Onlangs hoorde ik de uispraak:
“De mens (en dus de gemeente?) is een tempel en geroepen om te heersen over deze wereld”
Dat klinkt krachtig. Bijbels zelfs. Maar bij nadere beschouwing blijkt hier een fundamentele verschuiving plaats te vinden.
Laten we zorgvuldig onderscheiden wat de Schrift erover zegt.
Het scheppingsmandaat
De uitspraak verwijst meestal naar Genesis.
“En God zeide: Laat Ons mensen maken, naar Ons beeld, naar Onze gelijkenis; en dat zij heerschappij hebben over de vissen der zee, en over het gevogelte des hemels, en over het vee, en over de gehele aarde, en over al het kruipend gedierte, dat op de aarde kruipt.” (Genesis 1:26 STV)
Hier gaat het om de mensheid als schepsel, in de oorspronkelijke scheppingsorde. Dit is geen politieke of geestelijke dominantie, maar rentmeesterschap onder God.
De mens mocht beheren, (verwijst prmair al naar Christus, wat Hij daadwerkelijk zal doen t.z.t) niet nú autonoom regeren.
De breuk van de zondeval
Na Genesis 3 verandert alles.
“Vervloekt is het aardrijk om uwentwil; met smart zult gij daarvan eten al de dagen uws levens.” (Genesis 3:17 STV)
De aarde wordt niet een terrein van triomf, maar van strijd. De heerschappij van de mens is niet opgeheven, maar wel gebroken en gefrustreerd.
Sindsdien leeft de mens in een gevallen wereld.
Daarom is het leerstellig onjuist om Genesis 1 rechtstreeks toe te passen op de gemeente alsof er niets is gebeurd.
Wat zegt het Nieuwe Testament over de gemeente?
Het Nieuwe Testament beschrijft de gemeente niet als een heersend machtsinstituut, maar als een lichaam in een vijandige wereld.
“Mijn Koninkrijk is niet van deze wereld.” (Johannes 18:36 STV)
En:
“Want wij hebben hier geen blijvende stad, maar wij zoeken de toekomende.” (Hebreeën 13:14 STV)
De toon is duidelijk: pelgrimschap, verwachting, volharding.
Niet dominantie.
De toekomstige heerschappij
De Schrift spreekt wél over heerschappij, maar in toekomstig perspectief.
“En zij leefden en heersten als koningen met Christus, duizend jaren.” (Openbaring 20:4 STV)
En:
“Indien wij verdragen, wij zullen ook met Hem heersen.” (2 Timotheüs 2:12 STV)
De volgorde is wezenlijk: eerst verdragen, dan heersen.
Het Koninkrijk in zichtbare heerschappij is verbonden aan Christus’ wederkomst, niet aan een huidige kerkelijke machtspositie.
Waar gaat het leerstellig mis?
Wanneer men zegt dat de gemeente nú geroepen is om te heersen over de aarde, gebeuren er meestal vier dingen.
Er wordt geen rekening gehouden met de zondeval.
Het kruis wordt praktisch overgeslagen.
De eschatologie wordt naar voren gehaald.
En het Koninkrijk wordt verward met de huidige bedeling van Genade.
Hier raakt dit denken dikwijls aan dominion-theologie of NAR-invloeden, waarin de kerk wordt gezien als instrument om de aarde onder geestelijk gezag te brengen.
Maar dat is niet de toon van het Nieuwe Testament.
Het onderscheid tussen Koninkrijk en Gemeente
De Schrift leert dat Christus zal heersen.
“En de HEERE zal Koning worden over de ganse aarde.” (Zacharia 14:9 STV)
Dat is verbonden aan Zijn openbaring in macht en heerlijkheid.
De gemeente daarentegen wordt nu gekenmerkt door:
- getuigenis
- lijden
- verwachting
- afhankelijkheid
Christus is het Hoofd.
“En Hij is het Hoofd des lichaams, namelijk der Gemeente.” (Kolossenzen 1:18 STV)
De gemeente regeert niet autonoom; zij onderwerpt zich.
De kern van het vraagstuk
De uitspraak “de gemeente moet heersen” klinkt actief en krachtig. Maar zij verschuift de hoop van de toekomst naar het heden.
Het accent verschuift van:
wederkomst
naar
culturele transformatie.
Van:
volharding
naar
invloed.
Van:
verwachting
naar
project.
Dat is een leerstellige verlegging van perspectief.
Ja, de mens kreeg in Genesis een scheppingsmandaat.
Ja, Christus zal heersen.
Ja, de heiligen zullen met Hem regeren.
Maar dat behoort tot het toekomende wereldbestel.
