“Even bijtanken”

“Even bijtanken”

U kent de uitdrukking vast wel. Als we bijvoorbeeld aan het begin van een vakantieperiode staan zeggen we wel tegen elkaar dat het tijd is om “even bij te tanken”, of om “de accu op te laden”. We bedoelen dan dat we verlangen naar rust, tijd voor ontspanning, even geen verantwoordelijkheden. Even nieuwe energie op doen na een periode van drukke werkzaamheden. Ik denk dat het niet zo moeilijk is om daar een beeld bij te hebben.

Gek genoeg lijkt het bij veel christenen op geestelijk gebied ook zo te werken. En misschien is het daarom wel zo dat er op Evangelisch gebied tal van evenementen worden aangeboden om “geestelijk” bij te tanken. Ik denk dan bijvoorbeeld aan conferenties en bijeenkomsten die met klinkende marketingmethoden in de markt worden gezet. Bekende namen verkopen goed, dus als je een of meerdere “grote” namen vast kunt leggen, verhoogt dat je marktwaarde en aandeel aanzienlijk. En een bijzonder prettige bijkomstigheid is ook nog als die “grote namen” ook regelmatig studieboeken of dvd’s produceren. Het genereert omzet immers? Vraag en aanbod….

Bent u ook zo’n “geestelijke bijtanker” die bepaalde conferenties met een zekere regelmaat afloopt, op zoek naar nieuwe kicks, nieuw onderwijs, nieuwe trends op het christelijke erf? En op zoek naar een goed gevoel?

Dan vraag ik me af hoe het zit met uw persoonlijke geloof. Waar dat op gebaseerd is. Hebt u zo’n evenement werkelijk nodig om een kind van God te zijn? Om opgebouwd te worden in uw geloof? Om u weer eens te laten vertellen dat God van u houdt, een plan heeft met uw leven, en u “in geloof stappen moet gaan zetten”? Is uw geloof gebaseerd op gevoel, op ervaring?

Dan heb ik geen opwekkende boodschap. Als uw geloof gebaseerd is op (het verlangen naar) het hebben van gevoelens en bijzondere ervaringen, en op het nalopen van “gezalfde voorgangers”, gaat u onder de streep bedrogen uitkomen.

Uw geloof zou niet gebaseerd moeten zijn op dergelijke zaken, maar enkel en alleen op het Woord van God, wat we allemaal beschikbaar hebben in een of meerdere vertalingen. De Bijbel is, in tegenstelling tot kicks, gevoelens, ervaringen en gezalfde voorgangers betrouwbaar en onveranderlijk. De enige optie die u heeft is uw geloof daaruit te voeden.

En wat die energie betreft voor in de tank, die is onbeperkt op voorraad. Altijd. 24 uur per dag. Als u een kind van God bent, woont Hij namelijk permanent bij u, door de Heilige Geest, de Geest van God. Hiervoor heeft u geen speciale doop nodig, geen speciaal gebed om vervulling door een speciaal iemand, geen speciale taal of andere kunstjes, u bent er al mee verzegeld!

Vult u zichzelf dus niet met vroom uitgevente surrogaat. Hoe mooi de verpakking ook mag zijn, met welke mooie woorden het ook komt, het zal blijken dat het niet genoeg is. Na de zoveelste conferentie volgt de zoveelste leegte….en loop uw tank weer leeg.

Als u dus bij wilt tanken, doe dat in uw binnenkamer. Lees de Bijbel. Denk erover na. Praat met uw hemelse Vader, en besef dat Hij er altijd bij is. Ook al voelt u niks. De Here Jezus Christus voorziet in alles wat u nodig hebt, zelfs zonder dat we daar om vragen.

Of heeft u de Bijbel al uit?

Het verlangen naar tekenen en wonderen ; geestelijke honger of religieuze sensatie?

Het verlangen naar tekenen en wonderen; geestelijke honger of religieuze sensatie?

Er waait al decennialang een sterke wind door evangelisch Nederland. Een wind die roept om méér. Meer kracht. Meer wonderen. Meer genezingen. Meer profetieën. Meer manifestaties van de Geest.

De vraag is: waar komt dat streven eigenlijk vandaan? En belangrijker nog: is het Bijbels gefundeerd, of is het deels gevoed door iets anders?

Dit artikel mag schuren. Want hier raken we een blootliggende zenuw.

De menselijke drang naar zichtbare zekerheid

De Schrift is duidelijk over de menselijke natuur.

“Want de Joden begeren een teken, en de Grieken zoeken wijsheid.”
1 Korinthe 1:22 (STV)

Een teken willen is geen moderne afwijking. Het zit in ons. Wij willen bewijs. Tastbaarheid. Iets dat onze zintuigen bevestigt dat God er echt is.

Maar het christelijk geloof is fundamenteel anders ingericht.

“Want wij wandelen door geloof en niet door aanschouwen.”
2 Korinthe 5:7 (STV)

Dáár wringt het. Geloof zonder zichtbare bevestiging vraagt overgave. Het vraagt vertrouwen. Het vraagt rusten in wat God gezegd heeft,niet in wat wij ervaren.

Wanneer men tekenen gaat zoeken als noodzakelijke bevestiging van Gods aanwezigheid, verschuift het fundament subtiel van het Woord naar de ervaring.

Het kruis is niet spectaculair

Het centrum van het evangelie is niet kracht, maar een kruis.

“Want ik heb niet voorgenomen iets te weten onder u dan Jezus Christus, en Dien gekruisigd.”
1 Korinthe 2:2 (STV)

Een gekruisigde Messias is geen triomfverhaal. Het is vernedering. Zwakheid. Lijden.

En toch is dát de kern.

Maar in veel hedendaagse prediking lijkt het zwaartepunt te liggen op overwinning, doorbraak en bovennatuurlijke kracht. Zwakheid wordt geminimaliseerd. Lijden wordt gezien als een gebrek aan geloof. Genezing wordt gepresenteerd als norm.

Paulus zelf zegt:

“En Hij heeft tot mij gezegd: Mijn genade is u genoeg; want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.”
2 Korinthe 12:9 (STV)

Niet in succes. Niet in constante overwinning. Maar in zwakheid.

Dat staat haaks op een cultuur die voortdurend kracht wil demonstreren.

Tekenen hadden een functie

Het Nieuwe Testament leert dat tekenen een specifieke rol hadden.

“Hoe zullen wij ontvlieden, indien wij op zo grote zaligheid geen acht nemen; welke, begonnen zijnde verkondigd te worden door de Heere, aan ons bevestigd is geworden van degenen die Hem gehoord hebben; God bovendien medegetuigende door tekenen en wonderen en menigerlei krachten en uitdelingen des Heiligen Geestes, naar Zijn wil.”
Hebreeën 2:3-4 (STV)

Tekenen bevestigden de verkondiging in de beginfase. Ze waren geen permanent middel om geloof te genereren of een religieuze cultuur van manifestaties in stand te houden.

Wanneer tekenen doel in plaats van bevestiging worden, ontstaat een verschuiving. Dan wordt ervaring belangrijker dan waarheid.

Status, macht en geestelijke hiërarchie

Er zit nog een laag onder.

In omgevingen waar tekenen en geestesgaven centraal staan, ontstaat vaak een subtiele rangorde. Wie geneest, wie profeteert, wie bijzondere openbaringen claimt, krijgt invloed.

Maar Paulus ondergraaft dat mechanisme radicaal:

“En al ware het dat ik de gave der profetie had, en wist al de verborgenheden en al de kennis; en al ware het dat ik al het geloof had, zodat ik bergen verzette, en de liefde niet had, zo ware ik niets.”
1 Korinthe 13:2 (STV)

Niets.

Dat is vernietigend voor elke geestelijke elitevorming.

De toetssteen van geestelijkheid is niet manifestatie, maar liefde en heiliging.

“Maar de vrucht van de Geest is liefde, blijdschap, vrede, lankmoedigheid, goedertierenheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid, matigheid.”
Galaten 5:22 (STV)

Geen vuurwerk. Geen sensatie. Maar karakter.

Onvrede met het gewone geloofsleven

Misschien is dit wel het meest confronterende punt.

Veel streven naar wonderen komt voort uit onvrede met het gewone, stille, volhardende christelijke leven. Dagelijks gebed. Schriftlezing. Trouw in kleine dingen. Lijden dragen zonder applaus.

Dat voelt soms te gewoontjes.

Maar het Koninkrijk van God groeit niet primair via spektakel, maar via zaad dat in stilte ontkiemt.

Wanneer men voortdurend “meer” zoekt, kan dat een signaal zijn dat Christus en Zijn volbrachte werk niet als voldoende worden ervaren.

Dat is een ernstige zaak.

Geloof of sensatie?

God kan wonderen doen. Hij is soeverein. Hij geneest naar Zijn wil. Hij werkt zoals Hem behaagt.

Maar een cultuur die systematisch jaagt op manifestaties loopt het gevaar het zwaartepunt te verleggen.

Van Woord naar ervaring.
Van heiliging naar krachtbeleving.
Van kruisdragen naar triomfalisme.

De vraag is uiteindelijk niet hoeveel wonderen je hebt gezien.
De vraag is of je rust in het volbrachte werk van Christus.

Ware geestelijke volwassenheid herken je niet aan spektakel, maar aan stabiliteit. Niet aan extase, maar aan volharding. Niet aan claims, maar aan vrucht.

Misschien is het tijd om minder te vragen om tekenen en meer te vragen om diepte.

Onderzoek zelf als een Bereeër, vergelijk Schrift met Schrift, en laat het Woord het laatste woord hebben.

Dominion-theologie en de zeven bergen: opdracht of machtsdroom?

Dominion-theologie en de zeven bergen: opdracht of machtsdroom?

Binnen ‘apostolische’ en NAR-kringen komen ondermeer de volgende zaken aan de orde :

  • de “Zeven Bergen”
  • het innemen van cultuur
  • het hervormen van naties
  • het vestigen van Gods Koninkrijk op aarde
  • een eindtijdleger dat de wereld zal transformeren

Men leert dat de kerk geroepen is om invloed te nemen in zeven maatschappelijke domeinen:

  1. Religie
  2. Overheid
  3. Onderwijs
  4. Media
  5. Kunst & entertainment
  6. Economie
  7. Gezin

Het doel is: deze “bergen” onder christelijke heerschappij brengen.

Maar de vraag is:

Waar in de Bijbel staat deze opdracht aan de Gemeente?

Wat leert dominion-theologie?

Dominion-denken gaat ervan uit dat:

  • De kerk vóór Christus’ wederkomst de wereld moet transformeren.
  • Christenen bestuurlijke invloed moeten verkrijgen.
  • Het Koninkrijk van God zichtbaar moet doorbreken in maatschappelijke structuren.
  • De kerk de aarde gereed moet maken voor Christus.

Sommigen spreken zelfs over:

  • een eindtijd-opwekking van miljarden zielen
  • een ongekende triomfperiode
  • een geestelijke elite die regeringsmacht uitoefent
Maar waar staat dit in de Bijbel?

De Grote Opdracht

Mattheüs 28:19:

“Gaat dan henen, onderwijst al de volken…”

De opdracht is:

  • discipelen maken
  • dopen
  • leren onderhouden wat Christus geboden heeft

Er staat niet:

  • neem regeringsmacht
  • transformeer maatschappelijke structuren
  • vestig christelijke heerschappij

De focus is geestelijk, niet politiek.

Wat zegt Jezus over Zijn Koninkrijk?

Johannes 18:36:

“Mijn Koninkrijk is nu niet van deze wereld.”

Het Koninkrijk van Christus:

  • is geestelijk van aard
  • breekt door in harten
  • is niet afhankelijk van politieke controle

De vroege kerk:

  • had geen regeringsmacht
  • bezat geen maatschappelijke dominantie
  • maar verspreidde het Evangelie krachtig

Zij overwon door lijden, niet door heersen.

Wat leert het Nieuwe Testament over de eindtijd?

2 Timotheüs 3:1:

“En weet dit, dat in de laatste dagen zware tijden zullen ontstaan.” (STV)

De Schrift schildert:

  • afval
  • misleiding
  • vervolging

Niet een wereldwijde christelijke triomf vóór Christus’ komst.

De wederkomst van Christus is de doorbraak —
niet een geleidelijke overname door de kerk.

 

Het linke van dominion-denken

Wanneer men leert dat:

  • de kerk de wereld moet overnemen
  • politieke invloed geestelijke volwassenheid bewijst
  • culturele heerschappij onderdeel van het evangelie is

dan verschuift de missie van:

verzoening met God

naar

maatschappelijke macht.

Dit creëert:

  • vermenging van evangelie en politieke agenda
  • geestelijke triomfaliteit
  • desillusie wanneer de wereld niet verandert

Wat dan wel

Christenen mogen:

Zout en licht zijn
✔ Invloed uitoefenen
✔ Goed doen
Rechtvaardigheid bevorderen

Maar dat is iets anders dan:

✘ De wereld transformeren vóór Christus’ komst
✘ Een theocratisch model nastreven
Politieke macht koppelen aan geestelijke autoriteit

Vanwaar heeft dit geleuter aantrekkingskracht?

Omdat het:

  • een gevoel van historische betekenis geeft
  • een heroïsche missie biedt
  • collectieve mobilisatie creëert
  • hoop op zichtbare triomf voedt

Maar het Evangelie belooft geen wereldwijde overwinning vóór de Koning verschijnt.

De overwinning komt bij Zijn wederkomst.

Christus bouwt Zijn Gemeente

Mattheüs 16:18:

“Ik zal Mijn Gemeente bouwen.”

Niet:

“Jullie zullen Mijn Koninkrijk vestigen.”

Christus bouwt.
Christus bepaalt en stuurt aan
Christus voltooit.

De Gemeente getuigt.

 

Dominion-theologie en de ‘zeven bergen’ gaan mijlen verder dan wat het Nieuwe Testament ons  leert.

De gemeente is géén politieke overnamebeweging.

Zij is een volk van vreemdelingen en bijwoners

Onze hoop is niet culturele heerschappij.

Onze hoop is de verschijning van Christus.

Hiermee komt een voorlopig eind aan deze blogreeks. Ik merk bij mezelf dat ik door het onderwerp niet blij word; het is bepaald géén opbeurende materie om mee bezig te zijn.

Hieronder nog de links van de vorige berichten erover. Wellicht in de toekomst nog wat aanvullingen….

 

Wanneer ‘zalving’ gezag wordt

Genezing en wonderen: niet de norm, maar tijdgebonden

Strategische geestelijke oorlogsvoering: pure speculatie

Doorbraakgebed en de ‘Hemelse rechtbank’; geestelijke kracht of geestelijke misleiding?

De New Apostolic Reformation

Profetie vandaag: bemoediging of ‘nieuwe openbaring’?

‘Apostolische covering’: bescherming of controle?

Wat impartatie is en waarom het niet Bijbels is

Geverifieerd door MonsterInsights