke Naam hebben de eerste christenen:

genoemd?

Romeinen 15:20

Maar ik heb mij een eer geacht, het Evangelie alzo te verkondigen, niet waar Christus alreeds genoemd was, opdat ik niet op eens anders fundament bouwen zou.

gepredikt?

Handelingen 8:12

Maar als zij Filippus geloofden, die het Evangelie van het Koninkrijk Gods en van den Naam van Jezus Christus verkondigde, werden zij gedoopt, beiden, mannen en vrouwen.

aangeroepen?

Handelingen 22:16

En nu, wat vertoeft gij? Sta op, en laat u dopen, en uw zonden afwassen, aanroepende den Naam des Heeren.

In welke Naam werden:

duivelen uitgedreven?

Handelingen 16:18

En dit deed zij vele dagen. Maar Paulus, zeer verstoord zijnde, en zich omkerende, zeide tot den geest: Ik gebied u in den Naam van Jezus Christus, dat gij van haar uitgaat. En hij ging uit terzelfder ure.

wonderen gedaan?

Handelingen 3:6

En Petrus zeide: Zilver en goud heb ik niet; maar wat ik heb, dat geef ik u: In den Naam van Jezus Christus, den Nazarener, sta op en wandel.

Handelingen 3:16

En door het geloof in Zijn Naam, heeft Zijn Naam dezen versterkt, dien gij ziet en kent; ja, het geloof, dat door Hem is, heeft hem deze volkomen gezondheid gegeven, in aller tegenwoordigheid.

Handelingen 4:10

Zo zij u allen bekend, en het ganse volk Israëls, dat door den Naam van Jezus Christus, den Nazarener, Dien gij gekruisigd hebt, Dien God van de doden opgewekt heeft, door Dien staat deze hier gezond voor u.

Handelingen 4:30

Daarin Gij Uw hand uitstrekt tot genezing, en dat tekenen en wonderen geschieden door den Naam van Uw heiligen Knecht Jezus.

In Wie moet men:

geloven?

Johannes 3:16

Alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een iegelijk, die in Hem gelooft, niet verderve, maar het eeuwige leven hebbe.

Handelingen 16:31

En zij zeiden: Geloof in den Heere Jezus Christus, en gij zult zalig worden, gij en uw huis.

1 Johannes 3:23

En dit is Zijn gebod, dat wij geloven in den Naam van Zijn Zoon Jezus Christus, en elkander liefhebben, gelijk Hij ons een gebod gegeven heeft.

1 Johannes 5:13

Deze dingen heb ik u geschreven, die gelooft in den Naam van den Zoon Gods, opdat gij weet, dat gij het eeuwige leven hebt.

In welke Naam moet men:

gedoopt zijn?

Handelingen 2:38

En Petrus zeide tot hen: Bekeert u, en een iegelijk van u worde gedoopt in den Naam van Jezus Christus, tot vergeving der zonden; en gij zult de gave des Heiligen Geestes ontvangen.

Handelingen 8:16

(Want Hij was nog op niemand van hen gevallen, maar zij waren alleenlijk gedoopt in den Naam van den Heere Jezus.)

Handelingen 10:48

En hij beval hen te dopen in den Naam des Heeren. Toen baden zij hem, dat hij enige dagen bij hen wilde blijven.

Handelingen 19:5

En die dat hoorden, werden gedoopt in den Naam van den Heere Jezus.

Door welke Naam verkrijgen wij:

vergeving van zonden?

Handelingen 10:43

Van Hem getuigen al de profeten, dat een iegelijk, die in Hem gelooft, vergeving der zonden ontvangen zal door Zijn Naam.

In welke Naam:

is het leven?

Johannes 20:31

Maar deze zijn geschreven, opdat gij gelooft, dat Jezus is de Christus, de Zoon Gods, en opdat gij, gelovende, het leven hebt in Zijn Naam.

In welke Naam:

is rechtvaardiging?

1 Korinthe 6:11

En sommigen van u zijn dat geweest; maar gij zijt afgewassen, maar gij zijt geheiligd, maar gij zijt gerechtvaardigd in den Naam van den Heere Jezus, en door den Geest onzes Gods.

In welke Naam:

komt men samen?

Mattheüs 18:20

Want waar twee of drie vergaderd zijn in Mijn Naam, daar ben Ik in het midden van hen.

moet men alles doen?

Kolosse 3:17

En al wat gij doet met woorden of met werken, doet het alles in den Naam van den Heere Jezus, dankende God en den Vader door Hem.

Welke Naam moet men:

vasthouden?

Openbaring 2:13

Ik weet uw werken, en waar gij woont, daar de troon des satans is; en gij houdt Mijn Naam vast, en hebt het geloof in Mij niet verloochend.

niet verloochenen?

Openbaring 3:8

Ik weet uw werken; ziet, Ik heb voor u een geopende deur gegeven, en niemand kan die sluiten; want gij hebt kleine kracht, en hebt Mijn Woord bewaard, en Mijn Naam niet verloochend.

Welke Naam is:

boven alle naam?

Filippenzen 2:9

Daarom heeft God Hem ook uitermate verhoogd, en heeft Hem een Naam gegeven, welke boven allen naam is.

in welke Naam:

zal alle knie zich buigen?

Filippenzen 2:10

Opdat in den Naam van Jezus zich zou buigen alle knie dergenen, die in den hemel, en die op de aarde, en die onder de aarde zijn.

Samenvattend (Schrift met Schrift):

De Naam die genoemd, gepredikt, aangeroepen, geloofd, gedoopt, vastgehouden, niet verloochend, verheven en aanbeden wordt, niet volgens mij, maar check het vooral zelf, is één Naam:

DE NAAM VAN JEZUS CHRISTUS, DE HEERE

En géén andere…zelfs niet uit de ‘drie-eenheid’!

Alles uit, door, tot en via Hem! Verzwijg en vergeet dus die Ene Naam nooit!

Lees ook:
Tot Wie bidden en zingen? – Bijbelse basis

Geverifieerd door MonsterInsights