Een aangepast beeld
Er is een vorm van misleiding die grof en herkenbaar is. Die zegt gewoon: Jezus is niet nodig. De Bijbel is niet betrouwbaar. Het kruis is achterhaald. Zonde is een ouderwets woord. Bekering is religieuze druk.
Dat is ernstig, maar tenminste duidelijk. Je weet meteen hoe de hazen rennen.
Veel gevaarlijker is de misleiding die Jezus niet wegduwt, maar Hem opnieuw vormgeeft. Zijn Naam blijft staan. Zijn Naam wordt gezongen. Zijn Naam wordt uitgesproken in gebeden, conferenties, preken, getuigenissen en bedieningstaal. Maar langzaam wordt Hij veranderd in iemand anders.
Niet de Christus der Schriften.
Maar een Jezus die past bij onze verlangens, onze systemen, onze roepingstaal, onze geestelijke succesverhalen en onze behoefte aan zichtbare kracht.
De meest verraderlijke leugen over Jezus is niet dat Hij wordt ontkend, maar dat Hij wordt hertekend.
Het is een soms subtiel verschil wat wel herkenbaar wordt als je het eenmaal doorhebt.
Hij wordt nog genoemd wordt, maar staat niet meer centraal
Veel christenen willen de Heer oprecht dienen. Ze houden van Jezus. Ze willen Hem volgen. Ze willen trouw zijn. En toch lopen velen rond met een stille geestelijke vermoeidheid.
Ik doe niet genoeg.
Ik geloof niet genoeg.
Ik ben niet krachtig genoeg.
Ik ben niet ver genoeg.
Ik wandel niet hoog genoeg.
Ik mis iets.
In veel gevallen wordt de schuld dan bij de gelovige gelegd.
Meer overgave.
Meer geloof.
Meer kracht.
Meer activatie.
Meer doorbraak.
Meer vuur.
Meer discipline.
Meer honger.
Meer verwachting.
Meer verlangen.
Maar wat als het probleem niet primair jouw inzet is?
Wat als het probleem de Jezus is die je is voorgehouden?
Want zodra Jezus niet meer wordt verkondigd zoals de Schrift Hem openbaart, maar zoals Hij bruikbaar is voor een bepaald geestelijk systeem, is het hek los….Dan blijft Zijn Naam misschien centraal staan in de taal, maar niet meer in de leer.
Dan wordt niet meer gevraagd: Wie is Christus volgens de Schrift?
Maar: hoe helpt Jezus ons bij wat wij willen bouwen, ervaren, bereiken of bewijzen?
Zie je het al?
De Bijbel als toetssteen of ervaring als bril
De dwaling begint vrijwel nooit met openlijke minachting voor de Bijbel. Te confronterend. Het begint subtieler.
Ervaringen krijgen gewicht.
Getuigenissen krijgen gezag.
Emotionele momenten worden sturend en normgevend.
‘Succesvolle bedieningen’ worden voorbeeldmodellen.
Zichtbare kracht wordt bewijs van waarheid.
En langzaam gebeurt er iets verraderlijks: de Bijbel toetst niet meer, maar de ervaring kleurt de Bijbel.
Dan lezen mensen de Schrift niet meer vanuit wat God heeft geopenbaard, maar vanuit wat zij hebben meegemaakt, gezien, gevoeld of gehoord. Een indrukwekkend getuigenis krijgt dan praktisch meer gewicht dan nuchtere exegese. Een ervaring wordt een sleutel tot de tekst. Een conferentiesfeer gaat bepalen wat men “geestelijk” noemt.
Dat lijkt levend. Dat lijkt krachtig. Dat lijkt vurig.
Maar het kan ook de poort zijn waardoor een andere Jezus binnenkomt.
Niet openlijk.
Niet schreeuwend.
Maar fluisterend.
Jezus als prototype van wat jij zou moeten kunnen
Een van de meest gevaarlijke verschuivingen is de voorstelling van Jezus als vooral ons voorbeeld in kracht. Dan wordt gezegd: Jezus deed Zijn wonderen als mens, volkomen afhankelijk van de Geest, om te laten zien wat ook wij kunnen doen.
Dat klinkt godsdienstig. Zelfs inspirerend.
Maar kijk uit wat er gebeurt.
De vraag was: Wie is Hij?
Maar wordt: waarom kan ik niet wat Hij kon?
Daarmee verandert aanbidding in prestatiedruk. Christus wordt niet meer allereerst de Heer voor Wie men buigt, de Zaligmaker op Wie men rust, de Middelaar Die volbracht heeft wat wij niet konden. Hij wordt een norm waaraan jij jezelf meet.
En als jij dan geen zieken geneest, geen demonen uitdrijft, geen wonderen ziet, geen profetische precisie hebt, geen “doorbraak” forceert, dan komt de conclusie dichtbij:
Er zal wel iets mis zijn met mij.
Te weinig geloof.
Te weinig overgave.
Te weinig zalving.
Te weinig geestelijke autoriteit.
Zo wordt Jezus niet meer de Redder van vermoeiden, maar de meetlat die vermoeiden nog verder neerdrukt.
Dat is geen evangelie. Dat is een religieuze loopband in overdrive met de Naam van Jezus erboven.
Het kruis als startpunt in plaats van centrum
In eigentijdse populaire geestelijke taal wordt het kruis niet openlijk ontkend. Dat is juist het verraderlijke.
Men zingt er nog over. Men noemt het nog. Men erkent nog dat Jezus gestorven is voor onze zonden.
Maar in de praktijk wordt het kruis vaak gereduceerd tot het beginpunt.
Alsof de boodschap is:
Jezus heeft je gered, nu moet jij Zijn overwinning waarmaken.
Jezus heeft de basis gelegd, nu moet jij het Koninkrijk zichtbaar maken.
Jezus heeft overwonnen, nu moet jij de aarde in bezit nemen.
Jezus heeft betaald, nu moet jij doorbreken, activeren, realiseren en bewijzen.
Daarmee verschuift het gewicht van Christus’ volbrachte werk naar de schouders van de gelovige. De genade wordt nog beleden, maar de druk wordt geleefd.
En als het dan niet werkt? Als de genezing uitblijft? Als de omstandigheden niet veranderen? Als het allemaal niet voelt als overwinning? Als de beloofde doorbraak niet komt?
Dan ga je niet het systeem bevragen.
Dan ga je naar jezelf kijken.
Dat is het venijn. Een verkeerde prediking maakt mensen niet vrij, maar onzeker. Niet geworteld, maar opgejaagd. Niet levend uit geloof maar voortdurend met zichzelf bezig.
Jezus als de activator van jouw bestemming
Een andere vorm van deze verschuiving is nog algemener geworden. Jezus wordt niet meer allereerst verkondigd als de Zaligmaker van zondaren, maar als Degene Die jouw potentieel ontsluit.
Hij wordt de sleutel tot jouw bestemming.
De activator van jouw roeping.
De promotor van jouw droom.
De kracht achter jouw persoonlijke ontwikkeling.
De geestelijke coach Die jou helpt worden wie jij bedoeld bent te zijn.
Dat klinkt positief. Het voelt bemoedigend. Het past goed in een cultuur waarin alles draait om jouw identiteit, groei, invloed en zelfontplooiing.
Maar de Bijbelse richting is anders.
De vraag van het Evangelie is niet: hoe word jij de beste versie van jezelf?
De vraag is: hoe wordt een zondaar met God verzoend?
De Bijbel begint niet bij jouw potentieel, maar bij Gods heiligheid, jouw verlorenheid en Christus’ volbrachte werk. Wie dat omdraait, krijgt een andere boodschap. Dan wordt redding bijzaak en zelfontplooiing hoofdzaak. Dan wordt bekering vervangen door zelfontdekking. Dan wordt Christus functioneel gemaakt voor jouw verhaal.
Maar Jezus is geen accessoire bij jouw bestemming.
Hij is de levende Heer.
Hij is niet gekomen om jouw naam groot te maken, maar om zondaren te verlossen en de Vader te verheerlijken.
De vrucht ervan is geen rust, maar uitputting
Je herkent een boom aan de vrucht.
Wat brengt deze manier van spreken over Jezus voort?
Vaak geen rust. Geen diepe zekerheid. Geen verwondering over genade. Geen vaste blik op Christus. Maar vermoeidheid.
Altijd meer.
Meer geloof.
Meer vuur.
Meer activatie.
Meer overwinning.
Meer geestelijke autoriteit.
Meer zichtbare vrucht.
Meer bewijs.
De gelovige wordt steeds teruggeworpen op zichzelf. Op zijn geloofsniveau. Zijn toewijding. Zijn geestelijke temperatuur. Zijn bereidheid. Zijn resultaten.
En dat klinkt vroom, maar het is dodelijk vermoeiend.
Want het vlees kan ook religieus worden opgejaagd. Het kan zelfs met behulp van de Bijbel worden opgejaagd. Maar opgejaagd vlees wordt niet geestelijker. Het wordt alleen vermoeider, krampachtiger en banger om tekort te schieten.
De echte Christus brengt geen vrome slavernij.
Hij roept vermoeiden bij Zich.
“Komt herwaarts tot Mij, allen die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven.” Mattheüs 11:28 (STV)
Dat is geen oproep tot activatie, maar tot komen.
Niet tot moeten bewijzen, maar tot rusten.
Niet tot zelfverheffing, maar tot vertrouwen.
De echte Jezus is geen zorghulpmiddel
De echte Jezus is niet een prototype dat je geacht wordt na te bootsen om te laten zien hoe geestelijk, voorbeeldig of krachtig jij bent.
Hij is niet een platform voor jouw bediening.
Hij is niet een springplank naar jouw bestemming.
Hij is niet een geestelijke powerbank die jij aansluit op je droom.
Niks d’r van.
Hij is de Zoon van God.
Hij is de Middelaar.
Hij is het Lam Gods.
Hij is de Hogepriester.
Hij is de Heere der heerlijkheid.
Hij is de Zaligmaker Die deed wat jij nooit kon doen.
Hij leefde het leven dat jij niet kon leven. Hij droeg de schuld die jij niet kon dragen. Hij stierf de dood die jij verdiende. Hij stond op uit de doden als Overwinnaar. Niet om jou op te zadelen met een nieuw geestelijk prestatieprogramma, maar om zondaren te redden, te rechtvaardigen, te verzoenen en rust te geven in Hem.
Dat maakt het verschil tussen Bijbels geloof en godsdienstige prestatiedrang.
De valse Jezus zegt: doe meer.
De Bijbelse Christus zegt: kom tot Mij.
De valse Jezus maakt je onzeker over jezelf.
De Bijbelse Christus haalt je focus van jezelf af naar Hem.
De valse Jezus maakt genade tot een startbewijs voor jouw prestatie.
De Bijbelse Christus is Zelf het centrum, het fundament en de zekerheid van het geloof.
God heeft gesproken door Zijn Zoon
De conclusiel is duidelijk. God heeft niet een half woord gesproken dat nog aangevuld moet worden door moderne stemmen, nieuwe openbaringen, geestelijke elites of spectaculaire ervaringen.
God heeft gesproken door Zijn Zoon.
“God, voortijds veelmaal en op velerlei wijze, tot de vaderen gesproken hebbende door de profeten, heeft in deze laatste dagen tot ons gesproken door den Zoon;” Hebreeën 1:1-2 (STV)
Dat betekent dat Christus niet maar een tussenstop is naar iets hogers. Hij is niet de opstap naar diepere openbaring.
Hij is niet de entree pas tot een elitechristendom waarin apostelen, profeten, activaties en impartaties de gelovige verder brengen dan het eenvoudige rusten in Hem.
Wie Christus heeft, heeft geen hoger doel nodig.
Wie Gods Zoon hoort, hoeft niet achter hypes aan.
Wie de Schrift heeft, hoeft ervaring niet tot openbaringsbron te gebruiken.
Daar ligt de bescherming van de gemeente: terug naar Christus, zoals God Hem heeft geopenbaard in Zijn Woord.
Niet de Jezus van de geestelijke webshop.
Niet de Jezus van menselijke ambitie, of nog erger: geldingsdrang
Niet de Jezus van podiumtaal en succesverhalen.
Maar de Christus der Schriften.
Een paar noodzakelijke vragen
De vraag is daarom niet alleen: geloof ik in Jezus?
De vraag is ook: welke Jezus wordt mij voorgehouden?
Is Hij de Zaligmaker van zondaren, of vooral de activator van mijn potentieel?
Is Hij het middelpunt van het evangelie, of de aanjager om mijn geestelijke dromen waar te maken?
Rust mijn geloof in Zijn volbrachte werk, of leef ik onder een prestatiedrang om te bewijzen dat ik “meer” heb?
Word ik naar Christus getrokken, of steeds meer op mezelf teruggeworpen?
Een Jezus Die jou voortdurend opjaagt, is niet de Herder Die Zijn vermoeide schapen rust geeft., maar een huurling. Een Jezus Die vooral jouw bestemming dient, is niet de Heer voor Wie elke knie zich zal buigen. Een Jezus Die slechts het beginpunt is waarna jij het grote werk moet afmaken, is niet de Christus Die riep: het is volbracht.
Terug naar de echte Christus
De oplossing is niet: harder proberen.
Niet méér presteren
Niet nog een conferentie.
Niet nog een doorbraakmodel.
Niet nog een nieuwe geestelijke techniek.
De oproep is eenvoudiger: terug naar Christus Zelf.
Terug naar Zijn Persoon.
Terug naar Zijn volbrachte werk.
Terug naar de Schrift.
Terug naar genade die werkelijk Genade is.
Terug naar rust die niet afhankelijk is van jouw geestelijke prestaties, maar van Zijn werk.
De gevaarlijkste leugen over Jezus is niet dat men Hem weglaat, maar dat men Hem verandert. En juist daarom moet de gemeente wakker zijn. Niet alles wat “Jezus” zegt of zels proclameert, verkondigt ook de Jezus van de Bijbel. Niet alles wat geestelijk klinkt, komt uit de Geest der waarheid. Niet elke boodschap die over kracht spreekt, brengt mensen tot Christus.
