Alleen geloof

Met welwillende toestemming overgenomen van alleengeloof.nl

Door: Sylvia Arlar-Simonse

NIET WERKEN, MAAR RUSTEN

Johannes 6
27
 Werkt niet om de spijs, die vergaat, maar om de spijs, die blijft tot in het eeuwige leven, welke de Zoon des mensen ulieden geven zal; want Dezen heeft God de Vader verzegeld.
28 Zij zeiden dan tot Hem: Wat zullen wij doen, opdat wij de werken Gods mogen werken?
29 Jezus antwoordde en zeide tot hen: Dit is het werk Godsdat gij gelooft in Hem, Dien Hij gezonden heeft.

WERKEN VAN GOD

Er wordt aan de Heere Jezus gevraagd welke werken voor God gedaan moeten worden. Wat zullen wij doen om voor God te werken? Maar de Heere Jezus antwoordt; het enige werk dat jullie zouden doen, is geloven in God. Dus het enige werk wat wij zouden doen, is geloven. Geloven is vertrouwen op het Woord van de Levende God. Geloven is je onderwerpen aan het Woord van God. En de Heere Jezus Christus is het vleesgeworden Woord van God. Geloof is onderwerping aan de Heere Jezus Christus.

Romeinen 4
1 Wat zullen wij dan zeggen, dat Abraham, onze vader, verkregen heeft naar het vlees?
2 Want indien Abraham uit de werken gerechtvaardigd is, zo heeft hij roem, maar niet bij God.
3 Want wat zegt de Schrift? En Abraham geloofde God, en het is hem gerekend tot rechtvaardigheid.
4 Nu dengene, die werkt, wordt het loon niet toegerekend naar genade, maar naar schuld.
5 Doch dengene, die niet werkt, maar gelooft in Hem, Die den goddeloze rechtvaardigt, wordt zijn geloof gerekend tot rechtvaardigheid.

GELOVEN IS EEN WERKWOORD

Geloven is een werkwoord maar geloven is het tegenovergestelde van werken, staat hierboven in Romeinen vier. Het tegenovergestelde van werken is rusten. Geloven is dus rusten. Er wordt in het Oude Testament al gesproken over die rust; rust weggelegd voor het Volk Israël. Men zou de rust ingebracht worden; ook uitgedrukt in de sabbat. In de Bijbel horen rust en geloof bij elkaar. Typologisch staat rust voor het Nieuwe Verbond en werken staat voor het Oude Verbond der Wet.

Hebreeën 3
17 Over welke nu is Hij vertoornd geweest veertig jaren? Was het niet over degenen, die gezondigd hadden, welker lichamen gevallen zijn in de woestijn?
18 En welken heeft Hij gezworen, dat zij in Zijn rust niet zouden ingaan, anders dan dengenen, die ongehoorzaam geweest waren?
19 En wij zien, dat zij niet hebben kunnen ingaan vanwege hun ongeloof.

Hebreeën 4
10 Want die ingegaan is in zijn rust, heeft zelf ook van zijn werken gerust, gelijk God van de Zijne.
11 Laat ons dan ons benaarstigen, om in die rust in te gaan; opdat niet iemand in hetzelfde voorbeeld der ongelovigheid valle.

Meer lezenAlleen geloof

De Bijbel is het Woord van God

Met welwillende toestemming overgenomen van: alleengeloof.nl

Door: Sylvia Arlar-Simonse 

De Bijbel is het Woord van God. Het woord ‘Bijbel’ betekent ‘Boek’. Het stamt af van het Griekse woord biblia (boeken), dat een meervoud is van biblion (boek). De Bijbel is het meest verkochte Boek ter wereld. Het wordt met een hoofdletter geschreven door degenen voor wie het Boek betekenis heeft en het Boek waarderen.

INSPIRATIE VAN DE BIJBEL

“Spirit” betekent Geest. In welke mate is de Bijbel als geheel afkomstig van inspiratie van de Geest in de mensen die het Boek geschreven hebben? Daar zijn heel wat vooroordelen over. Men heeft vaak een idee over de Bijbel terwijl men het Boek helemaal niet kent. Er zijn heel veel mensen die zeggen: het is een boek dat van oudsher is overgeleverd en door mensen is geschreven zonder tussenkomst van de Geest. Maar men zou er toch op zijn minst eerst in moeten lezen voordat men er iets zinnigs over kan zeggen. Want wat staat er bijvoorbeeld in de Bijbel Zélf over deze inspiratie?

SPROOKJESBOEK

Ikzelf vond de Bijbel tot mijn veertigste levensjaar een soort moralistisch sprookjesboek met verhalen over goed en kwaad. Zéker niet van God afkomstig. Terwijl ook ik toen nauwelijks in de Bijbel las. De Bijbel is het Woord van God, weet ik nu. Maar zo hebben mensen dus een mening, zonder dat zij die ergens op baseren. Ongelovige, maar dus ook gelovige mensen, vinden het onmogelijk dat een Boek geïnspireerd zou zijn door de Geest.

GETUIGENIS VAN BINNENUIT

Een getuigenis van binnenuit zou waardevol moeten zijn. Als je weet wat de Bijbel Zelf zegt, dan weet je hoe serieus je Hem moet nemen. Als je de getuigenis van de Bijbel Zelf niet accepteert, neem je Zijn Woord niet serieus. En dat is een keuze.

WAT ZEGT DE BIJBEL OVER ZICHZELF?

Niet de uiteenlopende schrijfstijlen van de verschillende schrijvers zijn geïnspireerd door de Heilige Geest, maar het resultaat van hun arbeid is dat wél. Wie dat niet gelooft, neemt het Bijbelse Getuigenis niet serieus. De Heere Jezus beschouwde het Oude Testament in ieder geval wél als historisch betrouwbaar.

Meer lezenDe Bijbel is het Woord van God

“Kerklidmaatschap als keuze”

Dat zegt hij dus. Bijgaande tweet van ds. Marten Visser was voor CIP.nl de aanleiding voor een interview. Dat artikel kon ik maar gedeeltelijk lezen, want de rest achter een betaalmuur. De opmerking van ds. lijkt op preken voor eigen parochie. Buitenkerkelijke gelovigen zijn er altijd geweest, dus ook nu. Ze zijn door de tijd heen ook altijd vervolgd geweest. Door diezelfde, geinstutionaliseerde kerk.

Kerkloos Christen. Dat moet voor ds. en collegae een bijna onverdragelijke gedachte zijn. Gelovigen die niet onder “Kerkelijk gezag” leven. Zo maar, zonder bedekking.  En “maar wat aanrotzooien”. Dát gaat zo maar niet. Dát is ongehoorzaamheid. Aan God zelf welteverstaan.

Als je dan zoals ik navraag gaat doen, krijg je allereerst te maken met vooroordeel. Want dan zal je wel van ‘de Vergadering’ zijn.

Met doorvragen naar enige Bijbelse onderbouwing komt het antwoord niet verder dan een los geciteerde Bijbeltekst:

Hebr.13:17 Zijt uw voorgangers gehoorzaam en zijt hun onderdanig; want zij waken voor uw zielen, als die rekenschap geven zullen; opdat zij dat doen mogen met vreugde en niet al zuchtende; want dat is u niet nuttig.

De gedachte wordt dan: als je geen kerklid bent, kun je ook niet onderdanig en gehoorzaam zijn aan je voorganger, en dus ben je ongehoorzaam aan God!

Een rondje vals theologiseren van de bovenste plank.

Nergens spreekt de Bijbel over de noodzaak van het oprichten en draaiend houden van kerkgenootschappen, organisaties, synodes, classes, theologische opleidingen, geestelijken-leken praktijk, enz enz.

Laat staan dat een gelovige dáárvan deel uit zou moeten maken om God gehoorzaam te (kunnen) zijn.

Je kunt sommige mensen soms voor de gek houden, ook met theologische prietpraat. Maar je kunt niet alle mensen altijd voor de gek houden, dominee.

Ik beschouw mezelf als buitenkerkelijk christen. De leraren die mij gevormd hebben stonden doorgaans ook buiten de kerk, Hetzij omdat zij daar nooit deel van hebben uitgemaakt, of omdat ze , naar eigen zeggen, “over het randje gedonderd zijn”.

Ik was niet van plan mijn door de Here Jezus Christus gereinigde geweten te laten bevuilen door Buitenbijbelse aanklachten van een theo-loog. De vrijheid die ik in Christus heb ontvangen is mij dierbaar. De vrijheid van buiten de kerkmuren te staan ook.

Wat dan wel? Het is goed om duidelijk te hebben wat de Gemeente van Jezus Christus werkelijk is. En dat is bepaald iets anders dan een ‘kerk’.

Het is goed om samen te komen met mede gelovigen. Om  het Woord te laten spreken, elkaar op te bouwen, enzovoort. Maar dat kan al met 2 of 3 bij elkaar!

Gemeente, kerk of sekte

Is “covering” noodzakelijk?

De samenkomst niet nalaten…wélke samenkomst?

Over heilige koeien en kerkbezoek

https://www.nd.nl/geloof/geloof/945822/opgelucht-kerkloos-christen#

Orthodoxe christenhaat uit Israël

Het werk van de mensen van One for Israel maakt bepaalde orthodoxe rabbi’s erg zenuwachtig. Zo zelfs, dat de platte haat er bij gelegenheid ongeremd af spettert.
Zo wenst deze enge man dat zijn opponenten in hete uitwerpselen gekookt worden, net zoals de Talmoed over Jezus Christus beweert.

Maar hij wordt op een zachtmoedige manier van repliek gediend!

By: www.oneforisrael.org —- Facebook: facebook.com/oneforIsrael

Testimonies with foreign subtitles: ow.ly/10lKPE

Is “covering” noodzakelijk?

Van de oude website.

Er wordt beweerd dat christenen die niet “gecovered” zijn, eigenlijk niet veel voorstellen cq. niet goed kunnen functioneren. Ze zouden geen zalving hebben of eigenlijk buiten de kudde staan.

Met zo”n “covering”(bedekking) wordt dan een afhankelijkheidssituatie bedoeld tussen die christen en iemand boven hem/haar die dan (wel) gezalfd is en vooral geestelijker en op die manier bescherming kan bieden op voorwaarde dat die christen zich daaraan onderwerpt. Het kernpunt daarin is dus autoriteit, een persoon die gezag heeft om daardoor het leven en werken van een andere christen in Gods Koninkrijk te beïnvloeden. Volgens sommigen zou dat ook juist de expliciete verantwoordelijkheid zijn van voorgangers en oudsten, die dan tevens eindverantwoordelijkheid naar God zouden hebben, dus een soort ‘middelaarsfunctie’.
Deze coveringsideologie vindt haar oorsprong in de RK kerk waar een streng hierarchische structuur heerst, waar de top de juiste interpretatie van de Schrift vaststelt (de RK kerk leert dat waarheid is wat de Schrift zegt én wat de kerk zegt) en waar gehoorzaamheid binnen die hierarchie noodzakelijk is. Ook het begrip apostolische zalving, dat beweert dat zalving vanaf de apostel moet doorstromen naar mensen en bedieningen onder hem heeft tot zo”n interpretatie bijgedragen. Maar laten we eens kijken wat de Bijbel er zelf over zegt.

Als het om autoriteit gaat, is Jezus zelf daarover in Mattheus 28:18 heel duidelijk:

“Mij is gegeven alle macht in de hemel en op aarde”.

Dat is nogal wat: de Vader gaf  “t Hem dus.
Op dezelfde wijze gééft Hij die dan later ook verder aan zijn discipelen: gezag over alle boze geesten en het genezen van zieken en dat gebeurde toen ook, laat de Bijbel ons weten. Maar hoe staat het nu met het “gewone” kerkvolk, de mensen die een “bediening hebben” in een gemeente of daarbuiten door God een taak kregen opgedragen, en hoe zit het met een gemeente op zich zelf? Hoe komen die aan hun autoriteit?

Petrus spreekt in 1 Petrus 2:9 over het Koninklijk priesterschap van alle gelovigen en Openbaring 1:6 (St vert) bevestigt dat. Dat duidt eerder op een bevoegdheid voor iedere gelovige dan op hierarchische “zalvings verhoudingen” binnen de gemeente.

Meer lezenIs “covering” noodzakelijk?

Gemeente, kerk of sekte

Uit het archief>>>

Door Ab Klein Haneveld
De woorden gemeente en gemeenten komen in het nieuwe testament 112 maal voor, altijd als vertaling van “ecclesia”. Met de Bijbelse kwalificaties lezen wij o.a. over “de gemeente Gods” en “de gemeente der eerstgeborenen”, waarmee gezinspeeld wordt op de goddelijke Stichter en Eigenaar van de gemeente. Ook lezen wij over “de gemeente te Antiochië”, “de gemeente Gods die te Korinthe is”, “de gemeenten in Azië”, “de gemeenten in Galatie, enz. Deze kwalificaties duiden op de verschillende geografische locaties van de gemeenten Gods. Maar wat is de betekenis van dit woord gemeente? Het gebruik van een bijbels woord buiten de Bijbelse betekenis is immers een verkrachting van de Bijbel!

Meer lezenGemeente, kerk of sekte

Wat zal er van de staat Israël worden?

Er is, voorzichtig gezegd, nogal verschil van, of misschien wel gebrek aan inzicht over wat de Bijbel zegt aangaande het herstel en de toekomst van Israël. Christen-Zionisten bijvoorbeeld, zien doorgaans geen verschil tussen de 2 en 10 stammen van Israël, en zij geloven dat de Joodse staat van nu hetzelfde als het Bijbelse Israël, Gods volk is.

Daarom dit artikel wat destijds in 1951 als boekje onder deze naam is uitgegeven, en wat toenmalige en ook hedendaagse taboes niet uit de weg gaat. (vJ)

Bron
Door  A. Klein Haneveld sr.

De Staat Israël

Een golf van geestdrift en ontroering voer door de harten van het Joodse volk bij het bekend worden van de proclamatie van 14 Mei 1948 in Tel Aviv. Met ingang van de komende middernacht werd de Staat Israël in het leven geroepen. Een vrije, onafhankelijke Joodse staat in het oude vaderland! Wie had dat ooit kunnen geloven?

Zeker, de Joden hadden er reeds lang, hadden er eigenlijk de eeuwen door, altijd hoopvol naar uitgezien. Bij elke Paasfeestviering, ieder jaar opnieuw, hadden zij over de gehele wereld elkaar toegewenst: “Het volgend jaar in Jeruzalem.” In Jeruzalem zelf aangevuld met de woorden: “maar in een vrij Jeruzalem!” Een onverwoestbaar optimisme had hen steeds doen blijven hopen, dat toch eens de lange ballingschap zou wijken voor de terugkeer. Maar is het niet zo, dat ook de taaist volgehouden hoop, als ze eenmaal in vervulling gaat, ons toch verrast?

Van 1880 af valt er een steeds toenemende beroering onder het Joodse volk waar te nemen. De moord op de tsaar Alexander II van Rusland deed een golf van Pogroms (Jodenmoorden) gaan over dat land. Van toen af begon de massale vlucht naar Amerika. Levendig herinner ik mij nog uit mijn kinderjaren de lange “Jodentrein”, die elke avond om vijf uur ons dorp passeerde, afgeladen vol met emigranten uit Oost Europa, op weg naar de Nieuwe Wereld.

Maar uit diezelfde tijd dateren ook de eerste doelbewuste pogingen tot het vormen van de Joodse nederzetting in Palestina, teneinde het verlaten land te koloniseren. Nog voor het einde der eeuw had er een gebeurtenis plaats, waardoor de Joodse nationale verwachtingen een meer vaste vorm aannamen.De Weense journalist Theodor Herzl, ontsteld over de antisemitische ondergrond van het beruchte eerste Dreyfusproces te Parijs, publiceerde in 1896 zijn in visionaire trant geschreven boek “Der Judenstaat”.

Dit had een geweldige uitwerking. Reeds het volgende jaar opende Herzl te Bazel het eerste wereldcongres der Zionisten, dat als doel der Zionistische beweging stelde het scheppen van een publiekrechtelijk gewaarborgde woonplaats voor het Joodse volk in Palestina. Veel aandacht schonk de wereld daar vooreerst niet aan. Een Joodse staat in het door Turkije beheerste en door erosie en verwaarlozing zo onvruchtbaar geworden land leek al te zeer op een ijdel droombeeld, dat toch voor geen verwezenlijking ooit vatbaar zou zijn.

Herzl zelf had echter een vooruitziende blik. Dadelijk na afloop van het congres schreef hij in zijn dagboek:

“Te Bazel hebben wij de Joodse staat gesticht. Als ik dat vandaag in het openbaar zeide, zou ik van alle kanten uitgelachen worden. Maar misschien over vijf en zeker over vijftig jaar zal iedereen dit erkennen.”

Die woorden zijn bijna letterlijk in vervulling gegaan. Precies vijftig jaar later, november 1947, aanvaardde de U.N.O. (Verenigde Naties) het bekende verdelingsplan, waarbij aan de Joden een deel van Palestina werd toegewezen voor een eigen Joodse staat.

Dit was niet naar de zin van Engeland, ofschoon het toch dertig jaar tevoren (nov. 1917) bij de vermaarde Balfour verklaring aan de Joden een nationaal tehuis in Palestina officieel toegezegd had. Maar de Engelse politiek wordt toch door imperiale motieven geleid en toont telkens haar onbestendigheid. Vooral in verband met de rijke oliebronnen van het Midden Oosten wilden de Engelsen de Arabische volken te vriend houden. Daarom hadden zij reeds sinds jaren de aanvankelijk toegestane Joodse immigratie getraineerd en beperkt, schijnbaar ongevoelig voor de wreedheid die zij daarmee tegen een toch al zo afschuwelijk gemarteld volk begingen.
Immers, terwijl in heel de wereld de kreet van afgrijzen nog na klonk over de massamoord, door de Hitlerbeulen in gaskamers en vernietigingskampen op de Joden gepleegd, ontzag de Engelse regering zich niet, de terugkerende Joodse ballingen door haar ambtenaren te laten opjagen en naar kampen op Cyprus te transporteren of zelfs naar Duitsland terug te voeren. In plaats van het besluit van de Algemene Vergadering der Verenigde Naties met krachtige hand ten uitvoer te helpen brengen, waartoe zij èn als lid der U.N.O. èn krachtens haar mandaat verplicht was, ging zij het zoveel mogelijk saboteren, en gemene zaak met de Arabieren maken.

In de veelvuldige gewapende conflicten tussen Arabieren en Joden grepen de Engelsen niet of te laat in. Toen hun positie hoe langer hoe neteliger werd en de ontwikkeling der dingen hun boven het hoofd dreigde te groeien, zagen zij geen andere uitweg meer dan zich terug te trekken. Zij besloten hun mandaat op 15 mei 1948 neer te leggen en hun troepen zo snel mogelijk in te schepen.

Het schijnt, dat de Engelsen gemeend hebben, door hun overhaast vertrek in de kaart der Arabieren te spelen. Maar dan hebben zij zich wel zeer vergist! Het terugtrekken der Britse troepen geschiedde veelal onder omstandigheden, die opzettelijk gunstig voor de Arabieren waren, maar toch behaalden in deze burgeroorlog de Joden een volkomen overwinning.

Op 15 mei werd vrijwel het gehele territoir van de Joodse staat veilig door de Hagana (het Joodse leger) beheerst. Op diezelfde datum echter begon de inval der geregelde legers van de vijf aangrenzende Arabische landen (Libanon, Syrië, Irak, Jordanië, Egypte), die zich wel op instigatie van Engeland! reeds in 1945 tot een antizionistische “Arabische Liga” verenigd hadden. Een ogenblik leek het, alsof de Joden, nu zij de “bescherming” der Engelsen misten, tot de laatste man toe in de Middellandse Zee zouden worden gejaagd. Tot ieders verbazing echter was binnen enkele weken de strijd beslist en werd de vijand tot een wapenstilstand gedwongen. Moedig en succesvol hebben de Joodse mannen en vrouwen gestreden.

De gehele Negev (het Bijbelse “Zuiden”), hun trouwens door het besluit van de Verenigde Naties toegezegd, viel in hun handen. Van Jeruzalem wisten zij de Nieuwe Stad in hun macht te krijgen; zonder het “Staakt het vuren” bevel der Verenigde Naties zouden zij zeker ook de Oude Stad, met overwegend Arabische bevolking, hebben veroverd. De staat Israël had haar effectief bestaan met kracht van wapenen bewezen.

Ook op andere wijze heeft zij getoond er te durven zijn! In de proclamatie van 14 mei 1948 was verklaard, dat Tel Aviv de voorlopige hoofdstad van de jonge staat zou wezen. Tel Aviv, tegen het noorden van het oude Jaffa aangebouwd, bestond nog geen veertig jaar, maar was reeds tot een stad tot over de 200.000 inwoners aangegroeid: de grootste stad van Palestina met een zuiver Joodse bevolking. Toch mocht het slechts de voorlopige hoofdstad worden en de gehele wereld begreep, wat dit woordje “voorlopig” te betekenen had. Als werkelijke hoofdstad van Israël zou nooit een andere hoofdstad in aanmerking kunnen komen dan de oude en geliefde Davidsstad: Jeruzalem!

Maar de Verenigde Naties dachten daar anders over. Vooral op aandrang van Rooms-katholieke zijde, waar men vreesde dat de Joden de zgn. “heilige plaatsen” niet zouden ontzien, werd het besluit genomen dat Jeruzalem geïnternationaliseerd en dus van de Staat Israël afgescheiden zou worden. Israëls afgevaardigde, Mosje Sjertok, die zich tijdens de behandeling reeds scherp te weergesteld had, verklaarde rondweg bij zijn vertrek uit Lake Succes, dat Israël dit besluit niet zou aanvaarden. En wat deed de Israëlische regering? Zij verplaatste boudweg haar zetel van Tel Aviv naar Jeruzalem en stelde daarmee de Verenigde Naties voor een voldongen feit: Jeruzalem zou Israëls hoofdstad zijn!

En zo is dan inderdaad op 15 mei 1948 voor Joods besef een einde gekomen aan het derde galoeth, de derde ballingschap. Als eerste galoeth rekenen de Joden het verblijf der vaderen in Egypte. Het tweede was de Babylonische ballingschap. Het derde galoeth begon met de verwoesting van Jeruzalem door de Romeinen in het jaar 70 AD, en eindigde nu met de uitroeping van de staat Israël.

Wagenwijd heeft deze jonge staat haar poorten voor de terugkerende zonen van het oude volk opengezet en bij duizenden stromen zij dagelijks toe. Zij hebben het gevoel van na lange en smartelijke omzwervingen eindelijk “thuis” gekomen te zijn, thuis in het eigen vaderland, thuis in het oude vertrouwde Erets Jisraël (land Israëls). Zij hopen op een gelukkiger toekomst, terwijl hun leiders dromen van een zegenrijke taak, een heilige roeping, die Israël alsnog te vervullen heeft tot heil van heel de mensheid.

Op welk een vreselijke ontgoocheling dit zal uitlopen, hopen wij in de volgende bladzijden aan te tonen.

Meer lezenWat zal er van de staat Israël worden?

Het zondeprobleem

Strijden tegen de zonde….

Dat wordt bij gelegenheid gepreekt wat christenen zonder ophouden zouden moeten doen op grond van deze tekst:

Gij hebt nog tot den bloede toe niet tegengestaan, strijdende tegen de zonde – Hebreeën 12:4

Het is sowieso verkeerd om één tekst uit zijn verband te halen, en daar een hele leerstelling van te maken. Eén tekst verabsoluteren en alles wat de Schrift verder over het onderwerp zegt negeren is geen eerlijke benadering van de Bijbel, en het risico om al doende op een dwaalweg terecht te komen is levensgroot aanwezig

Alles wat je aandacht geeft groeit. Probeer bijvoorbeeld maar eens een paar minuten, op je allerbest, niét te denken aan bruine beren…..

Als je je leven denkt te moeten vullen met strijden tegen de zonde, zal de zonde je leven beheersen. Dat kan niet de bedoeling zijn, en is het ook niet.

Paulus zegt bijvoorbeeld:

Alzo ook gijlieden, houdt het daarvoor, dat gij wel der zonde dood zijt, maar Gode levend zijt in Christus Jezus, onzen Heere. – Romeinen 6:11

en in vers 14:

Want de zonde zal over u niet heersen; want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.

Alles wat nodig is om God te kunnen dienen is al lang door Hem in voorzien:

 Die ons ook bekwaam gemaakt heeft om te zijn dienaars des Nieuwen Testaments, niet der letter, maar des Geestes; want de letter doodt, maar de Geest maakt levend. 2 Korinthe 3:6

Hebt u last van een bezwaard geweten vanwege uw zondige neigingen en gevoelens, schuldgevoel, gevoel van onwaardig zijn etc. etc. ( u bent beslist niet de enige…) dan heb ik goed nieuws: Het zondeprobleem IS opgelost. Eens en voor altijd. Uw zonden zijn vergeven. Al uw zonden. Niet onze vergeefse strijd telt, niet ons schuldbesef en ons zuchten daarover, geloof telt. Geloof in het volbrachte Verlossingswerk van de Here Jezus Christus.

Zo laat ons toegaan met een waarachtig hart, in volle verzekerdheid des geloofs, onze harten gereinigd zijnde van de kwade consciëntie (=geweten), en het lichaam gewassen zijnde met rein water. Hebreeën 10:22

Geprikkeld door deze voorzet?

Dan heb ik de volgende Bijbelstudies in de aanbieding:

Strijden tegen de zonde

Het zondeprobleem

Wet en genade sluiten elkaar uit

Uit: de verloren zoon (pdf)

2 Korinthe 3 : 5-8
5 Niet dat wij van onszelven bekwaam zijn iets te denken, als uit onszelven;
maar onze bekwaamheid is uit God;
6 Die ons ook bekwaam gemaakt heeft, om te zijn dienaars des Nieuwen
Testaments, niet der letter, maar des Geestes; want de letter doodt, maar de
Geest maakt levend.
7 En indien de bediening des doods in letteren bestaande, en in stenen ingedrukt, in heerlijkheid is geweest, alzo dat de kinderen Israëls het aangezicht
van Mozes niet konden sterk aanzien, om de heerlijkheid zijns aangezichts,
die te niet gedaan zou worden,
8 Hoe zal niet veel meer de bediening des Geestes in heerlijkheid zijn?

Als gelovigen zijn wij in de vrijheid geplaatst, opdat wij geen dienaren meer zouden zijn van het Oude Verbond van de wet, van de letter, in stenen gegraveerd, maar van het Nieuwe Testament, van het Nieuwe Verbond van de Geest. Het Oude en het Nieuwe Verbond zijn twee dingen die elkaar niet verdragen. Dat wordt de Joden ook voorgehouden. Het probleem van het Jodendom is dat men hardnekkig probeert vast te houden aan wat men als specifiek Joods beschouwt, maar wat voor God geen enkele waarde heeft. Men is niet bereid dat los te laten, wat men wel zou moeten doen. Ook Paulus heeft dat gedaan:

Filippenzen 3 : 5-8
5 Besneden ten achtsten dage, uit het geslacht van Israël, van den stam van
Benjamin, een Hebreer uit de Hebreen, naar de wet een Farizeer;
6 Naar den ijver een vervolger der Gemeente; naar de rechtvaardigheid, die
in de wet is, zijnde onberispelijk.
7 Maar hetgeen mij gewin was, dat heb ik om Christus’ wil schade geacht.
8 Ja, gewisselijk, ik acht ook alle dingen schade te zijn, om de uitnemendheid der
kennis van Christus Jezus, mijn Heere; om Wiens wil ik al die dingen schade
gerekend heb, en acht die drek te zijn, opdat ik Christus moge gewinnen.

Paulus noemt allerlei zaken waarop hij zich had kunnen beroemen in de tijd dat het Oude Verbond van de wet nog gold: hij was uit het geslacht van Israël, de stam van Benjamin, naar de wet een Farizeeër, naar de rechtvaardigheid die uit de wet is onberispelijk. Hij heeft dit alles om Christus’ wil schade en drek geacht, opdat hij Christus zou gewinnen en Hem en de kracht van Zijn opstanding zou kennen. Het betekent voor God helemaal niets om zo’n indrukwekkend “cv” te hebben en voor ons moet het ook niets betekenen.

Lukas 16 : 13
13 Geen huisknecht kan twee heren dienen; want of hij zal den enen haten,
en den anderen liefhebben, of hij zal den enen aanhangen, en den anderen
verachten; gij kunt God niet dienen en den Mammon.

Geen huisknecht kan twee heren dienen: het is óf de wet, óf de genade. Als de wet niet werkt, dan kan die beter losgelaten worden en gekozen worden voor die andere Heer, die van de genade. Men kan niet tegelijk leven onder het Oude en het Nieuwe Verbond.

Lukas 16 : 14
14 En al deze dingen hoorden ook de Farizeen, die geldgierig waren, en zij
beschimpten Hem.

De Farizeeën hadden blij moeten zijn als mensen tot geloof kwamen. Zij hadden blij moeten zijn met de heidenen, hoeren en tollenaren die de Heer volgden, maar zij volgden Hem zelf niet en dus waren ze ook niet blij met die anderen. Waar mensen tot geloof komen in de Here Jezus Christus en door Hem gezegend en als vrienden behandeld worden, zijn het vooral de religieuze Joden, met voorop de Farizeeën en daarna de Sadduceeën, die het de Heer kwalijk nemen. Tegen dit decor wordt de gelijkenis van de verloren zoon verteld.

Free up-dated prophecy book by Frank DiMora – Signs we are in the last days!

Bron: Frank Dimora

Lastchroniclesfirelogo

1cover

What are you watching on the nightly news?

You see reports on these following issues: plagues, wars, civil wars, famines, starvation, major earthquakes, Earth’s ozone layer, is breaking down, glaciers, are melting at record paces, droughts, all kinds of huge storms, roaring seas and raging tides, hurricanes, massive flooding, murders climbing, drugs busts worldwide, teenage violence and the rise of crimes such as murder, Israeli and PLO peace talks beginning, European Union, rising to a superpower status, the forming of the Asian Union and the African Union as well as new talk of a North American Union, new bio-chip implants under the skin enabling people to be monitored and tracked, National ID’s by 2008 in the form of a driver’s license, false prophets, and men claiming, to be the Christ, decrease in food levels, Russia regaining military power, Iran warning they will wipe Israel of the face of the map, and the constant threat of a Middle East nuclear war.

What you may have not realized is that Jesus Christ gave specific details on every one of these issues and more. These issues are the fulfillment of prophecies listed in the Bible, and they all have to do with our generation. Jesus stated, “So likewise ye, when ye shall see all these things, know that it is near, even at the doors. Verily I say unto you, this generation shall not pass till all these things be fulfilled” (Matthew 24:33-34).

Most of the people watching the news are unaware what they are watching is in fact fulfillment of Bible prophecy. This site and my book give you the evidence our generation is in fact the one Christ referred to in the scripture above. Jesus told us there would be a specific generation who would see all these things (prophecies) occurring at the same time. This is the first time in history all these things are beginning to happen. Christ also warned, “And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh” (Luke 21:28). This is a warning to all be ready for the Lord’s second coming.

I spent 37 years compiling proof to demonstrate just how close this generation is to witnessing the return of Jesus Christ. Have you been searching for proof Jesus is the one and only true Savior? Do you want to know for sure if what Jesus warned us in prophecy is really taking place? Since Jesus claims to be the only one who controls life after death, it is to our best interest to check the facts, proof, and evidence in this book and on this site. If you aren’t walking with Jesus your eternal life right now is at stake. Not only will you find the answers to these questions, you will learn of what to expect in the very near future as well. Everything Christ has told us is being fulfilled!

I didn’t write this book or start this site to take the place of the Bible, but rather to point you to the Bible. It is my prayer that my work for Christ will lead you into a new life in Christ where you will find peace in a very troubled world. From here on things are going to intensify, you will need to be close to Christ during this time in our history. Jesus knew we would need to come together as believers in the end times to get strength from one another. Christ through Paul said, “Not forsaking the assembling of ourselves together, as the manner of some is; but exhorting one another: and so much the more, as ye see the day approaching” (Hebrews 10:25). That day is now coming quickly, so I encourage you to find a place to fellowship.

I must warn you now that contents in both this book and on this site will scare you, but these are the facts. You will find out you are scared because it is all-true, but you must realize this fact as well: “The fear of the LORD is the beginning of wisdom: a good understanding have all they that do his commandments: his praise endureth for ever” (Psalm 111:10).

Please read the book first. Click the book photo below– as with everything we do it is FREE. Then you will have enough knowledge to understand what is going to happen next as far a Bible prophecy is concerned. When you finish reading the book all you will have to do is watch the news at the site to see how prophecy is developing .

If you haven’t received Christ as your Savior yet, He is waiting for you to do so. After all, He died on the cross so you could enter into His Kingdom. I pray that the Holy Spirit instructs you. Our Lord will be with all who seek Him; it is His promise to you.

Download The Last Chronicles of Planet Earth June 18 2020 Edition by Frank DiMora