De wanhoop van de Wet

De wanhoop van de Wet. Gods wet is heilig en rechtvaardig, maar de mens niet in staat die te volbrengen. Het probleem ligt niet in de goede wet, maar in de zondige menselijke natuur. De wet maakt de mens zondiger, in plaats van beter. Daarom is wedergeboorte nodig. Daardoor verandert het hart, ook al doet de oude vleselijke mens zich nog gelden. Maar onder de genade van Christus geldt niet wat men doet, maar wat men wil. Het denken is vernieuwd, maar ook de apostel Paulus constateerde dat zijn daden daarmee niet spoorden. God ziet het hart van de gelovige. En dát kan Hij, omdat Christus aan de eis der wet heeft voldaan, niet meer veroordelen. Evenals Hij mag de gelovige het oude leven los laten. Er geen acht meer op slaan. De tragiek van veel christenen is dat zij wanhopig de wet op zich toepassen, waarvan God hen heeft bevrijd. “De volmaakte wet is die der vrijheid.”

Download hier deze studie als mp3

De ruiter op het witte paard

Door: Ab Klein Haneveld
Met Christus zal Zijn lichaam, de gemeente, verschijnen op aarde. De gelovigen zag Johannes, in een van de visioenen die hij voor het schrijven van Openbaring kreeg, op witte paarden en in dito linnen klederen, die verwijzen naar priesterschap en rechtvaardigheid. Ook de Heer Zelf rijdt op een wit paard. Wat Hij ontving deelt Hij met de Zijnen. Onder aanvoering van een der twee beesten willen legers van machthebbers oorlog voeren tegen Hem. Het andere beest is de antichrist, die zichzelf als God wil laten aanbidden, maar beide worden in de ‘poel des vuurs’ geworpen kort voor de jongste dag. Voor die tijd wordt de duivel voor duizend jaar gebonden, waarna hij korte tijd weer vrij komt en tenslotte diens uiteindelijke oordeel krijgt. Over gelovigen zal géén oordeel meer komen, want het ligt achter hen. Zij ontvingen in Christus’ opstanding eeuwig leven. Het boek Openbaring kent nauwelijks een chronologische volgorde en bestaat uit een verzameling van visioenen, die de vervulling van eerdere profetieën inhouden.

Beluisteren (90 minuten)

“Ik toch heb Mijn Koning gezalfd over Sion.”

Onvergankelijk Woord

“Ons werk bestaat uit het aanpassen van het godsbeeld aan de veranderende tijd”, sprak de zich voor theoloog uitgevende geïnterviewde voor de radio. Wat zou het godsbeeld moeten beginnen zonder het theologisch management, dat hem meesleurt in de vaart der volken, die als vooruitgang wordt bestempeld. Aan godsbeelden moet blijkbaar worden geschaafd om de beschaving bij te houden. Totdat van het hele beeld niets meer resteert. En voor zover de Bijbel hierin een functie heeft wordt ook die geminimaliseerd door grote delen als niet of niet meer van toepassing te verklaren. Weg met verouderde godsbeelden en bijbeluitleg. Maar wat valt er uit te leggen aan “Wat van den beginne was … dat verkondigen wij u.” Of “Het Woord des Heeren blijft in der eeuwigheid.” Of “Jezus Christus is gisteren en heden dezelfde en in der eeuwigheid.” Een veranderend godsbeeld is een schepping van de mens. Maar de Bijbel leert het tegenovergestelde: Een onveranderlijke God is de Schepper van de mens, die als schepsel door Hem wordt opgeroepen om zijn oor naar Hem te neigen en zich te laten onderwijzen door zijn onveranderlijk Woord.

Studieserie in 3 delen beluisteren/downloaden via deze link

Verborgenheid – Verborgenheden

Een nieuwe Bijbelstudieserie in 3 delen over de verborgenheid/verborgenheden in de Schrift. Lees de bijsluiter:

Natuurlijk, velen doen het. Men kan het woord “verborgenheid” eenvoudig negeren. Dan resteert bijvoorbeeld: het Koninkrijk der hemelen, Christus, Zijn Wil, de ongerechtigheid. In plaats van de verborgenheid van het koninkrijk, de verborgenheid van Christus, de verborgenheid van Zijn Wil en de verborgenheid der ongerechtigheid. En wanneer de uitdrukking niet wordt genegeerd, bestaat de neiging die zodanig te veralgemeniseren, dat die niets meer betekent. Immers, al wat God in Zijn Woord bekend maakt, was daarvóór immers verborgen! Mede voor dat doel heeft men het begrip “voortschrijdende Godsopenbaring” uitgevonden. Eerst is het verborgen bij God, Die het vervolgens op Zijn tijd openbaart. En waar dat geldt voor al wat God openbaart, was alles wat God openbaart eerst een verborgenheid. En waarom de vertalers van het N.B.G. het woord vervingen door “geheimenis” is zal ook altijd wel een geheimenis blijven. Niettemin suggereert de veronderstelde overtolligheid van de uitdrukking, dat die juist zou moeten worden beklemtoond. En inderdaad, zij blijkt een zeer specifieke Bijbelse betekenis en toepassing te hebben in betrekking tot het tegenwoordige werk van Christus.

Beluister de serie hier

De Wet is voor kinderen

Bijbelstudie mp3 door Ab Klein Haneveld.

Bron: bijbelspanorama.nl

 

De door God via Mozes gegeven wet, beëindigde Hij bij de dood van de Here Jezus. Door Diens opstandig als de Gezalfde werd een Nieuw Verbond van kracht, waarin de genade heerst en niet meer de ‘tuchtmeester’, de wet voor het Joodse volk, die tot op Christus was en niet na Zijn verrijzenis. Paulus legt dat uit in Galaten 4. Terwijl een wet is voor kinderen, is de bedoeling dat het Nieuwe Verbond leidt tot geestelijke volwassenheid, waarin kinderen Gods, zonen in wording, verantwoordelijkheid in vrijheid dragen. Die zoonstelling geschiedt bij de opname van de Gemeente, maar wie daarvóór in feite geen zoon was, zal het ook daarbij niet zijn. De gelovige zou nú al bijbelstudiedaartoe opgroeien en de daarvoor benodigde voeding tot zich nemen uit het Woord der Waarheid. Onder het oude verbond gold de slavernij van de wet, maar wie in Christus gelooft, is met Hem erfgenaam en dus naar erfenis op weg. De Heilige Geest is in hem uitgestort, Die hem doet getuigen dat God zijn vader (Abba) is.

“Opdat, gelijk de zonde heeft geheerst tot den dood, ook de genade zou heersen tot eeuwig leven.”

“De wederopstanding des vleses”

Een ietwat ouderwets klinkend onderwerp, ontleend aan de “Twaalf artikelen van het algemeen ongetwijfeld Christelijk geloof” een diepgaande studie in 3 delen (mp3 link) Met dank aan bijbelspanorama.nl

De bijsluiter:

Wijsgeren hebben gefilosofeerd over de “onsterfelijkheid” van de menselijke ziel – wat dat ook wezen moge – maar zij droomden nimmer van de opstanding van het menselijk lichaam. Dit laatste is de exclusieve leer van de Heilige Schrift, en overtreft alle menselijk verstand en heidense filosofie. Alle eeuwen door heeft de Christelijke kerk deze fundamentele geloofswaarheid van de opstanding der doden bewaard. In de “Twaalf artikelen van het algemeen ongetwijfeld Christelijk geloof” belijdt zij: Ik geloof ….. in de wederopstanding des vleses.” Helaas is deze wonderbare belijdenis voor vele christenen tot een dode letter geworden. Naarmate de boodschap van de wederkomst van Christus naar de achtergrond werd geschoven, is de leer van de “wederopstanding des vleses” praktisch vervangen door die van de onsterfelijkheid van de ziel. Mensen, predikanten, theologen kunnen hooguit zeggen er niet in te geloven, maar zij kunnen niet ontkennen dat de Bijbel niet alleen leert de opstanding der doden, maar ook de opstanding uit de doden en zowel de eerste als de tweede opstanding. Het is het grote thema van het Evangelie.

Oud en Nieuw

Oud en nieuw

God is geen reparateur, maar Schepper van iets nieuws. Hij repareert niet, maar vervangt. Voor het Oude Verbond kwam bij de opstanding van Christus het nieuwe in de plaats, voor de wet genade en de oude schepping wordt vervangen door een nieuwe, waartoe gelovigen nu al als ‘eerstelingen’ behoren. Heel de Bijbel verwijst in feite naar het komende Messiaanse rijk, de nieuwe hemel en dito aarde. Het kenmerk van Gods werk is dat Hij het oude wegneemt om er iets nieuws voor in de plaats te stellen. Veel christenen missen helaas het zicht op het Nieuwe Verbond en doen in de praktijk alsof dat niet meer dan een voortzetting van het oude is. Maar de Bijbel maakt duidelijk onderscheid tussen oud en nieuw. De Heere Jezus begon daar al mee toen Hij in gelijkenissen sprak over bijvoorbeeld nieuwe wijn die niet verdraagt met oude zakken en een nieuwe lap die niet op een oud kleed moet worden bevestigd. Wie gelooft, doet er goed aan te beseffen dat hij al leeft in het Koninkrijk van Christus, dat nog niet is geopenbaard. ‘Het oude is voorbijgegaan, ziet, het nieuwe is gekomen.’

Beluister hier de 3-delige Bijbelstudie

Wat Christus nú doet

Zonden niet gedenken

Prediking aan gelovigen vandaag de dag is er dikwijls op gericht dat men zou stoppen met zondigen, zichzelf de voeten zou wassen. Maar dat kán helemaal niet. Bovendien is het zondeprobleem voor eens en altijd opgelost. Dat is geen goedkope genade, het was de enige manier waarop dat mogelijk was….Christus, de Hogepriester van het Nieuwe Verbond (vJ)

Dat de Heere Jezus Christus het Hogepriesterschap onder het Nieuwe Verbond kreeg na Zijn opstanding uit de dood, staat in Hebreeën duidelijk en in andere Schriftgedeelten verborgen, zoals in Johannes 13, waar de voetwassing aan de orde komt. Als Hogepriester doet Hij een werk aan Zijn volk, de Gemeente, die deel heeft aan Zijn priesterschap. Hij doet een verzoenend werk en is trouw aan Zijn huis, zoals Mozes destijds aan het zijne. Toen de Heere Jezus de wereld met God verzoende, was dat geen hogepriesterlijk werk. Dat kwam pas daarna, een Bijbelse waarheid die men helaas kwijt raakte. Door wat Christus als Hogepriester nu doet, worden gewetens van gelovigen gereinigd. Het betekent dat God door het werk van de Hogepriester hun zonden niet meer gedenkt en zij Hem mogen dienen. Dat niet doen, omdat men in zondige staat verkeert, is een drogreden. Veel christenen blijken, anders dan Hij, hun zonden nog wel te gedenken. Hun lichaam ten dienste van Hem stellend, ontmoeten gelovigen elkaar bij de troon van Zijn genade.

“En Hij begon de voeten der discipelen te wassen en af te drogen.”

Luister bij bijbelspanorama naar de studie