Ik kreeg gisteren een appje van een broeder met de vraag of ik bereid was een werkreis naar een Europees land te sponsoren. Het zou gaan om het opknappen van een kerkgebouw. Dat klinkt nobel, en daarom is het ook lastig om er kritische vragen bij te stellen.
Toch deed ik dat.
Ik ken de betreffende persoon namelijk redelijk goed. Ik weet hoe er in zijn persoonlijke leven met geld wordt omgegaan: luxe vakanties, een nieuw interieur, kortom geen gebrek. Dat roept bij mij een ongemakkelijke vraag op: als je zelf gelooft dat dit werk noodzakelijk is, waarom spaar je er dan niet voor? Waarom moet de rekening bij anderen worden neergelegd?
Wat nog veel gekker is, is de hoogte van het gevraagde sponsorbedrag. Voor de reis inclusief één week verblijf wordt een bedrag gevraagd dat neerkomt op ongeveer een derde van mijn maandsalaris.Voor dat geld kun je all-inclusive op een vreet–en-zuip luier vakantie aan de Middellandse zee wat ik nooit zou doen..Dat is geen kleingeld, en daarom heb ik de vrijheid genomen het eens nuchter na te rekenen.
Een vliegticket, heen en terug, naar de regio waar het kerkgebouw zich bevindt, kost in het betreffende tijdslot ongeveer een tiende, wellicht iets meer van het gevraagde totaalbedrag. De groep verblijft bovendien in een accommodatie die eigendom is van de kerk zelf. Blijven over: kosten voor eten en wat praktische zaken. Dat verklaart het enorme verschil bij lange na niet.
Hoe je het ook wendt of keert: de cijfers kloppen niet.
Als ik alles bij elkaar optel, kan ik maar tot één conclusie komen: er lekt ergens geld weg . En dan is de vraag niet of dat zo is, maar waarheen.
Is er een “handige jongen” die meeverdient?
Een stichting met een wat al te lange strijkstok?
