Video van Jos, van evangeliseer.nl die hiermee niet de gelijknamige Stichting bedoelt. Hij snijdt een gevoelig en gewaagd onderwerp aan.
Kan steun aan Israël kan verkeerd uitpakken? Vergeten we waartoe wij geroepen zijn? Moet Israël zalig worden? En wat heeft vervangingstheologie hiermee te maken? Luister mee!
“En laat ons onze onderlinge bijeenkomst niet nalaten, gelijk sommigen de gewoonte hebben, maar elkander vermanen; en dat zoveel te meer, als gij ziet dat de dag nadert”.. (Hebreeën 10:25 STV)
Hebreeën 10:25 wordt vaak aangehaald als bewijs dat een christen verplicht zou zijn om naar de plaatselijke samenkomst of kerk te gaan.. Zeer recent nog hoorde ik deze tekst als zodanig aangehaald worden.
Voor veel mensen is dit zondermeer een uitgemaakte zaak. Toch blijkt bij nadere bestudering dat dit vers over iets anders gaat.
Het probleem begint wanneer Hebreeën 10:25 los wordt geciteerd, zonder rekening te houden met de directe context. Wie eerlijk doorleest, komt onmiddellijk bij de verzen 26 tot en met 29. Daar wordt gesproken over willens en wetens zondigen nadat men de kennis van de waarheid heeft ontvangen, over het ontbreken van een offer voor de zonde, over een schrikkelijke verwachting van oordeel en over het vertreden van de Zoon van God en het onrein achten van het bloed van het verbond.
De vraag dringt zich vanzelf op: kan dit werkelijk slaan op iemand die niet naar een kerkelijke bijeenkomst gaat? Het antwoord is overduidelijk. Dat zou leerstellig onhoudbaar en innerlijk tegenstrijdig zijn.
De Hebreeënbrief heeft één grote lijn. De schrijver richt zich tot gelovigen met een Joodse achtergrond en waarschuwt hen ernstig om niet terug te keren naar het oude verbond. Christus wordt gepresenteerd als de volmaakte Hogepriester, Zijn offer als eenmalig en volkomen voldoende. Er bestaat geen ander offer meer en er is geen andere weg tot God dan door Hem.
Alles in deze brief draait om het blijven ingaan tot Christus, om het vasthouden aan Hem en aan het nieuwe Verbond dat in Zijn bloed is opgericht.
In Hebreeën 10:25 wordt het Griekse woord episynagōgē gebruikt. Dat woord komt in het Nieuwe Testament slechts twee keer voor. De andere keer is in 2 Thessalonicenzen 2:1, waar het wordt vertaald met “toevergadering tot Hem”.
In die tekst kan het onmogelijk over een plaatselijke samenkomst gaan. Het gaat daar over het bijeenvergaderd worden tot Christus Zelf. Hetzelfde woord, in dezelfde betekenis, wordt gebruikt in Hebreeën 10. De vertaling “onderlinge bijeenkomst” wekt daarom gemakkelijk een verkeerde indruk. Het gaat niet primair om een fysieke bijeenkomst, maar om het blijven toevergaderd zijn tot Christus.
De oproep van de schrijver is ernstig en indringend. Hij waarschuwt zijn lezers om het niet los te laten om tot Christus te blijven gaan. Om niet af te haken, niet terug te keren naar een systeem dat geen leven meer biedt, maar vast te houden aan de belijdenis van de hoop. Dat verklaart ook waarom de waarschuwing in de verzen daarna zo scherp is. Het gaat niet om het missen van een samenkomst, maar om het loslaten van Christus Zelf.
Dat samenkomen als gelovigen nuttig, goed en waardevol is, staat buiten kijf. De Schrift geeft daarvan ook tal van voorbeelden. Maar nergens wordt dit afgedwongen met dreiging van oordeel. Het Nieuwe Testament kent geen kerkelijke aanwezigheidsplicht op straffe van geestelijk verderf.
Hebreeën 10:25 gebruiken om kerkbezoek verplicht te stellen, doet daarom geen recht aan de tekst, niet aan de context en niet aan de boodschap van het evangelie.
Er begeven zich vandaag de dag op het christelijk erf steeds vaker lieden die zich uitgeven voor ‘apostel’. Check voor het bewijs van deze stelling maar eens met Google. Dit is niet zomaar, is mijn stellige indruk, maar met een onderliggende gezagsclaim. Waar de titel ‘pastor’ of een afgeleide daarvan, niet meer lijkt te voldoen, om een bepaalde zeggingskracht/autoriteit te hebben, gezag uit te oefenen , of bepaalde zaken door te drukken. Men gaat dan doorgaans voorbij over wat de Bijjbel er zoal over zegt. Hieronder een korte samenvatting, een incompleet overzicht, over wat er zoal over geschreven staat .
“Het is dan nodig, dat van de mannen, die met ons omgegaan zijn al den tijd, in welken de Heere Jezus onder ons ingegaan en uitgegaan is, beginnende van den doop van Johannes tot op den dag, dat Hij van ons opgenomen is, een van dezen met ons getuige worde Zijner opstanding.”
(Handelingen 1:21–22)
“Ben ik niet een apostel? Ben ik niet vrij? Heb ik Jezus Christus, onzen Heere, niet gezien? Zijt gij niet mijn werk in den Heere?”
(1 Korinthe 9:1)“En als laatste van allen is Hij ook van mij gezien, als van een ontijdig geborene.”
(1 Korinthe 15:8)
“De tekenen nu eens apostels zijn onder u gewerkt in alle lijdzaamheid, in tekenen, en wonderen, en krachten.”
(2 Korinthe 12:12)
Wat heel vaak verkeerd begrepen en uitgelegd wordt :
“Gebouwd op het fundament der apostelen en profeten, waarvan Jezus Christus is de uiterste Hoeksteen.”
(Efeze 2:20)
“En zij waren volhardende in de leer der apostelen, en in de gemeenschap, en in de breking des broods, en in de gebeden.”
(Handelingen 2:42)
“Want zulke zijn valse apostelen, bedriegelijke arbeiders, zich veranderende in apostelen van Christus.”
(2 Korinthe 11:13)
“Velen zullen te dien dage tot Mij zeggen: Heere, Heere, hebben wij niet in Uw Naam geprofeteerd, en in Uw Naam duivelen uitgeworpen, en in Uw Naam vele krachten gedaan?”
(Mattheüs 7:22)
“Maar als de apostelen, namelijk Barnabas en Paulus, dat hoorden, scheurden zij hun klederen, en sprongen onder de schare.”
(Handelingen 14:14)
“En God heeft sommigen gesteld in de gemeente, ten eerste apostelen, ten tweede profeten, ten derde leraars, daarna krachten, daarna gaven der gezondmakingen, hulpverleningen, regeringen, verscheidenheid der talen.”
(1 Korinthe 12:28)
De Schrift leert dat apostelen in de betekenis van fudamentleggers:
Dat fundament ligt vast in Christus zoals de Bijbel benadrukt.
“Het geloof, dat eenmaal den heiligen overgeleverd is.”
(Judas :3)
Een nieuw hoofdstuk in het drama rond opgeblazen charismatische bedieningen, in dit geval rond Shawn Bolz, en breder, Bethel Church. Hieronder een ruim 3 uur durend nieuw exposé
De affaire rond Shawn Bolz is geen incident. Wie dat nog steeds beweert, is of naïef of oneerlijk. Wat hier zichtbaar wordt, is een structurele, systemische zonde binnen delen van de charismatische beweging: een cultuur waarin leiders elkaar beschermen, waarheid wordt weggemoffeld en slachtoffers worden opgeofferd op het altaar van reputatie.
Dit is geen geestelijke strijd tegen “de wereld”.
Dit is intern verraad.
Het scenario verloopt vrijwel altijd hetzelfde:
Dit gebeurde bij Shawn Bolz.
Het gebeurde eerder.
En het gebeurt nu nog steeds.
Wat deze cultuur zo gevaarlijk maakt, is dat zij bijbels klinkt, maar onbijbels handelt.
Begrippen als:
genade
herstel
eer
barmhartigheid
worden misbruikt om gehoorzaamheid aan de Schrift te ontwijken.
Zonde wordt hernoemd tot “gebrokenheid”.
Diskwalificatie wordt uitgesteld “tot na herstel”.
Publieke correctie wordt afgedaan als “liefdeloos”.
leiders worden strenger beoordeeld, niet zachter behandeld.
Binnen en rond Bethel Church zien we dit mechanisme pijnlijk duidelijk. Jarenlang werd informatie binnenskamers gehouden. Niet omdat men niets wist, maar omdat men niet wilde handelen volgens Bijbelse maatstaven.
Figuren als Bill Johnson en Chris Vallotton spraken over voorzichtigheid, complexiteit en schade voor “de beweging”. Patricia King fungeert nog steeds als halslachtige excuustruus. Nergens lezen we in de Schrift dat de reputatie van een beweging belangrijker is dan waarheid.
De zogeheten “culture of honor”, sterk uitgedragen door Danny Silk, functioneert in de praktijk te vaak als een schild voor leiders, niet als bescherming van de kudde. Eer kruipt omhoog. Schade stroomt omlaag.
De doofpot stopt niet bij het heden. Ze herschrijft ook het verleden.
Leiders met aantoonbaar problematische nalatenschappen worden later alsnog geëerd, geciteerd of spiritueel gecanoniseerd. Namen als William Branham, Bob Jones, Paul Cain en Mike Bickle worden selectief herinnerd. Wat niet past in het verhaal, verdwijnt onder het tapijt.
Dat is geen genade.
Dat is geschiedvervalsing.
De zwaarste prijs wordt niet betaald door leiders die tijdelijk hun platform verliezen.
Die wordt betaald door:
De wereld haakt niet af omdat christenen zonde benoemen.
De wereld haakt af omdat christenen zonde verbergen.
Excuses zonder volledige openheid zijn onvoldoende.
Berouw zonder consequenties is leeg.
Herstel zonder diskwalificatie is bedrog.
Het lichaam van Christus wordt niet gereinigd door stilte, maar door waarheid.
Niet door loyaliteit aan leiders, maar door gehoorzaamheid aan Christus.
Zolang leiders meer vrezen voor gezichtsverlies dan voor Gods oordeel, zal deze cyclus doorgaan.
En elke nieuwe doofpot zal meer schaden dan de vorige.
Een extra domeinnaam is vanaf vandaag aktief en verwijst door naar dit blog op genade.info.
Er is op youtube een gelijknamig account aanwezig waar binnenkort ook nieuwe content op zal verschijnen.
🏗️
Naar aanleiding van onder andere het drama Todd White
Wat vandaag als “genezingsbediening” wordt gepresenteerd, is in werkelijkheid geen onschuldige accentverschuiving binnen het christelijk geloof, maar een structurele verdraaiing van het Evangelie. Wanneer genezing wordt voorgesteld als altijd beschikbaar, afhankelijk van de intensiteit van iemands geloof, bewijs van ware geestelijkheid of als een afdwingbaar recht van de gelovige, dan is er sprake van een ander evangelie. De Schrift laat hierover geen ruimte voor nuance.
Galaten 1:8 STV “Maar al ware het ook dat wij, of een engel uit den hemel, u een ander evangelie verkondigden dan hetgeen wij u verkondigd hebben, die zij vervloekt.”
Genezing wordt in de Bijbel nooit losgemaakt van Gods soevereiniteit. God openbaart Zich als Genezer, maar nooit als een krachtbron die door mensen geactiveerd kan worden. Zodra geloof wordt voorgesteld als een techniek die God verplicht tot handelen, wordt Hij gereduceerd tot een middel. Dat is geen bijbels geloof, maar functioneel heidendom.
Psalm 115:3
“Onze God is toch in den hemel; Hij doet al wat Hem behaagt.”Romeinen 9:16
“Zo is het dan niet desgenen die wil, noch desgenen die loopt, maar des ontfermenden Gods.”
De gedachte dat geloof “werkt”, “activeert” of “vrijzet” is vreemd aan de Schrift. Geloof is geen kracht, geen energie, geen sleutel. Geloof is vertrouwen, afhankelijkheid, overgave. De meest zuivere geloofsbelijdenis in het Evangelie is geen krachtige proclamatie, maar een gebroken roep om hulp.
Markus 9:24
“Ik geloof, Heere! kom mijn ongelovigheid te hulp.”
Elke leer die geen ruimte laat voor het uitblijven van genezing, staat haaks op het getuigenis van de apostelen zelf. Paulus bidt, smeekt en gelooft — en wordt niet genezen. Niet vanwege tekortschietend geloof, maar vanwege Gods weloverwogen besluit.
2 Korinthe 12:8–9
“Ik heb de Heere driemaal gebeden… En Hij heeft tot mij gezegd: Mijn genade is u genoeg.”
Hier wordt geen methode aangereikt om alsnog genezing af te dwingen. Hier wordt een goddelijk “nee” uitgesproken. Elke theologie die deze tekst niet kan verdragen, is niet bijbels.
Wanneer ziekte wordt gekoppeld aan falend geloof, verborgen zonde of gebrek aan openheid, wordt de fout van Jobs vrienden herhaald. Zij hadden verklaringen, theologische modellen en morele zekerheid — en God verklaart hen schuldig.
Job 42:7
“…gij hebt niet recht van Mij gesproken.”
Ook Jezus zelf wijst deze oorzakelijkheid expliciet af wanneer Hij geconfronteerd wordt met ziekte.
Johannes 9:3
“Noch deze heeft gezondigd, noch zijn ouders.”
Het demoniseren van medische middelen is een grove verdraaiing van de Schrift. Het misbruik van het woord φαρμακεία (farmakeia) om medicijnen als occulte praktijken te bestempelen is taalkundig onhoudbaar en theologisch roekeloos. De Bijbel kent medische zorg, lichamelijke middelen en behandeling zonder enige schroom.
Lukas 10:34
“olie en wijn ingietende.”
1 Timotheüs 5:23
“Gebruik een weinig wijn, om uw maag en uw menigvuldige krankheden.”
Wie mensen aanmoedigt om medicatie te stoppen of logica als vijand van geloof te bestempelen, handelt niet profetisch maar onverantwoord. Dat is geen geloofsdaad, maar geestelijk wanbeheer.
Het zwaarste oordeel rust op het pastorale gevolg van deze leer. Wanneer zieken te horen krijgen dat zij zelf de blokkade vormen, dat zij het niet “genomen” hebben, dat zij twijfelen of zich onvoldoende overgeven, dan wordt schuld gelegd waar zorg geboden is. Dat is geen misverstand, maar geestelijk geweld.
Ezechiël 34:4
“De zwakken hebt gij niet gesterkt, en de kranken hebt gij niet genezen… met strengheid en hardheid hebt gij over hen geheerst.”
De Schrift verplaatst de ultieme hoop niet naar onmiddellijke genezing, maar naar de opstanding. Het Nieuwe Testament is eschatologisch realistisch. Het lichaam is nog niet verlost. Dat moment komt niet door geloofstechniek, maar door Gods tijd.
Romeinen 8:23
“…verwachtende de verlossing onzes lichaams.”
1 Korinthe 15:42–44
“Het lichaam wordt gezaaid in verderfelijkheid…”
Elke theologie die totale heelheid in dit leven belooft, lijden pathologiseert en sterfelijkheid ontkent, is eschatologisch vals.
De slotsom is onontkoombaar. Een leer die zieken beschadigt, schuld verplaatst, God bindt aan methoden en leiders buiten schot houdt, komt niet van de Heere — hoe vaak Zijn Naam ook wordt uitgesproken.
Jeremia 23:32
“…Ik heb hen niet gezonden… en zij hebben dit volk gans niet geholpen.”
De laatste jaren duiken er steeds vaker getuigenissen op waarin wordt beweerd dat onder bepaalde bedieningen “honderden mensen uit de dood zijn opgewekt”. Zulke uitspraken maken indruk, wekken verwachting en worden vaak ontvangen met applaus en een vroom “amen”. Toch stelt de Schrift ons voor een andere houding: niet die van onmiddellijke aanvaarding, maar van toetsing.
De apostel Johannes schrijft zonder voorbehoud:
“Geliefden, gelooft niet een iegelijken geest, maar beproeft de geesten, of zij uit God zijn; want vele valse profeten zijn uitgegaan in de wereld.”
(1 Johannes 4:1, Statenvertaling)
Juist bij uitzonderlijke en spectaculaire claims is voorzichtigheid geboden. Wanneer men spreekt over “honderden” dodenopwekkingen, maar geen namen, geen plaatsen, geen data en geen onafhankelijke bevestiging kan geven, dan ontbreekt niet slechts menselijke controle, maar ook Bijbelse nuchterheid. De Schrift roept nergens op om zulke verhalen kritiekloos te aanvaarden.
Opvallend is dat dergelijke betogen vaak impliciet suggereren dat Gods handelen afhankelijk is van plaats, cultuur of geestelijk klimaat. Soms wordt dit zelfs schertsend verwoord: alsof God in bepaalde werelddelen meer bereid zou zijn wonderen te doen dan elders. Daarmee wordt echter iets gezegd dat haaks staat op de openbaring van God Zelf. Petrus belijdt:
“In der waarheid bemerk ik, dat God geen aannemer des persoons is.”
(Handelingen 10:34)
Gods macht is niet geografisch of cultureel begrensd. Wanneer wonderen structureel worden gekoppeld aan bepaalde regio’s of bewegingen, verschuift het accent ongemerkt van Gods soevereiniteit naar menselijke omstandigheden.
Dat probleem verdiept zich wanneer wonderen worden verklaard vanuit zogenoemde geestelijke “principes”. Vasten, bidden en het creëren van de juiste cultuur zouden, mits consequent toegepast, leiden tot opwekking van doden. Daarmee worden wonderen functioneel en voorspelbaar gemaakt. De Schrift leert echter het tegenovergestelde. Paulus schrijft:
“Zo is het dan niet desgenen die wil, noch desgenen die loopt, maar des ontfermenden Gods.”
(Romeinen 9:16)
Zelfs in het apostolische tijdperk beschikten Gods dienaren niet over een automatische wondermacht. Paulus, door wie grote tekenen geschiedden, moest erkennen:
“Erastus is te Korinthe gebleven; en Trofimus heb ik te Milete krank gelaten.”
(2 Timótheüs 4:20)
En aan Timótheüs schrijft hij niet dat hij hem genas, maar:
“Drink niet langer water alleen, maar gebruik een weinig wijns, om uw maag en uw menigvuldige zwakheden.”
(1 Timótheüs 5:23)
Deze teksten ondermijnen ieder idee dat geestelijke methodes gegarandeerde resultaten opleveren. Wonderen zijn geen technieken, maar vrije daden van God.
Zorgwekkend wordt het wanneer leiders zulke ideeën verbinden aan dwang. Gemeenten die verplicht moeten vasten en bidden totdat een voorganger besluit dat het genoeg is, bewegen zich ver buiten het Bijbelse kader. Christus spreekt juist waarschuwend over uiterlijk en opgelegd vasten:
“En wanneer gij vast, zo zijt niet gelijk de geveinsden, droevig; want zij mismaaken hun aangezichten, opdat zij van de mensen gezien mogen worden dat zij vasten.”
(Mattheüs 6:16)
Bijbels leiderschap kenmerkt zich niet door geestelijke dwang, maar door voorbeeld en nederigheid. Petrus schrijft:
“Niet als heerschappij voerende over de erfenissen des Heeren, maar als voorbeelden der kudde geworden zijnde.”
(1 Petrus 5:3)
Wanneer wonderverhalen worden gebruikt om gezag af te dwingen, kritiek te neutraliseren en geestelijke superioriteit te claimen, is de grens naar machtsmisbruik overschreden.
Daarnaast waarschuwt de Schrift uitdrukkelijk voor tekenen die niet tot geloof, maar tot misleiding leiden. Christus Zelf zegt:
“Want er zullen valse christussen en valse profeten opstaan, en zullen grote tekenen en wonderen doen, alzo dat zij, indien het mogelijk ware, ook de uitverkorenen zouden verleiden.”
(Mattheüs 24:24)
Dat is geen oproep tot cynisme, maar tot onderscheidingsvermogen. Niet elk teken is een bewijs van Gods goedkeuring.
Opmerkelijk is bovendien hoe zeldzaam dodenopwekkingen in de Bijbel zelf zijn. Ze vinden plaats op beslissende momenten in Gods heilsopenbaring en worden nooit gepresenteerd als normale, herhaalbare praktijk. Wanneer de discipelen zich verheugen over hun geestelijke macht, wijst Christus hen terecht:
“Doch verblijdt u niet daarin, dat de geesten u onderworpen zijn; maar verblijdt u veel meer, dat uw namen geschreven zijn in de hemelen.”
(Lukas 10:20)
Die correctie ontbreekt vaak in moderne succesverhalen. Daar staat niet de genade van God centraal, maar het resultaat; niet ootmoed, maar effect; niet Christus, maar de methode.
Daarom moet geconcludeerd worden dat het spreken over dodenopwekking als leerbaar principe niet slechts onbewezen is, maar ook strijdig met de Schrift. Het verlegt de aandacht van Gods vrije genade naar menselijke techniek en van nederig geloof naar geestelijke grootspraak. Paulus waarschuwt:
“Die meent te staan, zie toe, dat hij niet valle.”
(1 Korinthe 10:12)
Ergens in Tilburg, verdwaald tussen het stadhuis en de laatste restanten van gezond verstand, besloot burgemeester Onno Hoes dat bidden zonder toestemming voortaan een risico voor de openbare orde vormt. Niet omdat er rellen waren. Niet omdat er geweld dreigde. Maar omdat het formulier ontbrak.
En in de wereld van het moderne bestuur is een ontbrekend formulier erger dan een ontbrekende moraal.
Wat zich die avond voltrok, was geen handhaving maar kantoorhumor met wapenstok. Een groep mensen die zong en bad, werd behandeld alsof zij op het punt stonden een illegaal techno-evenement te ontketenen. Agenten die een gebed afbreken — het is een beeld dat men eerder verwacht in een satire over Oostblok-bureaucratie dan in een Nederlandse provinciestad.
Vrijheid van godsdienst? Zeker. Maar wel binnen kantoortijden. En uitsluitend na goedkeuring van afdeling Vergunningen, Toezicht en Geloofsbeleving. Artikel 6 van de Grondwet bleek die avond geen grondrecht, maar een suggestie – handig zolang het uitkomt, hinderlijk zodra het stoort.
Toen de samenkomst zich naar buiten verplaatste, werd het drama een farce. Zingende mensen op straat vormden kennelijk zo’n gruwelijke existentiële bedreiging voor het gemeentelijk gezag dat arrestatie zondermeer noodzakelijk was. Een prediker werd afgevoerd alsof hij betrapt was op wildplassen tegen het stadhuis. Orde was er al – maar orde moest gevoeld worden.
En dan de apotheose: de burgemeester, onwankelbaar in zijn zelfbeeld, verklaarde dat hij het “morgen weer zou doen”. Dat ene zinnetje legt alles bloot. Geen twijfel. Geen reflectie. Geen besef van disproportie. Slechts het serene vertrouwen van iemand die meent dat zijn geleende macht automatisch gelijk heeft.
Inmiddels weten we beter. Geen strafzaak. Geen veroordeling. Geen juridische basis. Wat resteert is bestuurlijke schaamte,al lijkt die niet overal doorgedrongen. Want wie een gebed laat beëindigen door de politie en dat achteraf nog eens verdedigt, is geen behoeder van vrijheid, maar een beheerder van regels zonder inhoud.
Dit was geen incident. Dit was een symptoom. Van een bestuurscultuur die liever controleert dan begrijpt, liever verbiedt dan verdraagt. Waar vrijheid slechts gedoogd wordt zolang zij niet zichtbaar, hoorbaar of principieel is.
Een stad waar bidden eerst vergund moet worden, is geen vrije stad.
En een burgemeester die dat normaal vindt, speelt geen hoofdrol, maar is de clown in zijn eigen bestuurlijke circus.
En dan, alsof de werkelijkheid zelf nog één keer het doek opentrekt, volgt het onvermijdelijke oordeel: het Openbaar Ministerie vernietigt het hele bestuurlijke bouwwerk met één pennenstreek. Geen strafbaar feit. Geen zaak. Geen juridische grond. Wat met zoveel vertoon van gezag werd afgedwongen, blijkt achteraf niets meer dan lucht en papier.
Het OM doet wat de burgemeester naliet: lezen wat de wet daadwerkelijk zegt. En daarmee verandert de tragikomedie in een klucht.
Want wat resteert er van stoer optreden, wanneer het recht het toneel oploopt en zegt: dit had nooit gemogen?
De ironie is messcherp: de enige instantie die werkelijk orde herstelt, is niet het gemeentebestuur, maar het strafrecht dat weigert mee te spelen. Het machtsvertoon wordt niet bevestigd, maar ontmaskerd. Wat overblijft is een burgemeester die “het morgen weer zou doen”, terwijl vaststaat dat het gisteren al onrechtmatig was.
zie ook:
In de studie over de geestesgaven lijkt men vaak maar twee smaken te kennen. Of men omarmt vrijwel elke geestelijke ervaring als werk van de Heilige Geest, of men stelt dat bepaalde of eigenlijk vrijwel alle gaven definitief zijn opgehouden met het einde van de apostolische tijd. Dat laatste standpunt, het strakke cessationisme, presenteert zich graag als nuchter en Schriftgetrouw. Maar wie Efeze 4 serieus leest, merkt al snel dat dit schema niet uit de tekst zelf voortkomt, maar er van buitenaf op wordt gelegd.
Paulus begint niet met een tijdsbepaling, maar met een uitgangspunt dat ongemakkelijk is voor elk systeem dat Christus wil vastzetten.
“Maar aan een iegelijk van ons is de genade gegeven, naar de maat der gave van Christus” (Efeze 4:7, STV).
De gaven zijn van Christus. Niet van de gemeente, niet van de traditie en niet van de theologie. Wie beweert dat Christus deze gaven definitief niet meer geeft, zal dat expliciet uit de Schrift moeten aantonen. Dat bewijs ontbreekt.
Paulus verbindt de gaven bovendien niet aan een tijdelijke noodsituatie, maar aan Christus’ heerschappij.
“Daarom zegt Hij: Als Hij opgevaren is in de hoogte, heeft Hij de gevangenis gevangen genomen, en heeft den mensen gaven gegeven” (Efeze 4:8, STV).
Dit is geen beschrijving van een startfase die inmiddels is afgerond, maar van een Hoofd, Die uitdeelt wat nodig is voor Zijn lichaam, de gemeente, zolang zij op aarde is.
Apostelen in de strikte Nieuwtestamentische zin bestaan vandaag niet meer. Zij waren ooggetuigen van de opgestane Christus, rechtstreeks door Hem geroepen en dragers van uniek leergezag. Paulus schrijft dat de gemeente is
“gebouwd op het fundament der apostelen en profeten” (Efeze 2:20, STV).
Een fundament leg je één keer. Om bij het Bijbelse beeld te blijven van een bouwwerk, zoals de gemeente ook wel wordt afgebeeld.; wie vandaag apostelen (fundamentleggers) claimt met vergelijkbaar gezag, tast dat fundament aan en schuift op richting ”nieuwe openbaring”.
Hetzelfde geldt voor profeten in absolute zin. Profeten die met onfeilbaar gezag spraken en openbaring toevoegden aan Gods Woord behoren tot het fundament en deze bediening ais votooid met de voltooiing van de Schrift.
Maar wie daaruit concludeert dat elke vorm van profetisch spreken verdwenen is, zegt meer dan de Schrift zegt.
Paulus zegt niet dat profetie genegeerd moet worden, maar:
“Veracht de profetieën niet; maar beproeft alle dingen” (1 Thessalonicenzen 5:20–21, STV).
Dat is veelzeggend. Toetsing veronderstelt shriftgezag, en geen toevoeging aan de Schrift. Profetisch spreken kan alleen bestaan in volledige ondergeschiktheid aan het Woord, lokaal, corrigeerbaar en gericht op opbouw. Zodra iemand spreekt met absoluut gezag of zich beroept op directe woorden van God die niet getoetst mogen worden, is de grens overschreden.
Paulus laat geen twijfel bestaan over het doel van de gaven.
“Tot volmaking der heiligen, tot het werk der bediening, tot opbouwing van het lichaam van Christus” (Efeze 4:12, STV).
Dat doel is vandaag niet minder actueel dan in de eerste eeuw. De gemeente is niet af, en bovendien niet vrij van dwaling. Toch beweert strak cessationisme dat Christus Zijn middelen heeft ingetrokken terwijl Zijn doel nog openligt.
Het kernvers volgt direct daarna.
“Totdat wij allen zullen komen tot de enigheid des geloofs en der kennis van den Zoon Gods, tot een volkomen man, tot de mate der grootte der volheid van Christus” (Efeze 4:13, STV).
Dat woord “totdat” is doorslaggevend. Paulus koppelt de gaven niet aan de canon, niet aan het sterven van de apostelen, maar aan een toekomstig eindpunt. Wie beweert dat dit “totdat” al achter ons ligt, zal moeten uitleggen waarom de gemeente nog steeds, ook zichtbaar, onvolwassen is.
Paulus noemt ook het gevaar waarvoor deze gaven nodig zijn.
“Opdat wij niet meer kinderen zouden zijn, heen en weder bewogen en omgevoerd met allen wind der leer” (Efeze 4:14, STV).
Dat is niet zomaar een historische voetnoot, maar eerder een scherpe diagnose van de gemeente vandaag. Juist in een tijd van leerstellige modes en geestelijke verwarring zou Christus geen middelen meer geven om Zijn gemeente te beschermen? Dat is niet vol te houden.
Dit betoog is allesbehalve een pleidooi voor ongeremde charismatische praktijken. De Schrift roept op tot orde, onderscheiding en toetsing. Maar toetsing veronderstelt aanwezigheid. Je beproeft geen gaven die per definitie niet meer zouden bestaan. De Bijbel zegt niet: verwerp profetie omdat zij is opgehouden, maar: beproef, toets, aan het Woord.
Paulus sluit af met het echte doel
“Maar de waarheid betrachtende in liefde, in alles zouden opwassen in Hem, Die het Hoofd is, namelijk Christus” (Efeze 4:15, STV).Geen spektakel, gevoelsuitingen, of “bovennatuurlijke” zaken, maar groei. Geen gezagsclaims, maar opbouw.
Strak cessationisme wil veiligheid bieden, maar doet dat door meer te zeggen dan de Schrift zegt. Het sluit de deur die de Bijbel openlaat en beperkt Christus om de gemeente te verzorgen.
Efeze 4 laat geen ruimte voor nieuwe apostelen met absoluut gezag. Maar het laat ook geen ruimte voor een allesblokkerend veto.Het laat wél ruimte voor nuchterheid, onderscheiding en gehoorzaamheid aan het Woord.
Mike Winger maakt bepaald geen vrienden in bepaalde kringen. En dat is nog zacht uitgedrukt. Ik had onlangs een mailwisseling met een webmaster van een bekende nederlandse site. Hij sprak ook met zoveel woorden dat Mike het speciaal gemunt zou hebben op de charismatische gemeenschap als geheel . Niets is minder waar. sterker nog: hij benadrukt meermaals het tegendeel. Echter , er zijn zoveel misstanden in opgeblazen charismatische bedieningen dat het de spuigaten uitloopt, bijna letterlijk….
Onderstaande lange video die via ondertiteling vertalen te volgen is in het Nederlands, is een verslag van een onderzoek, wat verricht is ondermeer naar aanleiding van brieven van naaste ex-medewerkers die verdacht gemaakt, en gedemoniseerd zijn door Todd White.
De angst bekruipt mij, dat dit geen op zichzelf staand Amerikaans probleem is. maar te vrezen valt dat dit wereldwijd, dus ook in de lage landen, voorkomt.
Mike Winger is definitely not making friends in certain circles—and that’s putting it mildly. I recently had an email exchange with a webmaster of a well-known Dutch website. He stated outright that Mike supposedly has it in for the charismatic community as a whole. Nothing could be further from the truth. On the contrary, he has repeatedly emphasized the opposite. However, there are so many abuses within bloated charismatic ministries that it’s getting completely out of hand—almost literally….
The long video below, which can be followed in Dutch through subtitles, is a report of an investigation carried out in part in response to letters from close former coworkers who were smeared and demonized by Todd White.
I am increasingly afraid that this is not an isolated American problem, but that it likely occurs worldwide—and therefore also in the Low Countries.
Het probleem bij grote charismatische bedieningen is zelden openlijke slechtheid. Het gevaar schuilt in verborgen systemische ontsporing: wanneer geestelijke taal, emotionele druk en financiële belangen samen een gesloten geheel vormen waarin toetsing en correctie feitelijk worden uitgeschakeld. Bloedlink.
Min of meer toevalllig las ik net in het boek Job
Job15:34 (SV) “Want de vergadering der huichelaars wordt eenzaam, en het vuur verteert de tenten der geschenken. Zij ontvangen moeite en baren ijdelheid, en hun buik richt bedrog aan.”
Bijbels leiderschap is nooit onaantastbaar. Waar leiders zich onttrekken aan correctie, verlaten zij het herdersmodel.
1 Petrus 5:3 (SV)
“Noch als heerschappij voerende over het erfdeel des Heeren, maar als voorbeelden der kudde geworden zijnde.”
Wanneer gezag functioneert als heerschappij, is het niet langer voorbeeldig maar overheersend.
Profetische uitspraken en geestelijke leiding zijn in de Schrift altijd onderworpen aan beoordeling.
1 Korinthe 14:29 (SV)
“En dat twee of drie profeten spreken, en dat de anderen oordelen.”1 Thessalonicenzen 5:21 (SV)
“Beproeft alle dingen; behoudt het goede.”
Waar “God zei het” toetsing onmogelijk maakt, wordt geestelijke taal uitdrukkelijk gebruikt als machtsinstrument.
Een bekend patroon is dat inhoudelijke kritiek wordt vervangen door morele of geestelijke verdachtmaking. De Schrift beschrijft dit mechanisme expliciet.
Handelingen 20:30 (SV)
“En uit ulieden zullen mannen opstaan, sprekende verkeerde dingen, om de discipelen achter zich af te trekken.”
Waar mensen aan een leider worden gebonden in plaats van aan de waarheid, ontstaat manipulatie, ook wanneer dat in vrome termen gebeurt.
(Zichtbare) geestelijke activiteit is volgens Jezus geen maatstaf voor ware gehoorzaamheid of relatie met God.
Mattheüs 7:22–23 (SV)
“Velen zullen te dien dage tot Mij zeggen: Heere, Heere, hebben wij niet in Uw Naam geprofeteerd, en in Uw Naam duivelen uitgeworpen, en in Uw Naam vele krachten gedaan?
En dan zal Ik hun openlijk aanzeggen: Ik heb u nooit gekend; gaat weg van Mij, gij die de ongerechtigheid werkt.”
Sterker nog:
2 Thessalonicenzen 2:8-9 (SV) “En alsdan zal de ongerechtige geopenbaard worden, denwelken de Heere verdoen zal door den Geest Zijns monds, en tenietmaken door de verschijning Zijner toekomst;
Hem, zeg ik, wiens toekomst is naar de werking des satans, in alle kracht en tekenen en wonderen der leugen”.
De Schrift toetst geestelijkheid primair aan waarheid en wandel, niet aan manifestatie of succes.
De Bijbel spreekt ongewoon scherp over het vermengen van geestelijkheid en geldgewin.
1 Timotheüs 6:5 (SV)
“Verkeerde twistingen van mensen die een verdorven verstand hebben en van de waarheid beroofd zijn, menende dat de godzaligheid een gewin zij; wijk af van dezulken.”2 Petrus 2:3 (SV)
“En door gierigheid zullen zij met geveinsde woorden van u koopmanschap maken; over dewelken het oordeel van overlang niet vertraagt, en hun verderf sluimert niet.”
Wanneer geven wordt verbonden aan zegen, doorbraak of gehoorzaamheid, en wanneer transparantie ontbreekt, beschrijft de Schrift dat niet als geloof, maar als gierigheid en misleiding.
Toetsing is geen aanval, maar een bijbelse opdracht. Systemen die kritiek demoniseren, keren zich tegen de Schrift zelf.
Waar onderzoeken niet mag, wordt niet de waarheid beschermd, maar het systeem.
Wanneer beloften niet uitkomen, wordt de last vaak bij de volgelingen gelegd, niet bij leiders of leer.
Mattheüs 23:4 (SV)
“Want zij binden zware en ondraaglijke lasten, en leggen die op de schouders der mensen; maar zij willen die zelf met hun vinger niet verroeren.”
Dit is precies het patroon dat de Here Jezus Christus veroordeelt: geestelijke belasting zonder herderschap.
Waar liefde wordt vervangen door loyaliteit, wordt blijven verplicht en vertrekken verdacht.
1 Korinthe 13:5 (SV)
“Zij handelt niet lichtelijk, zij zoekt zichzelf niet…”
Een gemeenschap die zichzelf beschermt boven de mensen, handelt niet in liefde.
HET grote probleem van opgeblazen charismatische bedieningen is niet de Heilige Geest, maar onbegrensde menselijke macht, verhuld door geestelijke taal en vaak versterkt door financiële belangen.
Wanneer:
dan is niet de Geest groot geworden, maar de mens!
Het is een vraag die door de eeuwen heen steeds opnieuw gesteld wordt: wat kan en moet een mens doen om gered te worden? De Bijbel geeft op deze vraag een antwoord dat tegelijk eenvoudig, helder en diepgaand is. Niet ingewikkeld, niet omgeven door voorwaarden, maar rechtstreeks en zonder omwegen.
De Schrift maakt duidelijk dat redding niet begint bij wat de mens doet, maar bij wat God heeft gedaan. In de dood en opstanding van Jezus Christus heeft God alles volbracht wat nodig was voor de verzoening van de mens met Zichzelf. De mens wordt niet geroepen om dat werk aan te vullen, maar om het te geloven.
De apostel Paulus verwoordt dit kernachtig wanneer hij schrijft:
“Geloof in den Heere Jezus Christus, en gij zult zalig worden.” (Handelingen 16:31)
Dit antwoord sluit nauw aan bij de prediking van Petrus op de pinksterdag. Wanneer de toehoorders, geraakt in hun hart, vragen wat zij moeten doen, luidt het antwoord:
“Bekeert u.” (Handelingen 2:38)
Bekering betekent hier niet het verrichten van religieuze werken of morele zelfverbetering, maar een omkeer in denken. Het is het loslaten van eigen overleggingen en het vertrouwen op wat God gesproken heeft. Bekering is het einde van vertrouwen op zichzelf en het begin van vertrouwen op God.
Redding wordt ontvangen door geloof. Dat geloof is geen vaag hopen of innerlijk gevoel, maar het aannemen van het Woord van God. De Schrift gebruikt deze woorden bewust door elkaar. Over Christus staat geschreven:
“Maar zovelen Hem aangenomen hebben, dien heeft Hij macht gegeven kinderen Gods te worden, namelijk die in Zijn Naam geloven.” (Johannes 1:12)
Aannemen en geloven zijn hier geen twee verschillende zaken, maar twee kanten van dezelfde werkelijkheid. Geloven is aannemen wat God zegt; aannemen is geloven dat Zijn Woord waar is.
Daarom klinkt in de Bijbel ook niet de oproep om God te vragen of Hij ons wil redden, maar juist de oproep van God aan de mens:
“Laat u met God verzoenen.” (2 Korinthe 5:20)
God heeft in Christus de wereld met Zichzelf verzoend. Wat God kon doen, heeft Hij gedaan. De vraag is niet of God bereid is te redden, maar of de mens bereid is die redding te aanvaarden.
Wie tot geloof komt, ontvangt nieuw leven. De Bijbel noemt dat wedergeboorte. Dat nieuwe leven is het leven van Christus Zelf, geschonken door God. Paulus zegt:
“Zo dan, indien iemand in Christus is, die is een nieuw schepsel; het oude is voorbijgegaan, ziet, het is alles nieuw geworden.” (2 Korinthe 5:17)
Goede werken, verandering van leven en geestelijke groei volgen daaruit vanzelf voort. Zij zijn niet de voorwaarde voor redding, maar het gevolg ervan. Redding is uit genade, door geloof, en niet uit werken, opdat niemand zou roemen.
Het antwoord op de vraag wat een mens moet doen om gered te worden, is daarom eenvoudig en radicaal tegelijk.
“En de zaligheid is in geen ander; want er is onder de hemel geen andere Naam, die onder de mensen gegeven is, waardoor wij moeten zalig worden.”
(Handelingen 4:12)
In onze tijd heeft zich een opmerkelijk taalgebruik genesteld in religieuze kringen, met name aangeduid als “Messiasbelijdende Joden”. Die term klinkt vroom, zorgvuldig en verbindend. Maar deze is buitenbijbels. De Schrift kent hem niet. Deze spreekt niet over Messiasbelijdenden, maar over gelovigen, discipelen en — voor het eerst in Antiochië, dat is gelegen in het tegenwoordige Turkije— Christenen.
Wanneer Lukas schrijft:
“En het geschiedde, dat de discipelen eerst te Antiochië christenen genoemd werden.”
(Handelingen 11:26)
Dan introduceert hij geen eigentijdse veilige ‘safespace’ naam, maar noteert hij een feitelijke identiteit. Zij werden niet “Messiasbelijdend” genoemd, maar Christenen — mensen die onlosmakelijk verbonden waren met Christus, dat wil zeggen: Jezus, Die DE Christus is.
De term ”Messiasbelijdend’ lijkt voorzichtig en eerzaam, maar is leerstellig vaag. Zij belijdt een titel, niet expliciet een Naam. En precies dáár wringt de schoen.
Wanneer Petrus op de Pinksterdag het Evangelie verkondigt, spreekt hij niet in eufemistische of omtrekkende bewegingen. De Schrift zegt uitdrukkelijk dat hij vrijuit sprak. De bedekking is voorbij. Geen voorafschaduwing meer, geen reserve, geen diplomatie. Hij zegt:
“Zo wete dan zekerlijk het ganse huis Israëls, dat God Hem tot een Heere en Christus gemaakt heeft, namelijk dezen Jezus, Dien gij gekruist hebt.”
(Handelingen 2:36)
Let op de volgorde:
niet eerst Christus, maar dezen Jezus;
niet een concept, maar een Persoon;
niet een titel zonder adres, maar een Naam die confronteert.
Het is precies die Naam die het hart vol treft, want onmiddellijk daarop volgt:
“En als zij dit hoorden, werden zij verslagen in het hart.”
De aanstoot zit niet in het woord Messias. Die verwachting bestond al eeuwen. De aanstoot zit in de identificatie: Jezus van Nazareth is de Christus. Dáár breekt het.
Dat blijkt opnieuw wanneer Petrus en Johannes voor het Sanhedrin verschijnen. De vraag luidt niet of zij in God geloven, niet of zij de Messias verwachten, maar:
“Door welke naam hebt gij dit gedaan?”
En het antwoord is onverminderd scherp:
“Door de Naam van Jezus Christus, de Nazarener.”
Daar begint de vervolging. Niet door Rome, maar door religie. Niet vanwege een ethiek, maar vanwege een Naam. En juist daar spreekt Petrus de woorden die elk Naam-vermijdend spreken ontmaskeren:
“En de zaligheid is in geen ander.”
De Schrift laat geen ruimte voor een tussencategorie. Geen veilige zone tussen joods en christelijk. Geen derde identiteit. De Bijbel kent geen Messiasbelijdende beweging als aparte categorie. Zij kent gelovigen in Jezus Christus.
Dat wordt volstrekt helder wanneer Johannes schrijft:
“Maar zovelen Hem aangenomen hebben, dien heeft Hij macht gegeven kinderen Gods te worden, namelijk die in Zijn Naam geloven.”
(Johannes 1:12)
Aannemen is hier geen culturele positionering en geen identiteitsconstructie. Aannemen is geloven in Zijn Naam. Niet in een titel, niet in een rol, niet in een functie — maar in de Naam van Hem Die vlees geworden is.
Daarom kan bekering nooit losgemaakt worden van die Naam:
“Bekeert u, en een ieder van u worde gedoopt in de Naam van Jezus Christus.”
(Handelingen 2:38)
De Schrift kent geen bekering tot “de Messias” zonder Jezus. Geen verzoening met God buiten de Zoon. Geen geloof dat zich verschuilt achter termen die de aanstoot neutraliseren.
Juist daarom waarschuwt Paulus met grote ernst:
“Indien iemand een anderen Jezus predikt, dien wij niet gepredikt hebben…”
(2 Korinthe 11:4)
Een andere Jezus hoeft geen openlijke ontkenning te zijn. Het kan ook een Jezus zijn die vervangen wordt door een titel, verdund tot een abstracte Messiasfiguur, losgemaakt van Zijn Naam, Zijn kruis en Zijn verwerping.
De Schrift noemt dat geen gevoeligheid, maar misleiding.
Christus Zelf zegt:
“Ik ben de Weg, en de Waarheid, en het Leven.”
En die Christus wordt in de Schrift altijd bij Name genoemd. Wie de Naam ontwijkt, ontwijkt niet slechts een woord, maar de Waarheid Zelf. Niet de titel, maar de persoon
Daarom is het niet onschuldig wanneer men zich liever Messiasbelijdend noemt dan Christen. Het is geen nuance, maar een verschuiving. De Bijbel kent geen geloof dat zichzelf definieert buiten de Naam van Jezus Christus.
Eerbied die zwijgt waar God spreekt, is geen eerbied.
Identiteit die de Naam vermijdt, is geen bijbelse identiteit.
Niet om omzichtig te hanteren,
maar om te geloven, te belijden
en — indien nodig — omwille van die Naam verworpen te worden.
zie ook:
De Bijbel spreekt op meerdere plaatsen over een erfenis die voor de gelovige is weggelegd. Die erfenis valt echter niet samen met het behoud zelf. Studie maakt duidelijk dat de gelovige wel behouden is, maar dat de erfenis in de toekomst ligt. Het huidige geloofsleven staat in het teken van verwachting, voorbereiding en vooruitgrijpen op wat beloofd is, en nog komen zal.
Paulus schrijft in Efeze dat gelovigen, nadat zij tot geloof gekomen zijn,
“verzegeld zijn geworden met den Heiligen Geest der belofte, Die het onderpand is van onze erfenis, tot de verkregene verlossing” (Efeze 1:13–14).
Met deze woorden maakt de apostel duidelijk dat de Heilige Geest niet de erfenis zelf is, maar het onderpand ervan. Een onderpand is een voorschot, een garantie dat het volledige bezit nog zal volgen. Alles wat de gelovige nu ontvangt aan geestelijk leven, leiding en kracht, is daarom afgeleid van een erfenis die nog niet in bezit genomen is.
De erfenis wordt in de Schrift verbonden met de toekomst, en in het bijzonder met de verlossing van het lichaam. Hoewel de gelovige nu al verlost is door het bloed van Christus, is die verlossing nog niet voltooid. Paulus spreekt hierover wanneer hij zegt dat wij zuchten in dit lichaam, verlangend naar de overkleding met het nieuwe, hemelse lichaam, en voegt daaraan toe dat God ons
“het onderpand des Geestes gegeven heeft” (2 Korinthe 5:5).
De erfenis wordt dus pas volledig ontvangen bij de verheerlijking.
De Bijbel benadrukt dat de erfenis meer omvat dan alleen eeuwig leven. Eeuwig leven is noodzakelijk om te kunnen erven, maar is niet de erfenis zelf. De Schrift spreekt over het erven van het Koninkrijk Gods, over heerlijkheid en over mede-erfgenaamschap met Christus. Paulus schrijft:
“En indien wij kinderen zijn, zo zijn wij ook erfgenamen; erfgenamen van God en mede-erfgenamen van Christus; zo wij anders met Hem lijden, opdat wij ook met Hem verheerlijkt worden” (Romeinen 8:17).
Hier wordt het erfgenaamschap als vast gegeven gepresenteerd, terwijl de verheerlijking verbonden wordt aan de geloofsweg.
Daarmee maakt de Schrift een duidelijk onderscheid tussen behoudenis en erven. Behoudenis is uit genade en staat vast voor iedere gelovige, zoals Paulus schrijft:
“Want uit genade zijt gij zalig geworden, door het geloof; en dat niet uit u, het is Gods gave” (Efeze 2:8).
Erven daarentegen is verbonden aan volharding en trouw. Daarom kan Paulus tot gelovigen zeggen:
“Werkt uw zelfs zaligheid met vreze en beven” (Filippenzen 2:12).
Deze oproep heeft geen betrekking op behouden worden, maar op de uitwerking en voltooiing van het geloofsleven.
De Bijbel laat bovendien zien dat een gelovige zijn erfenis kan mislopen zonder zijn kind schap te verliezen. Israël werd verlost uit Egypte, maar een hele generatie ging Kanaän niet binnen. Ezau bleef zoon van Izak, maar
“om één spijze gaf hij het recht van zijn eerstgeboorte weg” (Hebreeën 12:16).
Deze voorbeelden laten zien dat erven niet vanzelfsprekend is, ook niet voor wie tot het huis behoort.
Daarom wordt het leven van de gelovige in de Bijbel ook beschreven als een weg van voorbereiding. Men is uit de wereld getrokken met als doel om te groeien tot geestelijke volwassenheid en geschikt te worden om de erfenis te dragen. Het lijden van de gelovige is daarbij niet zinloos, maar erfgericht.
De Schrift spreekt niet alleen over het ontvangen van eeuwig leven, maar ook over een kroon die voor de gelovige is weggelegd. Deze twee worden vaak op één lijn gezet, maar het Nieuwe Testament maakt daar zelf een duidelijk onderscheid in. Eeuwig leven is een gave van genade, terwijl de kroon behoort tot het loon dat in de toekomst geopenbaard zal worden.
Eeuwig leven wordt ontvangen op grond van het volbrachte werk van Christus. Dat is niet afhankelijk van menselijke inzet, volharding of trouw, maar uitsluitend van genade. Paulus verwoordt dat helder wanneer hij schrijft:
“Want uit genade zijt gij zalig geworden, door het geloof; en dat niet uit u, het is Gods gave” (Efeze 2:8)
Het behoud is daarmee vast en zeker voor iedere gelovige.
Wanneer de Schrift echter spreekt over een kroon, verschuift de aandacht naar de toekomst. Het gebruikte beeld is niet dat van een koningskroon, maar van een overwinningskrans. Paulus gebruikt dat beeld wanneer hij schrijft:
“En een iegelijk, die om prijs strijdt, onthoudt zich in alles; deze dan om een verderfelijke kroon te ontvangen, maar wij een onverderfelijke” (1 Korinthe 9:25).
De kroon wordt hier verbonden aan de loopbaan, niet aan het begin ervan.
Dat de kroon toekomstig is, blijkt ook uit Paulus’ persoonlijke getuigenis aan het einde van zijn leven. Hij schrijft:
“Voorts is mij weggelegd de kroon der rechtvaardigheid, welke mij de Heere, de rechtvaardige Rechter, geven zal in dien dag; en niet alleen mij, maar ook allen, die Zijn verschijning liefgehad hebben” (2 Timotheüs 4:8).
De kroon is dus niet iets wat de gelovige nu reeds bezit, maar iets wat bewaard wordt tot de dag van Christus.
In Romeinen verbindt Paulus deze toekomstige verheerlijking aan het lijden met Christus. Hij schrijft:
“En indien wij kinderen zijn, zo zijn wij ook erfgenamen; erfgenamen van God en mede-erfgenamen van Christus; zo wij anders met Hem lijden, opdat wij ook met Hem verheerlijkt worden” (Romeinen 8:17).
Het kindschap en het erfgenaamschap staan vast, maar de verheerlijking wordt hier verbonden aan trouw en volharding.
Dat verklaart ook waarom Paulus tot gelovigen kan zeggen:
“Werkt uw zelfs zaligheid met vreze en beven” (Filippenzen 2:12).
Deze woorden kunnen niet betekenen dat men zichzelf zou moeten behouden, want Paulus schrijft dit aan mensen die al zalig zijn. Het gaat hier om de uitwerking en voltooiing van het geloofsleven, niet om het verkrijgen van eeuwig leven, maar om het verkrijgen van loon.
De Schrift laat bovendien zien dat een gelovige loon kan missen. In Openbaring klinkt de ernstige waarschuwing:
“Houd dat gij hebt, opdat niemand uw kroon neme” (Openbaring 3:11).
Dat zegt ons dat de kroon ontvangen wordt, ook al is men een gelovige.
Het bekende voorbeeld van Ezau bevestigt dit principe. Van hem wordt gezegd dat hij
“om één spijze het recht van zijn eerstgeboorte weggaf” (Hebreeën 12:16).
Ezau bleef zoon, maar verloor zijn eerstgeboorterecht. Zo kan ook een gelovige behouden zijn en toch een deel van de erfenis missen.
De kroon behoort daarom niet tot het fundament van het geloof, maar tot de volheid van de erfenis. Het fundament is Christus alleen. Alles wat daarbovenuit ontvangen wordt, is verbonden aan trouw, volharding en het wandelen met Hem. De Heilige Geest, Die de gelovige nu reeds ontvangen heeft, is het onderpand van wat nog komt en wijst vooruit naar de toekomstige verheerlijking.