Bijbel en geloof

Hebreeën 10:25, welke samenkomst?

door

Hebreeën 10:25, welke samenkomst?

“En laat ons onze onderlinge bijeenkomst niet nalaten, gelijk sommigen de gewoonte hebben, maar elkander vermanen; en dat zoveel te meer, als gij ziet dat de dag nadert”..                                              (Hebreeën 10:25 STV)

Hebreeën 10:25 wordt vaak aangehaald als bewijs dat een christen verplicht zou zijn om naar de plaatselijke samenkomst of kerk te gaan.. Zeer recent nog hoorde ik deze tekst als zodanig aangehaald worden.
Voor veel mensen is dit zondermeer een uitgemaakte zaak. Toch blijkt bij nadere bestudering dat dit vers over iets anders gaat.

Het gevaar van een losse tekst

Het probleem begint wanneer Hebreeën 10:25 los wordt geciteerd, zonder rekening te houden met de directe context. Wie eerlijk doorleest, komt onmiddellijk bij de verzen 26 tot en met 29. Daar wordt gesproken over willens en wetens zondigen nadat men de kennis van de waarheid heeft ontvangen, over het ontbreken van een offer voor de zonde, over een schrikkelijke verwachting van oordeel en over het vertreden van de Zoon van God en het onrein achten van het bloed van het verbond.

De vraag dringt zich vanzelf op: kan dit werkelijk slaan op iemand die niet naar een kerkelijke bijeenkomst gaat? Het antwoord is overduidelijk. Dat zou leerstellig onhoudbaar en innerlijk tegenstrijdig zijn.

De hoofdgedachte van de Hebreeënbrief

De Hebreeënbrief heeft één grote lijn. De schrijver richt zich tot gelovigen met een Joodse achtergrond en waarschuwt hen ernstig om niet terug te keren naar het oude verbond. Christus wordt gepresenteerd als de volmaakte Hogepriester, Zijn offer als eenmalig en volkomen voldoende. Er bestaat geen ander offer meer en er is geen andere weg tot God dan door Hem.

Alles in deze brief draait om het blijven ingaan tot Christus, om het vasthouden aan Hem en aan het nieuwe Verbond dat in Zijn bloed is opgericht.

Wat betekent “onderlinge bijeenkomst”?

In Hebreeën 10:25 wordt het Griekse woord episynagōgē gebruikt. Dat woord komt in het Nieuwe Testament slechts twee keer voor. De andere keer is in 2 Thessalonicenzen 2:1, waar het wordt vertaald met “toevergadering tot Hem”.

In die tekst kan het onmogelijk over een plaatselijke samenkomst gaan. Het gaat daar over het bijeenvergaderd worden tot Christus Zelf. Hetzelfde woord, in dezelfde betekenis, wordt gebruikt in Hebreeën 10. De vertaling “onderlinge bijeenkomst” wekt daarom gemakkelijk een verkeerde indruk. Het gaat niet primair om een fysieke bijeenkomst, maar om het blijven toevergaderd zijn tot Christus.

De werkelijke oproep van Hebreeën 10:25

De oproep van de schrijver is ernstig en indringend. Hij waarschuwt zijn lezers om het niet los te laten om tot Christus te blijven gaan. Om niet af te haken, niet terug te keren naar een systeem dat geen leven meer biedt, maar vast te houden aan de belijdenis van de hoop. Dat verklaart ook waarom de waarschuwing in de verzen daarna zo scherp is. Het gaat niet om het missen van een samenkomst, maar om het loslaten van Christus Zelf.

Samenkomen als gelovigen?

Dat samenkomen als gelovigen nuttig, goed en waardevol is, staat buiten kijf. De Schrift geeft daarvan ook tal van voorbeelden. Maar nergens wordt dit afgedwongen met dreiging van oordeel. Het Nieuwe Testament kent geen kerkelijke aanwezigheidsplicht op straffe van geestelijk verderf.

Hebreeën 10:25 gebruiken om kerkbezoek verplicht te stellen, doet daarom geen recht aan de tekst, niet aan de context en niet aan de boodschap van het evangelie.

Resumerend

Hebreeën 10:25 gaat niet over verplicht kerkbezoek. Het gaat over het blijvend toevergaderd zijn tot Christus. Over volharden in het nieuwe verbond en niet terugvallen in wat geen leven kan geven.

Wie dit ziet, leest dit vers niet langer als een stok achter de deur, maar als een ernstige en tegelijk liefdevolle oproep om vast te houden aan Hem die de enige Hogepriester is, het enige Offer en het enige Leven.

Apostelen vandaag?

door

Apostelen vandaag?

Er begeven  zich vandaag de dag op het christelijk erf steeds vaker lieden die zich uitgeven voor ‘apostel’. Check voor het bewijs van deze stelling maar eens met Google. Dit is niet zomaar, is mijn stellige indruk, maar met een onderliggende gezagsclaim. Waar de titel ‘pastor’ of een afgeleide daarvan, niet meer lijkt te voldoen, om een bepaalde zeggingskracht/autoriteit te hebben, gezag uit te oefenen , of bepaalde zaken door te drukken. Men gaat dan doorgaans voorbij over wat de Bijjbel er zoal over zegt. Hieronder een korte samenvatting, een incompleet overzicht, over wat er zoal over geschreven staat .

Kenmerken van het apostelschap:

Getuige van Jezus’ bediening en opstanding

“Het is dan nodig, dat van de mannen, die met ons omgegaan zijn al den tijd, in welken de Heere Jezus onder ons ingegaan en uitgegaan is, beginnende van den doop van Johannes tot op den dag, dat Hij van ons opgenomen is, een van dezen met ons getuige worde Zijner opstanding.”
(Handelingen 1:21–22)

Paulus was de laatste, een uitzondering

“Ben ik niet een apostel? Ben ik niet vrij? Heb ik Jezus Christus, onzen Heere, niet gezien? Zijt gij niet mijn werk in den Heere?”
(1 Korinthe 9:1)

“En als laatste van allen is Hij ook van mij gezien, als van een ontijdig geborene.”
(1 Korinthe 15:8)

Bevestiging door tekenen en krachten

“De tekenen nu eens apostels zijn onder u gewerkt in alle lijdzaamheid, in tekenen, en wonderen, en krachten.”
(2 Korinthe 12:12)

Apostelen als fundamentleggers

Wat heel vaak verkeerd begrepen en uitgelegd wordt :

“Gebouwd op het fundament der apostelen en profeten, waarvan Jezus Christus is de uiterste Hoeksteen.”
(Efeze 2:20)

Normbepalend gezag van de apostolische leer

“En zij waren volhardende in de leer der apostelen, en in de gemeenschap, en in de breking des broods, en in de gebeden.”
(Handelingen 2:42)

Waarschuwing tegen valse apostelen

“Want zulke zijn valse apostelen, bedriegelijke arbeiders, zich veranderende in apostelen van Christus.”
(2 Korinthe 11:13)

Tekenen en wonderen zijn geen bewijs op zichzelf

“Velen zullen te dien dage tot Mij zeggen: Heere, Heere, hebben wij niet in Uw Naam geprofeteerd, en in Uw Naam duivelen uitgeworpen, en in Uw Naam vele krachten gedaan?”
(Mattheüs 7:22)

Apostel in de ruimere betekenis van gezondene

“Maar als de apostelen, namelijk Barnabas en Paulus, dat hoorden, scheurden zij hun klederen, en sprongen onder de schare.”
(Handelingen 14:14)

Apostelen en profeten als eenmalig fundament

“En God heeft sommigen gesteld in de gemeente, ten eerste apostelen, ten tweede profeten, ten derde leraars, daarna krachten, daarna gaven der gezondmakingen, hulpverleningen, regeringen, verscheidenheid der talen.”
(1 Korinthe 12:28)

Samenvattend vanuit de Schrift

De Schrift leert dat apostelen in de betekenis van fudamentleggers:

  • persoonlijk door Christus zijn aangesteld
  • getuigen waren van Zijn opstanding
  • door God bevestigd werden met tekenen
  • het fundament van de gemeente hebben gelegd

Dat fundament ligt vast in Christus zoals de Bijbel benadrukt.

“Het geloof, dat eenmaal den heiligen overgeleverd is.”
(Judas :3)

Daarom is er geen Bijbelse grond om vandaag mensen te erkennen die zichzelf apostel noemen in dezelfde gezaghebbende betekenis als de apostelen van het Nieuwe Testament.

 

Genezingsbedieningen?

door

Genezingsbedieningen?

Naar aanleiding van onder andere het drama Todd White

Over genezing, geloof en lijden, op gezag van de Schrift

Een ander evangelie

Wat vandaag als “genezingsbediening” wordt gepresenteerd, is in werkelijkheid geen onschuldige accentverschuiving binnen het christelijk geloof, maar een structurele verdraaiing van het Evangelie. Wanneer genezing wordt voorgesteld als altijd beschikbaar, afhankelijk van de intensiteit van iemands geloof, bewijs van ware geestelijkheid of als een afdwingbaar recht van de gelovige, dan is er sprake van een ander evangelie. De Schrift laat hierover geen ruimte voor nuance.

Galaten 1:8 STV “Maar al ware het ook dat wij, of een engel uit den hemel, u een ander evangelie verkondigden dan hetgeen wij u verkondigd hebben, die zij vervloekt.”

Genezing wordt in de Bijbel nooit losgemaakt van Gods soevereiniteit. God openbaart Zich als Genezer, maar nooit als een krachtbron die door mensen geactiveerd kan worden. Zodra geloof wordt voorgesteld als een techniek die God verplicht tot handelen, wordt Hij gereduceerd tot een middel. Dat is geen bijbels geloof, maar functioneel heidendom.

Psalm 115:3
“Onze God is toch in den hemel; Hij doet al wat Hem behaagt.”

Romeinen 9:16
“Zo is het dan niet desgenen die wil, noch desgenen die loopt, maar des ontfermenden Gods.”

Geen trucs

De gedachte dat geloof “werkt”, “activeert” of “vrijzet” is vreemd aan de Schrift. Geloof is geen kracht, geen energie, geen sleutel. Geloof is vertrouwen, afhankelijkheid, overgave. De meest zuivere geloofsbelijdenis in het Evangelie is geen krachtige proclamatie, maar een gebroken roep om hulp.

Markus 9:24
“Ik geloof, Heere! kom mijn ongelovigheid te hulp.”

Elke leer die geen ruimte laat voor het uitblijven van genezing, staat haaks op het getuigenis van de apostelen zelf. Paulus bidt, smeekt en gelooft — en wordt niet genezen. Niet vanwege tekortschietend geloof, maar vanwege Gods weloverwogen besluit.

2 Korinthe 12:8–9
“Ik heb de Heere driemaal gebeden… En Hij heeft tot mij gezegd: Mijn genade is u genoeg.”

Hier wordt geen methode aangereikt om alsnog genezing af te dwingen. Hier wordt een goddelijk “nee” uitgesproken. Elke theologie die deze tekst niet kan verdragen, is niet bijbels.

Wanneer ziekte wordt gekoppeld aan falend geloof, verborgen zonde of gebrek aan openheid, wordt de fout van Jobs vrienden herhaald. Zij hadden verklaringen, theologische modellen en morele zekerheid — en God verklaart hen schuldig.

Job 42:7
“…gij hebt niet recht van Mij gesproken.”

Ook Jezus zelf wijst deze oorzakelijkheid expliciet af wanneer Hij geconfronteerd wordt met ziekte.

Johannes 9:3
“Noch deze heeft gezondigd, noch zijn ouders.”

Demoniseren van medische middelen

Het demoniseren van medische middelen is een grove verdraaiing van de Schrift. Het misbruik van het woord φαρμακεία (farmakeia) om medicijnen als occulte praktijken te bestempelen is taalkundig onhoudbaar en theologisch roekeloos. De Bijbel kent medische zorg, lichamelijke middelen en behandeling zonder enige schroom.

Lukas 10:34
“olie en wijn ingietende.”

1 Timotheüs 5:23
“Gebruik een weinig wijn, om uw maag en uw menigvuldige krankheden.”

Wie mensen aanmoedigt om medicatie te stoppen of logica als vijand van geloof te bestempelen, handelt niet profetisch maar onverantwoord. Dat is geen geloofsdaad, maar geestelijk wanbeheer.

Pastorale gevolgen

Het zwaarste oordeel rust op het pastorale gevolg van deze leer. Wanneer zieken te horen krijgen dat zij zelf de blokkade vormen, dat zij het niet “genomen” hebben, dat zij twijfelen of zich onvoldoende overgeven, dan wordt schuld gelegd waar zorg geboden is. Dat is geen misverstand, maar geestelijk geweld.

Ezechiël 34:4
“De zwakken hebt gij niet gesterkt, en de kranken hebt gij niet genezen… met strengheid en hardheid hebt gij over hen geheerst.”

De Schrift verplaatst de ultieme hoop niet naar onmiddellijke genezing, maar naar de opstanding. Het Nieuwe Testament is eschatologisch realistisch. Het lichaam is nog niet verlost. Dat moment komt niet door geloofstechniek, maar door Gods tijd.

Romeinen 8:23
“…verwachtende de verlossing onzes lichaams.”

1 Korinthe 15:42–44
“Het lichaam wordt gezaaid in verderfelijkheid…”

Elke theologie die totale heelheid in dit leven belooft, lijden pathologiseert en sterfelijkheid ontkent, is eschatologisch vals.

De slotsom is onontkoombaar. Een leer die zieken beschadigt, schuld verplaatst, God bindt aan methoden en leiders buiten schot houdt, komt niet van de Heere — hoe vaak Zijn Naam ook wordt uitgesproken.

Jeremia 23:32
“…Ik heb hen niet gezonden… en zij hebben dit volk gans niet geholpen.”

Dit vraagt geen verzachting of dekmantel, maar ontmaskering. Geen nuance, maar waarheid. Geen bescherming van reputaties, maar bescherming van mensen.

Geverifieerd door MonsterInsights