Wat impartatie is en waarom het niet Bijbels is

Wat impartatie is en waarom het niet Bijbels is

Binnen charismatische en New Apostolic Reformation-kringen (NAR) hoor je het woord steeds vaker: impartatie.

Uit de categorie ‘het moet niet gekker worden…..’

Men spreekt over:

  • impartatie van genezingsgaven
  • impartatie van profetische zalving
  • impartatie van apostolisch gezag
  • impartatie van een “mantel”
  • impartatie door handoplegging
  • impartatie door nabijheid van een “gezalfde leider”

Maar wat bedoelt men precies?
En veel belangrijker: leert de Bijbel dit werkelijk?

Wat bedoelen charismatici met impartatie?

Met impartatie bedoelt men meestal:

Het overdragen van een geestelijke zalving, gave, kracht of bediening van de ene gelovige naar de andere.

Een soort uploaden zonder netwerk….

Dat kan volgens deze leer plaatsvinden door:

  • handoplegging
  • profetie
  • geestelijke vaderschap
  • associatie met een gezalfde persoon
  • soms zelfs via media of conferenties

Men gaat er dus vanuit dat geestelijke kracht overdraagbaar is van mens tot mens.

Welke Bijbelteksten worden misbruikt?

Voorstanders verwijzen vaak naar:

  • Mozes die Jozua de handen oplegt (Numeri 27)
  • Elia’s mantel die op Elisa valt (2 Koningen 2)
  • Paulus die Timotheüs de handen oplegt (2 Timotheüs 1:6)
  • Romeinen 1:11 (“om u enige geestelijke gave mede te delen”)
  • Handelingen 8 (handoplegging en ontvangen van de Geest)

Op het eerste gezicht lijkt dit overtuigend.
Maar bij nauwkeurige lezing blijkt iets anders.

Wat leert de Schrift werkelijk?

De Heilige Geest wordt niet door mensen overgedragen

1 Korinthe 12:11 zegt:

“Doch deze dingen werkt een en dezelfde Geest, delende aan een iegelijk in het bijzonder gelijk Hij wil.” (STV)

De Geest deelt uit.
Niet ‘apostelen’.
Niet ‘geestelijke vaders’.
Niet conferenties.

In Handelingen 8 leggen apostelen handen op — maar God geeft de Geest.
De handoplegging is een bevestiging, geen krachtbron.

Romeinen 1:11 spreekt niet over energietransfer

Paulus schrijft:

“Want ik verlang u te zien, om u enige geestelijke gave mede te delen…”

In context betekent dit:

  • opbouw
  • versterking
  • onderwijs
  • bediening

Niet: overdracht van een zalving of krachtpakket.

Timotheüs ontving geen “mantel”

2 Timotheüs 1:6:

“Wakker aan de gave Gods, die in u is door de oplegging mijner handen.”

Dit gebeurde:

  • onder apostolisch gezag
  • in de unieke fundamentfase van de Gemeente
  • als bevestiging van roeping

Er staat nergens dat dit een reproduceerbaar systeem voor alle gelovigen is.

En een waarschuwing aan Timotheüs:

1 Timoteüs 5:22

“Leg niemand haastelijk de handen op, en heb geen gemeenschap aan anderer zonden; bewaar uzelven rein”.

Elia en Elisa zijn geen blauwdruk voor de Gemeente

De mantel van Elia is:

  • Oude Verbond
  • profetische overgangssituatie
  • geen gemeentelijk onderwijs

Nergens leren de brieven dat wij “mantels” moeten overdragen.

Het cruciale probleem

De echte vraag is niet of handoplegging Bijbels is.

Handoplegging is wél Bijbels als:

  • bevestiging van roeping
  • aanstelling tot dienst
  • zegen

Maar de moderne impartatieleer zegt méér:

Dat geestelijke kracht, zalving en bediening overdraagbaar zijn via mensen.

Dat wordt nergens, laat staan als norm,  geleerd in de brieven.

Waarom is dit gevaarlijk?

De impartatieleer veronderstelt:

  • nog steeds apostelen vandaag
  • overdraagbare zalving
  • hiërarchische geestelijke overdracht
  • afhankelijkheid van “gezalfde” leiders
  • nieuwe openbaringsstructuren

Dit verschuift het fundament van:

Christus en het voltooide Woord

naar:

‘gezalfde’ bemiddelaars.

Wat leert de Schrift wél?

De Gemeente is gebouwd:

“Op het fundament der apostelen en profeten” (Efeze 2:20 STV)

Een fundament wordt één keer gelegd.

De Geest woont in elke gelovige.
Hij deelt uit zoals Hij wil.
Niet via een spirituele ketting van overdracht.

Dus impartatie is onbijbels, feitelijk hekserij en magie in een charismatische vermomming

✔ Handoplegging als bevestiging: ja.
✘ Overdraagbare zalving of kracht via mensen: nee.
✘ Mantel-overdracht als systeem: geen Bijbelse basis.
✘ Apostolische energietransfer: nergens geleerd in de brieven.

De Geest is soeverein.
De Schrift is voldoende.
Christus is het Hoofd.

Niet de apostel.
Niet de profeet.
Niet de impartatie.

Stelletje narren…..

 

 

Het Islamitisch dilemma 2

Het Islamitisch dilemma

Ik heb de afgelopen tijd vaker de volgende bewering gehoord:

De Thora en het Evangelie waren oorspronkelijk van God,
maar zijn later veranderd.

Dat klinkt als een mogelijkheid, totdat je het onderzoekt.

Hier begint wat wel het Islamitisch Dilemma wordt genoemd.

Wat zegt de Koran zelf?

De Koran leert:

  • De Thora is door God geopenbaard (Soera 5:44).
  • Het Evangelie is door God geopenbaard (Soera 5:46).
  • Gods woorden kunnen niet veranderd worden (Soera 6:115; 10:64).
  • De Koran bevestigt eerdere openbaringen (Soera 5:48).

Dus de logische vraag is:

Als Gods woorden niet veranderd kunnen worden,
hoe kunnen de Thora en het Evangelie dan vervalst zijn?

Het dilemma kent 2 opties

Optie 1

De Bijbel is betrouwbaar.

Dan bevestigt de Koran een boek dat leert dat:

  • Jezus is gekruisigd.
  • Jezus is gestorven.
  • Jezus is opgestaan.
  • Jezus de Zoon van God is.

Maar precies dát ontkent de Koran.

Optie 2

De Bijbel is vervalst.

Dan bevestigt de Koran een corrupte openbaring.
En zegt tegelijk dat Gods woorden niet veranderd kunnen worden.

Dat ondermijnt de interne consistentie.

Beide opties zijn problematisch voor de islam.

Waar is het bewijs van vervalsing?

Beschuldigingen zijn geen bewijs.

De vraag is eenvoudig:

  • Waar is het manuscript van het “andere Evangelie”?
  • Waar is de originele Thora met een andere leer?
  • Waar is het historische spoor van een massale herschrijving?

Het bestaat niet.

De feiten over de Thora

De Dode Zee-rollen tonen dat de tekst van het Oude Testament al eeuwen vóór Christus vrijwel identiek was aan latere manuscripten.

Geen andere wet.
Geen andere Messias.
Geen andere God.

Als er vervalsing was, moet die vóór de tijd van Jezus hebben plaatsgevonden.

Maar dan bevestigt de Koran dus een reeds vervalste tekst.

De feiten over het Evangelie

  • Meer dan 5800 Griekse manuscripten.
  • Fragmenten uit de vroege 2e eeuw.
  • Wereldwijd verspreid.

Er is geen enkel vroeg manuscript waarin Jezus niet wordt gekruisigd.

Sterker nog:

Romeinse historicus Tacitus bevestigt de kruisiging onder Pontius Pilatus.

Dus om de kruisiging te ontkennen moet men:

  • Alle vroege christelijke manuscripten,
  • Alle vroege kerkvaders,
  • Alle niet-christelijke historische bronnen,

als collectieve misleiding bestempelen.

Dat is geen historische methode. Dat is een groteske aanname.

Het probleem van het “verloren Injil” (Evangelie)

Sommigen zeggen:

Het oorspronkelijke Injil was één boek dat verdwenen is.

Maar:

  • Geen enkel manuscript.
  • Geen verwijzing in de 1e of 2e eeuw.
  • Geen historisch spoor.

Dat is geen geschiedenis. Dat is hypothese.

De echte vraag

Het draait uiteindelijk om gezag.

Is een openbaring uit de 7e eeuw bevoegd om documenten uit de 1e eeuw te corrigeren, zónder enig historisch bewijs?

Of wegen ooggetuigen zwaarder dan latere claims?

De Bijbel baseert zich op:

  • Ooggetuigen.
  • Vroege verspreiding.
  • Publieke gebeurtenissen.
  • Vroege martelaren die stierven voor hun getuigenis.

De Koran baseert zich op één latere openbaringsclaim.

Dat is het fundamentele verschil.

Dus

Het Islamitisch Dilemma is geen retorische truc.

Het is een serieuze historische en logische spanning.

Als de Bijbel niet veranderd is,
dan spreekt hij duidelijk over de kruisiging en de Godheid van Christus.

Als hij wél veranderd is —
waar is het bewijs?

Tot dat bewijs geleverd wordt, blijft de claim van tekstvervalsing een onbewezen aanname.

En dan blijft de vraag staan:

Wat doet u met Jezus?

lees ook:

Jesus Is God – Isa Is Not – Bijbelse basis

Waarheid of leugen, allah: waarachtig of een bedrieger? – Bijbelse basis

extern:

Het Islamitisch Dilemma en Meer / Islam / Onderwerpen | keigoedcommentaar.nl

Islamic Dilemma — What It Is, Key Verses & Clear Summary

Deuteronomy 33:2 is NOT about muhammad😇

Deuteronomy 33:2 is NOT about muhammad

Een short over een heel domme zo niet bespottelijke bewering

De short gaat over de claim dat de profeet Mohammed in de Bijbel wordt besproken, hier specifiek in Deuteronomium 33.

De dame beweert dat deze passage profetisch verwijst naar Mohammed, waarbij ze stelt dat:

Sinai naar Mozes verwijst,

Seïr naar Jezus,

Paran naar mohammed,

en de “10.000 heiligen” slaan op de 10.000 moslims die mohammed vergezelden bij de intocht in Mekka, met de Koran als de “vurige wet”.

Godlogic weerlegt deze interpretatie punt voor punt en stelt dat:

Deuteronomium 33 geen profetie is, maar een zegen en terugblik van Mozes op Israëls geschiedenis.

Sinai, Seïr en Paran verwijzen allemaal naar plaatsen waar JHWH (Yahweh) Israël begeleidde, niet naar latere religieuze figuren.

De “10.000 heiligen” duiden op engelen, niet op moslimstrijders.

De “vurige wet” is de Thora, niet de Koran.

Wie de tekst toch op Mohammed betrekt, zou hem feitelijk identificeren met Yahweh zelf, wat theologisch onhoudbaar is.

Kortom: de conclusie is dat Deuteronomium 33 geen enkele verwijzing bevat naar Mohammed, en dat zulke claims berusten op context loze en anachronistische herlezing van de Bijbel

 

.

Cover-up Culture in the Charismatic Church

Cover-up Culture in the Charismatic Church

Een 6 uur durend  misselijkmakend exposé van charismatische dekmantels, valse “bedieningen” grof misbruik en manipulatie, alles in Gods Naam, en iedereen duikt nu weg. Riemen vast. Wees gewaarschuwd.

YouTube player

Het Islamitisch dilemma

Het Islamitisch dilemma

De gebrekkige kennis van Mohammed van de Evangeliën

De Koran roept moslims op om te geloven in de eerdere geopenbaarde geschriften: de Thora (Tawrat), de Psalmen (Zabur) en het Evangelie (Injil). Tegelijkertijd bevat de Koran beweringen over Jezus (Isa), Maria, en andere Bijbelse figuren die fundamenteel verschillen van wat de Bijbel leert. Dit leidt tot een belangrijk spanningsveld, vaak aangeduid als “het islamitisch dilemma”: als de Bijbel betrouwbaar is, dan spreekt de Koran zichzelf tegen; maar als de Bijbel corrupt is, waarom bevestigt de Koran die dan als goddelijk boek?
Daarnaast rijst de vraag: Wat wist Mohammed eigenlijk over de inhoud van de Bijbel, en met name over de evangeliën? Historische, tekstuele en theologische aanwijzingen wijzen erop dat Mohammed nooit directe toegang had tot de oorspronkelijke Bijbelteksten en zijn informatie baseerde op mondelinge overlevering en (mogelijk foutieve) tradities uit de marge van het jodendom en christendom.

Wat zegt de Koran over de eerdere geschriften?

De Koran erkent meerdere boeken als door God geopenbaard vóór de islam:
  • Tawrat – de Thora, aan Mozes gegeven
  • Zabur – de Psalmen, aan David gegeven
  • Injil – het Evangelie, aan Jezus gegeven
Meerdere verzen stellen dat moslims verplicht zijn te geloven in deze boeken:
“Zeg: Wij geloven in Allah en in wat aan ons is neergezonden, en in wat is neergezonden aan Abraham, Ismaël, Isaak, Jakob en de stammen, en in wat is gegeven aan Mozes, Jezus en de profeten…” (Soera 2:136)
“Laat het volk van het Evangelie oordelen naar wat Allah daarin heeft neergezonden.” (Soera 5:47)
➡️ De Koran bevestigt dus expliciet de goddelijke herkomst van de Thora, de Psalmen en het Evangelie, en moedigt zelfs oordelen aan op basis daarvan.

Het islamitisch dilemma: twee onhoudbare keuzes

Hier ontstaat het centrale dilemma:
Optie 1: De Bijbel is betrouwbaar
  • Dan spreken de Koran en de Bijbel elkaar op essentiële punten tegen: Jezus is de Zoon van God (Joh. 3:16) De Koran ontkent dit (Soera 19:35) Jezus stierf aan het kruis en stond op (Matt. 27–28) De Koran ontkent de kruisiging (Soera 4:157) Verlossing komt door geloof (Ef. 2:8–9) In de Koran: verlossing door werken (Soera 23:102–103)
Conclusie: Als de Bijbel betrouwbaar is, dan is de Koran in theologische en historische zin onjuist.
Optie 2: De Bijbel is corrupt of vervalst
  • Dan heeft Allah volgens de Koran mensen opgedragen om te oordelen naar een vervalst boek.
  • De Koran zegt nergens dat deze boeken al vóór Mohammed corrupt waren.
  • In Soera 5:47 wordt gesproken over het Evangelie alsof het nog steeds bruikbaar is.
Conclusie: Als de Bijbel corrupt is, is de Koran intern tegenstrijdig en dus niet betrouwbaar als openbaring.
Samenvatting van het dilemma:
Als de Bijbel waar is, is de Koran onjuist. Als de Bijbel onwaar is, is de Koran ook onjuist (omdat hij hem bevestigt).

Wat wist Mohammed over het Evangelie?

Geen Arabische Bijbel beschikbaar
Ten tijde van Mohammed (ca. 570–632 na Chr.) bestond er geen volledige Arabische vertaling van het Nieuwe Testament. De eerste vertalingen dateren uit de 8e tot 9e eeuw. Mohammed had dus geen directe toegang tot de canonieke Evangeliën.
Informatie via mondelinge en apocriefe bronnen
De informatie over Jezus en de Bijbel in de Koran lijkt afkomstig van:
  • Mondelinge overlevering via nomaden, handelaars, christenen en joden
  • Mogelijke invloeden van apocriefe evangeliën (zoals het Evangelie van Thomas)
  • Vroege ketterse stromingen (zoals Ebionieten, docetisten, gnostici)
Voorbeelden:
  • Jezus die als kind vogels van klei levend maakt (Soera 3:49) – komt niet voor in de Bijbel, wel in het Syrische Kindheidsevangelie
  • Jezus spreekt als baby vanuit de wieg (Soera 19:29-30) – eveneens apocrief
  • Maria wordt “zuster van Aäron” genoemd (Soera 19:28) – verwarring met Mirjam, de zus van Mozes

Geen kennis van de kern van het Evangelie

De Koran:
  • Kent geen kruisiging, geen opstanding
  • Kent geen verlossing door genade
  • Kent geen brieven van Paulus
  • Kent geen leer zoals die van de drie-eenheid
→ Mohammed kende blijkbaar niet de inhoudelijke kern van het christelijke evangelie.

Het Ezra-incident: een extra bewijs van verwarring

In Soera 9:30 staat:
“De Joden zeggen: ‘Ezra is de zoon van Allah.’…”
Probleem:
  • Er is geen enkel bewijs dat Joden ooit geloofd hebben dat Ezra (Ezra de schriftgeleerde) de Zoon van God was.
  • In geen enkele joodse bron (Tenach, Talmoed, Midrasj) wordt zo’n bewering gedaan.
  • Zelfs islamitische geleerden hebben moeite met deze tekst en stellen dat het misschien gaat om een verkeerde overlevering of een vergeten sekte – waarvoor geen historisch bewijs bestaat.
→ Dit vers is een ernstig voorbeeld van feitelijke onjuistheid in de Koran, en versterkt de conclusie dat Mohammed zijn informatie haalde uit onbetrouwbare bronnen.
Conclusie
Het zogenaamde “islamitisch dilemma” is geen kunstmatige paradox, maar een reëel en diepgaand theologisch probleem voor de islam. De Koran bevestigt de eerdere boeken van Mozes, David en Jezus, maar spreekt vervolgens leerstellingen uit die haaks staan op de inhoud van diezelfde boeken.
Bovendien laat de Koran zien dat Mohammed geen grondige, inhoudelijke kennis had van de Evangeliën, de Thora of het jodendom. Zijn beeld van het christendom lijkt gebaseerd op geruchten, apocriefe verhalen en vervormde theologische concepten.
Daarom geldt:
Als de Bijbel waar is, dan spreekt de Koran onwaarheid. Als de Bijbel vals is, dan heeft de Koran zich vergist door die te bevestigen.

Hoe dan ook, de Koran faalt als betrouwbare openbaring

zie ook:

Het Islamitisch dilemma 2 – Bijbelse basis

Jesus Is God – Isa Is Not – Bijbelse basis

Waarheid of leugen, allah: waarachtig of een bedrieger? – Bijbelse basis

extern:

Het Islamitisch Dilemma en Meer / Islam / Onderwerpen | keigoedcommentaar.nl

Islamic Dilemma — What It Is, Key Verses & Clear Summary

Geverifieerd door MonsterInsights