Bijbel en geloof

Genezing en wonderen: niet de norm, maar tijdgebonden

door

Genezing en wonderen: niet de norm, maar tijdgebonden

Binnen charismatische en nieuw apostolische kringen wordt vaak geleerd:

  • Het is altijd Gods wil om te genezen.
  • Genezingsgaven kunnen worden geactiveerd.
  • Wonderen behoren normaal te zijn in elke gemeente.
  • Wie niet geneest, mist geloof.

Massasamenkomsten, genezingsdiensten en getuigenissen van spectaculaire wonderen zijn daarbij centrale elementen.

Maar hier moeten we eerlijk vragen:

Leert het Nieuwe Testament dat genezing de norm is voor elke gemeente in alle tijden?

Of waren wonderen verbonden aan een specifieke fase in Gods heilsplan?

Wat zien we in de Evangeliën?

Tijdens het aardse optreden van Christus zien we overvloedige genezingen.

Maar:

  • Jezus bevestigde Zijn Messiaanse identiteit (Mattheüs 11:4-5).
  • De wonderen waren tekenen van het Koninkrijk.
  • Zij bevestigden wie Hij was.

Het waren niet alleen daden van medelijden —
het waren ook messiaanse tekenen.

Wat zien we in Handelingen?

In Handelingen zien we opnieuw veel wonderen.

Maar let op:

Handelingen 2:22:

“Jezus de Nazarener, een Man van God onder u betoond door krachten en wonderen en tekenen…” (STV)

Wonderen zijn “tekenen”.

2 Korinthe 12:12:

“De tekenen van een apostel zijn onder u gewrocht… in tekenen en wonderen en krachten.” (STV)

Wonderen worden expliciet verbonden aan de toenmalige apostolische bediening.

Ze dienden ter bevestiging van het fundament.

Waren wonderen alom tegenwoordig in de vroege gemeenten?

Nee.

Paulus laat zien dat ziekte bleef bestaan:

1 Timotheüs 5:23
Timotheüs had lichamelijke klachten.

2 Timotheüs 4:20
“Trofimus heb ik krank te Milete achtergelaten.” (STV)

Paulus genas niet iedereen.

Zelfs niet binnen zijn eigen kring.

Paulus’ eigen ziekte

2 Korinthe 12:7-9:

“En Hij heeft tot mij gezegd: Mijn genade is u genoeg…” (STV)

Paulus bad driemaal om bevrijding.

God genas hem niet.

Dit ondergraaft de stelling:

“Het is altijd Gods wil om te genezen.”

God kán uiteraard genezen.
Maar Hij is niet verplicht te genezen.

En al helemaal niet geclaimd

 En Jakobus 5 dan?

Vaak aangehaald:

“Het gebed des geloofs zal de zieke behouden…” (STV)

Maar:

  • Er staat niet dat elke zieke geneest.
  • Het initiatief ligt bij de zieke.
  • Het gaat om gebed, niet om genezingsbediening als show.

Jakobus beschrijft een pastorale situatie, geen genezingscampagne.

Wat gebeurt er vandaag?

In veel moderne genezingsbewegingen zien we:

  • Selectieve getuigenissen
  • Geen medische verificatie
  • Emotionele groepsdynamiek
  • Geen systematische follow-up

Wanneer wonderen werkelijk de norm zouden zijn, zouden:

  • ziekenhuizen leeglopen
  • langdurige chronische ziekten verdwijnen
  • gehandicapten massaal herstellen

Maar dát zien we niet.

Het leerstellige probleem

Wanneer men leert:

  • Genezing is altijd Gods wil
  • Niet-genezing komt door ongeloof
  • Doorbraak vereist activatie

dan verschuift de verantwoordelijkheid van God naar de mens.

Dit creëert:

  • schuldgevoel
  • geestelijke frustratie
  • manipulatieve druk

Terwijl de Schrift leert:

God is soeverein.
Lijden heeft soms een doel.
Genade is soms belangrijker dan genezing

Tekenen waren tijdelijk

Hebreeën 2:3-4:

“God medegetuigende door tekenen en wonderen…”

Tekenen dienden ter bevestiging van de verkondiging.

Zodra het fundament lag, veranderde de opbouwfase.

Net zoals een bouwsteiger wordt verwijderd wanneer het gebouw staat.

Wat wél Bijbels is

✔ Bidden voor zieken
✔ Vertrouwen op Gods macht
✔ Erkennen dat God kan genezen
✔ Onderwerpen aan Zijn wil

Maar:

✘ Genezing als norm
✘ Wonderen als bewijs van geestelijke superioriteit
✘ Activatie-technieken
✘ Schuldprojectie bij niet-genezing

Waarom is dit dan aantrekkelijk?

Omdat:

  • Het ‘hoop’ geeft.
  • Het spectaculair is.
  • Het geloof tastbaar lijkt te maken.
  • Het emoties aanspreekt.

Maar de kern van het evangelie is niet lichamelijke genezing.

Het is verzoening met God.

Wonderen in het Nieuwe Testament waren:

  • Apostolische tekenen
  • Bevestiging van openbaring
  • Verbonden aan fundamentlegging

Genezing is mogelijk,
maar zeker niet de norm in elke tijd.

Gods grootste wonder is niet lichamelijke genezing.

Het is behoud van zondaren

De ‘zondagsrust’ en de dag des Heeren

door

De ‘zondagsrust’ en de dag des Heeren

Bijbels of menselijke traditie?

Het is weer verkiezingstijd, want de gemeenteraadsverkiezingen komen eraan in Nederland. Wat mij dan opvalt is dat de (lokale in dit geval) politieke partijen zich weer dolgraag  willen profileren, en dus ook de zogenaamd Christelijke, en dan met name met items als “de zondagsrust”.

Binnen veel kerken wordt de zondag zonder aarzeling “de dag des Heeren” genoemd en behandeld als een christelijke rustdag. Maar zodra we de Schrift opendoen, blijkt dat deze vanzelfsprekendheid helemaal niet zo vanzelfsprekend is.

De vraag is niet wat eeuwen kerkgeschiedenis hebben gedaan.
De vraag is: wat leert de Bijbel?

De sabbat hoort bij het verbond van de Sinaï

Het vierde gebod luidt:

“Gedenk den sabbatdag, dat gij dien heiligt. Zes dagen zult gij arbeiden en al uw werk doen; Maar de zevende dag is de sabbat des HEEREN, uws Gods; dan zult gij geen werk doen…” Exodus 20:8 – (STV)

Dit gebod werd niet aan de Gemeente gegeven. Het werd gegeven aan Israël, bij de Sinaï. En de Schrift zegt expliciet waarom:

“Dat dan de kinderen Israëls den sabbat houden, den sabbat onderhoudende in hun geslachten tot een eeuwig verbond.”  Exodus 31:16 -(STV)

De sabbat was een verbondsteken tussen de HEERE en Israël.

Niet tussen de HEERE en de Gemeente.
Niet tussen de HEERE en de heidenvolken.

Dát staat er. Zwart op wit.

Wie de sabbat zonder onderscheid op de Gemeente toepast, schuift het Sinaïtische, of het Oude verbond onder het Nieuwe.

De zondag is géén verplaatste of vervangen sabbat

De eerste Christenen kwamen samen op de eerste dag van de week:

“En op den eersten dag der week, als de discipelen bijeengekomen waren om brood te breken…”  Handelingen 20;7 – (STV)

Maar waar staat het gebod?
Waar staat het werkverbod?
Waar staat de straf bij overtreding?

Nergens!

Paulus zegt zelfs nadrukkelijk:

“Zo oordele dan niemand u in spijs of in drank, of in het stuk des feestdags, of der nieuwe maan, of der sabbatten; Welke zijn een schaduw der toekomende dingen, maar het lichaam is van Christus.” Kollossenzen 2:10 – (STV)

En:

“De één acht wel den enen dag boven den anderen dag; maar de ander acht al de dagen gelijk. Een iegelijk zij in zijn eigen gemoed ten volle verzekerd.” Romeinen 14:5 – (STV)

Dat is geen taal van een opgelegd zondagsgebod.
Dat is de taal van vrijheid onder de Genade.

De dag des HEEREN is géén zondag

In de boeken van de profeten betekent “de dag des HEEREN” een toekomstige periode van oordeel en openbaring.

“Huilt, want de dag des HEEREN is nabij; hij komt als een verwoesting van den Almachtige.” Jesaja13:6 –  (STV)

“Want de dag des HEEREN is groot en zeer vreselijk; wie zal hem verdragen?” Joel 2:11 – (STV)

Ook in het Nieuwe Testament blijft die betekenis staan:

“Want gij weet zelven zeer wel, dat de dag des Heeren alzo zal komen, gelijk een dief in den nacht.” 1 Thessalonicenzen 5:2 – (STV)

Dit gaat over Gods ingrijpen in de wereldgeschiedenis.
Niet over een wekelijkse samenkomst in een kerkgebouw.

Wanneer men de zondag “de dag des Heeren” noemt, gebruikt men een Bijbelse term in een niet-Bijbelse betekenis.

Openbaring wordt vaak verkeerd gelezen

Johannes schrijft:

“Ik was in den Geest op den dag des Heeren…” Openbaring 1;10 – (STV)

De context van Openbaring is vol oordelen, bazuinen en koninklijke heerschappij. Het boek beschrijft juist die toekomstige dag van openbaring.

Het is exegetisch minstens zo logisch, en veel waarschijnlijker , dat Johannes in de Geest werd verplaatst naar die toekomstige dag, dan dat hij simpelweg bedoelde dat het zondag was.

De tekst zegt het niet expliciet.
Maar traditie vult het graag in.

Hoe de zondag een rustdag werd

Historisch groeide de eerste dag van de week uit tot een samenkomstdag vanwege de opstanding. Dat is begrijpelijk.

Maar de verplichte ruststatus kwam later. Kerk en staat hebben die ingevuld. Wat begon als vrijwillige samenkomst werd een wettische norm.

Zo ontstond de gedachte van een “christelijke sabbat”.

Alleen… de Schrift kent die term niet.

De ware rust ligt niet in een dag

Het Nieuwe Testament wijst ons op een diepere werkelijkheid:

“Want die ingegaan is in Zijn rust, die heeft ook zelf van zijn werken gerust, gelijk God van de Zijne.” (STV)

De gelovige rust niet één dag per week.
Hij rust in het volbrachte werk van Christus.

Wie terugkeert naar een wettische dagstructuur, schuift ongemerkt weer richting Sinaï.

Wij leven niet onder Sinaï.
Wij leven onder Golgotha.

Wat nu?

Samenkomen op zondag is goed.
Een dag apart zetten voor rust en bezinning is dat ook, zeker in onze gejeesde maatschappij

Maar het opleggen van een zondagsrust als goddelijk gebod is niet Bijbels gefundeerd.

 

De sabbat was gegeven aan Israël.
De dag des HEEREN wijst naar de toekomst.
De zondag als verplichte rustdag is louter traditie.

En wie Schrift en traditie door elkaar haalt, ondergraaft het onderscheid tussen Wet en Genade.

Dat onderscheid is geen detail.
Dat is cruciaal.

lees ook:

De dag des HEEREN is niet de Zondag, maar wat dan wel?

Reformatorische “Zondagsverdwazing” in het nieuws

Op de site van Israel en de Bijbel: Openbaring en de dag des Heeren

En het Reformatorisch smaldeel fietst met een flinke theologische boog om de hete brij heen:

Digibron, Waarom is zondag bijzonder?

Zondagsrust vanuit ‘christelijk’ oogpunt

Sektarisme, manipulatie, kuddegedrag, kerkje spelen, vervolg

door

Sektarisme, manipulatie, kuddegedrag, kerkje spelen, vervolg

Over sektarisme, geestelijke manipulatie en het moment waarop je moet weggaan, ik stond op het randje

Begin jaren ’90 stond ik dichter bij een gesloten religieus systeem dan ik toen zelf goed besefte.

Ik schreef daarover eerder dit:

Sektarisme, manipulatie, kuddegedrag, kerkje spelen

Het begon niet extreem.
Het begon gewoon met Bijbelstudie.
Met verlangen naar diepgang.
Met mensen die serieus met geloof bezig waren.

Dat is precies waarom het gevaarlijk is.

Sektarisme begint zelden met rode vlaggen. Het begint met herkenning. Met warmte. Met zekerheid in een verwarrende wereld. Met het gevoel: hier klopt iets.

Ik voelde die aantrekkingskracht ook.

Maar ik merkte tegelijkertijd iets anders.

Er kwam een punt waarop niet alles meer vrij voelde.
Niet alles was toetsbaar.
En één stem begon zwaarder te wegen dan het Woord van God.

Dat was het waarschuwingslampje.

De subtiele verschuiving

Sektevorming ontstaat niet in één dag. Het is een verschuiving.

Eerst staat Christus centraal.
Dan komt er sterke leiding.
Dan wordt die leiding onaantastbaar.
En uiteindelijk wordt kritiek gelijkgesteld aan ongehoorzaamheid aan God.

Dáár gaat het mis.

De Schrift is glashelder:

“En Hij is het Hoofd van het lichaam, namelijk van de gemeente…” (Kolossenzen 1:18, STV)

Niet een mens.
Niet een “geliefde leraar”.
Niet een raad van oudsten die boven het geweten staat.

Wanneer een leider niet meer gecorrigeerd kan worden, wanneer zijn woord praktisch wet wordt, wanneer zijn interpretatie niet getoetst mag worden — dan is de grens overschreden.

Wat ik nu lees, en waarom het me raakt

De vrij recente berichtgeving over de groep rond Wim Griffioen laat patronen zien die pijnlijk herkenbaar zijn:

  • Absolute geestelijke autoriteit van één man
  • Het verbreken van familiebanden
  • Uitsluiting van wie vertrekt
  • Isolatie van de buitenwereld
  • Controle over relaties en persoonlijke keuzes

Dat zijn geen kleine kerkelijke verschillen.
Dat zijn structurele kenmerken van keiharde, totalitaire, gesloten systemen.

Wat mij vooral raakt, is hoe “geestelijke taal” wordt gebruikt om controle te rechtvaardigen.

Uitsluiting heet dan “zuivering”.
Controle heet “herderlijke zorg”.
Onderwerping heet “gehoorzaamheid aan God”.

Maar wanneer gehoorzaamheid aan een mens de plaats inneemt van gehoorzaamheid aan Christus, dan is dat geen heiliging,dat is platte overheersing.

Waarom mensen blijven

Een veelgestelde vraag is: waarom blijven mensen in zo’n systeem?

Omdat het niet alleen duisternis is.

Er kan warmte zijn.
Er kan saamhorigheid zijn.
Er kan oprechte toewijding zijn.

Dat maakt het ingewikkeld.

Mensen blijven vaak niet uit slechtheid, maar uit overtuiging. Uit angst om alles te verliezen. Familie. Vrienden. Identiteit. Gemeenschap.

De prijs van vertrek is extreem hoog.

Wie vertrekt, wordt genegeerd alsof hij niet meer bestaat.
Wie vragen stelt, wordt verdacht.
Wie niet buigt, wordt buitengesloten.

Dat mechanisme zag ik toen al van dichtbij.
En ik voelde dat ik moest kiezen.

Niet tegen God.
Maar juist vóór God.

Het moment van onderscheid

Het kantelpunt kwam toen ik besefte dat mijn geweten onder druk kwam te staan.

Wanneer je niet meer vrij bent om te toetsen…
Wanneer twijfel als zonde wordt bestempeld…
Wanneer loyaliteit belangrijker wordt dan waarheid…

Dan moet je afstand nemen.

De Bijbel zegt:

“Beproeft alle dingen; behoudt het goede.” (1 Thessalonicenzen 5:21, STV)

Toetsen is geen opstand.
Toetsen is Bijbels.

Een gemeenschap die bang is voor toetsing, weet dat zij iets te verliezen heeft.

Geestelijk gezag of geestelijke overheersing?

Bijbels leiderschap is altijd dienend.
Het bindt mensen aan Christus.
Het maakt hen niet afhankelijk van één mens.

Wanneer een leider:

  • relaties controleert
  • familiebanden laat verbreken
  • zichzelf boven kritiek plaatst
  • exclusieve toegang tot Gods wil claimt

dan is er geen sprake meer van herderschap, maar van overheersing.

En overheersing hoort niet thuis in het lichaam van Christus.

Ik werd bewaard

Terugkijkend zie ik dat het Genade was dat ik niet verder meeging.

Ik stond zeer dichtbij.
Ik voelde nog de aantrekkingskracht.
Maar ik zag de verschuiving.

En ik ben gegaan.

Niet omdat ik geloof afwees.
Maar omdat ik mijn geloof wilde beschermen tegen menselijke toe-eigening.

Een waarschuwing

Als jij dit leest en herkent:

  • een leider of een raad die niet bevraagd mag worden
  • een gemeenschap die zich afsluit
  • een systeem waarin angst regeert
  • een cultuur waarin vertrek gelijkstaat aan verraad
Sta dan stil.

Christus bouwt geen systemen die afhankelijk zijn van controle.

Waar de Geest van de Heere is, daar is vrijheid (2 Korinthiërs 3:17, STV).

Vrijheid om te toetsen.
Vrijheid om vragen te stellen.
Vrijheid om Christus boven mensen te plaatsen

Ik schrijf dit niet uit rancune of zo iets.
Maar uit bewogenheid.

Omdat ik dichtbij heb gestaan.
Omdat ik zie hoeveel schade gesloten systemen kunnen aanrichten.
Omdat geloof bedoeld is om mensen tot Christus te brengen — niet onder een mens te brengen.

Laat niemand jouw geweten claimen.
Laat niemand de plaats innemen die alleen Christus toekomt.

Blijf vrij.
Blijf toetsen.
Blijf bij het Woord.

Alleen Christus is Heer.

Geverifieerd door MonsterInsights