Dag: 1 februari 2026

De begintijd in het boek Handelingen en nu

door

De begintijd in het boek Handelingen en nu

Waarom charismatische leer en praktijk botst met de voltooiing van de Bijbel

Binnen de charismatische leer wordt vaak een beroep gedaan op de eerste christelijke periode om hedendaagse verschijnselen te legitimeren. Handelingen wordt daarbij gelezen als norm voor alle tijden. Dat lijkt vroom, maar het miskent een fundamenteel Bijbels onderscheid tussen de begintijd van de openbaring en de tijd ná de voltooiing van de Schrift.

En precies daar wringt de schoen.

Handelingen is overgangstijd, geen blauwdruk

Het boek Handelingen beschrijft een unieke fase in Gods heilsplan. De gemeente van Jezus Christus is daar nog in wording. Apostelen spreken, profeten profeteren, tekenen bevestigen nieuwe waarheid.

Maar Handelingen is:

  • beschrijvend, niet voorschrijvend
  • historisch, geen formule
  • overgang, geen eindstadium

Wat God daar deed, zegt niet automatisch wat Hij altijd doet.

De denkfout van de charismatische leer

De charismatische leer maakt van Handelingen een model:

  • tongentaal als norm
  • profetie als voortdurende praktijk
  • apostelen als herhaalbaar ambt

Daarmee wordt impliciet gezegd dat:

  • openbaring nog doorgaat
  • de canon functioneel niet gesloten is
  • het Woord op zichzelf niet voldoende is

Dat is geen randzaak, maar raakt het hart van het Bijbels gezag.

Openbaring versus verlichting

De Schrift leert dat Gods openbaring een eindpunt heeft bereikt:

“Al de Schrift is van God ingegeven.”
(2 Tim. 3:16, STV)

“Opdat de mens Gods volmaakt zij, tot alle goed werk volmaaktelijk toegerust..”
(2 Tim. 3:17, STV)

Volmaaktheid sluit aanvulling uit.

Wat de Heilige Geest vandaag doet, is niet openbaren, maar verlichten:

  • Hij voegt niets toe
  • Hij maakt verstaan wat reeds gegeven is

Charismatische “woorden van God” verwarren deze twee en openen zo opnieuw wat God heeft afgesloten.

Apostelen en profeten: eenmalig fundament

De Schrift is duidelijk:

“Gebouwd op het fondament der apostelen en profeten.”
(Ef. 2:20, STV)

Een fundament:

  • wordt éénmaal gelegd
  • kent geen opvolging
  • wordt niet periodiek vernieuwd

Wie vandaag apostelen of profeten installeert, herbouwt een fundament dat al voltooid is. Dat is leerstellig onmogelijk

Tekenen zonder nieuwe boodschap

Tekenen hadden in de begintijd een helder doel:

“God medegetuigende door tekenen en wonderen.”
(Hebr. 2:4, STV)

Zij bevestigden nieuwe openbaring.

Vandaag is er:

  • geen nieuwe leer
  • geen nieuw evangelie
  • geen nieuwe waarheid

Tekenen zonder nieuwe boodschap zijn daarom:

  • doelloos
  • onschriftuurlijk
  • zelflegitimerend

De Bijbel kent geen tekenen als geestelijke sensatie of geloofsbeleving.

“God is toch is gisteren en vandaag Dezelfde?”

Een vaak gehoord argument luidt: God verandert niet.

Dat is waar:

“Ik, de HEERE, word niet veranderd.”
(Mal. 3:6, STV)

“Alle goede gave en alle volmaakte gift is van boven, van den Vader der lichten afkomende, bij Welken geen verandering is of schaduw van omkering”(Jakobus1:17 STV)

Maar dit gaat over Gods wezen, niet over Zijn wijze van handelen.

God:

  • sprak eens door profeten → nu door het voltooide Woord
  • werkte eens met tekenen → nu door prediking
  • handelde onder de Wet → nu onder de Genade

Wie gelijkheid van wezen verwart met gelijkheid van handelen, past Gods onveranderlijkheid verkeerd toe.

Van Woord naar ervaring

Charismatische leer verschuift het zwaartepunt:

  • van Schrift naar ervaring
  • van objectieve waarheid naar subjectieve beleving
  • van geloof naar zien en voelen

De Schrift zegt:

“Wij wandelen door geloof, en niet door aanschouwen.”
(2 Kor. 5:7, STV)

Wat niet toetsbaar is aan het Woord, krijgt uiteindelijk meer gezag dan het Woord.

Samengevat

Charismatische leer schiet tekort omdat zij leeft vóór de voltooiing van de openbaring.
Deze maakt van een overgangstijd de norm en opent daarmee opnieuw wat God heeft afgesloten.

De Bijbel leert:

  • de openbaring is voltooid
  • het fundament is gelegd
  • het Woord is voldoende

God is altijd Dezelfde in Zijn wezen
maar Hij doet niet altijd hetzelfde, omdat Zijn heilsplan voortgang kent.

“Het geloof is uit het gehoor, en het gehoor door het Woord Gods.”
(Rom. 10:17, STV)

Wie bij het Woord blijft, mist geen kracht,
maar bewaart de waarheid.

Israël in de Bijbel is niet hetzelfde als de moderne Joodse staat

door

Israël in de Bijbel is niet hetzelfde als de moderne Joodse staat

Christenzionisme: waarom het botst met Romeinen 9-11

Binnen sommige kerkelijke, evangelische en charismatische kringen wordt de moderne staat Israël vaak voorgesteld als een directe vervulling van Bijbelse profetie. Kritiek daarop geldt al snel als “onbijbels” of zelfs “antisemitisme”. Toch is deze aanname moeilijk te verenigen met de duidelijke lijn van de Schrift — met name met Romeinen 9–11.

Wat Christenzionisme beweert

Christenzionisme gaat, expliciet of impliciet, uit van de volgende aannames:

  • de moderne staat Israël is een rechtstreekse voortzetting van het Bijbelse volk Israël
  • politieke gebeurtenissen sinds 1948 zijn profetische vervullingen
  • onvoorwaardelijke steun aan de Israëlische staat is een geestelijke plicht
  • kritiek op de staat Israël is verzet tegen Gods heilsplan

Deze aannames klinken vroom, maar zijn exegetisch zwak en Bijbels onhoudbaar.

Paulus spreekt niet over staten, maar over heil

Wanneer Paulus in Romeinen 9–11 over Israël spreekt, gaat het nergens over:

  • grenzen
  • regeringen
  • militaire macht
  • nationale soevereiniteit

Het gaat over:

  • verkiezing
  • verharding
  • genade
  • geloof en ongeloof

“Want zij zijn niet allen Israël, die uit Israël zijn.”
(Romeinen 9:6, STV)

Christelijk zionisme maakt van Israël primair een politiek subject, terwijl Paulus Israël behandelt als een heilshistorisch volk onder Gods hand.

 De olijfboom

Romeinen 11 is voor christelijk zionisme lastig. Paulus leert daar:

  • Israël is de natuurlijke tak
  • heidenen zijn wilde takken
  • ongelovige takken zijn afgebroken
  • gelovigen worden ingeënt

Nergens suggereert Paulus:

  • een apart heilsprogramma voor een seculiere staat
  • een automatische zegen op grond van etniciteit
  • een profetische status van ongelovige meerderheid

Integendeel:

“Zie dan de goedertierenheid en de strengheid Gods; de strengheid wel over degenen die gevallen zijn, maar de goedertierenheid over u…..”
(Romeinen 11:22, STV)

Christenzionisme verandert Genade in geopolitiek

Beloften zonder geloof bestaan niet

Een cruciale denkfout van Christenzionisme is dat het beloften loskoppelt van geloof.
Maar de Bijbel in het algemeen, en hier in het bijzonder de apostel Paulus, doet dat nergens.

“Zo zijt gij dan niet meer vreemdelingen en bijwoners, maar medeburgers der heiligen.”
(Efeze 2:19, STV)

Heidenen delen in de zegen in Christus, niet door steun aan een staat. Welke dan ook.
Evenzo deelt Israël alleen in herstel door bekering, niet door afstamming of seculiere staatvorming.

“De roeping Gods is onberouwelijk”

Romeinen 11:29 wordt vaak aangehaald alsof het betekent:

“Wat Israël ook doet, God staat erachter.”

Maar Paulus’ punt is anders:

  • God laat Zijn volk niet vallen
  • maar Hij keurt ongeloof af
  • behoud komt langs dezelfde weg als altijd: geloof

“En ook zij, indien zij niet blijven in het ongeloof, zullen ingeënt worden.”
(Romeinen 11:23, STV)

Christelijk zionisme belooft herstel zonder bekering.
Dát is niet het Evangelie!

Een andere Jezus, een ander Koninkrijk

Waar christenzionisme focust op:

  • aardse macht
  • nationale grootheid
  • territoriale heerschappij

verkondigt het Nieuwe Testament:

  • een verworpen Messias
  • een geestelijk Koninkrijk
  • een kruis vóór de kroon

“Mijn Koninkrijk is nu niet van deze wereld.”
(Johannes 18:36, STV)

Wie Zijn Koninkrijk verwart met een moderne staat, mist de aard en reikwijdte van Christus’ heerschappij.

Samengevat

Christenzionisme is geen onschuldig detail. Want het:

  • vermengt Bijbel met politiek
  • vervangt Schriftuitleg door actualiteit
  • verschuift de hoop van de toekomst van Christus naar een staat

Het is geen Bijbelse Israël-visie, maar een moderne ideologie met een Christelijke verpakking.

Wie Paulus serieus neemt, kan Israël liefhebben zonder een staat te verereren
en kan in Gods beloften geloven zonder ze politiek te maken.

Zie ook:

“Koning Jezus”

“Koning Jezus” (vervolg)

De toekomstige en zekere bekering van Israël, – geen automatisme

 

Heeft een voorganger bijzonder gezag over een gelovige?

door

Heeft een voorganger bijzonder gezag over een gelovige?

In kerken wordt – soms openlijk, soms subtiel – de indruk gewekt dat een voorganger, dominee of geestelijk leider bijzonder gezag zou hebben over, het geloof of de keuzes van een gelovige. In een preek die ik onlangs hoorde werd zoiets verondersteld met een voorbeeld.

Wie daar vragen bij stelt, krijgt al snel te horen dat hij “ongehoorzaam” is, “onder gezag moet leren staan” of “tegen God ingaat”.

Maar is dat wel Bijbels?

Het enige absolute gezag in de gemeente

Het Nieuwe Testament is hier opvallend eenduidig over
Christus alleen is het Hoofd van de gemeente.

“En Hij is het Hoofd des lichaams, namelijk der gemeente,.”
(Kolossenzen 1:18 STV)

Er is geen tweede hoofd, geen plaatsvervanger en geen aardse autoriteit die tussen Christus en de gelovige instaat.

Jezus Zelf zegt zelfs expliciet:

“Een is uw Meester, en gij zijt allen broeders.”
(Mattheüs 23:8 STV)

Dat zet meteen een dikke streep door elke geestelijke hiërarchie waarin de één boven de ander staat

Wat is een voorganger dan wél?

Opvallend genoeg gebruikt het Nieuwe Testament het woord voorganger niet als ambtstitel. In plaats daarvan lezen we over:

  • oudsten
  • herders
  • opzieners
  • leraars

Hun taak is niet heersen, maar dienen:

“Weidt de kudde Gods die onder u is, hebbende opzicht daarover, niet uit bedwang, maar gewilliglijk, noch om vuil gewin, maar met een volvaardig gemoed; Noch als heerschappij voerende over het erfdeel des Heeren, maar als voorbeelden der kudde geworden zijnde.”
(1 Petrus 5:2–3 STV)

Een Bijbelse leider:

  • dwingt niet
  • beheerst geen gewetens
  • claimt geen exclusieve toegang tot Gods wil

Hij wijst, hij onderwijst, hij dient.

Gehoorzaamheid

Een vaak geciteerd vers is:

“Weest uw voorgangers gehoorzaam, en zijt hun onderdanig…”
(Hebreeën 13:17 STV)

Maar dit vers kan nooit los gelezen worden van de rest van de Schrift. Dezelfde Bijbel zegt namelijk ook:

“Beproeft alle dingen; behoudt het goede.”
(1 Thessalonicenzen 5:21 STV)

En zelfs Paulus werd getoetst:

“Zij onderzochten dagelijks de Schriften of deze dingen alzo waren.”
(Handelingen 17:11 STV)

Gehoorzaamheid in de gemeente is geen blind volgen, maar een vrijwillige erkenning van geestelijk leiderschap zolang dat leiderschap onder het Woord blijft.

De gelovige staat rechtstreeks voor en onder God

Een kernwaarheid bij Paulus is persoonlijke verantwoordelijkheid:

“Zo dan, een iegelijk van ons zal voor zichzelf rekenschap geven aan God.”
(Romeinen 14:12 STV)

Niet via:

  • een kerk
  • een voorganger
  • een geestelijke structuur

Ook is er maar één Middelaar:

“Want er is één Middelaar tussen God en de mensen, de mens Christus Jezus.”
(1 Timotheüs 2:5 STV)

Wie geestelijk gezag zo uitlegt dat een voorganger als tussenpersoon fungeert, gaat tegen deze waarheid in.

Wanneer wordt gezag misbruik?

Gezag wordt onbijbels wanneer een voorganger:

  • spreekt alsof hij Gods stem is
  • persoonlijke beslissingen dicteert
  • kritiek gelijkstelt aan opstand
  • vrijheid in Christus verdacht maakt

Paulus zegt daarover:

“Niet dat wij heerschappij voeren over uw geloof, maar wij zijn medewerkers uwer blijdschap; want gij staat door het geloof..”
(2 Korinthe 1:24 STV)

Dit ene vers alleen al ontmantelt elke vorm van geestelijke machtsuitoefening.

Samengevat

De Bijbel leert geen geestelijke hiërarchie waarin voorgangers bijzondere macht hebben over gelovigen. Zij hebben:

  • geen gezag over het geweten
  • geen heerschappij over het geloof
  • geen plaats tussen Christus en de gelovige

Wel hebben zij een roeping om te dienen, te onderwijzen en voor te leven.

Christus is het Hoofd, de gelovige is vrij.
Leiderschap is dienstbaarheid.

zie ook:

Apostelen vandaag?