Bedelingenleer toegelicht
De bedelingen in de Bijbel en de reden waarom Paulus er letterlijk over spreekt
“Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht”
“Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht”
Er zijn teksten die dwars ingaan tegen ons natuurlijke denken.
Eén daarvan is wat de Here zegt in 2 Korinthe 12:9:
“En Hij heeft tot mij gezegd: Mijn genade is u genoeg; want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht. Zo zal ik dan veel liever roemen in mijn zwakheden, opdat de kracht van Christus in mij wone.”
Deze woorden werden gesproken tot de apostel Paulus. En ze raken het hart van het leven uit Genade. Je kan je zelf verbeelden dat je heel wat voorstelt, totdat er wat gebeurt waardoor je stilgezet wordt, wat mij is overkomen. Door een ongeluk, bijna 3 maanden geleden , ben ik behoorlijk op mijn nummer gezet. En heb ondervonden hóe waar het is, wat de apostel Paulus in de tweede Korinthebrief zegt. Ik heb me letterlijk nooit zo zwak gevoeld als nu, terwijl ik ook nooit zo sterk was als nu. Menselijkerwijs gesproken klinkt dat als een vette tegenstelling, bijna schizofreen. maar het is realiteit.
De doorn in het vlees
In hetzelfde hoofdstuk lezen we dat Paulus last had van een “doorn in het vlees” (2 Korinthe 12:7). Wát die doorn precies was, wordt niet uitgelegd. Sommigen denken aan een lichamelijke kwaal, anderen aan tegenstand of geestelijke druk.
Wat het ook was, het was pijnlijk en vernederend.
Paulus bad er driemaal om. Hij vroeg of de Heere het wilde wegnemen.
Maar het antwoord was geen genezing.
Het antwoord was Genade.
“Mijn genade is u genoeg”
Dit is geen kille harde afwijzing. Het is een diep geestelijk principe.
God zegt niet:
“Ik haal je probleem weg.”
Hij zegt:
“Ik ben genoeg in je probleem.”
Genade betekent hier:
de voortdurende, dragende kracht van God Zelf.
Niet incidenteel.
Niet tijdelijk.
Maar genoeg, en volledig toereikend.
Wat betekent “Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht”?
Het woord “volbracht” betekent: tot volle werking gebracht, tot voltooiing gebracht.
Gods kracht wordt niet sterker dóór onze zwakheid, maar zij wordt juist zichtbaar wanneer onze eigen kracht ontbreekt.
Zolang wij sterk zijn:
vertrouwen wij op ons inzicht
steunen wij op ons vermogen
bouwen wij op onze ervaring
Maar wanneer wij zwak zijn:
vallen onze zekerheden weg
wordt eigen roem uitgesloten
leren wij afhankelijkheid
En dáár openbaart zich Gods kracht.
Het omgekeerde verhaal
De wereld zegt:
Wees sterk. Bewijs jezelf. Overwin.
God zegt:
Word nederig. Wees afhankelijk. Vertrouw.
Dit patroon zien we door de hele Schrift:
Gideon met 300 man
David als jonge herder tegenover Goliath
Het kruis van Christus, uiterlijke zwakheid, maar Goddelijke overwinning
Wat zwak lijkt, vertegenwoordigt Gods kracht.
Paulus’ reactie
Paulus verzet zich niet meer tegen zijn zwakheid. Hij leert het doel ervan kennen.
Hij schrijft:
“Zo heb ik dan een welbehagen in zwakheden, in smaadheden, in noden, in vervolgingen, in benauwdheden, om Christus’ wil; want wanneer ik zwak ben, dan ben ik machtig.” (2 Korinthe 12:10)
Dat is geen masochisme.
Dat is geestelijk inzicht.
Wanneer hij zwak is, is hij niet afhankelijk van zichzelf.
En wie niet op zichzelf steunt, steunt op, en staat overeind in Christus.
Wat betekent dit voor jou en mij vandaag?
Dit woord is troost voor:
wie leeft met lichamelijke beperking
wie teleurstelling ervaart
wie worstelt met falen
wie zich onbekwaam voelt
God zegt niet dat zwakheid aangenaam is.
Maar Hij zegt dat Zijn kracht er niet door wordt tegengehouden.
Sterker nog, vaak komt zij juist daar tot volle uitdrukking.
Leven uit Genade
Dit sluit naadloos aan bij het leven onder de Genade.
Wij leven niet:
uit eigen gerechtigheid
uit eigen kracht
uit eigen heiligheid
Maar uit Zijn volbrachte werk.
Zoals ook elders geschreven staat:
“Want uit Genade zijt gij zalig geworden, door het geloof; en dat niet uit u, het is Gods gave.” (Efeze 2:8)
Genade begon bij de zaligheid.
En genade draagt het verdere leven.
“Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht” is geen troostzin voor zwakken.
Het is een fundament voor het leven van iedere gelovige.
God zoekt geen sterke mensen.
Hij zoekt afhankelijke harten.
Zwakheid is geen mislukking in Gods plan.
Het is vaak de plaats waar Christus zichtbaar wordt.
Wanneer wij niets meer hebben om op te roemen,
blijft alleen Zijn Genade over.
En die, zegt Hij, is genoeg.
De veelkleurige en veelvuldige wijsheid van God
De veelkleurige en veelvuldige wijsheid van God
De uitdrukking “de veelkleurige wijsheid van God” komt uit de brief van de apostel Paulus:
Efeze 3:10 (STV)
“Opdat nu door de Gemeente bekendgemaakt worde aan de overheden en de machten in de hemel de veelvuldige wijsheid Gods.”
In het Grieks staat hier het bijzondere woord polupoikilos — etterlijk: veelkleurig, bolnt geschakeerd, rijk gevarieerd. Paulus zegt dus dat Gods wijsheid niet eentonig of enkelvoudig is, maar rijk geschakeerd, gelaagd en veelzijdig.
Wat betekent “veelkleurig”?
Het beeld is dat van een diamant met vele facetten, of van wit licht dat door een prisma uiteenvalt in een spectrum van kleuren.
Gods wijsheid:
- is zichtbaar in schepping
- wordt onthuld in Israëls geschiedenis
- wordt verdiept in het kruis van Christus
- wordt openbaar in de Gemeente
- zal uitmonden in de toekomstige eeuwige heerlijkheid
Elke fase toont een andere “kleur” van hetzelfde goddelijke plan.
De context van Efeze 3
In Efeze 3 spreekt Paulus over een verborgenheid (vers 3–9) die in vorige tijden niet bekendgemaakt was, namelijk:
Dat de heidenen mede-erfgenamen zijn en van hetzelfde lichaam, en mededeelgenoten van Zijn belofte in Christus.
Dit was niet geopenbaard in het Oude Testament zoals het nu bekend is. Hier zien we een nieuwe “kleur” van Gods wijsheid:
Jood en heiden samen in één lichaam,de Gemeente.
Niet Israël boven de volken.
Niet heidenen onder Israël.
Maar samen één nieuw mens in Christus (Efeze 2:15).
Dat is goddelijke wijsheid die geen mens had kunnen bedenken.
Bekendgemaakt aan de hemelse machten
Opmerkelijk is dat Paulus zegt dat deze wijsheid bekendgemaakt wordt aan overheden en machten in de hemel.
Met andere woorden:
De Gemeente is niet alleen een zegen voor mensen.
Zij is een getuigenis in de geestelijke wereld.
Engelen zien in Gods handelen met de Gemeente:
- Zijn Genade
- Zijn Rechtvaardigheid
- Zijn verlossingsplan
- Zijn eenheid in verscheidenheid
De Gemeente is als het ware Gods “tentoonstelling” van Zijn wijsheid in het universum.
Wijsheid in het kruis
Paulus schrijft elders:
1 Korinthe 1:24 (STV)
“Maar hun die geroepen zijn, beiden Joden en Grieken, prediken wij Christus, de kracht Gods en de wijsheid Gods.”
Wat voor de wereld dwaasheid leek, een gekruisigde Messias,bbleek juist de diepste wijsheid van God.
Aan het kruis kwamen samen:
- Rechtvaardigheid
- Genade
- Liefde
- Heiligheid
- Oordeel over zonde
Dat is geen simpele oplossing. Dat is goddelijke, veelkleurige wijsheid.
De wijsheid in de bedelingen
Wanneer je de Schrift recht snijdt (2 Timotheüs 2:15), zie je dat God in verschillende tijden op verschillende wijze handelt, zonder Zichzelf tegen te spreken.
Wet.
Genade.
Koninkrijk.
Gemeente.
Geen verwarring, maar voortgaande openbaring.
Elke fase toont een nieuwe dimensie van Gods wijsheid.
Wat betekent dit voor ons?
De veelkleurige wijsheid van God betekent dat:
- Ons leven geen toeval is
- De Gemeente geen noodoplossing is
- Het kruis geen plan B was
- Gods plan dieper en rijker is dan wij ooit volledig kunnen bevatten
Romeinen 11:33 vat het samen:
“O diepte des rijkdoms, beide der wijsheid en der kennis Gods! Hoe ondoorzoekelijk zijn Zijn oordelen, en onnaspeurlijk Zijn wegen!”
De veelkleurige en veelvuldige wijsheid van God is:
zichtbaar in Zijn heilsplan
geopenbaard in Christus
tentoongesteld in de Gemeente
bewonderd door engelen
en uiteindelijk tot eer van Zijn heerlijkheid
Waarom het Sola Scriptura niet werkelijk beleden wordt
Waarom het Sola Scriptura niet werkelijk beleden wordt
Binnen het protestantisme wordt vaak met overtuiging gezegd: wij geloven in Sola Scriptura. Het klinkt krachtig, reformatorisch en Bijbels. We kijken hier naar de vraag wordt het ook werkelijk beleden in de praktijk?
Sola Scriptura betekent niet maar dat de Bijbel belangrijk is. Het betekent dat de Schrift de enige hoogste, beslissende autoriteit is voor geloof en leven. Geen traditie, geen kerkelijke structuur, geen concilie, geen leerstuk, geen formulier geen systeem mag daarboven staan.
En toch… in veel gevallen blijkt dit principe eerder een leus dan een levende overtuiging.
Wat de reformatoren bedoelden
Tijdens de Reformatie keerden mannen als Maarten Luther zich tegen het gezag van de Rooms-Katholieke Kerk, waar Schrift en traditie samen als bron van openbaring functioneerden.
Luther stelde dat de Schrift zichzelf uitlegt en boven kerkelijk gezag staat.
Dat uitgangspunt rust op duidelijke Bijbelse grond:
“Heel de Schrift is van God ingegeven en is nuttig tot lering, tot wederlegging, tot verbetering, tot onderwijzing in de rechtvaardigheid.”
2 Timotheüs 3:16 (STV)“Maar al ware het ook dat wij, of een engel uit de hemel, u een ander evangelie verkondigden, buiten hetgeen wij u verkondigd hebben, die zij vervloekt.”
Galaten 1:8 (STV)
De norm is dus: wat staat er geschreven?
Waar gaat het mis?
Traditie blijft onaantastbaar
Hoewel men zegt: “De Bijbel alleen”, blijkt in de praktijk vaak dat kerkelijke traditie niet ter discussie mag worden gesteld.
Wanneer bijvoorbeeld leerstukken als:
- verbondstheologie
- kerkstructuren
- bepaalde sacramentopvattingen
bevraagd worden op grond van Schrift, blijkt dikwijls dat het systeem leidend is en niet de tekst.
De Bijbel wordt dan gelezen door de bril van het reeds vaststaande dogma.
Dat is feitelijk geen Sola Scriptura, maar Sola Traditio.
Systematiek boven tekst
In veel theologische benaderingen begint men bij een leerstelsel. Vervolgens worden Bijbelteksten gezocht om dit te ondersteunen. Tegenteksten worden:
- vergeestelijkt
- gerelativeerd
- in een ander kader geplaatst
Maar werkelijk Sola Scriptura vraagt het omgekeerde:
de Schrift moet het systeem vormen — niet het systeem de Schrift.
Het Woord niet recht snijden
De apostel Paulus schrijft:
“Benaarstig u om uzelf Gode beproefd voor te stellen, een arbeider die niet beschaamd wordt, die het woord der waarheid recht snijdt.”
2 Timotheüs 2:15 (STV)
Dat “recht snijden” impliceert onderscheid maken.
Wanneer men:
- Koninkrijksteksten rechtstreeks toepast op de Gemeente
- Wet en Genade vermengt
- tekenen en wonderen als de norm maakt voor vandaag
zonder rekening te houden met context en doelgroep, dan wordt de Schrift niet recht gesneden.
Paulus wordt niet consequent gevolgd
Opmerkelijk is dat juist Paulus spreekt over:
“de bedeling der genade Gods” — Efeze 3:2
“de bedeling van de verborgenheid” — Efeze 3:9
Hij noemt zichzelf:
“Want ik spreek tot u, heidenen; voor zoveel ik der heidenen apostel ben…”
Romeinen 11:13 (SV)
Maar in de praktijk worden zijn uitspraken vaak ondergeschikt gemaakt aan koninkrijksprediking of vermengd met andere bedelingen.
Als men werkelijk Sola Scriptura toepast, dan moet men ook erkennen dat de Schrift zelf onderscheid maakt.
Ervaring boven openbaring
In moderne evangelische kringen is het gevaar anders:
- “God sprak tot mij…”
- “Ik voel dat de Geest dit zegt…”
Maar de toetssteen is niet gevoel of ervaring — het is de Schrift.
Sola Scriptura betekent dat alles getoetst wordt aan wat geschreven staat.
De werkelijke toets
De vraag is niet: belijden wij Sola Scriptura?
De vraag is: mag de Schrift ons corrigeren, ook wanneer dat onze traditie raakt?
- Mag de tekst het systeem doorbreken?
- Mag Paulus letterlijk zeggen wat hij zegt?
- Mogen Israël en Gemeente onderscheiden blijven als de Schrift dat doet?
- Mag Gods Genade werkelijk Genade zijn — zonder vermenging met Wet?
Daar wordt het spannend.
Sola Scriptura is geen dode slogan uit de 16e eeuw.
Het is een geesteshouding van onderwerping.
Het betekent:
De Schrift alleen is norm.
De Schrift verklaart zichzelf.
Geen traditie boven het Woord.
Geen dogma boven de tekst.
Geen ervaring boven openbaring.
Waar dat ontbreekt, wordt Sola Scriptura niet werkelijk beleden, hoe Reformatorisch óf Evangelisch men zich ook noemt.
De eerlijke vraag blijft daarom:
Durven wij de Schrift echt alleen te laten spreken?
lees ook:
De bedelingen in de Bijbel en de reden waarom Paulus er letterlijk over spreekt
Bijbels taalgebruik, ook vandaag nog #2 In goede aarde vallen
Bijbels taalgebruik, ook vandaag nog #2 In goede aarde vallen
Ons hedendaags Nederlands bevat nog veel Bijbels taalgebruik; er zijn tal van spreekwoorden en gezegden, die rechtstreeks uit de Statenvertaling komen, zoals:
“In goede aarde vallen”
Ontleend aan:
Markus 4:8 En het andere viel in de goede aarde en gaf vrucht, die opging en wies; en het ene droeg dertig- en het andere zestig- en het andere honderdvoud.
Psalm 150 vers 3 t/m 6
Psalm 150 vers 3 t/m 6
Looft Hem.
Zelfs als dingen tegen zitten.
Want Hij zorgt in alle omstandigheden.
Looft de Heere mijn ziel.
En alles wat in mij is Zijn heilige Naam.
Het kruis is het fundament, het Evangelie is meer
Het kruis
Wanneer Paulus zegt dat hij niets anders wil weten dan Christus en Die gekruisigd, bedoelt hij niet dat hij alleen over Golgotha sprak.
In dezelfde brief (1 Korinthe) behandelt hij:
- de opstanding (hoofdstuk 15)
- het lichaam van Christus
- geestelijke gaven
- heiliging
- de opname van de Geneente
- en zelfs de voleinding van alle dingen
“Christus en Dien gekruisigd” is geen beperking, maar een fundament.
Alles wat Paulus onderwijst, vloeit voort uit het volbrachte werk.
Zonder kruis:
- geen verzoening
- geen rechtvaardiging
- geen vrede met God
- geen nieuwe positie
Het kruis blijft het hart van het evangelie.
Het evangelie is méér dan alleen het kruis
Paulus vat het evangelie samen:
“Dat Christus gestorven is voor onze zonden… en dat Hij is opgewekt…”
(1 Korinthe 15:3–4)
Romeinen 4:25 zegt:
“Die overgeleverd is om onze zonden, en opgewekt om onze rechtvaardigmaking.”
Het kruis is leeg — het werk is volbracht.
Het graf is leeg — Hij leeft.
De gemeente verkondigt geen dode Messias, maar een levende Heer.
Het evangelie is:
- Zijn dood
- Zijn begrafenis
- Zijn opstanding
- Zijn hemelvaart
- Zijn bediening als Hogepriester in de hemel
Kruis én opstanding horen bij elkaar.
Wat betekent dat voor de gelovige?
Romeinen 6 laat zien dat wij niet alleen gered zijn dóór Zijn dood, maar ook verbonden zijn mét Zijn leven.
Wij zijn:
met Hem gekruisigd
met Hem gestorven
met Hem begraven
met Hem opgewekt
met Hem in de hemel gezet
“En heeft ons medeopgewekt, en heeft ons medegezet in den hemel in Christus Jezus” (Efeze 2:6)
“Opdat… wij in nieuwigheid des levens wandelen zouden.” (Romeinen 6:4)
Nieuw leven is geen opgeknapte oude mens.
Het is leven vanuit een nieuwe positie in Christus.
Zoals Paulus zegt:
“Ik ben met Christus gekruist; en ik leef, doch niet meer ik, maar Christus leeft in mij.”
(Galaten 2:20)
Dat is volwassenheid.
Hebreeën 6
In Hebreeën 6:1–3 staat:
“Daarom nalatende het beginsel der leer van Christus, laat ons voortvaren tot de volmaaktheid…”
Dit betekent niet:
laat Christus achter.
Het betekent:
blijf niet hangen in elementair onderwijs.
Er wordt gesproken over:
- bekering van dode werken
- geloof in God
- leer van dopen
- oplegging der handen
- opstanding der doden
- eeuwig oordeel
Dat zijn fundamenten.
Maar je bouwt een huis niet door telkens de fundering te leggen.
Je bouwt erop verder.
Het fundament blijft liggen, je bouwt erop.
En je groeit naar volwassenheid.
“Maar de waarheid betrachtende in liefde, alleszins zouden opwassen in Hem Die het Hoofd is, namelijk Christus;” (Efeze 4:15)
Is er een tegenstelling tussen 1 Korinthe 2 en Hebreeën 6?
Nee.
1 Korinthe 2:2 zegt:
Christus en Zijn kruis blijven centraal.
Hebreeën 6 zegt:
blijf niet geestelijk onvolwassen.
Dat zijn geen tegenstellingen.
Het eerste bewaakt het fundament.
Het tweede roept op tot groei.
Wat is echte geestelijke groei?
Geestelijke groei is niet:
- minder nadruk op Golgotha
- een “hogere openbaring” boven het kruis
- meer menselijke inspanning
Maar:
- dieper verstaan wat het kruis werkelijk betekent
- leven vanuit de opstanding
- wandelen in nieuwheid des levens
- rusten in genade
De gemeente groeit niet van het kruis af.
Zij groeit in het volle besef van kruis én opstanding.
Het kruis is het fundament.
De opstanding is de levensbron.
Hebreeën 6 roept op tot volwassenheid.
Paulus houdt Christus gekruisigd centraal.
Er is geen tegenstelling.
Wie werkelijk groeit in het geloof, leert steeds dieper:
- wat het betekent dat hij met Christus gestorven is
- wat het betekent dat hij met Christus opgewekt is
- wat het betekent dat Christus in hem leeft
Niet het kruis achter ons laten.
Maar dieper wortelen in het volbrachte werk,
en leven uit de Opgestane Heer.
De Schrift recht snijden
De Schrift recht snijden
Wat bedoelt de Bijbel daarmee, en waarom is het van levensbelang?
2 Timotheüs 2:15 (STV)
“Benaarstig u, om uzelven Gode beproefd voor te stellen, een arbeider, die niet beschaamd wordt, die het Woord der waarheid recht snijdt.”
Deze woorden schreef Paulus aan Timotheüs.
Het is de enige plaats in de Schrift waar expliciet wordt gezegd dat het Woord “recht gesneden” moet worden.
Dat betekent: er is blijkbaar ook een manier waarop deze níet recht gesneden wordt.
En dáár begint het probleem in veel uitleg….
Wat betekent “recht snijden”?
Het Griekse woord orthotomeō betekent letterlijk:
- recht doorsnijden
- een rechte lijn trekken
- correct verdelen
Het beeld is dat van een vakman die nauwkeurig werkt. Geen slordige sneden. Geen vermenging.
Geestelijk betekent het:
Het Woord van God juist indelen, onderscheiden en toepassen.
Niet alles wat in de Bijbel staat, is rechtstreeks tot ons gesproken — hoewel alles voor ons geschreven is (Romeinen 15:4).
Als je geen onderscheid maakt, ontstaat verwarring.
Waarom moet de Schrift recht gesneden worden?
Omdat God niet altijd op dezelfde manier met mensen heeft gehandeld.
Denk aan:
- Adam in onschuld
- Noach na de zondvloed
- Israël onder de Wet
- De Gemeente onder genade
God verandert niet.
Maar Zijn openbaring en bestuur kennen wel voortgang.
Dat noemt Paulus:
“de bedeling der genade Gods” (Efeze 3:2)
Het woord bedeling betekent: huishouding of beheer.
Het grote onderscheid: Israël en Gemeente
Hier ligt het hart van het recht snijden.
Israël:
- Aards volk
- Verbonden met landbeloften
- Onder de Wet van Mozes
- Koninkrijksverwachting
De Gemeente:
- Hemelse roeping
- Niet onder de Wet
- Lichaam van Christus
- Geopenbaard als verborgenheid
Paulus schrijft:
“Dat Hij door openbaring heeft bekendgemaakt deze verborgenheid…” (Efeze 3:3)
Deze Gemeente was niet geopenbaard in de profeten.
Zij is geen voortzetting van Israël.
Wanneer men dit onderscheid niet maakt:
- Wordt de Gemeente geestelijk Israël
- Worden aardse beloften vergeestelijkt
- Worden profetieën verkeerd toegepast
Profetie versus verborgenheid
De Schrift kent twee lijnen:
1 Wat gesproken was door de profeten
Koninkrijk, Messias, herstel van Israël.
2️ Wat verborgen was van eeuwigheid
De Gemeente als Lichaam van Christus.
Paulus noemt dit:
- “mijn Evangelie” (Romeinen 16:25)
- “de verborgenheid” (Efeze 3:9)
- “het Woord der waarheid”
Recht snijden betekent die twee lijnen niet vermengen.
Wat gaat er mis als men niet recht snijdt?
Bergrede als gemeentelijke grondwet
Men leest Mattheüs 5–7 alsof dat rechtstreeks voor de Gemeente geschreven is.
Maar de context is het Koninkrijk voor Israël.
Tekenen en wonderen de norm maken
Men eist vandaag tongen, genezingen en wonderen als bewijs van geloof.
Maar Paulus zegt later:
“Want wij wandelen door geloof en niet door aanschouwen.” (2 Korinthe 5:7)
In zijn latere brieven verdwijnen de tekenen.
De Wet vermengen met Genade
Men predikt genade, maar legt tegelijk wetseisen op.
Paulus zegt echter:
“Gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.” (Romeinen 6:14)
Is recht snijden hetzelfde als hyperdispensationalisme?
Absoluut niet!
Recht snijden:
- Erkent voortgang in Gods plan
- Houdt heel de Schrift vast
- Ziet Paulus als heidenapostel
- Erkent onderscheid zonder delen te schrappen
Hyper- of ultradispensationalisme:
- Schrapt delen van Handelingen
- Ontkent vroege gemeenteleer
- Gaat verder dan de Schrift
Recht snijden is niet schrappen.
Het is onderscheiden.
Waarom juist Paulus dit zegt
Opmerkelijk: nergens zegt Petrus dat we de Schrift moeten recht snijden.
Het is Paulus die dit schrijft.
Waarom?
Omdat hij de apostel is van:
- De verborgenheid
- De Genade
- Het Lichaam van Christus
Wanneer je Paulus niet op zijn eigen plaats laat staan, vervaagt het onderscheid.
En dat gebeurt vaak.
Recht snijden bewaart de helderheid van het evangelie
Zonder recht snijden:
- Wordt het Koninkrijk vermengd met de Gemeente
- Worden beloften verward
- Wordt Genade verduisterd
- Ontstaat Wetticisme of charismatische druk
Met recht snijden:
✔️ Blijft genade puur
✔️ Blijft Israël onderscheiden
✔️ Blijft de Gemeente hemels
✔️ Blijft het evangelie helder
Praktische toepassing
Recht snijden betekent bij elke tekst vragen:
- Tot wie is dit primair gesproken?
- Wanneer is dit?
- Is dit Koninkrijkstaal of gemeentelijke waarheid?
- Is dit profetie of verborgenheid?
Dat is geen kunstmatige constructie.
Dat is gehoorzaamheid aan 2 Timotheüs 2:15.
“De Schrift recht snijden” is geen zolderkamerhobby
Het is een opdracht.
Het bewaart:
de eenheid van Gods plan
het onderscheid in openbaring
de zuiverheid van Genade
Wie het Woord niet recht snijdt, raakt verstrikt in vermenging.
Wie het wel recht snijdt, ziet de harmonie.
lees ook:
De bedelingen in de Bijbel en de reden waarom Paulus er letterlijk over spreekt
Het verschil tussen de tijd van het Koninkrijk en de tijd van de Gemeente
De bedelingen in de Bijbel en de reden waarom Paulus er letterlijk over spreekt
De bedelingen in de Bijbel en de reden waarom Paulus er letterlijk over spreekt
Het begrip bedelingen is geen leerstellig systeem dat later is bedacht.
Het woord staat letterlijk in de Bijbel.
Edit: Ik hoor allerlei geluiden dat dit “duivels” zou zijn, en zonder enige nauwkeurige kennis is het altijd comfortabel blaten.
Opvallend: het is met name de apostel Paulus, de apostel der heidenen, die deze term gebruikt in zijn zendbrieven.
Dat is geen detail. Dat is fundamenteel.
Paulus: apostel der heidenen
Paulus had een unieke bediening.
Romeinen 11:13
“Want ik spreek tot u heidenen; voor zoveel ik der heidenen apostel ben, maak ik mijn bediening heerlijk.”
Hij ontving openbaring die tevoren niet bekend was.
Galaten 1:11-12
“Maar ik maak u bekend, broeders, dat het Evangelie, dat van mij verkondigd is, niet is naar den mens.
Want ik heb hetzelve ook niet van een mens ontvangen, noch geleerd, maar door de openbaring van Jezus Christus.”
Dit is essentieel om het begrip bedelingen te verstaan.
Paulus gebruikt het woord “bedeling” letterlijk
Het Griekse woord oikonomia betekent ‘huishouding’ of ‘beheer’. 
Efeze 3:2′
“Indien gij maar gehoord hebt van de bedeling der genade Gods, die mij gegeven is aan u.”
Hier noemt Paulus niet alleen een bedeling ,
hij zegt dat deze hem gegeven is voor de heidenen.
Ook schrijft hij:
Kolossenzen 1:25
“Waarvan ik een dienaar geworden ben, naar de bedeling Gods, die mij gegeven is aan u, om te vervullen het Woord Gods.”
En:
1 Korinthe 9:17
“Want doe ik dat gewillig, zo heb ik loon; maar doe ik het onwillig, de bedeling is mij evenwel toebetrouwd.”
Dit zijn zendbrieven aan gemeenten in de heidenwereld.
Het is dus geen toevallige term.
Paulus verbindt zijn bediening rechtstreeks met een specifieke bedeling.
Wat is die “bedeling der Genade”?
Paulus spreekt over een bestuurswisseling.
Romeinen 6:14
“Want de zonde zal over u niet heersen; want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.”
Dat is een duidelijke scheidslijn.
Onder Mozes stond Israël onder de Wet.
Nu is er een bedeling van Genade.
Johannes 1:17
“Want de wet is door Mozes gegeven, de genade en de waarheid is door Jezus Christus geworden.”
Paulus ontvouwde wat deze Genade inhoudt voor Jood én heiden in één lichaam.
De verborgenheid: niet eerder bekend
De Gemeente, het Lichaam van Christus, wordt door Paulus een verborgenheid genoemd.
Efeze 3:5-6
“Welke in andere eeuwen den kinderen der mensen niet is bekend gemaakt, gelijk zij nu is geopenbaard aan Zijn heilige apostelen en profeten door den Geest;
Namelijk dat de heidenen zijn mede-erfgenamen, en van hetzelfde lichaam, en mededeelgenoten Zijner belofte in Christus, door het Evangelie.”
Dat was niet geopenbaard in de profetieën van het Oude Testament.
Daarom is bedelingenonderwijs geen ontkenning van het Oude Testament —
het erkent dat God progressief openbaart.
Het onderscheid met hyper- of ultra-dispensationalisme
Maar hier ontstaat een linke boel.
Sommigen zeggen:
- De Gemeente begon pas ná Handelingen 28
- De vroege brieven van Paulus horen nog bij Israël
- De waterdoop geldt niet meer
- Het avondmaal is niet voor vandaag
- Alleen Efeze, Filippenzen, Kolossenzen en eventueel de pastorale brieven gelden volledig
Dat is hyper- of ultra-dispensationalisme.
Waarom gaat dat te ver?
Omdat Paulus al vroeg spreekt over het Lichaam van Christus.
1 Korinthe 12:13
“Want ook wij allen zijn door één Geest tot één lichaam gedoopt, hetzij Joden, hetzij Grieken, hetzij dienstknechten, hetzij vrijen; en wij zijn allen tot één Geest gedrenkt.”
Dat was jaren vóór Handelingen 28.
Ook onderwijst hij het avondmaal:
1 Korinthe 11:26
“Want zo dikwijls als gij dit brood zult eten, en dezen drinkbeker zult drinken, zo verkondigt den dood des Heeren, totdat Hij komt.”
De Gemeente bestond dus al vóór het einde van Handelingen.
Hyper-dispensationalisme snijdt rigoureus in het onderwijs van het nieuwe Testament
Het Bijbels evenwicht
Een gezond begrip van bedelingen:
✔ Erkent dat Paulus de term letterlijk gebruikt
✔ Erkent zijn unieke bediening onder de heidenen
✔ Maakt onderscheid tussen Israël en Gemeente
✔ Maakt onderscheid tussen Wet en Genade
✔ Maar behoudt de eenheid van het Lichaam
En boven alles:
2 Timotheüs 3:16
“Al de Schrift is van God ingegeven, en is nuttig tot lering, tot wederlegging, tot verbetering, tot onderwijzing, die in de rechtvaardigheid is.”
Alle Schrift is nuttig.
Maar niet alle Schrift is rechtstreeks aan de Gemeente gericht.
Dat is niet in stukken scheuren.
dat is Schriftuurlijke nauwkeurigheid.
Het begrip bedelingen komt niet uit een systeem.
Het komt uit de zendbrieven van Paulus.
Juist de heidenapostel noemt de “bedeling der Genade” letterlijk.
Maar wie verder gaat dan Paulus zelf gaat, belandt in hyper-dispensationalisme.
Het juiste evenwicht ligt in het erkennen van Gods onderscheiden handelen
zónder de Schrift kunstmatig op te knippen
lees ook:
Bijbelse Profetie
Bijbelse Profetie
Bij het woord profetie denken veel mensen onmiddellijk aan spectaculaire toekomstvoorspellingen, eindtijdschema’s en mysterieuze visioenen. Maar dat is een versmalling van wat de Schrift werkelijk bedoelt.
Bijbelse profetie is in de eerste plaats:
God die spreekt.
Niet de mens die speculeert.
Niet religieuze fantasie.
Niet spirituele indrukken.
Maar God die Zijn gedachten bekendmaakt.
Profetie is spreken namens God
Het woord “profeet” betekent letterlijk: iemand die namens een ander spreekt. Een bijbelse profeet is dus geen toekomstvoorspeller, maar een woordvoerder van God.
De Schrift zegt:
“Want de profetie is voortijds niet voortgebracht door de wil van een mens, maar de heilige mensen Gods, van de Heilige Geest gedreven zijnde, hebben ze gesproken.” 2 Petrus 1:21 (STV)
Hier ligt het fundament:
God is de Bron. De mens is het instrument.
Profetie ontstaat niet uit menselijke inspiratie, maar uit goddelijke openbaring.
Profetie is méér dan toekomst
Ja, profetie bevat toekomst.
Maar toekomst is niet de kern — Gods openbaring is de kern.
In het Oude Testament zien we dat profeten:
Israël waarschuwen voor afval
Oordeel aankondigen
Oproepen tot bekering
Gods karakter openbaren
Hoop verkondigen voor herstel
Profetie was vaak confronterend. Het ontmaskerde zonde. Het brak religieuze schijnheiligheid af. Het riep terug tot gehoorzaamheid.
De toekomstboodschap stond altijd in dienst van Gods heiligheid.
Christus is het hart van alle profetie
Alle Bijbelse profetie komt uiteindelijk uit bij één Persoon: de Heere Jezus Christus.
In het boek Openbaring lezen we:
“Want de getuigenis van Jezus is de geest der profetie.” Openbaring 19:10
Dat is een sleuteltekst.
De Wet wees vooruit.
De profeten kondigden Hem aan.
De psalmen spraken over Hem.
De evangeliën openbaren Hem.
De brieven verklaren Zijn werk.
Openbaring toont Zijn overwinning.
Wie profetie losmaakt van Christus, mist het hart ervan.
Profetie en Gods heilsplan
Bijbelse profetie openbaart Gods plan met:
- Israël
- De volken
- Het Koninkrijk
- De dag des Heeren
- Het oordeel
- Het toekomstige herstel
Profetie laat zien dat de geschiedenis geen toeval is. Ze beweegt zich volgens Gods raad.
Wat Hij gesproken heeft, zal Hij volbrengen.
Het verschil met waarzeggerij
Bijbelse profetie moet scherp onderscheiden worden van occultisme of waarzeggerij.
Waarzeggerij:
- komt niet van God
- is verboden in de Schrift
- richt zich op nieuwsgierigheid
Bijbelse profetie:
- is heilig
- is moreel geladen
- roept op tot bekering
- verheerlijkt God
God spreekt niet om menselijke sensatiezucht te voeden, maar om harten te veranderen.
Is er vandaag nog profetie?
Dat is een punt van verdeeldheid binnen het christendom.
Sommigen geloven dat de profetische openbaring is voltooid met de afsluiting van de Schrift. Anderen spreken over hedendaagse profetische gaven.
Maar dit staat vast:
De profetie van de Schrift is volledig betrouwbaar en voldoende als fundament voor geloof en leer.
De Bijbel is geen levend groeiend boek dat nog aangevuld moet worden.
Wat God heeft geopenbaard, is vastgelegd.
Waarom profetie belangrijk is
Profetie:
- bevestigt Gods betrouwbaarheid
- versterkt het geloof
- waarschuwt voor oordeel
- geeft hoop op toekomstig herstel
- richt onze blik op Christus
Het is geen puzzelboek voor nieuwsgierige geesten, maar een openbaring van Gods heilige raad.Bijbelse profetie is niet in de eerste plaats toekomstvoorspelling.
Het is Gods spreken in de geschiedenis.
Het is Zijn stem door Zijn bijzondere dienstkechten heen.
Het is de openbaring van Zijn heilsplan.
Het wijst naar Christus.
Het verzekert dat God Zijn woord houdt.
Profetie is geen mystiek verschijnsel.
Het is Goddelijke zekerheid.
En wat God gesproken heeft, zal zonder twijfel geschieden
“Een ieder staat of valt zijn eigen Heer”
“Een ieder staat of valt zijn eigen Heer”
Romeinen 14:4
“Wie zijt gij die eens anderen huisknecht oordeelt? Hij staat of hij valt zijn eigen heer; doch hij zal vastgesteld worden, want God is machtig hem vast te stellen.”
Hier staat het woord Heer weliswaar met een kleine letter, omdat het in de context gaat over een knecht en zijn meester. Toch ligt er een diepe geestelijke les in.
De context van Romeinen 14
In Romeinen 14 gaat het over onderlinge verschillen tussen gelovigen:
- verschil in eten (wel of geen vlees)
- verschil in dagen (wel of geen bijzondere dag houden)
- zwakke en sterke gewetens
Sommigen aten alles.
Anderen aten alleen groenten.
Sommigen hielden bepaalde dagen in ere.
Anderen niet.
Paulus zegt niet: “Los het leerstellig op”
Hij zegt: Oordeel elkaar niet.
Wat betekent “staat of valt zijn eigen heer”?
Dit betekent:
- Iedere gelovige is verantwoording schuldig aan Christus.
- Jij bent niet de geestelijke rechter over de ander.
- Uiteindelijk bepaalt de Heer of iemand standhoudt.
Met andere woorden:
- Jij bent niet de meester.
- Jij bent niet de maatstaf.
- Jij bent niet de beoordelaar van iemands geestelijke positie.
En ik dus ook niet. Dat is Christus alléén
Wat dit NIET betekent
Deze tekst wordt soms misbruikt alsof het betekent:
“Iedereen mag geloven wat hij wil.”
Dat is niet wat Paulus zegt.
Het gaat hier niet over:
- valse leer
- openlijke zonde
- ontkenning van het Evangelie
Het gaat over gewetenskwesties binnen het geloof.
De diepere les
Paulus zegt eigenlijk:
Stop met elkaar controleren.
Leef zelf voor de Heer.
Even verderop staat:
“Want wij zullen allen voor de rechterstoel van Christus gesteld worden.” (Romeinen 14:10)
Iedere gelovige zal persoonlijk rekenschap geven.
Niet aan jou.
Niet aan mij.
Maar aan Christus.
Ben jij sterker in vrijheid? Veracht de zwakke niet.
Ben jij strenger in geweten? Veroordeel de sterke niet.
Focus op je eigen wandel met de Heer.
Dat brengt rust in plaats van religieuze strijd.
Johannes 10 vers 11
Johannes 10 vers 11
Ik geloof dat bovenstaande geen eenmalige actie was tijdens Zijn aardse loopbaan. Diezelfde Herder wordt ons in de Hebreeenbrief namelijk voorgesteld als Hogepriester, die verzoening voor ons doet in de hemel, het Heilige der Heiligen, in de tegenwoordige tijd.
Hij leeft, om voor ons te bidden.🙏🏼
Zoonstelling – Meer dan wedergeboorte alleen
Zoonstelling – Meer dan wedergeboorte alleen
Wat bedoelt de Bijbel met “aanneming tot kinderen”?
Veel gelovigen lezen over de aanneming tot kinderen zonder zich af te vragen wat er werkelijk staat. Het klinkt alsof het simpelweg betekent dat wij “kinderen van God worden”. Maar dat is niet de volle lading.
Het woord dat Paulus gebruikt betekent letterlijk: Zoon-plaatsing of Zoonstelling.
En dat is iets groters dan alleen wedergeboorte.
De Bijbelse teksten
Het Griekse woord huiothesia komt onder andere voor in:
Romeinen 8:15
“Want gij hebt niet ontvangen de geest der dienstbaarheid wederom tot vreze; maar gij hebt ontvangen de Geest der aanneming tot kinderen, door Welken wij roepen: Abba, Vader!”
Galaten 4:5
“Opdat Hij degenen, die onder de wet waren, verlossen zou, en opdat wij de aanneming tot kinderen verkrijgen zouden.”
Efeze 1:5
“Die ons te voren verordineerd heeft tot aanneming tot kinderen, door Jezus Christus, in Zichzelven, naar het welbehagen van Zijn wil.”
Romeinen 8:23
“En niet alleen dit, maar ook wij zelven
, die de eerstelingen des Geestes hebben, wij zuchten ook in onszelven, verwachtende de aanneming tot kinderen, namelijk de verlossing van ons lichaam.”
Wat betekent zoonstelling?
In de Romeinse cultuur was adoptie geen tweede-keus-oplossing. Het was een juridische handeling waarbij iemand officieel werd geplaatst als erfgenaam met volledige rechten.
Het ging om:
- Officiële erkenning
- Volwassen status
- Erfrecht
- Autoriteit
- Naam en positie
Dat beeld gebruikt Paulus.
Het verschil tussen wedergeboorte en zoonstelling
Veel christenen halen deze twee door elkaar, maar ze zijn niet identiek.
| Wedergeboorte |
Zoonstelling |
| Nieuw leven ontvangen | Officiële positie ontvangen |
| Geestelijk geboren worden | Juridisch geplaatst worden |
| Kind zijn | Als volwassen zoon erkend worden |
| Innerlijke verandering | Positie en erfenis |
Wedergeboorte gaat over leven.
Zoonstelling gaat over positie.
Twee dimensies van zoonstelling
1.Huidige realiteit
Wij hebben nú al de Geest ontvangen en mogen “Abba, Vader” roepen.
Wij zijn erfgenamen.
Dat betekent:
- Geen slavernij
- Geen angst
- Geen afstand
- Maar toegang en vrijheid
2.Toekomstige vervulling
Toch zegt Paulus in Romeinen 8:23 dat wij de zoonstelling nog verwachten:
“namelijk de verlossing van ons lichaam.”
Daar spreekt hij over:
- De opstanding
- De verheerlijking
- De volledige openbaring als zonen Gods
De positie is al gegeven.
De openbaring komt nog.
Israël en zoonstelling
In Romeinen 9:4 schrijft Paulus over Israël:
“Welker is de aanneming tot kinderen…”
Dat laat zien dat zoonstelling ook een nationale, heilshistorische betekenis kan hebben. Israël werd als volk geplaatst in een bijzondere positie onder God.
Dat helpt ons onderscheiden tussen:
- Israëls aardse roeping
- De hemelse roeping van de Gemeente
Waarom is dit zo belangrijk?
Zoonstelling beschermt tegen twee dwalingen:
- Slavendenken – alsof wij onder voortdurende dreiging staan.
- Onzekerheid – alsof wij geen vaste positie hebben.
Zoonstelling zegt:
- U bent geplaatst.
- U bent erkend.
- U bent erfgenaam.
- U behoort tot Christus.
Zoals staat in Romeinen 8:17:
“En indien wij kinderen zijn, zo zijn wij ook erfgenamen, erfgenamen van God, en mede-erfgenamen van Christus.”
Wat betekent dit praktisch?
Het betekent:
- Leven vanuit identiteit, niet vanuit angst.
- Wandelen in waardigheid.
- Weten dat het lijden van nu niet opweegt tegen de heerlijkheid die geopenbaard zal worden.
Zoonstelling wijst vooruit.
Naar heerlijkheid.
Naar openbaring.
Naar volheid.
Zoonstelling is niet slechts “kind van God worden”.
Het is geplaatst worden in de positie van volwassen erfgenaam in Christus.
Niet een gevoel.
Niet een emotie.
Maar een door God vastgestelde positie.
En wat God vaststelt, stáát vast.
lees ook:
Aanneming tot kinderen of zoonstelling?
Aanneming tot kinderen of zoonstelling?
Onder dit lemma vermeldt een willekeurige Bijbelse encyclopedie:
“Dit begrip komt in de Bijbel herhaaldelijk voor, al wordt de term zelf niet gebruikt. Paulus gebruikt het herhaaldelijk om de ervaring weer te geven van de Christen die in de toestand van kindschap Gods treedt. Hij kende uit het Romeinse recht de procedure waardoor iemand werd geadopteerd met alle rechten van het zoonschap, en maakte van deze analogie in zijn brieven herhaaldelijk gebruik.”
Ervaring? Romeins recht?
Voorbijgaand aan het begrip wedergeboorte, maken de traditionele commentaren ons tot pleegkinderen van God! En als ze dat niet doen melden ze wél, dat dit Bijbelse begrip de bijzondere positie van de gelovige aanduidt, maar níet wat die positie dan wezenlijk is! Alsof God een voorbeeld heeft genomen aan het Romeins recht! Maar “aanneming tot kinderen” komt inderdaad niet voor in de Bijbel.
De juiste vertaling is ‘Zoonstelling’. En dit begrip heeft inderdaad betrekking op een bijzondere positie!
In de kerkelijke en theologische traditie kent men dit begrip totaal niet; waarschijnlijk omdat het begrip ‘zoon’ sinds Nicea is doodgefilosofeerd. Niettemin, en juist daarom, was het – op verzoek – het onderwerp op een studiedag in Apeldoorn. Beluister via de link.>> Aanneming tot kinderen?
Beluister ook: Geroepen tot Zoonschap
lees ook:
Hogepriesterschap van Christus vandaag
Wat het Hogepriesterschap van Christus vandaag voor ons betekent
Niet naar de orde van Aäron, maar naar de orde van Melchizedek
Veel gelovigen spreken over het kruis. Over vergeving. Over opstanding.
Maar de vraag wat Christus nú doet, wordt zelden gesteld. Veel verder dan dat Hij op dit moment in de hemel zit aan de rechterhand van God, vanwaar Hij komen zal om te oordelen de levenden en de doden, gaat het verhaal meestal verder niet.
De Schrift echter, leert niet alleen dat Hij gestorven is en opgestaan, maar leert dat Hij vandáág een bediening vervult — als Hogepriester.
En wat voor een Hogepriester!
Niet naar de orde van Aäron.
Maar naar de orde van Melchizedek.
En dat verschil is cruciaal. De uitleg geeft de brief aan de Hebreeën.
Het Levitische priesterschap: tijdelijk en onvolkomen
Onder de wet stelde God het priesterschap in via Aäron, uit de stam Levi.
Kenmerken:
- Erfelijk bepaald
- Verbonden aan de wet van Mozes
- Gebonden aan een aardse tabernakel
- Gebaseerd op herhaalde offers
- Uitgeoefend door sterfelijke mensen
De hogepriester ging éénmaal per jaar het heilige der heiligen binnen (Leviticus 16). Maar hij was zelf zondaar. Hij moest eerst voor zichzelf offeren.
“En genen zijn wel vele priesters geworden, omdat zij door den dood verhinderd werden altijd te blijven.”
(Hebreeën 7:23, STV)
Het systeem was nooit afgerond.
Elke generatie bracht een nieuwe hogepriester.
En, heel belangrijk:
“Indien dan de volkomenheid door het Levitische priesterschap ware…”
(Hebreeën 7:11, STV)
Het antwoord is duidelijk: dat was niet zo.
Het bracht géén volkomenheid.
Het was een schaduw.
Christus kon geen priester zijn in de orde van Aäron
Christus kwam niet uit Levi.
“Want het is openbaar, dat onze Heere uit Juda gesproten is; van welken stam Mozes niets gesproken heeft van het priesterschap.”
(Hebreeën 7:14, STV)
Volgens de Wet kon Hij dus geen Levitisch priester zijn.
Zijn priesterschap berust niet op afstamming.
Niet op ceremonieel recht.
Niet op de wet van Mozes.
Daarom zegt de Schrift iets revolutionairs:
“Gij zijt Priester in der eeuwigheid naar de ordening van Melchizedek.”
(Hebreeën 7:17, SV)
Wie was die Melchizedek?
Melchizedek verschijnt in Genesis 14, lang vóór de wet.
De Genesis beschrijft hem als:
- Koning van Salem
- Priester van de allerhoogste God
- Zonder vermelde genealogie
Hij staat los van het Levitische systeem.
Hebreeën zegt:
“Zonder vader, zonder moeder, zonder geslachtsrekening… blijft hij een priester in eeuwigheid.”
(Hebreeën 7:3, STV)
Dat betekent niet dat hij letterlijk geen ouders had, maar dat zijn priesterschap niet op afstamming rust.
Dat is precies het punt.
Waarom Melchizedek hoger is dan Aäron
Hebreeën 7 toont twee beslissende argumenten.
Abraham gaf tienden aan Melchizedek
“Ziet dan hoe groot deze geweest is, aan denwelken ook Abraham, de patriarch, tienden gegeven heeft.”
(Hebreeën 7:4, STV)
Abraham is groter dan Levi (want Levi was nog niet uit Abraham geboren).
Tóch gaf Abraham tienden aan Melchizedek.
Dus Melchizedek staat boven Abraham.
En daarmee boven Levi.
En daarmee boven Aäron.
Melchizedek zegende Abraham
“En zonder enig tegenspreken, hetgeen minder is, wordt gezegend van hetgeen meerder is.”
(Hebreeën 7:7, STV)
De meerdere zegent de mindere. (Dit is een glashelder Bijbels principe.Vergelijk ook Genesis 25:23)
Het Melchizedek-priesterschap is dus hoger.
Een verandering van priesterschap betekent verandering van wet
Dit is ook een cruciaal principe, wat vaak verkeerd, of beter nog: niet verstaan wordt.
Hier ligt de kern:
“Want als het priesterschap veranderd wordt, zo geschiedt er ook noodzakelijk verandering der wet.”
(Hebreeën 7:12, STV)
Dit betekent:
Het Levitische systeem kan niet blijven naast dat van Christus.
Er is geen combinatie.
Geen parallel systeem.
Geen aanvulling.
Er is sprake van VERvulling,en daarmee beëindiging van het oude als geldend priestersysteem.
De basis van Christus’ priesterschap
Het Levitische priesterschap was:
- Naar de wet des vleselijken gebods
- Tijdelijk
- Sterfelijk
- Herhaaldelijk offerend
Christus’ priesterschap is:
“Naar de kracht des onvergankelijken levens.”
(Hebreeën 7:16, SV)
Zijn Opstanding is de grond.
Hij sterft niet meer.
Hij wordt niet opgevolgd.
Hij hoeft niet opnieuw te offeren.
Zijn offer: éénmaal en volkomen
“Maar Deze, één slachtoffer voor de zonden geofferd hebbende, is in eeuwigheid gezeten aan de rechterhand Gods.”
(Hebreeën 10:12, STV)
De Levitische priesters stonden dagelijks.
Christus zit.
Zitten betekent: het werk is voltooid.
Er is geen herhaling.
Geen voortdurende offerhandeling.
Geen aanvulling nodig.
Zijn huidige bediening: voorbede
“Waarom Hij ook volkomen kan zalig maken degenen die door Hem tot God gaan, alzo Hij altijd leeft om voor hen te bidden.”
(Hebreeën 7:25, STV)
Ook Romeinen 8:34 bevestigt:
“Christus is het Die gestorven is; ja wat meer is, Die ook opgewekt is, Die ook ter rechterhand Gods is, Die ook voor ons bidt.”
Dat is Zijn huidige Hogepriesterlijke bediening.
Hij pleit.
Hij vertegenwoordigt.
Hij leeft.
Onze zekerheid rust niet op onze standvastigheid, maar op Zijn blijvende voorbede.
Vrijmoedige toegang
“Laat ons dan met vrijmoedigheid toegaan tot de troon der genade…”
(Hebreeën 4:16, STV)
Onder Aäron: afstand.
Onder Christus: toegang.
Onder de Wet: één man, één keer per jaar.
Onder Genade: iedere gelovige, voortdurend.
Dát is het praktische gevolg van een hoger priesterschap.
De scherpe conclusie
Het Levitische priesterschap was een schaduw.
Dat van Christus is werkelijkheid.
Aäron was tijdelijk.
“Melchizedek” (Christus) is eeuwig.
Het oude systeem was verbonden aan sterfelijkheid.
Het nieuwe rust op onvergankelijk leven.
Wie terugkeert naar aardse bemiddelaars of herhaalde offers, otkent daarmee eigenlijk de verheven positie van Christus.
Hij is niet slechts een betere Aäron.
Hij is Hogepriester naar een hogere orde.
Zijn priesterschap is:
- Eeuwig
- Onveranderlijk
- Volkomen
- Hemels
En daarom kan Hij ook volkomen zalig maken.
Wij leven niet onder een tijdelijk systeem.
Wij leven onder een levende, hemelse Hogepriester naar de orde van Melchizedek.
Dat is hoger.
Dat is definitief.
Daar kunnen we in rusten.
lees ook:
