Waarom christenzionisme het Evangelie kan verduisteren
In veel kerken zien we tegenwoordig een opvallend verschijnsel. Er ontstaat een sterke belangstelling voor Israël. Dat uit zich in Israël-avonden, speciale rubrieken in kerkapps, sprekers uit messiaanse kringen en veel aandacht voor Joodse achtergronden van de Bijbel.
Op zichzelf is dat begrijpelijk. De Bijbel is immers diep verbonden met Israël. Paulus zegt:
“Hunner zijn de vaderen, en uit welke Christus is, zoveel het vlees aangaat, Die is God boven allen te prijzen in der eeuwigheid. Amen.”
(Romeinen 9:5, STV)
Maar juist omdat Christus uit Israël is voortgekomen, is er een grens die nooit overschreden mag worden: Israël mag nooit belangrijker worden dan de Messias Zelf.
En precies daar gaat het vandaag soms mis.
Wanneer de Naam van Jezus verdwijnt
Een opvallend patroon dat steeds vaker zichtbaar wordt is dit: men spreekt veel over Israël, maar de Naam van Jezus wordt nauwelijks genoemd.
Men hoort dan vooral woorden als:
- de Messias
- de Eeuwige
- de God van Israël
- het Joodse volk
- de Thora
Dat klinkt vroom. Maar er ontbreekt iets wezenlijks: de expliciete belijdenis van Jezus Christus.
Het Nieuwe Testament kent echter geen boodschap waarin Christus slechts impliciet aanwezig is. Voor de apostelen stond één naam centraal.
“En de zaligheid is in geen ander; want er is ook onder den hemel geen andere Naam, die onder de mensen gegeven is, door Welken wij moeten zalig worden.”
(Handelingen 4:12, STV)
Wanneer die Naam structureel ontbreekt, ontbreekt het hart van het evangelie.
De apostelen spraken juist openlijk
De eerste christenen waren zelf Joden. Toch spraken zij zonder terughoudendheid over Jezus als de Messias.
Petrus zei tegen het volk Israël:
“Zo wete dan zekerlijk het ganse huis Israëls, dat God Hem tot een Heere en Christus gemaakt heeft, namelijk dezen Jezus, Dien gij gekruist hebt.”
(Handelingen 2:36, STV)
En opnieuw:
“Dat u allen en het ganse volk Israëls bekend zij, dat door den Naam van Jezus Christus, den Nazarener, Dien gij gekruisigd hebt, Welken God van de doden opgewekt heeft, door Hem zeg ik, staat deze hier voor u gezond.”
(Handelingen 4:10, STV)
Let op hoe concreet de apostelen spreken: Jezus Christus, de Nazarener. Geen vage religieuze taal, maar een duidelijke belijdenis.
Paulus romantiseert Israël niet
In moderne kerkelijke kringen ontstaat soms een bijna romantische visie op Israël. Maar Paulus spreekt heel anders. Hij heeft diepe liefde voor zijn volk, maar ook diepe pijn.
“Ik heb een grote droefheid en een gedurige smart in mijn hart.”
(Romeinen 9:2, STV)
Waarom? Omdat het grootste deel van Israël de Messias niet erkent.
Daarom zegt Paulus iets wat veel christenen vandaag nauwelijks meer durven uitspreken:
“Want zij zijn niet allen Israël, die uit Israël zijn.”
(Romeinen 9:6, STV)
Etnische afkomst is dus niet voldoende. Het beslissende punt blijft het geloof in Christus.
Religieuze ijver zonder Christus
Paulus beschrijft de geestelijke situatie van Israël scherp maar eerlijk.
“Want ik geef hun getuigenis dat zij een ijver tot God hebben, maar niet met verstand.”
(Romeinen 10:2, STV)
Met andere woorden: religieuze toewijding is niet genoeg. Het gaat om de erkenning van Christus.
Daarom zegt Paulus vervolgens:
“Want het einde der wet is Christus, tot rechtvaardigheid een iegelijk die gelooft.”
(Romeinen 10:4, STV)
De wet, de geschiedenis van Israël en de beloften van God vinden hun doel in Christus.
De olijfboom laat geen twee wegen zien
Romeinen 11 wordt vaak verkeerd uitgelegd alsof er twee aparte wegen zouden zijn: één voor Israël en één voor de heidenen. Maar Paulus zegt juist het tegenovergestelde.
Hij spreekt over één olijfboom.
“En indien sommige der takken afgebroken zijn, en gij, die een wilde olijfboom waart, in derzelver plaats zijt ingeënt, en des wortels en der vettigheid des olijfbooms mededeelachtig geworden zijt.”
(Romeinen 11:17, STV)
Heidenen worden ingeënt in dezelfde boom. Het fundament blijft hetzelfde: geloof in Christus.
Ook het toekomstige herstel van Israël gaat via Christus
Paulus verwacht een toekomstige bekering van Israël. Maar ook dat gebeurt niet buiten Christus om.
“En alzo zal geheel Israël zalig worden; gelijk geschreven is: De Verlosser zal uit Sion komen en zal de goddeloosheden afwenden van Jakob.”
(Romeinen 11:26, STV)
Het herstel van Israël komt door de Verlosser.
Niet door etniciteit.
Niet door traditie.
Maar door Christus.
De eenvoudige toets
Er is een eenvoudige vraag die veel duidelijk maakt.
Hoe vaak wordt de Naam van Jezus daadwerkelijk uitgesproken?
In het Nieuwe Testament gebeurt dat voortdurend. Paulus zegt zelfs:
“Want ik heb niet voorgenomen iets te weten onder u, dan Jezus Christus, en Dien gekruisigd.”
(1 Korinthe 2:2, STV)
Wanneer een boodschap over Israël spreekt maar Christus nauwelijks noemt, is er iets verschoven.
Dan ontstaat een beweging van:
Christus → Israël
in plaats van:
Israël → Christus.
De verleiding van de “lieve vrede”
In beplaalde kringen wordt bij gelegenheid gezegd:
“laten we dit soort dingen maar laten rusten voor de lieve vrede.”
Maar de Bijbel roept juist op tot een andere houding.
“Maar de waarheid betrachtende in liefde, alleszins zouden opwassen in Hem, Die het Hoofd is, namelijk Christus.”
(Efeze 4:15, STV)
Waarheid en liefde horen bij elkaar. Niet polemiek om de polemiek, maar ook geen zwijgen wanneer het hart van het evangelie naar de achtergrond schuift.
Uiteindelijk draait alles om één Naam
Het Nieuwe Testament is hier opvallend helder. Niet Israël, niet religie, niet traditie vormt het middelpunt van Gods plan, maar één Persoon.
“Want niemand kan een ander fundament leggen dan hetgeen gelegd is, hetwelk is Jezus Christus.”
(1 Korinthe 3:11, STV)
Wanneer dat fundament zichtbaar blijft, krijgt Israël zijn juiste plaats.
Maar wanneer Christus naar de achtergrond verdwijnt, blijft er uiteindelijk alleen religie over.
En precies daarom blijft de boodschap van de apostelen zo eenvoudig en zo radicaal:
“En de zaligheid is in geen ander.”
(Handelingen 4:12, STV)
De grote verdrukking en de illusie van veiligheid in Israël
Er bestaat vandaag onder veel christenen een bijna reflexmatige overtuiging:
de terugkeer van Joden naar Israël nú zou automatisch Gods plan en zegen zijn.
Organisaties zamelen geld in, campagnes worden gevoerd en Joden worden actief aangemoedigd om aliyah te maken — terug te keren naar het land Israël.
Maar wie de Bijbel werkelijk leest, ontdekt een ongemakkelijke waarheid.
De Schrift schetst namelijk een toekomst waarin juist Israël het centrum van de grootste crisis in de wereldgeschiedenis wordt.
Niét een veilige haven.
Maar het epicentrum van de eindtijd.
De grote verdrukking: ongekend in de wereldgeschiedenis
Jezus spreekt zelf over een periode die Hij de grote verdrukking noemt.
“Want alsdan zal grote verdrukking wezen, hoedanige niet is geweest van het begin der wereld tot nu toe, en ook niet zijn zal.”
(Mattheüs 24:21, STV)
Dit is geen gewone oorlog.
Geen regionale crisis.
Het is een periode die zo intens is dat Jezus zegt dat er nooit iets vergelijkbaars is geweest in de hele geschiedenis van de mensheid.
En opvallend: deze gebeurtenissen concentreren zich rond Jeruzalem en Judea.
De benauwdheid van Jakob
Het Oude Testament beschrijft dezelfde periode met een andere naam:
“Ach! want die dag is groot, zodat er geen is als hij; en het is een tijd der benauwdheid voor Jakob; doch hij zal daaruit verlost worden.”
(Jeremia 30:7, STV)
De Bijbel noemt deze tijd dus expliciet:
de benauwdheid van Jakob.
Jakob staat hier voor het volk Israël.
Dat betekent dat deze crisis niet in de eerste plaats over Europa, Amerika of Azië gaat — maar over Israël zelf.
Jeruzalem wordt het brandpunt van de wereld
De profeten spreken daar opvallend duidelijk over.
“Zie, Ik zal Jeruzalem stellen tot een drinkschaal der zwijmeling voor alle volken rondom…”
(Zacharia 12:2, STV)
En nog explicieter:
“Want Ik zal alle heidenen tegen Jeruzalem ten strijde verzamelen…”
(Zacharia 14:2, STV)
Jeruzalem wordt volgens de profetieën het brandpunt van internationale conflicten.
Het toneel waar de eindstrijd van de wereldgeschiedenis zich afspeelt.
De Heer geeft een vluchtbevel
Hier wordt het nog confronterender.
Wanneer Jezus over deze periode spreekt, zegt Hij tegen de Joden die in Judea wonen:
“Alsdan, die in Judea zijn, vlieden op de bergen.”
(Mattheüs 24:16, STV)
Let op wat hier staat.
Niet:
blijf in Jeruzalem
kom naar Israël
verzamel je in het land
Nee
Vlucht.
Dát is het bevel.
De ongemakkelijke vraag
Als de Bijbel leert dat Israël in de eindtijd het centrum van enorme vervolging en oorlog wordt…
waarom moedigen sommige christelijke organisaties vandaag Joden actief aan om daarheen te verhuizen?
Waarom wordt aliyah gepresenteerd als een soort geestelijke plicht?
Waarom wordt Israël soms bijna voorgesteld als de veiligste plek voor het Joodse volk?
De Bijbel zegt precies het tegenovergestelde.
Israël zonder Messias
De diepere tragiek is dit:
De huidige staat Israël bestaat grotendeels zonder erkenning van haar Messias.
Jezus zei over Jeruzalem:
“Jeruzalem, Jeruzalem! gij, die de profeten doodt, en stenigt, die tot u gezonden zijn…”
(Mattheüs 23:37, STV)
En vervolgens sprak Hij een aangrijpende profetie uit:
“Want Ik zeg u: Gij zult Mij van nu aan niet zien, totdat gij zeggen zult: Gezegend is Hij, Die komt in den Naam des Heeren!”
(Mattheüs 23:39, STV)
De nationale erkenning van de Messias komt pas ná een diepe crisis.
Eerst crisis, daarna bekering
De profeet Zacharia beschrijft dat moment:
“En zij zullen Mij aanschouwen, Dien zij doorstoken hebben; en zij zullen over Hem rouwklagen…”
(Zacharia 12:10, STV)
Pas wanneer Israël geconfronteerd wordt met de Messias die zij verworpen hebben, komt er nationale bekering.
Maar daaraan gaat een periode vooraf die de Bijbel beschrijft als de zwaarste verdrukking uit de wereldgeschiedenis.
De echt veilige plaats
De ironie is dat veel christenen hun hoop stellen op een land.
Maar de Bijbel wijst naar een Persoon.
Niet een geografische plek redt.
Niet een staat redt.
Niet een vlag redt.
Alleen Christus.
“Want er is ook onder de hemel geen andere Naam, Die onder de mensen gegeven is, door Welken wij moeten zalig worden.”
(Handelingen 4:12, STV)
Voor Jood en heiden geldt exact hetzelfde.
De veilige plaats is niet Israël.
De veilige plaats is in Christus.
Christenen die werkelijk van het Joodse volk houden, zouden daarom niet eerst moeten spreken over aliyah.
Maar over het Evangelie.
Want zonder Messias is zelfs het beloofde land uiteindelijk geen toevlucht.
Alleen Jezus Christus redt.
Voor Israël.
En voor de wereld.
lees ook:
“Waarom elke Jood zou moeten overwegen terug te keren naar Israël”??
Christenen hebben geen collectieve schuld tegenover het Joodse volk
extern:
https://www.gotquestions.org/Nederlands/grote-verdrukking.html/
