Markus 4:35–41
Dit gedeelte in Markus 4:35–41 gaat over de storm op het meer, maar de kernvraag staat aan het einde:
“Wie is toch Deze, dat ook de wind en de zee Hem gehoorzaam zijn?” Markus 4:41 (STV)
Dat is de hoofdzaak. Markus vertelt dit niet primair om te zeggen: “Jezus helpt in moeilijke omstandigheden”. Dat is ook waar, maar veel te smal.
Het gedeelte openbaart Wie Christus is.
De situatie
De Heere Jezus zegt:
“Laat ons overvaren aan de andere zijde.” Markus 4:35 (STV)
Dat woord van Christus is vóór de storm. De discipelen gaan dus niet buiten Gods wil om de storm in. Ze gehoorzamen juist Zijn woord. Dat is belangrijk: gehoorzaamheid aan Christus betekent niet een stormloze reis.
Daarna komt de storm:
“En er werd een grote stormwind; en de baren sloegen in het schip, alzo dat het nu vol werd.” Markus 4:37 (STV)
De discipelen zijn ervaren vissers. Dit is dus geen kinderachtige angst. Het gevaar is echt. Maar juist in dat echte gevaar blijkt hun geloof wankel.
Jezus slaapt
“En Hij was in het achterschip, slapende op een oorkussen…” Markus 4:38 (STV)
Dat slapen laat Zijn ware mensheid zien. Hij is moe. Hij heeft onderwezen, gediend, gesproken, gedragen. Hij is geen schijnmens, maar werkelijk Mens.
Maar het vervolg laat tegelijk Zijn Goddelijke macht zien.
De noodkreet van de discipelen
“Meester, bekommert het U niet, dat wij vergaan?” Markus 4:38 (STV)
Dat is herkenbaar. Niet alleen: “Heere, help ons”, maar: “Geeft U er wel om?” De angst tast niet alleen hun rust aan, maar ook hun zicht op Zijn goedheid.
Dat is vaak precies wat vrees doet. Vrees maakt de omstandigheden groot en Christus klein. Niet in werkelijkheid, maar in onze waarneming.
De storm bestraft
“En Hij opgewekt zijnde, bestrafte den wind, en zeide tot de zee: Zwijg, wees stil! En de wind ging liggen, en er werd grote stilte.” Markus 4:39 (STV)
Hij bidt niet om stilte. Hij spreekt. Hij beveelt. Wind en zee gehoorzamen Hem.
Dat is geen gewone wondermacht. In het Oude Testament is het juist de HEERE Die macht heeft over de zee:
“Hij verandert den storm in stilte, zodat hun golven stilzwijgen.” Psalm 107:29 (STV)
Markus laat dus zien: deze Jezus in het schip is niet slechts een Leraar, Profeet of wonderdoener. Hij oefent gezag uit over de schepping zelf.
De bestraffing van de discipelen
“Wat zijt gij zo vreesachtig? Hebt gij geen geloof?” Markus 4:40 (STV)
Let op: Jezus verwijt hun niet dat ze Hem wakker maken. Hij verwijt hun ongeloof. De vraag is niet: waarom ervaren jullie gevaar? De vraag is: waarom vertrouwen jullie Mij niet, terwijl Ik gezegd heb dat wij naar de overkant gaan?
Zijn woord had genoeg moeten zijn.
Van angst naar heilig ontzag
Na de stilte staat er niet dat ze ontspannen achteroverleunden. Er staat:
“En zij vreesden met grote vreze…” Markus 4:41 (STV)
Eerst waren ze bang voor de storm. Daarna vrezen ze Hem Die de storm stillegt. Dat is een andere vrees. De storm was indrukwekkend, maar Christus blijkt nog indrukwekkender.
De echte vraag is dus niet: hoe kom ik uit mijn storm?
De echte vraag is: Wie is Deze?
Bijbelse lijn
Markus 4:35–41 leert dus:
Christus is waarachtig Mens: Hij slaapt.
Christus is waarachtig God: wind en zee gehoorzamen Hem.
Geloof rust niet op kalme omstandigheden, maar op Zijn woord.
Vrees ontstaat waar de storm groter lijkt dan Christus.
De discipelen moeten leren dat Zijn aanwezigheid niet betekent dat er geen storm komt, maar wel dat Hij Heer is over de storm.
Kernzin
“Wie is toch Deze, dat ook de wind en de zee Hem gehoorzaam zijn?” Markus 4:41 (STV)
Markus 4:35–41 is geen sentimenteel verhaal over “Jezus in jouw storm”, maar een openbaring van de majesteit van Christus: de slapende Mens in het schip is tegelijk de Heere voor Wie wind en zee zwijgen.
