Zelfverloochening of zelfverwerkelijking?
“Niet ik, maar Christus.”
Er is een subtiele verschuiving gaande binnen het moderne christendom. Het vocabulaire is vroom, de muziek is oprecht, de intenties lijken goed — maar het centrum verschuift.
Niet langer: Christus in het midden.
Maar: de mens in ontwikkeling.
De Bijbel noemt het zelfverloochening.
Onze tijd noemt het zelfverwerkelijking.
Dat is geen klein verschil. Dat is een andere richting.
De oproep van Christus
De Heere Jezus spreekt glashelder:
“Zo wie achter Mij wil komen, die verloochene zichzelf, en neme zijn kruis op, en volge Mij.” (Mattheüs 16:24, STV)
Hij zegt niet:
Ontdek je potentieel.
Ontplooi je gaven.
Word wie je diep vanbinnen bent.
Hij zegt: verloochen jezelf.
Zelfverloochening is niet jezelf haten. Het is jezelf niet langer als middelpunt erkennen. Het is afstand doen van de troon.
Paulus: gekruisigd, niet verbeterd
Paulus gaat nog verder:
“Ik ben met Christus gekruist; en ik leef, doch niet meer ik, maar Christus leeft in mij; en hetgeen ik nu in het vlees leef, dat leef ik door het geloof des Zoons van God, Die mij liefgehad heeft en Zichzelven voor mij overgegeven heeft.” (Galaten 2:20, STV)
Let op wat er niet staat.
Er staat niet:
Mijn oude ik is geoptimaliseerd.
Mijn persoonlijkheid is geheiligd.
Mijn zelfbeeld is versterkt.
Er staat: gekruisigd.
Het evangelie is geen upgrade van de oude mens.
Het is zijn doodvonnis
De moderne taal van zelfverwerkelijking
Vandaag hoor je zinnen als:
– Stap in je bestemming
– Claim je positie
– Ontdek wie jij bent in Christus
– Leef je roeping
Op zichzelf kunnen woorden waar zijn. Maar vaak verschuift het accent. Het draait ongemerkt om de ontplooiing van het “ik”.
Het kruis wordt dan een middel tot zelfontwikkeling.
Christus wordt een coach voor mijn potentieel.
Maar de Schrift zegt:
“Want gij zijt gestorven, en uw leven is met Christus verborgen in God.” (Kolossenzen 3:3, STV)
Gestorven mensen ontplooien zichzelf niet.
Zij leven uit een andere Bron.
Romeinen 6: de oude mens geoordeeld
Paulus schrijft:
“Dit wetende, dat onze oude mens met Hem gekruist is, opdat het lichaam der zonde te niet gedaan worde, opdat wij niet meer de zonde dienen.” (Romeinen 6:6, STV)
De oude mens wordt niet opgeknapt.
Hij wordt medegekruisigd.
Zelfverwerkelijking probeert het oude ik te versterken.
Zelfverloochening erkent dat het oude ik onder het oordeel ligt.
Dat is een leerstellig verschil van fundamentele aard.
De subtiele misleiding
Zelfverwerkelijking klinkt positief. Het appelleert aan verlangen, identiteit, betekenis.
Maar het gevaar is dit:
de mens blijft centraal.
En zodra de mens centraal blijft, verschuift het evangelie.
Dan gaat het niet meer primair om:
– de eer van God
– de heerschappij van Christus
– gehoorzaamheid aan het Woord
Maar om mijn ervaring, mijn groei, mijn vervulling.
Dat is een andere geestelijke oriëntatie.
“Hij moet wassen”
Johannes de Doper zei:
“Hij moet wassen, maar ik minder worden.” (Johannes 3:30, STV)
Dat is het tegenovergestelde van zelfverwerkelijking.
In Bijbels perspectief is geestelijke groei niet:
ik word groter.
Maar:
Christus wordt groter in mijn leven.
En dat gebeurt niet door zelfkennis cq onderzoek, maar door onderwerping.
Wat betekent zelfverloochening concreet?
Zelfverloochening betekent:
– geen eer zoeken voor geestelijke arbeid
– geen identiteit bouwen op gaven of bediening
– geen macht willen in de gemeente
– geen emotionele bevestiging najagen
Maar leven vanuit deze waarheid:
“Want het leven is mij Christus.” (Filippenzen 1:21, STV)
Niet Christus als toevoeging.
Niet Christus als hulpmiddel.
Maar Christus als leven.
De ware vrijheid
Zelfverwerkelijking legt druk.
Je moet jezelf vinden.
Je moet jezelf bewijzen.
Je moet je potentieel benutten.
Zelfverloochening bevrijdt.
Je hoeft jezelf niet te bevestigen of te bewijzen
Je bent met Christus gekruisigd.
Je leeft uit Genade.
